Pulse · Documents · Belgium · Chamber of Representatives (Belgium)

Belgium: Amendment Act on Various Police Regulations

Wetsontwerp tot wijziging van diverse bepalingen die betrekking hebben op de politiediensten.

law / bill 2026-09-25 1 049 233 characters Personal data
No translation Download On the source site Original file
Current version. Last change recorded on 2026-09-26.

Projet de loi

Directive (UE) 2022/2041

Article 1er. La présente loi règle une matière visée à l’article 74 de la Constitution.

La présente loi transpose également partiellement la directive (UE) 2022/2041 du Parlement européen et du Conseil du 19 octobre 2022 relative à des salaires minimaux adéquats dans l’Union européenne.

Article 17(1)

Les États membres adoptent les dispositions nécessaires pour se conformer à la présente directive au plus tard le 15 novembre 2024. Ils en informent immédiatement la Commission. Lorsque les États membres adoptent ces dispositions, celles-ci contiennent une référence à la présente directive ou sont accompagnées d’une telle référence lors de leur publication officielle. Les modalités de cette référence sont arrêtées par les États membres.

Art. 53. Dans la même loi, il est inséré un article

91bis rédigé comme suit:

“Art. 91bis. Le caractère adéquat de la rétribution annuelle visée à l’article 91 est réévalué tous les quatre ans à partir du 1er novembre 2024, en tenant compte des critères suivants:

Art. 5(5) Les États membres veillent à ce que des mises à jour régulières et en temps utile des salaires minimaux légaux aient lieu au moins tous les deux ans ou, pour les États membres qui utilisent un mécanisme d’indexation automatique visé au paragraphe 3, au moins tous les quatre ans. Art. 5(1) Les États membres dans lesquels il existe des salaires minimaux légaux établissent les procédures nécessaires pour la fixation et l’actualisation de ces salaires. Ces procédures de fixation et d’actualisation reposent sur des critères conçus pour contribuer à leur caractère adéquat, dans le but d’atteindre un niveau de vie décent, de diminuer la pauvreté au travail, ainsi que de promouvoir la cohésion sociale et la convergence sociale vers le haut et de réduire l’écart de rémunération entre les femmes et les hommes. Les États membres définissent ces critères conformément à leurs pratiques nationales dans le droit national applicable, dans les décisions de leurs organes compétents ou dans des accords tripartites. Les critères sont définis de manière claire. Les États membres peuvent décider du poids relatif de ces critères, y compris des éléments visés au paragraphe 2, en tenant compte de leurs conditions socioéconomiques nationales. Art. 5(2) Les critères nationaux visés au paragraphe 1 comprennent au moins les éléments suivants: du pouvoir d’achat des membres du personnel qui perçoivent la rétribution annuelle visée à l’article 91, compte tenu du coût de la vie;

a) le pouvoir d’achat des salaires minimaux légaux, compte tenu du coût de la vie;

du niveau général et de la répartition des traitements et salaires;

b) le niveau général et la répartition des salaires; du taux de croissance des traitements et salaires;

c) le taux de croissance des salaires;

des niveaux et évolutions de la productivité nationale à long terme.

d) les niveaux et évolutions de la productivité nationale à long terme. Il est également tenu compte de la valeur de référence indicative de 50 % des traitement et salaire moyens bruts.

Art. 5(4) Pour guider leur évaluation du caractère adéquat des salaires minimaux légaux, les États membres ont recours à des valeurs de référence indicatives. À cette fin, ils peuvent utiliser des valeurs de référence indicatives couramment utilisées au niveau international, telles que 60 % du salaire médian brut et 50 % du salaire moyen brut, et/ou des valeurs de référence indicatives utilisées au niveau national. À l’occasion de cette réévaluation, le comité commun à l’ensemble des services publics, visé à l’article 3, § 1er, alinéa 1er, 3°, de la loi du 19 décembre 1974 organisant les relations entre les autorités publiques et les syndicats des agents relevant de ces autorités, rend un avis aux ministres compétents. L’avis motive les indicateurs retenus pour exprimer les critères visés à l’alinéa 1er, et peut proposer d’autres valeurs de référence indicatives que celle visée à l’alinéa 2.”.

Art. 5(6) Chaque État membre désigne ou établit un ou plusieurs organes consultatifs chargés de conseiller les autorités compétentes sur les questions liées aux salaires minimaux légaux et permet le fonctionnement opérationnel de ces organes.

Art. 7

Les États membres prennent les mesures nécessaires pour que les partenaires sociaux participent à la fixation et à l’actualisation des salaires minimaux légaux, de manière effective et en temps utile, prévoyant leur participation volontaire aux discussions tout au long du processus décisionnel, y compris par leur participation aux organes consultatifs visés à l’article 5, paragraphe 6, et notamment en ce qui concerne: a) le choix et l’application des critères de détermination des niveaux de salaires minimaux légaux, ainsi que l’établissement d’une formule d’indexation automatique et sa modification lorsque la formule existe, visés à l’article 5, paragraphes 1, 2 et 3; b) le choix et l’application des valeurs de référence indicatives visées à l’article 5, paragraphe 4, pour l’évaluation du caractère adéquat des salaires minimaux légaux; c) les actualisations des salaires minimaux légaux visées à l’article 5, paragraphe 5; d) l’établissement des variations et retenues touchant les salaires minimaux légaux qui sont visées à l’article 6;

e) les décisions sur la collecte de données et la réalisation d’études et d’analyses pour fournir des informations aux autorités et aux autres parties prenantes qui participent à la fixation des salaires minimaux légaux.

COÖRDINATIE VAN DE ARTIKELEN

Basistekst

Tekst aangepast aan het wetsontwerp

Wetboek van Strafvordering

[…] […]

Art. 596. Wanneer het uittreksel evenwel wordt aangevraagd teneinde toegang te krijgen tot een activiteit waarvan de toegangsof uitoefeningsvoorwaarden bij wetsof verordeningsbepalingen zijn vastgesteld, worden de veroordelingen bedoeld in artikel 595, tweede en derde lid, vermeld indien zij een ontzetting of een vervallenverklaring inhouden waarvan de gevolgen zich over meer dan drie jaar uitstrekken en die de betrokkene verbieden deze activiteit uit te oefenen.

Art. 596. Wanneer het uittreksel evenwel wordt aangevraagd teneinde toegang te krijgen tot een activiteit waarvan de toegangsof uitoefeningsvoorwaarden bij wetsof verordeningsbepalingen zijn vastgesteld, worden de veroordelingen bedoeld in artikel 595, tweede en derde lid, vermeld indien zij een ontzetting of een vervallenverklaring inhouden waarvan de gevolgen zich over meer dan drie jaar uitstrekken en die de betrokkene verbieden deze activiteit uit te oefenen. Wanneer het uittreksel wordt aangevraagd ten einde toegang te krijgen tot een activiteit die onder opvoeding, psycho-medisch-sociale begeleiding, hulpverlening aan de jeugd, kinderbescherming, animatie of begeleiding van minderjarigen valt, vermeldt het uittreksel behalve de veroordelingen en de beslissingen bedoeld in het eerste lid, ook de beslissingen bedoeld in artikel 594, eerste lid, 4° tot 7°, de veroordelingen bedoeld in artikel 590, eerste lid, 1° , en de beslissingen bedoeld in artikel 590, eerste lid, 2°, 4°, 5° en 16°, voor feiten gepleegd ten aanzien van een minderjarige en voor zover dit een constitutief element van de inbreuk is of de straf verzwaart. Het uittreksel vermeldt bovendien of de betrokkene het voorwerp uitmaakt van een verbod om een activiteit uit te oefenen die hem in contact zou brengen met minderjarigen, uitgesproken door een rechter of een onderzoeksgerecht met toepassing van artikel 35, § 1, tweede lid, van de wet van 20 juli 1990 betreffende de voorlopige hechtenis. Het verbod dient op het uittreksel te worden vermeld tot op het moment dat de daarop volgende rechterlijke uitspraak kracht van gewijsde heeft verkregen.

Wanneer het uittreksel wordt aangevraagd ten einde toegang te krijgen tot een activiteit die onder opvoeding, psycho-medisch-sociale begeleiding, hulpverlening aan de jeugd, kinderbescherming, animatie of begeleiding van minderjarigen valt of tot een betrekking binnen de geïntegreerde politie, vermeldt het uittreksel behalve de veroordelingen en de beslissingen bedoeld in het eerste lid, ook de beslissingen bedoeld in artikel 594, eerste lid, 4° tot 7°, de veroordelingen bedoeld in artikel 590, eerste lid, 1° , en de beslissingen bedoeld in artikel 590, eerste lid, 2°, 4°, 5° en 16°, voor feiten gepleegd ten aanzien van een minderjarige en voor zover dit een constitutief element van de inbreuk is of de straf verzwaart. Het uittreksel vermeldt bovendien of de betrokkene het voorwerp uitmaakt van een verbod om een activiteit uit te oefenen die hem in contact zou brengen met minderjarigen, uitgesproken door een rechter of een onderzoeksgerecht met toepassing van artikel 35, § 1, tweede lid, van de wet van 20 juli 1990 betreffende de voorlopige hechtenis. Het verbod dient op het uittreksel te worden vermeld tot op het moment dat de daarop volgende rechterlijke uitspraak kracht van gewijsde heeft verkregen.

De Koning bepaalt de voorwaarden en de nadere regels voor het uitreiken van dit uittreksel. Voor een natuurlijke persoon die een woon- of verblijfplaats heeft in België, wordt het uittreksel uitgereikt door het gemeentebestuur van de woon- of verblijfplaats. Indien de betrokkene in België geen woon- of verblijfplaats heeft, wordt het uittreksel uitgereikt door de dienst van het Strafregister van de Federale Overheidsdienst Justitie. Wanneer het een rechtspersoon betreft, wordt dit uittreksel uitgereikt door de dienst van het Strafregister van de Federale Overheidsdienst Justitie.

De Koning bepaalt de voorwaarden en de nadere regels voor het uitreiken van dit uittreksel. Voor een natuurlijke persoon die een woon- of verblijfplaats heeft in België, wordt het uittreksel uitgereikt door het gemeentebestuur van de woon- of verblijfplaats. Indien de betrokkene in België geen woon- of verblijfplaats heeft, wordt het uittreksel uitgereikt door de dienst van het Strafregister van de Federale Overheidsdienst Justitie. Wanneer het een rechtspersoon betreft, wordt dit uittreksel uitgereikt door de dienst van het Strafregister van de Federale Overheidsdienst Justitie. Het in het tweede lid bedoelde uittreksel mag niet worden afgeleverd aan een persoon die zich in voorlopige hechtenis bevindt.

Het in het tweede lid bedoelde uittreksel mag niet worden afgeleverd aan een persoon die zich in voorlopige hechtenis bevindt. […] […] Wet op het politieambt

[…] […]

Art. 3. In deze wet wordt verstaan onder:

Art. 3. In deze wet wordt verstaan onder:

1° politiemaatregel: elke juridische of materiële uitvoerbare handeling van bestuurlijke of gerechtelijke politie die voor de burgers een aanwijzing, een verplichting of een verbod inhoudt;

1° politiemaatregel: elke juridische of materiële uitvoerbare handeling van bestuurlijke of gerechtelijke politie die voor de burgers een aanwijzing, een verplichting of een verbod inhoudt; 2° politieoverheid: de overheid door of krachtens de wet aangewezen om juridische politiemaatregelen te nemen en om politiemaatregelen uit te voeren of door de politiediensten te doen uitvoeren;

2° politieoverheid: de overheid door of krachtens de wet aangewezen om juridische politiemaatregelen te nemen en om politiemaatregelen uit te voeren of door de politiediensten te doen uitvoeren; 3° politieambtenaar: een van een politiedienst door of krachtens de wet bevoegd om bepaalde politiemaatregelen te nemen of uit te voeren en daden van bestuurlijke of gerechtelijke politie te stellen;

3° politieambtenaar: een van een politiedienst door of krachtens de wet bevoegd om bepaalde politiemaatregelen te nemen of uit te voeren en daden van bestuurlijke of gerechtelijke politie te stellen;

4° agent van gerechtelijke politie: de politieambtenaar door of krachtens de wet belast met opdrachten van gerechtelijke politie zonder bekleed te zijn met de hoedanigheid van officier van gerechtelijke politie, hulpofficier van de procureur des Konings of met deze van officier van gerechtelijke politie;

4° agent van gerechtelijke politie: de politieambtenaar door of krachtens de wet belast met opdrachten van gerechtelijke politie zonder bekleed te zijn met de hoedanigheid van officier van gerechtelijke politie, hulpofficier van de procureur des Konings of met deze van officier van gerechtelijke politie; 5° agent van bestuurlijke politie: het lid van het operationeel kader door of krachtens de wet belast met opdrachten van bestuurlijke politie zonder bekleed te zijn met de hoedanigheid van officier van bestuurlijke politie;

5° agent van bestuurlijke politie: het lid van het operationeel kader door of krachtens de wet belast met opdrachten van bestuurlijke politie zonder bekleed te zijn met de hoedanigheid van officier van bestuurlijke politie; 6° controleorgaan op de politionele informatie, hierna benoemd “Controleorgaan”: het orgaan bedoeld in artikel 71 van de wet van 30 juli 2018 betreffende de bescherming van natuurlijke personen met betrekking tot de verwerking van persoonsgegevens;

6° controleorgaan op de politionele informatie, hierna benoemd “Controleorgaan”: het orgaan bedoeld in artikel 71 van de wet van 30 juli 2018 betreffende de bescherming van natuurlijke personen met betrekking tot de verwerking van persoonsgegevens; 7° lid van het operationeel kader: categorie van personeelsleden van de politiediensten die bestaat uit de politieambtenaren, de beveiligingsassistenten van politie, de agenten van politie en de beveiligingsagenten van politie.

7° lid van het operationeel kader: categorie van personeelsleden van de politiediensten die bestaat uit de politieambtenaren, de beveiligingsassistenten van politie, de agenten van politie en de beveiligingsagenten van politie. 8° gekwalificeerde elektronische handtekening: de handtekening bedoeld in artikel 3.12 van de Verordening (EU) nr. 910/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 23 juli 2014 betreffende de elektronische identificatie en vertrouwensdiensten voor elektronische transacties in de interne markt en tot intrekking van Richtlijn 1999/93/EG;

8° gekwalificeerde elektronische handtekening: de handtekening bedoeld in artikel 3.12 van de Verordening (EU) nr. 910/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 23 juli 2014 betreffende de elektronische identificatie en vertrouwensdiensten voor elektronische transacties in de interne markt en tot intrekking van Richtlijn 1999/93/EG; 9° de Verordening (EU) nr. 910/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 23 juli 2014 betreffende de elektronische identificatie en vertrouwensdiensten voor elektronische transacties in de interne markt en tot intrekking van Richtlijn 1999/93/EG.

9° de Verordening (EU) nr. 910/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 23 juli 2014 betreffende de elektronische identificatie en vertrouwensdiensten voor elektronische transacties in de interne markt en tot intrekking van Richtlijn 1999/93/EG. 10° wet gegevensbescherming: de wet van 30 juli 2018 betreffende de bescherming van natuurlijke personen met betrekking tot de verwerking van persoonsgegevens.

10° wet gegevensbescherming: de wet van 30 juli 2018 betreffende de bescherming van natuurlijke personen met betrekking tot de verwerking van persoonsgegevens.

11° misdrijf: een gedraging die strafbaar wordt gesteld met een straf van niveau 1 tot en met 8, zoals omschreven in artikel 36 Strafwetboek. […] […]

Art. 15. Bij het vervullen van hun opdrachten van gerechtelijke politie, hebben als taak:

Art. 15. Bij het vervullen van hun opdrachten van gerechtelijke politie, hebben als taak: 1° de misdaden, de wanbedrijven en de overtredingen op te sporen, de bewijzen ervan te verzamelen, daarvan kennis te geven aan de bevoegde overheden, de daders ervan te vatten, en ter beschikking te stellen van de bevoegde overheid, op de wijze en in de vormen bepaald door de wet;

1° de misdrijven op te sporen, de bewijzen ervan te verzamelen, daarvan kennis te geven aan de bevoegde overheden, de daders ervan te vatten, en ter beschikking te stellen van de bevoegde overheid, op de wijze en in de vormen bepaald door de wet;

2° de personen in wier door de wet wordt voorzien, op te sporen, te vatten, te arresteren en ter beschikking te stellen van de bevoegde overheden;

2° de personen in wier door de wet wordt voorzien, op te sporen, te vatten, te arresteren en ter beschikking te stellen van de bevoegde overheden; 3° de voorwerpen waarvan de inbeslagneming voorgeschreven is, op te sporen, in beslag te nemen en ter beschikking te stellen van de bevoegde overheden;

3° de voorwerpen waarvan de inbeslagneming voorgeschreven is, op te sporen, in beslag te nemen en ter beschikking te stellen van de bevoegde overheden; 4° het verslag van hun opdrachten en de inlichtingen die zij naar aanleiding ervan hebben ingewonnen aan de bevoegde overheden te bezorgen.

4° het verslag van hun opdrachten en de inlichtingen die zij naar aanleiding ervan hebben ingewonnen aan de bevoegde overheden te bezorgen. Dit artikel is eveneens van toepassing op de inbreuken op de reglementen betreffende de politie over het wegverkeer die bestraft worden met administratieve sancties.

Dit artikel is eveneens van toepassing op de inbreuken op de reglementen betreffende de politie over het wegverkeer die bestraft worden met administratieve sancties. […] […]

Art 20. De politiediensten houden toezicht op de veroordeelden die een strafuitvoeringsmodaliteit van de vrijheidsstraf genieten, of die een uitvoeringsmodaliteit van de terbeschikkingstelling van de strafuitvoeringsrechtbank genieten, op de veroordeelden die enige andere maatregel genieten die de stafuitvoering schorst, op de veroordeelden in penitentiair verlof, op de

Art 20. De politiediensten houden toezicht op de veroordeelden die een strafuitvoeringsmodaliteit van de vrijheidsstraf genieten, of die een uitvoeringsmodaliteit van de terbeschikkingstelling van de strafuitvoeringsrechtbank genieten, op de veroordeelden die enige andere maatregel genieten die de stafuitvoering schorst, op de veroordeelden in penitentiair verlof, op de personen ten aanzien van wie een probatieopschorting is uitgesproken of de veroordeelden met uitstel, op de veroordeelden die in vrijheid werden gesteld onder toezicht, alsook op de verdachten onder een bevel tot aanhouding dat wordt uitgevoerd door een hechtenis onder elektronisch toezicht of die in vrijheid gesteld of gelaten zijn overeenkomstig de wet betreffende de voorlopige hechtenis, op de veroordeelden die een straf onder elektronisch toezicht in de zin van de artikelen 37ter en 37quater van het Strafwetboek ondergaan en op de veroordeelden die een autonome probatiestraf in de zin van de artikelen 37octies tot 37undecies van het Strafwetboek ondergaan.

personen ten aanzien van wie een probatieopschorting is uitgesproken of de veroordeelden met uitstel, op de veroordeelden die in vrijheid werden gesteld onder toezicht, alsook op de verdachten onder een bevel tot aanhouding dat wordt uitgevoerd door een hechtenis onder elektronisch toezicht of die in vrijheid gesteld of gelaten zijn overeenkomstig de wet betreffende de voorlopige hechtenis, op de veroordeelden die een straf onder elektronisch toezicht in de zin van artikel 43 van het Strafwetboek ondergaan en op de veroordeelden die een probatiestraf in de zin van artikel 44 van het Strafwetboek ondergaan.

Zij houden eveneens toezicht op de naleving van de hen daartoe meegedeelde voorwaarden die zijn opgelegd aan de veroordeelden die een strafuitvoeringsmodaliteit van de vrijheidsstraf genieten, of die een uitvoeringsmodaliteit van de terbeschikkingstelling van de strafuitvoeringsrechtbank genieten, aan de veroordeelden die enige andere maatregel genieten die de strafuitvoering schorst, aan de veroordeelden in penitentiair verlof, op de personen ten aanzien van wie een probatieopschorting is uitgesproken of de veroordeelden met uitstel, aan de veroordeelden die in vrijheid werden gesteld onder toezicht, alsook aan de verdachten onder een bevel tot aanhouding dat wordt uitgevoerd door een hechtenis onder elektronisch toezicht of die in vrijheid gesteld of gelaten zijn overeenkomstig de wet betreffende de voorlopige hechtenis, aan de veroordeelden die een straf onder elektronisch toezicht in de zin van de artikelen 37ter en 37quater van het Strafwetboek ondergaan en aan de veroordeelden die een autonome probatiestraf in de zin van de artikelen 37octies tot 37undecies van het Strafwetboek ondergaan.

Zij houden eveneens toezicht op de naleving van de hen daartoe meegedeelde voorwaarden die zijn opgelegd aan de veroordeelden die een strafuitvoeringsmodaliteit van de vrijheidsstraf genieten, of die een uitvoeringsmodaliteit van de terbeschikkingstelling van de strafuitvoeringsrechtbank genieten, aan de veroordeelden die enige andere maatregel genieten die de strafuitvoering schorst, aan de veroordeelden in penitentiair verlof, op de personen ten aanzien van wie een probatieopschorting is uitgesproken of de veroordeelden met uitstel, aan de veroordeelden die in vrijheid werden gesteld onder toezicht, alsook aan de verdachten onder een bevel tot aanhouding dat wordt uitgevoerd door een hechtenis onder elektronisch toezicht of die in vrijheid gesteld of gelaten zijn overeenkomstig de wet betreffende de voorlopige hechtenis, aan de veroordeelden die een straf onder elektronisch toezicht in de zin van artikel 43 van het Strafwetboek ondergaan en aan de veroordeelden die een probatiestraf in de zin van artikel 44 van het Strafwetboek ondergaan.

Zij vatten de ontvluchte veroordeelden en gevangenen en stellen ze ter beschikking van de bevoegde overheden.

Zij vatten de ontvluchte veroordeelden en gevangenen en stellen ze ter beschikking van de bevoegde overheden. […] […]

Art. 22. De politiediensten houden zich op in de nabijheid van elke grote volkstoeloop en nemen de gepaste maatregelen voor het rustige verloop ervan.

Art. 22. De politiediensten houden zich op in de nabijheid van elke grote volkstoeloop en nemen de gepaste maatregelen voor het rustige verloop ervan. Op beslissing van de bestuurlijke politieoverheid of op initiatief van de politieambtenaar die, overeenkomstig de artikelen 7/1, 7/2 of 7/3, belast is met de operationele leiding van de ordedienst, gaan zij over tot het uiteendrijven van:

Op beslissing van de bestuurlijke politieoverheid of op initiatief van de politieambtenaar die, overeenkomstig de artikelen 7/1, 7/2 of 7/3, belast is met de operationele leiding van de ordedienst, gaan zij over tot het uiteendrijven van: 1° alle gewapende samenscholingen; 1° alle gewapende samenscholingen; 2° de samenscholingen die gepaard gaan met misdaden en wanbedrijven tegen personen of goederen of met overtreding van de wet van 29 juli 1934 waarbij de privé-milities verboden worden;

2° de samenscholingen die gepaard gaan met misdrijven tegen personen of goederen die strafbaar zijn met een straf van minstens niveau

2, alsmede de misdrijven bedoeld in de artikelen

317, 396, 419, 515, 547, 548, 549 en 644 van het

Strafwetboek of met overtreding van de wet van 29 juli 1934 waarbij de privé-milities verboden worden; 3° de samenscholingen waarvan blijkt dat zij gevormd zijn of zich vormen met het oog op verwoesting, moord of plundering, of om een aanslag te plegen op de lichamelijke integriteit of het leven van personen;

3° de samenscholingen waarvan blijkt dat zij gevormd zijn of zich vormen met het oog op verwoesting, moord of plundering, of om een aanslag te plegen op de lichamelijke integriteit of het leven van personen; 4° de samenscholingen die de uitvoering van de wet, van een politieverordening, van een politiemaatregel, van een gerechtelijke beslissing of van een dwangbevel hinderen.

4° de samenscholingen die de uitvoering van de wet, van een politieverordening, van een politiemaatregel, van een gerechtelijke beslissing of van een dwangbevel hinderen. Wanneer de politie op grond van artikel 16 of van dit artikel ambtshalve samenscholingen uiteendrijft of zich ophoudt in de nabijheid van een grote volkstoeloop, stelt ze de burgemeester van de betrokken gemeente en de korpschef van de betrokken lokale politie hiervan tevoren of, als dat niet mogelijk is, zo spoedig mogelijk op de hoogte en blijft ze bij dergelijke interventies bestendig met hen in contact.

Wanneer de politie op grond van artikel 16 of van dit artikel ambtshalve samenscholingen uiteendrijft of zich ophoudt in de nabijheid van een grote volkstoeloop, stelt ze de burgemeester van de betrokken gemeente en de korpschef van de betrokken lokale politie hiervan tevoren of, als dat niet mogelijk is, zo spoedig mogelijk op de hoogte en blijft ze bij dergelijke interventies bestendig met hen in contact. […] […] Art. 25/2. § 1. Voor de toepassing van deze wet, wordt verstaan onder:

Art. 25/2. § 1. Voor de toepassing van deze wet, wordt verstaan onder:

1° mobiele camera: de camera die wordt verplaatst tijdens het gebruik ervan;

1° mobiele camera: de camera die wordt verplaatst tijdens het gebruik ervan; 1bis° individuele camera: een door een lid van het operationeel kader gedragen mobiele camera die audiovisuele opnames maakt;

1bis° individuele camera: een door een lid van het operationeel kader gedragen mobiele camera die audiovisuele opnames maakt; 2° tijdelijk vaste camera: de camera die voor een beperkte tijd op een plaats wordt opgesteld;

2° tijdelijk vaste camera: de camera die voor een beperkte tijd op een plaats wordt opgesteld; 3° intelligente camera: de camera die ook onderdelen en software bevat, die al dan niet gekoppeld aan registers of bestanden, de verzamelde beelden al dan niet autonoom kunnen verwerken;

3° intelligente camera: de camera die ook onderdelen en software bevat, die al dan niet gekoppeld aan registers of bestanden, de verzamelde beelden al dan niet autonoom kunnen verwerken; 4° niet-besloten plaats: elke plaats die niet door een omsluiting is afgebakend en vrij toegankelijk is voor het publiek, waaronder de openbare wegen beheerd door de openbare overheden bevoegd voor het wegbeheer;

4° niet-besloten plaats: elke plaats die niet door een omsluiting is afgebakend en vrij toegankelijk is voor het publiek, waaronder de openbare wegen beheerd door de openbare overheden bevoegd voor het wegbeheer; 5° voor het publiek toegankelijke besloten plaats: elk gebouw of elke door een omsluiting afgebakende plaats, bestemd voor het gebruik door het publiek waar diensten aan het publiek kunnen worden verstrekt;

5° voor het publiek toegankelijke besloten plaats: elk gebouw of elke door een omsluiting afgebakende plaats, bestemd voor het gebruik door het publiek waar diensten aan het publiek kunnen worden verstrekt; 6° niet voor het publiek toegankelijke besloten plaats: elk gebouw of elke door een omsluiting afgebakende plaats die uitsluitend bestemd is voor het gebruik door de gewoonlijke gebruikers;

6° niet voor het publiek toegankelijke besloten plaats: elk gebouw of elke door een omsluiting afgebakende plaats die uitsluitend bestemd is voor het gebruik door de gewoonlijke gebruikers; 7° omsluiting: afbakening van een plaats bestaande uit minstens een duidelijke visuele afscheiding of een aanduiding waardoor de plaatsen duidelijk van elkaar onderscheiden kunnen worden.

7° omsluiting: afbakening van een plaats bestaande uit minstens een duidelijke visuele afscheiding of een aanduiding waardoor de plaatsen duidelijk van elkaar onderscheiden kunnen worden. 8° pre-opname: een camerafunctie die ervoor zorgt dat er voortdurend en tegelijk geluid en beeld wordt opgenomen zodra de camera wordt ingeschakeld. Die gegevens worden automatisch, systematisch en geleidelijk aan overschreven door nieuwe gegevens zodat de totale beschikbare opname de vooraf bepaalde duur niet overschrijdt;

8° pre-opname: een camerafunctie die ervoor zorgt dat er voortdurend en tegelijk geluid en beeld wordt opgenomen zodra de camera wordt ingeschakeld. Die gegevens worden automatisch, systematisch en geleidelijk aan overschreven door nieuwe gegevens zodat de totale beschikbare opname de vooraf bepaalde duur niet overschrijdt;

9° groene ruimten onder het beheer van openbare overheden: de publiek toegankelijke besloten plaatsen die onder het beheer staan van openbare overheden en die onder meer de vorm kunnen aannemen van bossen, parken, tuinen, groene pleinen, speeltuinen in open lucht en begraafplaatsen en die een omsluiting hebben in de zin van deze wet.

9° groene ruimten onder het beheer van openbare overheden: de publiek toegankelijke besloten plaatsen die onder het beheer staan van openbare overheden en die onder meer de vorm kunnen aannemen van bossen, parken, tuinen, groene pleinen, speeltuinen in open lucht en begraafplaatsen en die een omsluiting hebben in de zin van deze wet.

§ 2. Wordt als zichtbaar beschouwd:

§ 2. Wordt als zichtbaar beschouwd:

1° het gebruik van vaste camera’s, in voorkomend geval tijdelijk, aangegeven met een door de Koning vastgesteld pictogram, na advies van de bevoegde toezichthoudende autoriteit voor de verwerking van persoonsgegevens;

1° het gebruik van vaste camera's, in voorkomend geval tijdelijk:

a) hetzij aangegeven met een door de Koning vastgesteld pictogram, na advies van het Controleorgaan;

b) hetzij gemonteerd aan boord van politievoertuigen, -vaartuigen, luchtvaartuigen of elk ander bemand of onbemand voertuig of werkmiddel, die zijn voorzien van een politionele markering; 2° het gebruik van mobiele camera’s met inbegrip van de individuele camera's:

2° het gebruik van mobiele camera’s met inbegrip van de individuele camera's: a) hetzij gemonteerd aan boord van politievoertuigen, -vaartuigen, luchtvaartuigen of elk ander vervoermiddel van de politie, dat als dusdanig geïdentificeerd kan worden;

a) hetzij gemonteerd aan boord van politievoertuigen, -vaartuigen, luchtvaartuigen of elk ander bemand of onbemand voertuig of werkmiddel, die zijn voorzien van een politionele markering; b) hetzij gedragen door een lid van het operationeel kader van de politiediensten, dat als dusdanig identificeerbaar is overeenkomstig artikel 41;

b) hetzij gedragen door een lid van het operationeel kader van de politiediensten, dat als dusdanig identificeerbaar is overeenkomstig artikel 41; 3° wat het gebruik van vaste camera’s in de Belgische maritieme zones zoals bepaald in artikel 1.1.1.4 van het Belgisch Scheepvaartwetboek wordt het pictogram bedoeld in de bepaling onder 1° vervangen door de bekendmaking zoals bepaald

3° wat het gebruik van vaste camera’s in de Belgische maritieme zones zoals bepaald in artikel 1.1.1.4 van het Belgisch Scheepvaartwetboek wordt het pictogram bedoeld in de bepaling onder 1° vervangen door de bekendmaking zoals bepaald in artikel 4.6.1.6, § 3, van het Belgisch Scheepvaartwetboek.

in artikel 4.6.1.6, § 3, van het Belgisch Scheepvaartwetboek. Aan elk gebruik van een mobiele camera in de zin van paragraaf 2, eerste lid, 2°, b), gaat een mondelinge waarschuwing vooraf, tenzij dit gebruik daardoor onwerkzaam zou worden.

Aan elk gebruik van een mobiele camera in de zin van paragraaf 2, eerste lid, 2°, b), gaat een mondelinge waarschuwing vooraf, tenzij dit gebruik daardoor onwerkzaam zou worden. Een gebruik is in het bijzonder onwerkzaam in de volgende omstandigheden:

Een gebruik is in het bijzonder onwerkzaam in de volgende omstandigheden: 1° het kan een gevaar inhouden voor de veiligheid van het lid van het operationeel kader of van derden;

1° het kan een gevaar inhouden voor de veiligheid van het lid van het operationeel kader of van derden; 2° het is moeilijk of zelfs onmogelijk te realiseren, gelet op het aantal te waarschuwen aanwezige personen of de afstand tussen hen en het lid van het operationeel kader;

2° het is moeilijk of zelfs onmogelijk te realiseren, gelet op het aantal te waarschuwen aanwezige personen of de afstand tussen hen en het lid van het operationeel kader; 3° het is inopportuun, want het zou het goede verloop van de opdracht aanzienlijk schaden.

3° het is inopportuun, want het zou het goede verloop van de opdracht aanzienlijk schaden. […] […]

Art. 25/4. § 1. Een politiedienst kan camera’s plaatsen en gebruiken overeenkomstig artikel 25/3, of op zichtbare wijze gebruik maken van camera’s geplaatst door derden zoals bedoeld in artikel 25/1, § 2, op het grondgebied dat onder zijn bevoegdheid valt, na voorafgaande principiële toestemming van:

Art. 25/4. § 1. Een politiedienst kan camera’s plaatsen en gebruiken overeenkomstig artikel 25/3, of op zichtbare wijze gebruik maken van camera’s geplaatst door derden zoals bedoeld in artikel 25/1, § 2, op het grondgebied dat onder zijn bevoegdheid valt, na voorafgaande principiële toestemming van: 1° de gemeenteraad, wanneer het gaat om een politiezone;

1° de gemeenteraad, wanneer het gaat om een politiezone; 2° de minister van Binnenlandse Zaken of zijn gemachtigde, voor de diensten van de federale politie.

2° de minister van Binnenlandse Zaken of zijn gemachtigde, voor de diensten van de federale politie.

§ 2. Om deze toestemming te bekomen wordt er een aanvraag ingediend bij de in paragraaf 1 aangewezen bevoegde overheid door:

§ 2. Om deze toestemming te bekomen wordt er een aanvraag ingediend bij de in paragraaf 1 aangewezen bevoegde overheid door: 1° de korpschef, wanneer het gaat om een politiezone;

1° de korpschef, wanneer het gaat om een politiezone;

2° de territoriaal bevoegde bestuurlijke directeur- coördinator, of de directeur van de aanvragende dienst, wanneer het gaat om een dienst die deel uitmaakt van de federale politie.

2° de territoriaal bevoegde bestuurlijke directeur- coördinator, of de directeur van de aanvragende dienst, wanneer het gaat om een dienst die deel uitmaakt van de federale politie. De in het eerste bedoelde toestemmingsaanvraag preciseert het type camera, de doeleinden waarvoor de camera’s zullen worden geïnstalleerd of gebruikt, evenals de gebruiksmodaliteiten ervan, en voor wat betreft de vaste camera’s ook de plaats. Deze aanvraag houdt rekening met een impact- en risicoanalyse op het vlak van de bescherming van de persoonlijke levenssfeer en op operationeel niveau, met name wat de categorieën van verwerkte persoonsgegevens betreft, de proportionaliteit van de aangewende middelen, de te bereiken operationele doelstellingen en de bewaartermijn van de gegevens die nodig is om deze doelstellingen te bereiken.

De in het eerste bedoelde toestemmingsaanvraag preciseert het type camera, de doeleinden waarvoor de camera’s zullen worden geïnstalleerd of gebruikt, evenals de gebruiksmodaliteiten ervan, en voor wat betreft de vaste camera’s ook de plaats. Deze aanvraag houdt rekening met een impact- en risicoanalyse op het vlak van de bescherming van de persoonlijke levenssfeer en op operationeel niveau, met name wat de categorieën van verwerkte persoonsgegevens betreft, de proportionaliteit van de aangewende middelen, de te bereiken operationele doelstellingen en de bewaartermijn van de gegevens die nodig is om deze doelstellingen te bereiken. Bij wijziging van het type camera of van de gebruiksdoeleinden ervan, alsook wat de vaste camera’s betreft, in geval van wijziging van de plaats, wordt een nieuwe toestemming aangevraagd.

Bij wijziging van het type camera of van de gebruiksdoeleinden ervan, alsook wat de vaste camera’s betreft, in geval van wijziging van de plaats, wordt een nieuwe toestemming aangevraagd.

§ 3. In geval van met redenen omklede hoogdringendheid, waarbij de in paragraaf 1 bedoelde toestemming nog niet werd bekomen, vraagt de korpschef dan wel de bestuurlijke directeur-coördinator of de directeur van de aanvragende dienst, afhankelijk van het geval, mondeling de toestemming aan de bevoegde overheid om gebruik te maken van camera’s in het kader van de specifieke opdracht die de hoogdringendheid rechtvaardigt. Deze mondelinge toestemming wordt vervolgens zo spoedig mogelijk schriftelijk bevestigd door de bevoegde overheid.

§ 3. In geval van met redenen omklede hoogdringendheid, waarbij de in paragraaf 1 bedoelde toestemming nog niet werd bekomen, vraagt de korpschef dan wel de bestuurlijke directeur-coördinator of de directeur van de aanvragende dienst, afhankelijk van het geval, mondeling de toestemming aan de bevoegde overheid om gebruik te maken van camera’s in het kader van de specifieke opdracht die de hoogdringendheid rechtvaardigt. Deze mondelinge toestemming wordt vervolgens zo spoedig mogelijk schriftelijk bevestigd door de bevoegde overheid. Wat betreft de politiezones, kan de bevoegde overheid vertegenwoordigd worden door de betrokken burgmeester om de mondelinge toestemming te geven in het geval van hoogdringendheid zoals bedoeld in het eerste lid.

Wat betreft de politiezones, kan de bevoegde overheid vertegenwoordigd worden door de betrokken burgmeester om de mondelinge toestemming te geven in het geval van hoogdringendheid zoals bedoeld in het eerste lid.

§ 4. Elke beslissing tot toestemming bedoeld in paragraaf 1 wordt ter kennis gebracht van de procureur des Konings.

§ 4. Elke beslissing tot toestemming bedoeld in paragraaf 1 wordt ter kennis gebracht van de procureur des Konings. Elke beslissing tot toestemming bedoeld in paragraaf 1, 2° wordt tevens ter kennis gebracht van de burgemeesters en de korpschefs. In het geval bedoeld in paragraaf 1, eerste lid, 2°, wordt de beslissing tot toestemming ter kennis gebracht van de burgemeester en de korpschef.

In het geval bedoeld in paragraaf 1, eerste lid, 2°, wordt de beslissing tot toestemming ter kennis gebracht van de burgemeester en de korpschef. De in paragraaf 1 bedoelde toestemming wordt openbaar gemaakt wanneer zij betrekking heeft op opdrachten van bestuurlijke politie.

De in paragraaf 1 bedoelde toestemming wordt openbaar gemaakt wanneer zij betrekking heeft op opdrachten van bestuurlijke politie.

§ 5. De in paragraaf 1 bedoelde toestemming wordt niet gevraagd, als het gaat om het plaatsen en het gebruik van camera’s in besloten plaatsen waarvan de politiediensten de beheerders zijn.

§ 5. De in paragraaf 1 bedoelde toestemming wordt niet gevraagd, als het gaat om het plaatsen en het gebruik van camera’s in besloten plaatsen waarvan de politiediensten de beheerders zijn.

§ 6. De toestemming bedoeld in paragraaf 1 is evenmin van toepassing op de mobiele camera's, zodat het gebruik ervan geen enkele territoriale beperking inhoudt.

§ 6. De toestemming bedoeld in paragraaf 1 is evenmin van toepassing op de mobiele camera's, zodat het gebruik ervan geen enkele territoriale beperking inhoudt. […] […]

Art. 25/9. In afwijking van artikel 259bis van het Strafwetboek kunnen de hiernavolgende camera's bij hun gebruik naast beelden tevens geluid opnemen, op voorwaarde dat deze opnames noodzakelijk zijn om het beoogde doel te bereiken:

Art. 25/9. In afwijking van artikelen 342 en 343 van het Strafwetboek kunnen de hiernavolgende camera's bij hun gebruik naast beelden tevens geluid opnemen, op voorwaarde dat deze opnames noodzakelijk zijn om het beoogde doel te bereiken: 1° individuele camera's, inclusief tijdens de preopname;

1° individuele camera's, inclusief tijdens de preopname; 2° vaste camera's, in voorkomend geval tijdelijke, op besloten plaatsen die door de politiediensten worden beheerd, met uitzondering van de omstandigheden waarin deze communicatie door bijzondere wetgeving wordt beschermd, mits en zolang deze opnames noodzakelijk zijn om de veiligheid van de gebouwen, de bezoekers, de personen die van hun vrijheid zijn beroofd of de personeelsleden te garanderen.

2° vaste camera's, in voorkomend geval tijdelijke, op besloten plaatsen die door de politiediensten worden beheerd, met uitzondering van de omstandigheden waarin deze communicatie door bijzondere wetgeving wordt beschermd, mits en zolang deze opnames noodzakelijk zijn om de veiligheid van de gebouwen, de bezoekers, de personen die van hun vrijheid zijn benomen of de personeelsleden te garanderen. […] […]

Art. 28. § 1. De politieambtenaren kunnen bij het vervullen van hun opdrachten van bestuurlijke politie en om er zich van te vergewissen dat een persoon geen wapen draagt of enig voorwerp dat gevaarlijk is voor de openbare orde, een veiligheidsfouillering doen in de volgende gevallen:

Art. 28. § 1. De politieambtenaren kunnen bij het vervullen van hun opdrachten van bestuurlijke politie en om er zich van te vergewissen dat een persoon geen wapen draagt of enig voorwerp dat gevaarlijk is voor de openbare orde, een veiligheidsfouillering doen in de volgende gevallen: 1° indien de politieambtenaar, op grond van de gedragingen van deze persoon, van materiële aanwijzingen of van de omstandigheden, redelijke gronden heeft om te denken dat de persoon die aan een identiteitscontrole wordt onderworpen in de gevallen en de voorwaarden bepaald in artikel 34, een wapen zou kunnen dragen of enig voorwerp dat gevaarlijk is voor de openbare orde;

1° indien de politieambtenaar, op grond van de gedragingen van deze persoon, van materiële aanwijzingen of van de omstandigheden, redelijke gronden heeft om te denken dat de persoon die aan een identiteitscontrole wordt onderworpen in de gevallen en de voorwaarden bepaald in artikel 34, een wapen zou kunnen dragen of enig voorwerp dat gevaarlijk is voor de openbare orde; 2° wanneer een persoon het voorwerp uitmaakt van een bestuurlijke arrestatie of gerechtelijke vrijheidsbeneming;

2° wanneer een persoon het voorwerp uitmaakt van een bestuurlijke arrestatie of gerechtelijke vrijheidsbeneming; 3° wanneer personen deelnemen aan openbare bijeenkomsten die een reële bedreiging vormen voor de openbare orde;

3° wanneer personen deelnemen aan openbare bijeenkomsten die een reële bedreiging vormen voor de openbare orde; 4° wanneer personen toegang hebben tot plaatsen waar de openbare orde wordt bedreigd.

4° wanneer personen toegang hebben tot plaatsen waar de openbare orde wordt bedreigd. De veiligheidsfouillering gebeurt door het betasten van het lichaam en de kleding van de gefouilleerde persoon evenals door de controle van de bagage. Zij mag niet langer duren dan de daartoe noodzakelijke tijd en de persoon mag te dien einde niet langer dan één uur worden opgehouden.

De veiligheidsfouillering gebeurt door het betasten van het lichaam en de kleding van de gefouilleerde persoon evenals door de controle van de bagage. Zij mag niet langer duren dan de daartoe noodzakelijke tijd en de persoon mag te dien einde niet langer dan één uur worden opgehouden. In de in 3° en 4° bedoelde gevallen wordt de fouillering uitgevoerd op bevel en onder verantwoordelijkheid van een officier van bestuurlijke politie; zij wordt uitgevoerd door een politieambtenaar van hetzelfde geslacht als de gefouilleerde.

In de in 3° en 4° bedoelde gevallen wordt de fouillering uitgevoerd op bevel en onder verantwoordelijkheid van een officier van bestuurlijke politie; zij wordt uitgevoerd door een politieambtenaar van hetzelfde geslacht als de gefouilleerde.

§ 2. Bij het vervullen van hun gerechtelijke opdrachten, kunnen de politieambtenaren een gerechtelijke fouillering verrichten van de personen die het voorwerp uitmaken van een

§ 2. Bij het vervullen van hun gerechtelijke opdrachten, kunnen de politieambtenaren een gerechtelijke fouillering verrichten van de personen die het voorwerp uitmaken van een gerechtelijke, alsook van de personen ten aanzien van wie aanwijzingen bestaan dat zij overtuigingsstukken of bewijsmateriaal in verband met een misdaad of wanbedrijf bij zich dragen.

gerechtelijke, alsook van de personen ten aanzien van wie aanwijzingen bestaan dat zij overtuigingsstukken of bewijsmateriaal in verband met een misdrijf strafbaar met een straf van minstens niveau 2 of misdrijven bedoeld in de artikelen 317, 419, 421, 423, 453, 515, 547, 644, 661 en 687 van het Strafwetboek bij zich dragen. De gerechtelijke fouillering mag niet langer duren dan de daartoe noodzakelijke tijd en de persoon mag te dien einde niet langer dan zes uur worden opgehouden.

De gerechtelijke fouillering mag niet langer duren dan de daartoe noodzakelijke tijd en de persoon mag te dien einde niet langer dan zes uur worden opgehouden. De gerechtelijke fouillering wordt uitgevoerd overeenkomstig de richtlijnen en onder verantwoordelijkheid van een officier van gerechtelijke politie.

De gerechtelijke fouillering wordt uitgevoerd overeenkomstig de richtlijnen en onder verantwoordelijkheid van een officier van gerechtelijke politie.

§ 3. De politieambtenaren kunnen personen die in een cel worden opgesloten vooraf op het lichaam fouilleren.

§ 3. De politieambtenaren kunnen personen die in een cel worden opgesloten vooraf op het lichaam fouilleren. Deze fouillering heeft tot doel zich ervan te vergewissen dat de persoon niet in het bezit is van voorwerpen of stoffen die gevaarlijk zijn voor hemzelf of voor anderen of die van die aard zijn een ontvluchting te vergemakkelijken en mag niet langer duren dan de daartoe noodzakelijke tijd. Zij wordt uitgevoerd door een politieambtenaar of een andere persoon van hetzelfde geslacht als de gefouilleerde en naargelang van het geval, overeenkomstig de richtlijnen en onder verantwoordelijkheid van een officier van bestuurlijke of gerechtelijke politie.

Deze fouillering heeft tot doel zich ervan te vergewissen dat de persoon niet in het bezit is van voorwerpen of stoffen die gevaarlijk zijn voor hemzelf of voor anderen of die van die aard zijn een ontvluchting te vergemakkelijken en mag niet langer duren dan de daartoe noodzakelijke tijd. Zij wordt uitgevoerd door een politieambtenaar of een andere persoon van hetzelfde geslacht als de gefouilleerde en naargelang van het geval, overeenkomstig de richtlijnen en onder verantwoordelijkheid van een officier van bestuurlijke of gerechtelijke politie.

§ 4. Om de veiligheid van het internationaal vervoer te verzekeren, kan de bevoegde overheid van bestuurlijke politie binnen de perken van haar bevoegdheden, veiligheidsfouilleringen voorschrijven, uit te voeren in de omstandigheden en volgens de nadere regels die zij bepaalt.

§ 4. Om de veiligheid van het internationaal vervoer te verzekeren, kan de bevoegde overheid van bestuurlijke politie binnen de perken van haar bevoegdheden, veiligheidsfouilleringen voorschrijven, uit te voeren in de omstandigheden en volgens de nadere regels die zij bepaalt.

§ 5. De politieambtenaar kan beslissen tot het volledig, in fasen, ontkleden van de te fouilleren persoon, indien er individuele aanwijzingen zijn die dit noodzakelijk maken en wanneer het te bereiken doel niet verwezenlijkt kan worden door een onderzoek van de kledij en het betasten van

§ 5. De politieambtenaar kan beslissen tot het volledig, in fasen, ontkleden van de te fouilleren persoon, indien er individuele aanwijzingen zijn die dit noodzakelijk maken en wanneer het te bereiken doel niet verwezenlijkt kan worden door een onderzoek van de kledij en het betasten van het lichaam, of door het gebruik van een metaaldetector of ieder ander technisch middel.

het lichaam, of door het gebruik van een metaaldetector of ieder ander technisch middel. De fouillering met volledige ontkleding wordt uitgevoerd overeenkomstig de richtlijnen en onder de verantwoordelijkheid van een officier van bestuurlijke of gerechtelijke politie.

De fouillering met volledige ontkleding wordt uitgevoerd overeenkomstig de richtlijnen en onder de verantwoordelijkheid van een officier van bestuurlijke of gerechtelijke politie. De ontkleding moet gradueel, in fasen, gebeuren, door eerst het bovenlichaam te ontbloten en vervolgens, nadat de persoon zich opnieuw heeft kunnen aankleden, het onderlichaam te ontbloten. De graad van ontkleding moet legitiem en redelijk zijn en in verhouding staan tot de gezochte voorwerpen of stoffen.

De ontkleding moet gradueel, in fasen, gebeuren, door eerst het bovenlichaam te ontbloten en vervolgens, nadat de persoon zich opnieuw heeft kunnen aankleden, het onderlichaam te ontbloten. De graad van ontkleding moet legitiem en redelijk zijn en in verhouding staan tot de gezochte voorwerpen of stoffen. In geval van weigering door de gecontroleerde persoon om zich vrijwillig aan een fouillering met volledige ontkleding te onderwerpen, kan de officier van bestuurlijke of gerechtelijke politie opdracht geven tot het gebruik van dwang om over te gaan tot de ontkleding van de betrokkene.

In geval van weigering door de gecontroleerde persoon om zich vrijwillig aan een fouillering met volledige ontkleding te onderwerpen, kan de officier van bestuurlijke of gerechtelijke politie opdracht geven tot het gebruik van dwang om over te gaan tot de ontkleding van de betrokkene. Zowel systematische als collectieve fouilleringen met volledige ontkleding zijn verboden.

Zowel systematische als collectieve fouilleringen met volledige ontkleding zijn verboden. De fouillering met volledige ontkleding, desgevallend met het oog op het uitwendig schouwen van de openingen en de holten van het lichaam, dient aan de volgende bijkomende voorwaarden te beantwoorden:

De fouillering met volledige ontkleding, desgevallend met het oog op het uitwendig schouwen van de openingen en de holten van het lichaam, dient aan de volgende bijkomende voorwaarden te beantwoorden: 1° de fouillering gebeurt in een gesloten ruimte, in afwezigheid van onbevoegde derden;

1° de fouillering gebeurt in een gesloten ruimte, in afwezigheid van onbevoegde derden; 2° de fouillering wordt uitgevoerd door twee of meer politieambtenaren van hetzelfde geslacht als de te fouilleren persoon; er zijn evenwel slechts zo veel personen aanwezig als strikt noodzakelijk;

2° de fouillering wordt uitgevoerd door twee of meer politieambtenaren van hetzelfde geslacht als de te fouilleren persoon; er zijn evenwel slechts zo veel personen aanwezig als strikt noodzakelijk; 3° de te fouilleren persoon die vrijwillig de procedure inzake de fouillering ondergaat wordt niet aangeraakt;

3° de te fouilleren persoon die vrijwillig de procedure inzake de fouillering ondergaat wordt niet aangeraakt; 4° de fouillering gebeurt met eerbied voor de waardigheid van de te fouilleren persoon, heeft geen tergend karakter en duurt niet langer dan strikt noodzakelijk is.

4° de fouillering gebeurt met eerbied voor de waardigheid van de te fouilleren persoon, heeft geen tergend karakter en duurt niet langer dan strikt noodzakelijk is.

Minderjarigen kunnen slechts onderworpen worden aan een fouillering met volledige ontkleding, na een gerechtelijke vrijheidsbeneming en mits toestemming van de procureur des Konings.

Minderjarigen kunnen slechts onderworpen worden aan een fouillering met volledige ontkleding, na een gerechtelijke vrijheidsbeneming en mits toestemming van de procureur des Konings. Elke fouillering, met volledige ontkleding, moet gemotiveerd worden en die motivatie moet aan de persoon die deze dwangmaatregel ondergaat meegedeeld worden, en maakt het voorwerp uit van een registratieplicht in het proces-verbaal en desgevallend in het register van de vrijheidsberovingen bedoeld in artikel 33bis. Dit register wordt opgenomen in de basisgegevensbanken bedoeld in artikel 44/11/2.

Elke fouillering, met volledige ontkleding, moet gemotiveerd worden en die motivatie moet aan de persoon die deze dwangmaatregel ondergaat meegedeeld worden, en maakt het voorwerp uit van een registratieplicht in het proces-verbaal en desgevallend in het register van de vrijheidsbenemingen bedoeld in artikel 33bis. Dit register wordt opgenomen in de basisgegevensbanken bedoeld in artikel 44/11/2. Minstens volgende elementen worden met toepassing van de in het vorige lid bedoelde registratieplicht in het proces-verbaal geregistreerd:

Minstens volgende elementen worden met toepassing van de in het vorige lid bedoelde registratieplicht in het proces-verbaal geregistreerd: 1° de identiteit van de persoon die wordt gefouilleerd;

1° de identiteit van de persoon die wordt gefouilleerd; 2° de plaats en het tijdstip van de fouillering; 2° de plaats en het tijdstip van de fouillering; 3° het identificatienummer of het interventienummer van elk van de politiediensten dat daadwerkelijk deelnam aan of assisteerde bij de fouillering met volledige ontkleding, alsook de identiteit van elke andere persoon die geen lid was van de politiediensten en die bij deze fouillering met volledige ontkleding aanwezig was;

3° het identificatienummer of het interventienummer van elk van de politiediensten dat daadwerkelijk deelnam aan of assisteerde bij de fouillering met volledige ontkleding, alsook de identiteit van elke andere persoon die geen lid was van de politiediensten en die bij deze fouillering met volledige ontkleding aanwezig was; 4° de concrete elementen die de individuele aanwijzingen vormden, die deze fouillering en het ontkleden noodzaakten;

4° de concrete elementen die de individuele aanwijzingen vormden, die deze fouillering en het ontkleden noodzaakten; 5° de beschrijving van het eventueel gebruik van dwang om over te gaan tot ontkleding;

5° de beschrijving van het eventueel gebruik van dwang om over te gaan tot ontkleding; 6° de incidenten die zich tijdens de fouillering hebben voorgedaan;

6° de incidenten die zich tijdens de fouillering hebben voorgedaan; 7° de graad van ontkleding; 7° de graad van ontkleding;

8° het resultaat van de fouillering; 8° het resultaat van de fouillering; 9° het identificatienummer of het interventienummer van de verantwoordelijke officier van bestuurlijke of gerechtelijke politie.

9° het identificatienummer of het interventienummer van de verantwoordelijke officier van bestuurlijke of gerechtelijke politie. […] […]

AFDELING 4. – BESTUURLIJKE INBESLAGNEMING

EN AANHOUDING

AFDELING 4. – BESTUURLIJKE INBESLAGNEMING

EN ARRESTATIE

[…] […]

Art. 31. Bij het vervullen van hun opdrachten van bestuurlijke politie en onverminderd de bevoegdheden uitdrukkelijk toegekend bij wetten van bijzondere politie, kunnen de politieambtenaren in geval van volstrekte noodzaak overgaan tot de bestuurlijke aanhouding:

Art. 31. Bij het vervullen van hun opdrachten van bestuurlijke politie en onverminderd de bevoegdheden uitdrukkelijk toegekend bij wetten van bijzondere politie, kunnen de politieambtenaren in geval van volstrekte noodzaak overgaan tot de bestuurlijke arrestatie:

1° van een persoon die hen hindert in het vervullen van hun opdracht het verkeer vrij te houden;

1° van een persoon die hen hindert in het vervullen van hun opdracht het verkeer vrij te houden; 2° van een persoon die de openbare rust daadwerkelijk verstoort;

2° van een persoon die de openbare rust daadwerkelijk verstoort; 3° van een persoon, ten aanzien van wie er op grond van zijn gedragingen, van materiële aanwijzingen of van de omstandigheden, redelijke gronden zijn om te denken dat hij voorbereidingen treft om een misdrijf te plegen dat de openbare rust of de openbare veiligheid ernstig in gevaar brengt, met als doel hem te beletten een dergelijk misdrijf te plegen;

3° van een persoon, ten aanzien van wie er op grond van zijn gedragingen, van materiële aanwijzingen of van de omstandigheden, redelijke gronden zijn om te denken dat hij voorbereidingen treft om een misdrijf te plegen dat de openbare rust of de openbare veiligheid ernstig in gevaar brengt, met als doel hem te beletten een dergelijk misdrijf te plegen; 4° van een persoon die een misdrijf pleegt dat de openbare rust of de openbare veiligheid ernstig in gevaar brengt, teneinde dit misdrijf te doen ophouden.

4° van een persoon die een misdrijf pleegt dat de openbare rust of de openbare veiligheid ernstig in gevaar brengt, teneinde dit misdrijf te doen ophouden. In de in het tweede lid van artikel 22 gepreciseerde gevallen kunnen de politieambtenaren overgaan tot de bestuurlijke aanhouding van personen die de openbare rust verstoren en hen van de plaats van de samenscholing verwijderen.

In de in het tweede lid van artikel 22 gepreciseerde gevallen kunnen de politieambtenaren overgaan tot de bestuurlijke arrestatie van personen die de openbare rust verstoren en hen van de plaats van de samenscholing verwijderen.

De vrijheidsbeneming mag nooit langer duren dan de tijd vereist door de omstandigheden die haar rechtvaardigen en mag in geen geval twaalf uur te boven gaan, behalve wanneer een andere termijn van vrijheidsbeneming voorzien is in de nationale reglementering of de internationale reglementering die België verbindt.

De vrijheidsbeneming mag nooit langer duren dan de tijd vereist door de omstandigheden die haar rechtvaardigen en mag in geen geval twaalf uur te boven gaan, behalve wanneer een andere termijn van vrijheidsbeneming voorzien is in de nationale reglementering of de internationale reglementering die België verbindt. […] […]

Art. 33. De agent van bestuurlijke politie die een bestuurlijke aanhouding verricht, verwittigt hiervan zo spoedig mogelijk de officier van bestuurlijke politie onder wiens gezag hij ressorteert.

Art. 33. De agent van bestuurlijke politie die een bestuurlijke arrestatie verricht, verwittigt hiervan zo spoedig mogelijk de officier van bestuurlijke politie onder wiens gezag hij ressorteert.

De officier van bestuurlijke politie die een bestuurlijke aanhouding verricht of handhaaft, doet die aanhouding registreren en brengt hiervan zo spoedig mogelijk de burgemeester van de betrokken gemeente of, in voorkomend geval, de speciaal bevoegde bestuurlijke politieoverheid op de hoogte.

De officier van bestuurlijke politie die een bestuurlijke arrestatie verricht of handhaaft, doet die arrestatie registreren en brengt hiervan zo spoedig mogelijk de burgemeester van de betrokken gemeente of, in voorkomend geval, de speciaal bevoegde bestuurlijke politieoverheid op de hoogte. Art. 33bis. Elke vrijheidsberoving wordt ingeschreven in het register van de vrijheidsberovingen.

Art. 33bis. Elke vrijheidsbeneming wordt ingeschreven in het register van de vrijheidsbenemingen. Dit register is de weergave van het chronologisch verloop van de vrijheidsberoving vanaf het begin tot het einde ervan of op het ogenblik van de overdracht van de betrokken persoon aan de bevoegde overheden of diensten.

Dit register is de weergave van het chronologisch verloop van de vrijheidsbeneming vanaf het begin tot het einde ervan of op het ogenblik van de overdracht van de betrokken persoon aan de bevoegde overheden of diensten. De inhoud en de vorm van het register van de vrijheidsberovingen en de voorwaarden waaronder de gegevens worden bewaard, worden door de Koning bepaald.

De inhoud en de vorm van het register van de vrijheidsbenemingen en de voorwaarden waaronder de gegevens worden bewaard, worden door de Koning bepaald.

Art. 33ter. Elke bestuurlijke aangehouden persoon moet in kennis worden gesteld van:

Art. 33ter. Elke bestuurlijk gearresteerde persoon moet in kennis worden gesteld van: - de vrijheidsberoving; - de vrijheidsbeneming; - de redenen van de vrijheidsberoving; - de redenen van de vrijheidsbeneming; - de maximale duur van deze vrijheidsberoving; - de maximale duur van deze vrijheidsbeneming;

- de materiële procedure van de opsluiting; - de materiële procedure van de opsluiting; -de mogelijkheid tot het nemen van de dwangmaatregelen.

-de mogelijkheid tot het nemen van de dwangmaatregelen. De in deze wet bedoelde rechten die uit de vrijheidsberoving voortvloeien worden hetzij mondeling hetzij schriftelijk en in een taal die hij begrijpt medegedeeld aan elke persoon die het voorwerp uitmaakt van een bestuurlijke aanhouding, en dit op het ogenblik dat de officier van bestuurlijke politie de vrijheidsberoving verricht of handhaaft.

De in deze wet bedoelde rechten die uit de vrijheidsbeneming voortvloeien worden hetzij mondeling hetzij schriftelijk en in een taal die hij begrijpt medegedeeld aan elke persoon die het voorwerp uitmaakt van een bestuurlijke arrestatie, en dit op het ogenblik dat de officier van bestuurlijke politie de vrijheidsbeneming verricht of handhaaft. Deze kennisgeving wordt schriftelijk bevestigd in het register van de vrijheidsberovingen. De mededeling van de rechten van de aangehoudenen kan collectief georganiseerd worden mits deze procedure als dusdanig wordt opgenomen in het register.

Deze kennisgeving wordt schriftelijk bevestigd in het register van de vrijheidsbenemingen. De mededeling van de rechten van de gearresteerden kan collectief georganiseerd worden mits deze procedure als dusdanig wordt opgenomen in het register.

Art. 33quater. Elke persoon die het voorwerp uitmaakt van een bestuurlijke aanhouding, mag vragen dat een vertouwenspersoon wordt verwittigd.

Art. 33quater. Elke persoon die het voorwerp uitmaakt van een bestuurlijke arrestatie, mag vragen dat een vertouwenspersoon wordt verwittigd. Wanneer de officier van bestuurlijke politie ernstige redenen heeft om aan te nemen dat het verwittigen van een derde persoon een gevaar inhoudt voor de openbare orde en veiligheid, kan hij beslissen aan dit verzoek geen gevolg te geven en maakt hij hiervan melding in het register van de vrijheidsberovingen met opgave van de redenen die tot zijn beslissing heeft geleid.

Wanneer de officier van bestuurlijke politie ernstige redenen heeft om aan te nemen dat het verwittigen van een derde persoon een gevaar inhoudt voor de openbare orde en veiligheid, kan hij beslissen aan dit verzoek geen gevolg te geven en maakt hij hiervan melding in het register van de vrijheidsbenemingen met opgave van de redenen die tot zijn beslissing heeft geleid. Indien de van de vrijheid beroofde persoon minderjarig is, wordt de persoon die belast is met het toezicht erop hiervan ambsthalve verwittigd.

Indien de van de vrijheid benomen persoon minderjarig is, wordt de persoon die belast is met het toezicht erop hiervan ambsthalve verwittigd.

Art. 33quinquies. Elke persoon die het voorwerp uitmaakt van een bestuurlijke aanhouding heeft recht op medische bijstand.

Art. 33quinquies. Elke persoon die het voorwerp uitmaakt van een bestuurlijke arrestatie heeft recht op medische bijstand. Onverminderd het recht voorzien in het eerste lid, heeft elke persoon die het voorwerp uitmaakt van een bestuurlijke aanhouding subsidiair het recht een onderzoek door een arts naar keuze te vragen.

Onverminderd het recht voorzien in het eerste lid, heeft elke persoon die het voorwerp uitmaakt van een bestuurlijke arrestatie subsidiair het recht een onderzoek door een arts naar keuze te vragen. De

De kosten voor dit onderzoek vallen ten laste van de betrokken persoon.

kosten voor dit onderzoek vallen ten laste van de betrokken persoon.

Art. 33sexies. Elke persoon die het voorwerp uitmaakt van een vrijheidsberoving heeft tijdens de ganse duur van zijn vrijheidsberoving recht op voldoende drinkwater, het gebruik van aangepast sanitair en, rekening houdende met het tijdstip, recht op een maaltijd.

Art. 33sexies. Elke persoon die het voorwerp uitmaakt van een vrijheidsbeneming heeft tijdens de ganse duur van zijn vrijheidsbeneming recht op voldoende drinkwater, het gebruik van aangepast sanitair en, rekening houdende met het tijdstip, recht op een maaltijd. […] […]

Art. 34. § 1. De politieambtenaren controleren de identiteit van ieder persoon wiens vrijheid wordt benomen of die een feit stafbaar met een administratieve of strafrechtelijke sanctie heeft gepleegd.

Art. 34. § 1. De politieambtenaren controleren de identiteit van ieder persoon wiens vrijheid wordt benomen of die een feit stafbaar met een administratieve of strafrechtelijke sanctie heeft gepleegd. Zij kunnen eveneens de identiteit controleren van ieder persoon indien zij, op grond van zijn gedragingen, materiële aanwijzingen of omstandigheden van tijd of plaats redelijke gronden hebben om te denken dat hij wordt opgespoord, dat hij heeft gepoogd of zich voorbereidt om een misdrijf te plegen of dat hij de openbare orde zou kunnen verstoren of heeft verstoord.

Zij kunnen eveneens de identiteit controleren van ieder persoon indien zij, op grond van zijn gedragingen, materiële aanwijzingen of omstandigheden van tijd of plaats redelijke gronden hebben om te denken dat hij wordt opgespoord, dat hij heeft gepoogd of zich voorbereidt om een misdrijf te plegen of dat hij de openbare orde zou kunnen verstoren of heeft verstoord.

§ 2. Overeenkomstig de richtlijnen en onder de verantwoordelijkheid van een officier van bestuurlijke politie, kunnen de politieambtenaren eveneens de identiteit controleren van ieder persoon die een plaats wenst te betreden die het voorwerp is van een bedreiging in de zin van artikel 28, § 1, 3° en 4°.

§ 2. Overeenkomstig de richtlijnen en onder de verantwoordelijkheid van een officier van bestuurlijke politie, kunnen de politieambtenaren eveneens de identiteit controleren van ieder persoon die een plaats wenst te betreden die het voorwerp is van een bedreiging in de zin van artikel 28, § 1, 3° en 4°. § 3. Teneinde de openbare veiligheid te handhaven of de naleving te verzekeren van de wettelijke bepalingen met betrekking tot de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen, kunnen de overheden van bestuurlijke politie, binnen de perken van hun bevoegdheden, identiteitscontroles voorschrijven, uit te voeren door de politiediensten in de omstandigheden die deze overheden bepalen.

§ 3. Teneinde de openbare veiligheid te handhaven of de naleving te verzekeren van de wettelijke bepalingen met betrekking tot de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen, kunnen de overheden van bestuurlijke politie, binnen de perken van hun bevoegdheden, identiteitscontroles voorschrijven, uit te voeren door de politiediensten in de omstandigheden die deze overheden bepalen.

§ 4. De identiteitsstukken die aan de politieambtenaar overhandigd worden, mogen slechts ingehouden worden gedurende de voor de verificatie van de identiteit noodzakelijke tijd en moeten daarna onmiddellijk aan de betrokkene worden teruggegeven.

§ 4. De identiteitsstukken die aan de politieambtenaar overhandigd worden, mogen slechts ingehouden worden gedurende de voor de verificatie van de identiteit noodzakelijke tijd en moeten daarna onmiddellijk aan de betrokkene worden teruggegeven. Indien de persoon waarvan sprake in voorgaande paragrafen weigert of in de onmogelijkheid verkeert het bewijs te leveren van zijn identiteit, alsook indien zijn identiteit twijfelachtig is, mag hij worden opgehouden gedurende de voor de verificatie van zijn identiteit noodzakelijke tijd.

Indien de persoon waarvan sprake in voorgaande paragrafen weigert of in de onmogelijkheid verkeert het bewijs te leveren van zijn identiteit, alsook indien zijn identiteit twijfelachtig is, mag hij worden opgehouden gedurende de voor de verificatie van zijn identiteit noodzakelijke tijd. De mogelijkheid moet hem worden geboden zijn identiteit te bewijzen op eender welke wijze.

De mogelijkheid moet hem worden geboden zijn identiteit te bewijzen op eender welke wijze. In geen geval mag de betrokkene te dien einde langer dan twaalf uur worden opgehouden.

In geen geval mag de betrokkene te dien einde langer dan twaalf uur worden opgehouden. Indien de vrijheidsberoving geschiedt met het oog op het veriëfieren van de identeit, maakt de politieambtenaar die deze verrichting doet, daarvan melding in het register van de vrijheidsberovingen.

Indien de vrijheidsbeneming geschiedt met het oog op het veriëfieren van de identeit, maakt de politieambtenaar die deze verrichting doet, daarvan melding in het register van de vrijheidsbenemingen. […] […]

Art. 37bis. Onverminderd de bepalingen van artikel 37, mogen de leden van het operationeel kader enkel in de volgende gevallen een persoon boeien:

Art. 37bis. Onverminderd de bepalingen van artikel 37, mogen de leden van het operationeel kader enkel in de volgende gevallen een persoon boeien: 1° bij de overbrenging, de uithaling en de bewaking van de gedetineerden;

1° bij de overbrenging, de uithaling en de bewaking van de gedetineerden; 2° bij de bewaking van een persoon die het voorwerp uitmaakt van een gerechtelijke vrijheidsbeneming of bestuurlijke arrestatie, als het noodzakelijk wordt beschouwd, gelet op de omstandigheden onder meer op grond van:

2° bij de bewaking van een persoon die het voorwerp uitmaakt van een gerechtelijke vrijheidsbeneming of bestuurlijke arrestatie, als het noodzakelijk wordt beschouwd, gelet op de omstandigheden onder meer op grond van: het gedrag van de persoon bij of tijdens de vrijheidsbeneming;

het gedrag van de persoon bij of tijdens de vrijheidsbeneming; - diens gedrag bij vroegere vrijheidsberovingen; - diens gedrag bij vroegere vrijheidsbenemingen; - de aard van het gepleegd misdrijf; - de aard van het gepleegd misdrijf;

- de aard van de veroorzaakte storing van de openbare orde;

- de aard van de veroorzaakte storing van de openbare orde; - het verzet of geweld tegen de vrijheidsbeneming; - het verzet of geweld tegen de vrijheidsbeneming; - het ontvluchtingsgevaar; - het ontvluchtingsgevaar; - het gevaar dat betrokkene voor zichzelf, voor de politieambtenaar, agent van politie of derden vormt;

- het gevaar dat betrokkene voor zichzelf, voor de politieambtenaar, agent van politie of derden vormt; - het gevaar dat betrokkene zal trachten bewijzen te vernietigen of schade te veroorzaken.

- het gevaar dat betrokkene zal trachten bewijzen te vernietigen of schade te veroorzaken.

Art. 37ter. Onverminderd de bepalingen van artikel 37, is het boeien van een minderjarige persoon door leden van het operationeel kader verboden, behalve in de volgende gevallen:

Art. 37ter. Onverminderd de bepalingen van artikel 37, is het boeien van een minderjarige persoon door leden van het operationeel kader verboden, behalve in de volgende gevallen: 1° bij de overbrenging, de uithaling en de bewaking van minderjarigen die een als misdrijf omschreven feit gepleegd hebben of daarvan verdacht worden;

1° bij de overbrenging, de uithaling en de bewaking van minderjarigen die een als misdrijf omschreven feit gepleegd hebben of daarvan verdacht worden; 2° bij de bewaking van een minderjarige die het voorwerp uitmaakt van een gerechtelijke vrijheidsbeneming of een bestuurlijke arrestatie.

2° bij de bewaking van een minderjarige die het voorwerp uitmaakt van een gerechtelijke vrijheidsbeneming of een bestuurlijke arrestatie. In beide gevallen mag een minderjarige slechts uitzonderlijk geboeid worden en alleen als het noodzakelijk wordt beschouwd, gelet op de omstandigheden op grond van:

In beide gevallen mag een minderjarige slechts uitzonderlijk geboeid worden en alleen als het noodzakelijk wordt beschouwd, gelet op de omstandigheden op grond van: 1° het verzet of geweld tegen de vrijheidsbeneming;

1° het verzet of geweld tegen de vrijheidsbeneming; 2° het acute ontvluchtingsgevaar; 2° het acute ontvluchtingsgevaar; 3° het gevaar dat betrokkene voor zichzelf, voor het lid van het operationeel kader, of voor derden vormt;

3° het gevaar dat betrokkene voor zichzelf, voor het lid van het operationeel kader, of voor derden vormt; 4° het acute gevaar dat betrokkene zal trachten bewijzen te vernietigen.

4° het acute gevaar dat betrokkene zal trachten bewijzen te vernietigen. Het aanleggen van handboeien mag niet langer duren dan noodzakelijk op basis van de Het aanleggen van handboeien mag niet langer duren dan noodzakelijk op basis van de omstandigheden en moet steeds tot een zo kort mogelijke duurtijd beperkt worden. In geen geval mag de minderjarige geboeid blijven wanneer de omstandigheden die het boeien rechtvaardigen, ophouden te bestaan.

omstandigheden en moet steeds tot een zo kort mogelijke duurtijd beperkt worden. In geen geval mag de minderjarige geboeid blijven wanneer de omstandigheden die het boeien rechtvaardigen, ophouden te bestaan. In geval van twijfel over de meerderjarigheid wordt de regeling van toepassing op minderjarigen toegepast.

In geval van twijfel over de meerderjarigheid wordt de regeling van toepassing op minderjarigen toegepast. Van elk geval van het aanleggen van handboeien bij minderjarigen wordt melding gemaakt in, naargelang van het geval, het proces-verbaal of in het register van de vrijheidsberovingen, waarbij het aanleggen van handboeien uitdrukkelijk met redenen moet worden omkleed op basis van de wettelijke voorwaarden. Dit register wordt opgenomen in de basisgegevensbanken zoals bedoeld in artikel 44/11/2.

Van elk geval van het aanleggen van handboeien bij minderjarigen wordt melding gemaakt in, naargelang van het geval, het proces-verbaal of in het register van de vrijheidsbenemingen, waarbij het aanleggen van handboeien uitdrukkelijk met redenen moet worden omkleed op basis van de wettelijke voorwaarden. Dit register wordt opgenomen in de basisgegevensbanken zoals bedoeld in artikel 44/11/2.

Art. 38. Onverminderd de bepalingen van artikel

37, kunnen de leden van het operationeel kader slechts gebruik maken van vuurwapens tegen personen in de volgende gevallen:

Art. 38. Onverminderd de bepalingen van artikel

37, kunnen de leden van het operationeel kader slechts gebruik maken van vuurwapens tegen personen in de volgende gevallen: 1° in het geval van wettige verdediging in de zin van de artikelen 416 en 417 van het Strafwetboek;

1° in het geval van wettige verdediging in de zin van artikel 14 van het Strafwetboek;

2° tegen gewapende personen of in de richting van voertuigen aan boord waarvan zich gewapende personen bevinden, in geval van misdaad of van een op heterdaad ontdekt wanbedrijf in de zin van artikel 41 van het Wetboek van Strafvordering, welke misdaad of welk wanbedrijf met geweld zijn gepleegd, indien redelijkerwijze mag aangenomen worden dat die personen in het bezit zijn van vuurwapens klaar voor gebruik en dat zij deze wapens zullen gebruiken tegen personen;

2° tegen gewapende personen of in de richting van voertuigen aan boord waarvan zich gewapende personen bevinden, in geval van een op heterdaad ontdekt misdrijf in de zin van artikel

41 van het Wetboek van Strafvordering, strafbaar met een straf van minstens niveau 2 en gepleegd met fysiek geweld, indien redelijkerwijze mag aangenomen worden dat die personen in het bezit zijn van vuurwapens klaar voor gebruik en dat zij deze wapens zullen gebruiken tegen personen;

3° wanneer in het geval van volstrekte noodzakelijkheid, de leden van het operationeel kader de aan hun bescherming toevertrouwde personen, posten, vervoer van gevaarlijke goederen of plaatsen op geen andere wijze kunnen verdedigen.

3° wanneer in het geval van volstrekte noodzakelijkheid, de leden van het operationeel kader de aan hun bescherming toevertrouwde personen, posten, vervoer van gevaarlijke goederen of plaatsen op geen andere wijze kunnen verdedigen.

In dit geval mogen de vuurwapens slechts gebruikt worden overeenkomstig de richtlijnen en onder verantwoordelijkheid van een officier van bestuurlijke politie;

In dit geval mogen de vuurwapens slechts gebruikt worden overeenkomstig de richtlijnen en onder verantwoordelijkheid van een officier van bestuurlijke politie; 4° wanneer in het geval van volstrekte noodzakelijkheid, de leden van het operationeel kader de personen die aan hun bescherming zijn toevertrouwd in het raam van de uitvoering van een opdracht van gerechtelijke politie op geen andere wijze kunnen verdedigen.

4° wanneer in het geval van volstrekte noodzakelijkheid, de leden van het operationeel kader de personen die aan hun bescherming zijn toevertrouwd in het raam van de uitvoering van een opdracht van gerechtelijke politie op geen andere wijze kunnen verdedigen. In dit geval mogen de vuurwapens enkel worden gebruikt overeenkomstig de richtlijnen en onder verantwoordelijkheid van een officier van gerechtelijke politie.

In dit geval mogen de vuurwapens enkel worden gebruikt overeenkomstig de richtlijnen en onder verantwoordelijkheid van een officier van gerechtelijke politie. Het gebruik van wapens geregeld in 2°, 3° en 4°, geschiedt eerst na waarschuwing met luide stem of met enig ander beschikbaar middel, een waarschuwingsschot inbegrepen, tenzij dit gebruik daardoor onwerkzaam zou worden.

Het gebruik van wapens geregeld in 2°, 3° en 4°, geschiedt eerst na waarschuwing met luide stem of met enig ander beschikbaar middel, een waarschuwingsschot inbegrepen, tenzij dit gebruik daardoor onwerkzaam zou worden. […] […]

Art. 41. § 1. Alle leden van het operationeel kader)

in functie dienen in alle omstandigheden te kunnen worden geïdentifieerd.

Art. 41. § 1. Alle leden van het operationeel kader)

in functie dienen in alle omstandigheden te kunnen worden geïdentifieerd. De leden van het operationeel kader in uniform dragen een naamplaatje dat op zichtbare en leesbare wijze is aangebracht op een welbepaalde plaats van hun uniform.

De leden van het operationeel kader in uniform dragen een naamplaatje dat op zichtbare en leesbare wijze is aangebracht op een welbepaalde plaats van hun uniform. Voor bepaalde interventies kunnen de korpschef, de commissaris-generaal, de directeur-generaal of hun afgevaardigde evenwel beslissen het naamplaatje te vervangen door een interventienummer.

Voor bepaalde interventies kunnen de korpschef, de commissaris-generaal, de directeur-generaal of hun afgevaardigde evenwel beslissen het naamplaatje te vervangen door een interventienummer. De leden van het operationeel kader die in burgerkledij tegenover een persoon optreden, of ten minste een van hen, dragen een armband die op zichtbare en leesbare wijze het interventienummer vermeldt waarvan zij houder zijn, behalve wanneer de omstandigheden het niet toelaten.

De leden van het operationeel kader die in burgerkledij tegenover een persoon optreden, of ten minste een van hen, dragen een armband die op zichtbare en leesbare wijze het interventienummer vermeldt waarvan zij houder zijn, behalve wanneer de omstandigheden het niet toelaten.

Wanneer de persoon tegenover wie zij optreden hierom verzoekt, doen de leden van het operationeel kader van hun hoedanigheid blijken door middel van het legitimatiebewijs waarvan zij houder zijn, behalve wanneer de omstandigheden het niet toelaten.

Wanneer de persoon tegenover wie zij optreden hierom verzoekt, doen de leden van het operationeel kader van hun hoedanigheid blijken door middel van het legitimatiebewijs waarvan zij houder zijn, behalve wanneer de omstandigheden het niet toelaten. Hetzelfde geldt wanneer leden van het operationeel kader in uniform zich aanmelden aan de woning van een persoon.

Hetzelfde geldt wanneer leden van het operationeel kader in uniform zich aanmelden aan de woning van een persoon. Het in het derde lid bedoelde interventienummer bestaat uit vijf cijfers die afgeleid zijn van het identificatienummer van het van het operationeel kader.

Het in het derde lid bedoelde interventienummer bestaat uit zes cijfers die afgeleid zijn van het identificatienummer van het van het operationeel kader. De Koning legt de nadere regels vast die de identificatie, in alle omstandigheden, van de leden van het operationeel kader mogelijk maken.

De Koning legt de nadere regels vast die de identificatie, in alle omstandigheden, van de leden van het operationeel kader mogelijk maken.

§ 2. Onverminderd artikel 47bis, § 1, 3, van het Wetboek van strafvordering, staat de naam van de leden van het operationeel kader) niet vermeld in de aanvankelijke voor die gelegenheid opgestelde processen-verbaal indien zij optreden onder een interventienummer met toepassing van § 1.

§ 2. Onverminderd artikel 47bis, § 1, 3, van het Wetboek van strafvordering, staat de naam van de leden van het operationeel kader) niet vermeld in de aanvankelijke voor die gelegenheid opgestelde processen-verbaal indien zij optreden onder een interventienummer met toepassing van § 1. […] […]

Art. 44/5. § 1. De persoonsgegevens die voor doeleinden van bestuurlijke politie verwerkt worden in de gegevensbanken bedoeld in artikel 44/2, § 1, tweede lid, 1° en 2°, zijn:

Art. 44/5. § 1. De persoonsgegevens die voor doeleinden van bestuurlijke politie verwerkt worden in de gegevensbanken bedoeld in artikel 44/2, § 1, tweede lid, 1° en 2°, zijn: 1° de contactgegevens van de vertegenwoordigers van verenigingen die vrijwillig door laatstgenoemden worden meegedeeld of die openbaar beschikbaar zijn, om het beheer van gebeurtenissen mogelijk te maken;

1° de contactgegevens van de vertegenwoordigers van verenigingen die vrijwillig door laatstgenoemden worden meegedeeld of die openbaar beschikbaar zijn, om het beheer van gebeurtenissen mogelijk te maken; 2° de gegevens met betrekking tot de personen die betrokken zijn bij fenomenen van bestuurlijke politie waaronder verstaan wordt het geheel van problemen die de openbare orde verstoren en die gepaste maatregelen van bestuurlijke politie vereisen omdat zij van dezelfde aard en terugkerend zijn, door dezelfde personen

2° de gegevens met betrekking tot de personen die betrokken zijn bij fenomenen van bestuurlijke politie waaronder verstaan wordt het geheel van problemen die de openbare orde verstoren en die gepaste maatregelen van bestuurlijke politie vereisen;

gepleegd worden of gericht zijn op dezelfde categorieën van slachtoffers of plaatsen; 3° de gegevens met betrekking tot de leden van een nationale of internationale groepering die de openbare orde zoals bedoeld in artikel 14 zou kunnen verstoren;

3° de gegevens met betrekking tot de leden van een nationale of internationale groepering die de openbare orde zoals bedoeld in artikel 14 zou kunnen verstoren; 4° de gegevens met betrekking tot de personen die schade kunnen toebrengen aan te beschermen personen of roerende en onroerende goederen en de gegevens met betrekking tot de personen die er het doelwit van kunnen uitmaken;

4° de gegevens met betrekking tot de personen die schade kunnen toebrengen aan te beschermen personen of roerende en onroerende goederen en de gegevens met betrekking tot de personen die er het doelwit van kunnen uitmaken; 5° de gegevens met betrekking tot de in de artikelen 18 tot 21 bedoelde personen;

5° de gegevens met betrekking tot de in de artikelen 18 tot 21 bedoelde personen; 6° de gegevens met betrekking tot de personen die geregistreerd zijn inzake gerechtelijke politie voor een strafbaar feit dat gepleegd werd in het kader van de openbare ordehandhaving.

6° de gegevens met betrekking tot de personen die geregistreerd zijn inzake gerechtelijke politie voor een strafbaar feit dat gepleegd werd in het kader van de openbare ordehandhaving. 7° de gegevens betreffende personen die het voorwerp uitmaken van een bestuurlijke maatregel genomen door een bevoegde bestuurlijke overheid en dewelke de politiediensten krachtens de wet, het decreet of de ordonnantie gelast zijn deze op te volgen.

7° de gegevens betreffende personen die het voorwerp uitmaken van een bestuurlijke maatregel genomen door een bevoegde bestuurlijke overheid en dewelke de politiediensten krachtens de wet, het decreet of de ordonnantie gelast zijn deze op te volgen. De gegevens bedoeld in deze paragraaf omvatten eveneens de gegevens die verwerkt worden in het kader van de internationale politionele samenwerking in strafzaken.

De gegevens bedoeld in deze paragraaf omvatten eveneens de gegevens die verwerkt worden in het kader van de internationale politionele samenwerking in strafzaken.

§ 2. De lijst met de fenomenen bedoeld in § 1, 2° en de groeperingen bedoeld in § 1, 3°, wordt minstens jaarlijks uitgewerkt door de minister van Binnenlandse Zaken, op basis van een gezamenlijk voorstel van de federale politie, het Coördinatieorgaan voor de dreigingsanalyse en de inlichtingen- en veiligheidsdiensten.

§ 2. De fenomenen bedoeld in § 1, 2° worden opgenomen in een lijst wanneer na onderzoek blijkt dat zij van dezelfde aard en terugkerend zijn, door dezelfde personen gepleegd worden of gericht zijn op dezelfde categorieën van slachtoffers of plaatsen. De groeperingen bedoeld in § 1, 3° worden tevens opgenomen in deze lijst wanneer na onderzoek gebleken is dat ze op bestendige wijze de openbare orde verstoren of kunnen verstoren. De opname van een fenomeen of een groepering in de lijst gebeurtop basis van een gezamenlijk voorstel van de federale politie, het Coördinatieorgaan voor de dreigingsanalyse en de inlichtingen- en veiligheidsdiensten.

De opnames worden periodiek en minstens jaarlijks herzien om na te gaan of de voorwaarden bedoeld in het eerste en tweede lid nog steeds vervuld zijn. Wanneer dit niet langer het geval is, wordt het betrokken fenomeen of de betrokken groepering van de lijst geschrapt.

De Koning bepaalt de nadere regels voor de samenstelling, de herziening, de bijwerking en de terbeschikkingstelling van de lijst.

§ 3. De persoonsgegevens die voor doeleinden van gerechtelijke politie verwerkt worden in de gegevensbanken bedoeld in artikel 44/2, § 1, tweede lid, 1° en 2°, zijn:

§ 3. De persoonsgegevens die voor doeleinden van gerechtelijke politie verwerkt worden in de gegevensbanken bedoeld in artikel 44/2, § 1, tweede lid, 1° en 2°, zijn: 1° de gegevens met betrekking tot de verdachten van een strafbaar feit en de veroordeelde personen;

1° de gegevens met betrekking tot de verdachten van een strafbaar feit en de veroordeelde personen; 2° de gegevens met betrekking tot de daders en verdachten van een door de politie vastgestelde administratief gesanctioneerde inbreuk;

2° de gegevens met betrekking tot de daders en verdachten van een door de politie vastgestelde administratief gesanctioneerde inbreuk; 3° de gegevens met betrekking tot de personen die op verdachte wijze overleden zijn;

3° de gegevens met betrekking tot de personen die op verdachte wijze overleden zijn; 4° de gegevens met betrekking tot de vermiste personen;

4° de gegevens met betrekking tot de vermiste personen; 5° de gegevens met betrekking tot de ontsnapte personen of de personen die gepoogd hebben te ontsnappen;

5° de gegevens met betrekking tot de ontsnapte personen of de personen die gepoogd hebben te ontsnappen; 6° de gegevens met betrekking tot de strafuitvoering en de strafuitvoeringsmodaliteiten;

6° de gegevens met betrekking tot de strafuitvoering en de strafuitvoeringsmodaliteiten; 7° de gegevens met betrekking tot de getuigen van een strafbaar feit;

7° de gegevens met betrekking tot de getuigen van een strafbaar feit; 8° de gegevens met betrekking tot de personen bedoeld in de artikelen 47novies/1, § 1,

8° de gegevens met betrekking tot de personen bedoeld in de artikelen 47novies/1, § 1, 47decies, § 1, en 102, 1° tot 3°, van het Wetboek van strafvordering;

47decies, § 1, en 102, 1° tot 3°, van het Wetboek van strafvordering; 9° de gegevens met betrekking tot de slachtoffers van een strafbaar feit.

9° de gegevens met betrekking tot de slachtoffers van een strafbaar feit.

§ 4. De persoonsgegevens die voor doeleinden van gerechtelijke politie verwerkt worden in de gegevensbanken bedoeld in artikel 44/2, § 1, tweede lid, 2°, zijn bovendien:

§ 4. De persoonsgegevens die voor doeleinden van gerechtelijke politie verwerkt worden in de gegevensbanken bedoeld in artikel 44/2, § 1, tweede lid, 2°, zijn bovendien: 1° de gegevens met betrekking tot de personen die zich burgerlijke partij hebben gesteld of de benadeelde personen;

1° de gegevens met betrekking tot de personen die zich burgerlijke partij hebben gesteld of de benadeelde personen; 2° de gegevens met betrekking tot de burgerrechtelijk aansprakelijke personen van een strafbaar feit.

2° de gegevens met betrekking tot de burgerrechtelijk aansprakelijke personen van een strafbaar feit.

§ 5. De in § § 3 en 4 bedoelde gegevens omvatten eveneens de gegevens die verwerkt worden in het kader van de internationale gerechtelijke en politionele samenwerking in strafzaken.

§ 5. De in § § 3 en 4 bedoelde gegevens omvatten eveneens de gegevens die verwerkt worden in het kader van de internationale gerechtelijke en politionele samenwerking in strafzaken.

§ 6. Wanneer de politie ambtshalve, door de betrokken persoon of zijn advocaat, bij toepassing van artikel van het Wetboek van strafvordering of op enige andere wijze, kennis heeft van het feit dat de gegevens niet langer juist zijn of) niet langer beantwoorden aan de voorwaarden om verwerkt te worden in het kader van de § § 1, 3 of 4, worden deze gegevens bijgewerkt.

§ 6. Wanneer de politie ambtshalve, door de betrokken persoon of zijn advocaat, bij toepassing van artikel van het Wetboek van strafvordering of op enige andere wijze, kennis heeft van het feit dat de gegevens niet langer juist zijn of) niet langer beantwoorden aan de voorwaarden om verwerkt te worden in het kader van de § § 1, 3 of 4, worden deze gegevens bijgewerkt.

§ 7. In specifieke omstandigheden kunnen de gegevens bedoeld in § 4 daarenboven verwerkt worden in de A.N.G.

§ 7. In specifieke omstandigheden kunnen de gegevens bedoeld in § 4 daarenboven verwerkt worden in de A.N.G. […] […]

Art. 44/9. § 1. De persoonsgegevens bedoeld in artikel 44/5, § 1, verwerkt in de A.N.G. voor doeleinden van bestuurlijke politie, worden gearchiveerd wanneer zij ontoereikend, niet ter zake dienend of overmatig van aard zijn, en in ieder geval:

Art. 44/9. § 1. De persoonsgegevens bedoeld in artikel 44/5, § 1, verwerkt in de A.N.G. voor doeleinden van bestuurlijke politie, worden gearchiveerd wanneer zij ontoereikend, niet ter zake dienend of overmatig van aard zijn, en in ieder geval:

1° voor de persoonsgegevens bedoeld in artikel 44/5, § 1, 1° en 7°, drie jaar vanaf de laatste registratie;

1° voor de persoonsgegevens bedoeld in artikel 44/5, § 1, 1° en 7°, drie jaar vanaf de laatste registratie; 2° voor de persoonsgegevens bedoeld in artikel 44/5, § 1, 2° tot 6°, vijf jaar vanaf de laatste registratie;

2° voor de persoonsgegevens bedoeld in artikel 44/5, § 1, 2° tot 6°, vijf jaar vanaf de laatste registratie; De gegevens bedoeld in artikel 44/5, § 1, 2° tot 7°, worden niet gearchiveerd zolang:

De gegevens bedoeld in artikel 44/5, § 1, 2° tot 7°, worden niet gearchiveerd zolang: a) er een te nemen maatregel is op basis van een beslissing van een bevoegde bestuurlijke of gerechtelijke overheid of a) er een te nemen maatregel is op basis van een beslissing van een bevoegde bestuurlijke of gerechtelijke overheid of b) de gegevens betreffende de betrokkene die in de A.N.G. verwerkt worden op basis van artikel 44/5, § 3, 1°, 2° of 6°, niet gearchiveerd werden met toepassing van § 2, a), 2°.

b) de gegevens betreffende de betrokkene die in de A.N.G. verwerkt worden op basis van artikel 44/5, § 3, 1°, 2° of 6°, niet gearchiveerd werden met toepassing van § 2, a), 2°.

In afwijking van het eerste lid, 2° worden de persoonsgegevens, bedoeld in artikel 44/5, § 1, 2° en 3° die betrekking hebben op fenomenen en groeperingen die nog niet zijn opgenomen in de lijst bedoeld in artikel 44/5, § 2, maar waarvoor ernstige aanwijzingen bestaan dat zij kunnen voldoen aan de voorwaarden voor opname op de lijst bedoeld in artikel 44/5, § 2, en die om die reden het voorwerp uitmaken van een analyse voorafgaand aan hun opname, in elk geval gearchiveerd één jaar vanaf de laatste registratie. § 2. De persoonsgegevens bedoeld in artikel 44/5,

§ 3, verwerkt in de A.N.G. voor doeleinden van gerechtelijke politie, worden gearchiveerd wanneer zij ontoereikend, niet ter zake dienend of overmatig van aard zijn, en in ieder geval:

§ 2. De persoonsgegevens bedoeld in artikel 44/5,

§ 3, verwerkt in de A.N.G. voor doeleinden van gerechtelijke politie, worden gearchiveerd wanneer zij ontoereikend, niet ter zake dienend of overmatig van aard zijn, en in ieder geval: a) voor de in artikel 44/5, § 3, 1°, 2° en 6 en § 4, 2°), bedoelde personen: a) voor de in artikel 44/5, § 3, 1°, 2° en 6 en § 4, 2°), bedoelde personen: 1° een jaar vanaf de registratie van het feit wanneer het een als overtreding gekwalificeerd feit betreft;

1° tien jaar vanaf de registratie van het feit wanneer het als een misdrijf strafbaar met een straf van niveau 1, 2 of 3 gekwalificeerd kan worden; 2° tien jaar vanaf de registratie van het feit wanneer het een als wanbedrijf gekwalificeerd feit

2° vijftien jaar vanaf de registratie van het feit wanneer het als een misdrijf strafbaar met betreft, en dertig jaar vanaf de registratie van het feit wanneer het een als misdaad gekwalificeerd feit betreft.

een straf van niveau 4, 5 of 6 gekwalificeerd kan worden;

3° twintig jaar vanaf de registratie van het feit wanneer het als een misdrijf strafbaar met een straf van niveau 7 gekwalificeerd kan worden;

4° dertig jaar vanaf de registratie van het feit wanneer het als een misdrijf strafbaar met een straf van niveau 8 gekwalificeerd kan worden. Wanneer door dezelfde persoon een nieuw feit wordt gepleegd terwijl de archiveringstermijn van het vorige feit of van één van de vorige feiten nog niet bereikt is, wordt de regel van het eerste lid toegepast op elk gepleegd feit en vindt de archivering van de persoonsgegevens voor het geheel van de feiten plaats wanneer de termijnen voor alle feiten bereikt zijn.

Wanneer door dezelfde persoon een nieuw feit wordt gepleegd terwijl de archiveringstermijn van het vorige feit of van één van de vorige feiten nog niet bereikt is, wordt de regel van het eerste lid toegepast op elk gepleegd feit en vindt de archivering van de persoonsgegevens voor het geheel van de feiten plaats wanneer de termijnen voor alle feiten bereikt zijn. Wanneer een in artikel 44/5, § 3, 1°, 2° en 6°, bedoelde persoon die zich in de in het eerste lid, 2°, bedoelde voorwaarden bevindt, voor een periode van minstens 5 jaar het voorwerp uitmaakt van een effectieve gevangenisstraf, een terbeschikkingstelling van de regering of een internering, wordt de in het eerste lid, 2°, bedoelde bewaartermijn opgeschort ten belope van de duur van de straf of van de maatregel.

Wanneer een in artikel 44/5, § 3, 1°, 2° en 6°, bedoelde persoon die zich in de in het eerste lid,

2°, 3° en 4°, bedoelde voorwaarden bevindt, voor een periode van minstens 5 jaar het voorwerp uitmaakt van een effectieve gevangenisstraf, een terbeschikkingstelling van de regering of een internering, wordt de in het eerste lid, 2°, 3° en 4°, bedoelde bewaartermijn opgeschort ten belope van de duur van de straf of van de maatregel.

Wanneer een persoon verdacht wordt van één van de misdrijven bedoeld in artikel 21bis van de Voorafgaande Titel van Strafvordering, kan de in

§ 2, a), 2°, 3° of 4° bedoelde bewaartermijn op gemotiveerde beslissing van de bevoegde procureur des Konings of onderzoeksrechter telkens verlengd worden met een nieuwe termijn van respectievelijk maximum vijftien, twintig of dertig jaar. De gegevens bedoeld in artikel 44/5, § 3, worden niet gearchiveerd zolang:

De gegevens bedoeld in artikel 44/5, § 3, worden niet gearchiveerd zolang: - er een te nemen maatregel is op basis van een beslissing van een bevoegde bestuurlijke of gerechtelijke overheid of

- er een te nemen maatregel is op basis van een beslissing van een bevoegde bestuurlijke of gerechtelijke overheid of

- er een openstaand opsporings- of gerechtelijk onderzoek in de zin van de artikelen 28bis en 55 van het Wetboek van strafvordering is en waarvoor aan de politie onderzoeksopdrachten werden bevolen, zolang de politie niet ingelicht werd door de bevoegde magistraat over het eind van het genoemde opsporingsonderzoek of gerechtelijk onderzoek.

- er een openstaand opsporings- of gerechtelijk onderzoek in de zin van de artikelen 28bis en 55 van het Wetboek van strafvordering is en waarvoor aan de politie onderzoeksopdrachten werden bevolen, zolang de politie niet ingelicht werd door de bevoegde magistraat over het eind van het genoemde opsporingsonderzoek of gerechtelijk onderzoek. b) voor de in artikel 44/5, § 3, 4°, bedoelde personen, vijf jaar vanaf het ogenblik waarop de persoon teruggevonden werd;

b) voor de in artikel 44/5, § 3, 4°, bedoelde personen, vijf jaar vanaf het ogenblik waarop de persoon teruggevonden werd; c) voor de in artikel 44/5, § 3, 5°, bedoelde personen, tien jaar vanaf het ogenblik waarop de persoon opnieuw van zijn vrijheid benomen werd of vanaf de ontsnappingspoging;

c) voor de in artikel 44/5, § 3, 5°, bedoelde personen, tien jaar vanaf het ogenblik waarop de persoon opnieuw van zijn vrijheid benomen werd of vanaf de ontsnappingspoging; d) voor de in artikel 44/5, § 3, 7° tot 9° - en § 4, 1), bedoelde personen, tien jaar vanaf de registratie van het laatste strafbaar feit waarvan zij getuige of slachtoffer zijn, met dien verstande dat de gegevens niet gearchiveerd worden zolang:

d) voor de in artikel 44/5, § 3, 7° tot 9° - en § 4, 1), bedoelde personen, tien jaar vanaf de registratie van het laatste strafbaar feit waarvan zij getuige of slachtoffer zijn, met dien verstande dat de gegevens niet gearchiveerd worden zolang: - er een te nemen maatregel is op basis van een beslissing van een bevoegde bestuurlijke of gerechtelijke overheid of

- er een te nemen maatregel is op basis van een beslissing van een bevoegde bestuurlijke of gerechtelijke overheid of - er een openstaand opsporings- of gerechtelijk onderzoek in de zin van de artikelen 28bis en 55 van het Wetboek van strafvordering is en waarvoor aan de politie onderzoeksopdrachten werden bevolen, zolang de politie niet ingelicht werd door de bevoegde magistraat over het einde van het genoemde opsporingsonderzoek of gerechtelijk onderzoek.

- er een openstaand opsporings- of gerechtelijk onderzoek in de zin van de artikelen 28bis en 55 van het Wetboek van strafvordering is en waarvoor aan de politie onderzoeksopdrachten werden bevolen, zolang de politie niet ingelicht werd door de bevoegde magistraat over het einde van het genoemde opsporingsonderzoek of gerechtelijk onderzoek. De in artikel 44/5, § 3, 3°, bedoelde personen kunnen niet gearchiveerd worden zolang er een openstaand onderzoek is.

De in artikel 44/5, § 3, 3°, bedoelde personen kunnen niet gearchiveerd worden zolang er een openstaand onderzoek is. In afwijking van eerste lid, a) tot d) worden de gegevens met betrekking tot de in artikel 44/5, § 3, 1° tot 9°, bedoelde personen in ieder geval gearchiveerd vijf jaar vanaf de registratie van de laatste informatie betreffende een strafbaar feit, wanneer dit niet gelokaliseerd is in de tijd of in de ruimte).

In afwijking van eerste lid, a) tot d) worden de gegevens met betrekking tot de in artikel 44/5, § 3, 1° tot 9°, bedoelde personen in ieder geval gearchiveerd vijf jaar vanaf de registratie van de laatste informatie betreffende een strafbaar feit, wanneer dit niet gelokaliseerd is in de tijd of in de ruimte).

§ 3. Alle uitgevoerde verwerkingen in de A.N.G. maken het voorwerp uit van logbestanden die bewaard worden gedurende dertig jaar vanaf de in de A.N.G. uitgevoerde verwerking.

§ 3. Alle uitgevoerde verwerkingen in de A.N.G. maken het voorwerp uit van logbestanden die bewaard worden gedurende dertig jaar vanaf de in de A.N.G. uitgevoerde verwerking.

Art. 44/10. § 1. De persoonsgegevens en informatie die in de A.N.G. worden verwerkt voor doeleinden van bestuurlijke of van gerechtelijke politie worden gedurende dertig jaar gearchiveerd.

Art. 44/10. § 1. De persoonsgegevens en informatie die in de A.N.G. worden verwerkt voor doeleinden van bestuurlijke of van gerechtelijke politie worden gedurende dertig jaar gearchiveerd. Na afloop van deze termijn, worden de persoonsgegevens en informatie gewist onverminderd de archiefwet van 24 juni 1955.

Na afloop van deze termijn, worden de persoonsgegevens en informatie gewist onverminderd de archiefwet van 24 juni 1955. Alle uitgevoerde verwerkingen in de archieven van de A.N.G. maken het voorwerp uit van logbestanden die bewaard worden gedurende dertig jaar vanaf de in de archieven van de A.N.G. uitgevoerde verwerking.

Alle uitgevoerde verwerkingen in de archieven van de A.N.G. maken het voorwerp uit van logbestanden die bewaard worden gedurende dertig jaar vanaf de in de archieven van de A.N.G. uitgevoerde verwerking.

§ 2. De archieven van de A.N.G. kunnen beperkt worden geraadpleegd voor de volgende doeleinden:

§ 2. De archieven van de A.N.G. kunnen beperkt worden geraadpleegd voor de volgende doeleinden: 1° de kennisneming en de exploitatie van de antecedenten inzake bestuurlijke of gerechtelijke politie in het kader van een onderzoek met betrekking tot een misdaad;

1° de kennisneming en de exploitatie van de antecedenten inzake bestuurlijke of gerechtelijke politie in het kader van een onderzoek met betrekking tot een misdrijf strafbaar met een straf van niveau 4, 5, 6, 7 of 8; 2° de hulp, in het kader van onderzoeken, bij de identificatie op basis van de vingerafdrukken van de personen bedoeld in artikel 44/5, § 3, 1°;

2° de hulp, in het kader van onderzoeken, bij de identificatie op basis van de vingerafdrukken van de personen bedoeld in artikel 44/5, § 3, 1°; 3° de ondersteuning bij het bepalen en het uitwerken van het politie- en veiligheidsbeleid;

3° de ondersteuning bij het bepalen en het uitwerken van het politie- en veiligheidsbeleid; 4° op basis van een schriftelijke vraag van de minister van Binnenlandse Zaken, de verdediging van de politiediensten in rechte en de opvolging van de processen in herziening waarbij in de A.N.G. vervatte gegevens betrokken zijn.

4° op basis van een schriftelijke vraag van de minister van Binnenlandse Zaken, de verdediging van de politiediensten in rechte en de opvolging van de processen in herziening waarbij in de A.N.G. vervatte gegevens betrokken zijn. Het resultaat van de exploitatie van de archieven van de A.N.G. voor het in het eerste lid, 3° bedoelde doeleinde is geanonimiseerd).

Het resultaat van de exploitatie van de archieven van de A.N.G. voor het in het eerste lid, 3° bedoelde doeleinde is geanonimiseerd).

[…] […] Art. 44/11/1. Elk lid van de politiediensten dat, ofwel willens en wetens persoonsgegevens of informatie achterhoudt die van belang zijn voor de uitoefening van de strafvordering of persoonsgegevens of informatie van bestuurlijke politie die aanleiding kunnen geven tot het nemen van maatregelen die noodzakelijk zijn voor de bescherming van personen, van de openbare veiligheid of van de openbare gezondheid achterhoudt, ofwel willens en wetens nalaat de A.N.G. te voeden overeenkomstig artikel 44/7, zal worden gestraft met een gevangenisstraf van één maand tot zes maanden en een geldboete van zesentwintig tot vijfhonderd euro of met één van die straffen alleen.

Art. 44/11/1. Elk lid van de politiediensten dat, ofwel willens en wetens persoonsgegevens of informatie achterhoudt die van belang zijn voor de uitoefening van de strafvordering of persoonsgegevens of informatie van bestuurlijke politie die aanleiding kunnen geven tot het nemen van maatregelen die noodzakelijk zijn voor de bescherming van personen, van de openbare veiligheid of van de openbare gezondheid achterhoudt, ofwel willens en wetens nalaat de A.N.G. te voeden overeenkomstig artikel 44/7, zal worden gestraft met een straf van niveau 1.

De bepalingen van Boek I van het Strafwetboek, met inbegrip van hoofdstuk VII en artikel 85, zijn van toepassing op dit misdrijf.

De bepalingen van Boek I van het Strafwetboek, met inbegrip van hoofdstuk VII en artikel 85, zijn van toepassing op dit misdrijf. Dit artikel is niet van toepassing op de leden van de politiediensten die op basis van de wet van 20 december 2022 betreffende de meldingskanalen en de bescherming van de melders van integriteitsschendingen in de federale overheidsinstanties en bij de geïntegreerde politie gebruik maken van het meldingssysteem.

Dit artikel is niet van toepassing op de leden van de politiediensten die op basis van de wet van 20 december 2022 betreffende de meldingskanalen en de bescherming van de melders van integriteitsschendingen in de federale overheidsinstanties en bij de geïntegreerde politie gebruik maken van het meldingssysteem. […] […]

Art. 44/11/2. § 1. De basisgegevensbanken zijn de politionele gegevensbanken die opgericht worden ten behoeve van het geheel van de geïntegreerde politie en die tot doel hebben de opdrachten van bestuurlijke en van gerechtelijke politie uit te oefenen door de erin vervatte persoonsgegevens en informatie te exploiteren en door de bevoegde overheden te informeren over de uitoefening van deze opdrachten.

Art. 44/11/2. § 1. De basisgegevensbanken zijn de politionele gegevensbanken die opgericht worden ten behoeve van het geheel van de geïntegreerde politie en die tot doel hebben de opdrachten van bestuurlijke en van gerechtelijke politie uit te oefenen door de erin vervatte persoonsgegevens en informatie te exploiteren en door de bevoegde overheden te informeren over de uitoefening van deze opdrachten. Deze gegevensbanken worden ontwikkeld en beheerd door de in artikel 44/11, § 1, eerste lid, bedoelde directie van de algemene directie van het middelenbeheer en de informatie van de federale politie.

Deze gegevensbanken worden ontwikkeld en beheerd door de in artikel 44/11, § 1, eerste lid, bedoelde directie van de algemene directie van het middelenbeheer en de informatie van de federale politie.

§ 2. De gegevens die betrekking hebben op de opdrachten van bestuurlijke politie zijn toegankelijk gedurende vijf jaar vanaf de dag van de registratie ervan.

§ 2. De gegevens die betrekking hebben op de opdrachten van bestuurlijke politie zijn toegankelijk gedurende vijf jaar vanaf de dag van de registratie ervan. De gegevens die betrekking hebben op de opdrachten van gerechtelijke politie zijn toegankelijk gedurende vijftien jaar vanaf de dag van de registratie ervan.

De gegevens die betrekking hebben op de opdrachten van gerechtelijke politie zijn toegankelijk gedurende vijftien jaar vanaf de dag van de registratie ervan.

§ 3. Na het verstrijken van de termijn van vijftien jaar bedoeld in § 2, tweede lid, zijn de persoonsgegevens en de informatie die enkel betrekking hebben op de opdrachten van gerechtelijke politie raadpleegbaar:

§ 3. Na het verstrijken van de termijn van vijftien jaar bedoeld in § 2, tweede lid, zijn de persoonsgegevens en de informatie die enkel betrekking hebben op de opdrachten van gerechtelijke politie raadpleegbaar: 1° gedurende een nieuwe termijn van vijftien jaar en dit uitsluitend op basis van het notitienummer van het proces-verbaal, het nummer van het informatierapport of het dossiernummer;

1° gedurende een nieuwe termijn van vijftien jaar en dit uitsluitend op basis van het notitienummer van het proces-verbaal, het nummer van het informatierapport of het dossiernummer; 2° gedurende een nieuwe termijn van dertig jaar en dit uitsluitend in het kader van een onderzoek betreffende misdaden.

2° gedurende een nieuwe termijn van vijftien jaar voor misdrijven strafbaar met een straf van niveau 4, 5 of 6, twintig jaar voor misdrijven strafbaar met een straf van niveau 7 of dertig jaar voor misdrijven strafbaar met een straf van niveau 8 en dit uitsluitend in het kader van een onderzoek betreffende misdrijven strafbaar met een straf van niveau 4, 5, 6, 7 of 8.

Wanneer een persoon verdacht wordt van één van de misdrijven bedoeld in artikel 21bis van de Voorafgaande Titel van Strafvordering, kan de in deze paragraaf, 2° bedoelde bewaartermijn op gemotiveerde beslissing van de bevoegde procureur des Konings of onderzoeksrechter telkens verlengd worden met een nieuwe termijn van maximum vijftien jaar voor misdrijven strafbaar met een straf van niveau 4, 5 of 6, maximum twintig jaar voor misdrijven strafbaar met een straf van niveau 7 of maximum dertig jaar voor misdrijven strafbaar met een straf van niveau 8.

§ 4. In afwijking van § 2, tweede lid, en van § 3, zijn de gegevens en informatie betreffende de

§ 4. In afwijking van § 2, tweede lid, en van § 3, zijn de gegevens en informatie betreffende de opdrachten van gerechtelijke politie met betrekking tot de niet-concrete feiten toegankelijk gedurende vijf jaar vanaf hun registratie.

opdrachten van gerechtelijke politie met betrekking tot de niet-concrete feiten toegankelijk gedurende vijf jaar vanaf hun registratie.

§ 5. In afwijking van § 2, tweede lid, en van § 3, zijn de in de basisgegevensbanken verwerkte gegevens en informatie die betrekking hebben op de in het koninklijk besluit van 1 december 1975 houdende algemeen reglement op de politie van het wegverkeer en van het gebruik van de openbare weg bepaalde misdrijven toegankelijk gedurende vijf jaar vanaf de registratie ervan.

§ 5. In afwijking van § 2, tweede lid, en van § 3, zijn de in de basisgegevensbanken verwerkte gegevens en informatie die betrekking hebben op de in het koninklijk besluit van 1 december 1975 houdende algemeen reglement op de politie van het wegverkeer en van het gebruik van de openbare weg bepaalde misdrijven toegankelijk gedurende vijf jaar vanaf de registratie ervan.

§ 6. De in de basisgegevensbanken betreffende het beheer van de onderzoeken verwerkte gegevens en informatie over de onderzoeken die gevoerd worden in het kader van een opsporingsonderzoek in de zin van artikel 28bis van het Wetboek van strafvordering of in het kader van een gerechtelijk onderzoek in de zin van artikel 56 van het Wetboek van strafvordering waarvoor er aan de politie onderzoeksopdrachten bevolen werden, zijn beschikbaar gedurende dertig jaar vanaf het ogenblik dat het eind van het onderzoek door de bevoegde magistraat aan de politie meegedeeld wordt.

§ 6. De in de basisgegevensbanken betreffende het beheer van de onderzoeken verwerkte gegevens en informatie over de onderzoeken die gevoerd worden in het kader van een opsporingsonderzoek in de zin van artikel 28bis van het Wetboek van strafvordering of in het kader van een gerechtelijk onderzoek in de zin van artikel 56 van het Wetboek van strafvordering waarvoor er aan de politie onderzoeksopdrachten bevolen werden, zijn beschikbaar gedurende dertig jaar vanaf het ogenblik dat het eind van het onderzoek door de bevoegde magistraat aan de politie meegedeeld wordt. In uitzonderlijke omstandigheden, kan de bevoegde procureur-generaal op met redenen omklede wijze beslissen dat bij het verstrijken van deze termijn, alle of een gedeelte van de onderzoeksgegevens die vervat zijn in een basisgegevensbank die betrekking heeft op de onderzoeken, bewaard dienen te blijven gedurende een nieuwe hernieuwbare periode van hoogstens tien jaar.

In uitzonderlijke omstandigheden, kan de bevoegde procureur-generaal op met redenen omklede wijze beslissen dat bij het verstrijken van deze termijn, alle of een gedeelte van de onderzoeksgegevens die vervat zijn in een basisgegevensbank die betrekking heeft op de onderzoeken, bewaard dienen te blijven gedurende een nieuwe hernieuwbare periode van hoogstens tien jaar.

§ 7. Onverminderd de archiefwet van 24 juni 1955 worden de persoonsgegevens en de informatie gewist na het verstrijken van de in dit artikel bedoelde termijnen.

§ 7. Onverminderd de archiefwet van 24 juni 1955 worden de persoonsgegevens en de informatie gewist na het verstrijken van de in dit artikel bedoelde termijnen.

§ 8. Alle uitgevoerde verwerkingen in de basisgegevensbanken maken het voorwerp uit van logbestanden die bewaard worden gedurende vijftien jaar vanaf de in de basisgegevensbanken uitgevoerde verwerking. De verwerkingsverantwoordelijke kan, indien nodig,

§ 8. Alle uitgevoerde verwerkingen in de basisgegevensbanken maken het voorwerp uit van logbestanden die bewaard worden gedurende vijftien jaar vanaf de in de basisgegevensbanken uitgevoerde verwerking. De verwerkingsverantwoordelijke kan, indien nodig, deze termijn verlengen met een maximale periode van vijftien jaar.

deze termijn verlengen met een maximale periode van vijftien jaar. […] […] Art. 44/11/3septies. De opdrachten van bestuurlijke of gerechtelijke politie die het gebruik van een technische gegevensbank rechtvaardigen, zijn de volgende:

Art. 44/11/3septies. De opdrachten van bestuurlijke of gerechtelijke politie die het gebruik van een technische gegevensbank rechtvaardigen, zijn de volgende: 1° de hulp bij de uitvoering van de opdrachten van gerechtelijke politie betreffende:

1° de hulp bij de uitvoering van de opdrachten van gerechtelijke politie betreffende: het opsporen en de vervolging van wanbedrijven en misdaden, met inbegrip van de uitvoering van straffen of vrijheidsbeperkende maatregelen;

het opsporen en de vervolging van misdrijven strafbaar met een straf van minstens niveau 2, met inbegrip van de uitvoering van straffen of vrijheidsbeperkende maatregelen; de inbreuken betreffende de politie over het wegverkeer, met toepassing van artikel 62 van de wet van 16 maart 1968 betreffende de politie over het wegverkeer;

de inbreuken betreffende de politie over het wegverkeer, met toepassing van artikel 62 van de wet van 16 maart 1968 betreffende de politie over het wegverkeer; het opsporen van personen van wie de verdwijning onrustwekkend is, wanneer er ernstige vermoedens of aanwijzingen bestaan dat de fysieke integriteit van de vermiste persoon in onmiddellijk gevaar is;

het opsporen van personen van wie de verdwijning onrustwekkend is, wanneer er ernstige vermoedens of aanwijzingen bestaan dat de fysieke integriteit van de vermiste persoon in onmiddellijk gevaar is; 2° de hulp bij de uitvoering van de opdrachten van bestuurlijke politie voor de categorieën van personen bedoeld in artikel 44/5, § 1, eerste lid, 2° tot 5° en 7°; wat artikel 44/5, § 1, eerste lid, 5°, betreft, kan dat alleen betrekking hebben op de categorieën van personen bedoeld in de artikelen 18, 19 en 20.

2° de hulp bij de uitvoering van de opdrachten van bestuurlijke politie voor de categorieën van personen bedoeld in artikel 44/5, § 1, eerste lid, 2° tot 5° en 7°; wat artikel 44/5, § 1, eerste lid, 5°, betreft, kan dat alleen betrekking hebben op de categorieën van personen bedoeld in de artikelen 18, 19 en 20. […] […] Art. 44/11/3decies. § 1. De technische gegevensbanken die werden gecreëerd naar aanleiding van het gebruik van intelligente camera's voor de automatische nummerplaatherkenning of van intelligente systemen voor de automatische nummerplaatherkenning bevatten de volgende gegevens, indien zij verschijnen op de beelden van de camera’s:

Art. 44/11/3decies. § 1. De technische gegevensbanken die werden gecreëerd naar aanleiding van het gebruik van intelligente camera's voor de automatische nummerplaatherkenning of van intelligente systemen voor de automatische nummerplaatherkenning bevatten de volgende gegevens, indien zij verschijnen op de beelden van de camera’s:

1° de datum, het tijdstip en de precieze plaats van langsrijden van de nummerplaat,

1° de datum, het tijdstip en de precieze plaats van langsrijden van de nummerplaat, 2° de kenmerken van het voertuig dat verbonden is aan deze nummerplaat,

2° de kenmerken van het voertuig dat verbonden is aan deze nummerplaat, 3° een foto van de nummerplaat aan de voorkant van het voertuig en in voorkomend geval, aan de achterkant

3° een foto van de nummerplaat aan de voorkant van het voertuig en in voorkomend geval, aan de achterkant 4° een foto van het voertuig, 4° een foto van het voertuig, 5° in voorkomend geval, een foto van de bestuurder en van de passagiers,

5° in voorkomend geval, een foto van de bestuurder en van de passagiers, 6° de logginggegevens van de verwerkingen. 6° de logginggegevens van de verwerkingen.

§ 2. De in paragraaf 1 bedoelde persoonsgegevens en informatie kunnen worden bewaard voor een duur van niet meer dan twaalf maanden, te rekenen vanaf de registratie ervan.

§ 2. De in paragraaf 1 bedoelde persoonsgegevens en informatie kunnen worden bewaard voor een duur van niet meer dan twaalf maanden, te rekenen vanaf de registratie ervan. Zodra deze gegevens voldoen aan de voorwaarden om een gegevensbank bedoeld in artikel 44/2 § 1, 1° en 2°, te voeden, worden zij hierin gekopieerd en bewaard, na manuele validatie binnen een termijn van één maand nadat deze voorwaarden zijn voldaan.

Zodra deze gegevens voldoen aan de voorwaarden om een gegevensbank bedoeld in artikel 44/2 § 1, 1° en 2°, te voeden, worden zij hierin gekopieerd en bewaard, na manuele validatie binnen een termijn van één maand nadat deze voorwaarden zijn voldaan.

§ 3. De verwerking van de persoonsgegevens en informatie bedoeld in paragraaf 1, voor gerichte opsporingen in het kader van de opdrachten van bestuurlijke politie, met inachtneming van de doeleinden bedoeld in artikel 44/11/3septies, is toegestaan gedurende een periode van één maand te rekenen vanaf de registratie ervan, op voorwaarde dat zij gemotiveerd wordt op operationeel vlak en noodzakelijk voor de uitoefening van een precieze opdracht. De beslissing wordt genomen door een directeur of de door hem aangewezen officieren van bestuurlijke politie, wanneer het gaat om een dienst die deel uitmaakt van de federale politie, hetzij door de korpschef of de door hem aangewezen officieren van bestuurlijke politie, wanneer het gaat om een politiezone.

§ 3. De verwerking van de persoonsgegevens en informatie bedoeld in paragraaf 1, voor gerichte opsporingen in het kader van de opdrachten van bestuurlijke politie, met inachtneming van de doeleinden bedoeld in artikel 44/11/3septies, is toegestaan gedurende een periode van één maand te rekenen vanaf de registratie ervan, op voorwaarde dat zij gemotiveerd wordt op operationeel vlak en noodzakelijk voor de uitoefening van een precieze opdracht. De beslissing wordt genomen door een directeur of de door hem aangewezen officieren van bestuurlijke politie, wanneer het gaat om een dienst die deel uitmaakt van de federale politie, hetzij door de korpschef of de door hem aangewezen officieren van bestuurlijke politie, wanneer het gaat om een politiezone.

De verwerking van de persoonsgegevens en informatie bedoeld in paragraaf 1 voor gerichte opsporingen in het kader van de opdrachten van gerechtelijke politie, met inachtneming van de doeleinden bedoeld in artikel 44/11/3septies, is toegestaan gedurende de hele bewaringsperiode van de gegevens, op voorwaarde dat deze gemotiveerd wordt op operationeel vlak en noodzakelijk voor de uitoefening van een precieze opdracht. De beslissing wordt genomen door een directeur of de door hem aangewezen officieren van gerechtelijke politie, wanneer het gaat om een dienst die deel uitmaakt van de federale politie, hetzij door de korpschef of de door hem aangewezen officieren van gerechtelijke politie, wanneer het gaat om een politiezone, hetzij door de procureur des Konings. Na de eerste maand van bewaring, wordt de beslissing genomen door de procureur des Konings en ze kan enkel betrekking hebben op strafbare feiten die een correctionele hoofdgevangenisstraf van een jaar of een zwaardere straf tot gevolg kunnen hebben.

De verwerking van de persoonsgegevens en informatie bedoeld in paragraaf 1 voor gerichte opsporingen in het kader van de opdrachten van gerechtelijke politie, met inachtneming van de doeleinden bedoeld in artikel 44/11/3septies, is toegestaan gedurende de hele bewaringsperiode van de gegevens, op voorwaarde dat deze gemotiveerd wordt op operationeel vlak en noodzakelijk voor de uitoefening van een precieze opdracht. De beslissing wordt genomen door een directeur of de door hem aangewezen officieren van gerechtelijke politie, wanneer het gaat om een dienst die deel uitmaakt van de federale politie, hetzij door de korpschef of de door hem aangewezen officieren van gerechtelijke politie, wanneer het gaat om een politiezone, hetzij door de procureur des Konings. Na de eerste maand van bewaring, wordt de beslissing genomen door de procureur des Konings en ze kan enkel betrekking hebben op strafbare feiten die een straf van minstens niveau 2 tot gevolg kunnen hebben.

§ 4. Met inachtneming van de doeleinden bedoeld in artikel 44/11/3septies, kunnen de persoonsgegevens en informatie bedoeld in paragraaf 1 in correlatie worden gebracht met:

§ 4. Met inachtneming van de doeleinden bedoeld in artikel 44/11/3septies, kunnen de persoonsgegevens en informatie bedoeld in paragraaf 1 in correlatie worden gebracht met: 1° lijsten waartoe de politiediensten wettelijk toegang hebben of uittreksels van nationale of internationale politionele gegevensbanken waartoe de politiediensten toegang hebben door of krachtens de wet of internationale verdragen die België binden;

1° lijsten waartoe de politiediensten wettelijk toegang hebben of uittreksels van nationale of internationale politionele gegevensbanken waartoe de politiediensten toegang hebben door of krachtens de wet of internationale verdragen die België binden; 2° vooraf bepaalde beoordelingscriteria. 2° vooraf bepaalde beoordelingscriteria. De inhoud van de lijsten of de uittreksels van de gegevensbanken bedoeld in het eerste lid, 1°, die gebruikt worden voor een correlatie, is onderworpen aan de toelating van:

De inhoud van de lijsten of de uittreksels van de gegevensbanken bedoeld in het eerste lid, 1°, die gebruikt worden voor een correlatie, is onderworpen aan de toelating van: 1° voor de opdrachten van bestuurlijke politie: hetzij een directeur of de door hem aangewezen officieren van bestuurlijke politie, wanneer het gaat om een dienst die deel uitmaakt van de federale politie, hetzij de korpschef of de

1° voor de opdrachten van bestuurlijke politie: hetzij een directeur of de door hem aangewezen officieren van bestuurlijke politie, wanneer het gaat om een dienst die deel uitmaakt van de federale politie, hetzij de korpschef of de door hem aangewezen officieren van bestuurlijke politie, wanneer het gaat om een politiezone;

door hem aangewezen officieren van bestuurlijke politie, wanneer het gaat om een politiezone; 2° voor de opdrachten van gerechtelijke politie: hetzij een directeur of de door hem aangewezen officieren van gerechtelijke politie, wanneer het gaat om een dienst die deel uitmaakt van de federale politie, hetzij de korpschef of de door hem aangewezen officieren van gerechtelijke politie, wanneer het gaat om een politiezone, hetzij door de procureur des Konings.

2° voor de opdrachten van gerechtelijke politie: hetzij een directeur of de door hem aangewezen officieren van gerechtelijke politie, wanneer het gaat om een dienst die deel uitmaakt van de federale politie, hetzij de korpschef of de door hem aangewezen officieren van gerechtelijke politie, wanneer het gaat om een politiezone, hetzij door de procureur des Konings. De beoordelingscriteria bedoeld in het eerste lid, 2°, worden opgesteld na goedkeuring van de functionaris voor gegevensbescherming, mogen niet gericht zijn op de identificatie van een individu en moeten doelgericht, evenredig en specifiek zijn. Zij mogen niet gebaseerd zijn op gegevens die de raciale of etnische oorsprong van een persoon, zijn religieuze of levensbeschouwelijke overtuigingen, zijn politieke opvattingen, zijn vakbondslidmaatschap, zijn gezondheidstoestand, zijn seksleven of zijn seksuele geaardheid onthullen.

De beoordelingscriteria bedoeld in het eerste lid, 2°, worden opgesteld na goedkeuring van de functionaris voor gegevensbescherming, mogen niet gericht zijn op de identificatie van een individu en moeten doelgericht, evenredig en specifiek zijn. Zij mogen niet gebaseerd zijn op gegevens die de raciale of etnische oorsprong van een persoon, zijn religieuze of levensbeschouwelijke overtuigingen, zijn politieke opvattingen, zijn vakbondslidmaatschap, zijn gezondheidstoestand, zijn seksleven of zijn seksuele geaardheid onthullen. De lijsten of uittreksels van gegevensbanken of de vooraf bepaalde beoordelingscriteria die in correlatie moeten worden gebracht met de persoonsgegevens en informatie bedoeld in paragraaf 1 kunnen worden voorbereid met als doel deze correlatie in real time tot stand te brengen, op het moment van de verzameling van de gegevens door de intelligente camera's of de intelligente systemen voor de automatische nummerplaatherkenning, of na registratie van de gegevens.

De lijsten of uittreksels van gegevensbanken of de vooraf bepaalde beoordelingscriteria die in correlatie moeten worden gebracht met de persoonsgegevens en informatie bedoeld in paragraaf 1 kunnen worden voorbereid met als doel deze correlatie in real time tot stand te brengen, op het moment van de verzameling van de gegevens door de intelligente camera's of de intelligente systemen voor de automatische nummerplaatherkenning, of na registratie van de gegevens. Wanneer de correlatie bedoeld in het eerste lid, 1° en 2°, wordt gerealiseerd in het kader van de uitoefening van de opdrachten van bestuurlijke politie, kan het slechts plaatsvinden:

Wanneer de correlatie bedoeld in het eerste lid, 1° en 2°, wordt gerealiseerd in het kader van de uitoefening van de opdrachten van bestuurlijke politie, kan het slechts plaatsvinden: 1° in real time of tijdens een periode van één maand te rekenen vanaf de registratie van de gegevens;

1° in real time of tijdens een periode van één maand te rekenen vanaf de registratie van de gegevens; 2° na kennisgeving aan het Controleorgaan, wanneer het gaat om een correlatie met lijsten of

2° na kennisgeving aan het Controleorgaan, wanneer het gaat om een correlatie met lijsten of uittreksels van gegevensbanken bedoeld in het eerste lid, 1°.

uittreksels van gegevensbanken bedoeld in het eerste lid, 1°. Wanneer de correlatie bedoeld in het eerste lid, 1° en 2°, wordt gerealiseerd in het kader van de uitoefening van de opdrachten van gerechtelijke politie, kan het plaatsvinden in real time of tijdens de hele bewaringsduur van de gegevens. Na de eerste bewaarmaand, kan het slechts plaatsvinden mits toestemming van de procureur des Konings en het kan enkel betrekking hebben op strafbare feiten die een correctionele hoofdgevangenisstraf van een jaar of een zwaardere straf tot gevolg kunnen hebben.

Wanneer de correlatie bedoeld in het eerste lid, 1° en 2°, wordt gerealiseerd in het kader van de uitoefening van de opdrachten van gerechtelijke politie, kan het plaatsvinden in real time of tijdens de hele bewaringsduur van de gegevens. Na de eerste bewaarmaand, kan het slechts plaatsvinden mits toestemming van de procureur des Konings en het kan enkel betrekking hebben op strafbare feiten die een straf van minstens niveau 2 tot gevolg kunnen hebben.

[…] […]

Art. 44/11/15. § 1. Voor de verwerking van persoonsgegevens evenals de toegang tot gegevens en informatie van gegevensbanken waartoe de politiediensten toegang hebben bij of krachtens de wet of internationale rechtsregels die België verbinden, worden de ambtenaren van de fiscale administratie bedoeld in het koninklijk besluit van 23 januari 2007 tot vaststelling van de regels waarbij ambtenaren van de fiscale administraties ter beschikking worden gesteld van de federale politie teneinde deze bij te staan in de strijd tegen de georganiseerde economische en financiële criminaliteit, de neutrale operatoren werkzaam bij de communicatie- en informatiecentra en de consulenten die werkzaam zijn bij en voor de politiediensten en hierbij toegang nodig hebben tot politionele informatie, gelijkgesteld met de personeelsleden van de politiediensten.

§ 2. De toegang wordt verleend op basis van de nood er kennis van te nemen door en onder het gezag bedoeld in artikel 54 van de wet gegevensbescherming en de verantwoordelijkheid van de korpschef, de commissaris-generaal, de directeur-generaal of de directeur voor wie deze personen werken, voor de duur die noodzakelijk is voor hun opdrachten, overeenkomstig dezelfde regels, procedures en modaliteiten als voor leden van de politiediensten. Artikel 44/11/1 is evenwel enkel van toepassing op de in paragraaf 1 bedoelde fiscale ambtenaren.

De toegangsprofielen en de identificatie van de in dit artikel bedoelde personen worden ter beschikking gesteld van het Controleorgaan. § 3.

Vooraleer toegang wordt verleend overeenkomstig § 2, moeten de in § 1 bedoelde personen beschikken over een positief veiligheidsadvies zoals bedoeld in hoofdstuk IV van de wet van 11 december 1998 betreffende de classificatie, de veiligheidsmachtigingen, de veiligheidsadviezen en de publiek gereguleerde dienst, en overeenkomstig de uitvoeringsbesluiten. De korpschef of de commissaris-generaal, naargelang van het geval, ziet erop toe dat deze verplichting wordt nageleefd. […] […]

Art. 44/13. In het raam van de bijstand voorzien in artikel 44/12:

Art. 44/13. In het raam van de bijstand voorzien in artikel 44/12:

1° voeren de agenten van politie, op bevel en onder de verantwoordelijkheid van een officier van bestuurlijke of gerechtelijke politie, de doorzoeking van gebouwen en vervoermiddelen bedoeld in artikel 27 en de veiligheidsfouillering en gerechtelijke fouillering bedoeld in artikel 28, uit;

1° voeren de agenten van politie, op bevel en onder de verantwoordelijkheid van een officier van bestuurlijke of gerechtelijke politie, de doorzoeking van gebouwen en vervoermiddelen bedoeld in artikel 27 en de veiligheidsfouillering en gerechtelijke fouillering bedoeld in artikel 28, uit; 2° verzekeren de agenten van politie, op bevel en onder de verantwoordelijkeid van een officier van bestuurlijke of gerechtelijke politie, de bewaking van personen die van hun vrijheid zijn beroofd in uitvoering van de artikelen 15, 1° en 2°, 31 en 34.

2° verzekeren de agenten van politie, op bevel en onder de verantwoordelijkeid van een officier van bestuurlijke of gerechtelijke politie, de bewaking van personen die van hun vrijheid zijn benomen in uitvoering van de artikelen 15, 1° en 2°, 31 en 34. […] […]

Art. 44/15. De agenten van politie kunnen, tot de tussenkomst van een politieambtenaar die zij onmiddellijk op de hoogte brengen, de persoon die een misdaad of een wanbedrijf pleegt of zopas heeft gepleegd, ophouden. Zij kunnen, in dezelfde omstandigheden, een persoon ophouden die wordt vervolgd door het openbaar geroep.

Art. 44/15. De agenten van politie kunnen, tot de tussenkomst van een politieambtenaar die zij onmiddellijk op de hoogte brengen, de persoon die een misdrijf strafbaar met een straf van minstens niveau 2 of misdrijven bedoeld in de artikelen 184, 194, 203, 231, 234, 317, 332, 350, 351, 354, 396, 419, 421, 512, 513, 515, 547, 548, 590, 613, 644, 653, 687 en 689 van het Strafwetboek pleegt of zopas heeft gepleegd, ophouden. Zij kunnen, in dezelfde omstandigheden, een persoon ophouden die wordt vervolgd door het openbaar geroep. In dezelfde gevallen kunnen de agenten van politie overgaan tot een veiligheidsfouillering overeenkomstig de nadere regels bedoeld in artikel 28, § 1, tweede lid, wanneer er, omwille van zijn gedraging, van materiële aanwijzingen of van de omstandigheden, redelijke gronden zijn om te geloven dat de opgehouden persoon wapens of voorwerpen bij zich heeft die gevaarlijk zijn voor de openbare orde.

In dezelfde gevallen kunnen de agenten van politie overgaan tot een veiligheidsfouillering overeenkomstig de nadere regels bedoeld in artikel 28, § 1, tweede lid, wanneer er, omwille van zijn gedraging, van materiële aanwijzingen of van de omstandigheden, redelijke gronden zijn om te geloven dat de opgehouden persoon wapens of voorwerpen bij zich heeft die gevaarlijk zijn voor de openbare orde. In dezelfde gevallen kunnen zij het voertuig of het transportmiddel waarvan de in het eerste lid bedoelde persoon vermoedelijk gebruik heeft gemaakt, ophouden tot de tussenkomst van een politieambtenaar die het vervolgens, onder de voorwaarden van artikel 29, kan doorzoeken wanneer zij, op grond van materiële aanwijzingen, redelijke grond hebben om te geloven dat dit voertuig of dit vervoermiddel gediend heeft om de inbreuk te plegen of om er voor de openbare orde gevaarlijke voorwerpen, bewijsmateriaal of bewijsstukken van de inbreuk in onder te brengen.

In dezelfde gevallen kunnen zij het voertuig of het transportmiddel waarvan de in het eerste lid bedoelde persoon vermoedelijk gebruik heeft gemaakt, ophouden tot de tussenkomst van een politieambtenaar die het vervolgens, onder de voorwaarden van artikel 29, kan doorzoeken wanneer zij, op grond van materiële aanwijzingen, redelijke grond hebben om te geloven dat dit voertuig of dit vervoermiddel gediend heeft om de inbreuk te plegen of om er voor de openbare orde gevaarlijke voorwerpen, bewijsmateriaal of bewijsstukken van de inbreuk in onder te brengen. De agenten van politie mogen, indien de politiemaatregelen bedoeld in de leden 1 tot 3 het vereisen, beroep doen op dwang onder de voorwaarden bepaald in de artikelen 1, 37, 37bis en 38).

De agenten van politie mogen, indien de politiemaatregelen bedoeld in de leden 1 tot 3 het vereisen, beroep doen op dwang onder de voorwaarden bepaald in de artikelen 1, 37, 37bis en 38). […] […]

Art. 44/16. Onverminderd de bevoegdheden van de politieambtenaren en de toepassing van de artikelen 61 en 62 van de wet van 7 december 1998 tot organisatie van een geïntegreerde politiedienst, gestructureerd op twee niveaus, zijn de beveiligingsassistenten en agenten van politie belast met de uitvoering van de volgende opdrachten:

Art. 44/16. Onverminderd de bevoegdheden van de politieambtenaren en de toepassing van de artikelen

61 en

62 van de wet van

7 december 1998 tot organisatie van een geïntegreerde politiedienst, gestructureerd op twee niveaus, zijn de beveiligingsassistenten en agenten van politie belast met de uitvoering van de volgende opdrachten:

1° de in artikel 23 bedoelde opdrachten; 1° de in artikel 23 bedoelde opdrachten;

2° de uitvoering van de volgende beveiligingsopdrachten:

2° de uitvoering van de volgende beveiligingsopdrachten:

- beveiliging van de koninklijke paleizen; - beveiliging van de koninklijke paleizen; - beveiliging van de instellingen van de SHAPE en de NAVO;

- beveiliging van de instellingen van de SHAPE en de NAVO; - beveiliging van de internationale en Europese instellingen;

- beveiliging van de internationale en Europese instellingen; - beveiliging van de nationale en internationale overheidsgebouwen;

- beveiliging van de nationale en internationale overheidsgebouwen; beveiliging van de kritieke infrastructuren;

beveiliging van de kritieke infrastructuren; - beveiliging van de nucleaire sites; - beveiliging van de nucleaire sites; - beveiliging van de infrastructuren van de luchthaven Brussel-Nationaal;

- beveiliging van de infrastructuren van de luchthaven Brussel-Nationaal; 3° op subsidiaire en punctuele wijze, de beveiliging van de politionele operaties en de uitvoering van de in artikel 25, vierde lid, bedoelde begeleidingen met een supralokaal karakter.

Onverminderd de bevoegdheden van de politieambtenaren en de toepassing van de artikelen 61 en 62 van de wet van 7 december

1998 tot organisatie van een geïntegreerde politiedienst, gestructureerd op twee niveaus, zijn de beveiligingsassistenten en -agenten van politie belast met de uitvoering van de opdrachten van de federale politie bedoeld in de artikelen 16quinquies, 21 en 23, alsook op subsidiaire en punctuele wijze, met de beveiliging van de politionele operaties. […] […]

Art. 46/2. Behalve wanneer deze afdeling expliciet een andersluidende bepaling bevat, zijn de regels bedoeld in de artikelen 25/1 tot 25/8 en de artikelen 44/1 tot 44/11/13 van toepassing op het niet-zichtbaar gebruik van camera’s.

Art. 46/2. Behalve wanneer deze afdeling expliciet een andersluidende bepaling bevat, zijn de regels bedoeld in de artikelen 25/1 tot 25/9 en de artikelen 44/1 tot 44/11/13 van toepassing op het niet-zichtbaar gebruik van camera’s. […] […]

Art. 46/4. In afwijking van artikel 25/3, kunnen de tijdelijk vaste en mobiele camera's, die in voorkomend geval intelligent zijn, op nietzichtbare wijze worden gebruikt in niet-besloten

Art. 46/4. In afwijking van artikel 25/3, kunnen de tijdelijk vaste en mobiele camera's, die in voorkomend geval intelligent zijn, op nietzichtbare wijze worden gebruikt in niet-besloten plaatsen en voor het publiek toegankelijke besloten plaatsen, mits voorafgaandelijke toestemming, indien de omstandigheden de politieambtenaren niet in staat stellen zich te identificeren of van die aard zijn dat ze het zichtbaar gebruik van camera's ondoeltreffend maken, en wanneer het gaat om één van de volgende situaties:

plaatsen en voor het publiek toegankelijke besloten plaatsen, mits voorafgaandelijke toestemming, indien de omstandigheden de politieambtenaren niet in staat stellen zich te identificeren of van die aard zijn dat ze het zichtbaar gebruik van camera's ondoeltreffend maken, en wanneer het gaat om één van de volgende situaties: 1° de situaties bedoeld in artikel 22, tweede lid;

1° de situaties bedoeld in artikel 22, tweede lid; 2° het inwinnen van informatie van bestuurlijke politie bedoeld in artikel 44/5, § 1, eerste lid, 2° en 3°, voor zover het gaat om:

2° het inwinnen van informatie van bestuurlijke politie bedoeld in artikel 44/5, § 1, eerste lid, 2° en 3°, voor zover het gaat om: personen die geradicaliseerd zijn in de zin van artikel 3, 15°, van de wet van 30 november 1998 houdende regeling van de inlichtingen- en veiligheidsdienst;

personen die geradicaliseerd zijn in de zin van artikel 3, 15°, van de wet van 30 november 1998 houdende regeling van de inlichtingen- en veiligheidsdienst; personen waarvoor er gegronde en zeer ernstige aanwijzingen bestaan dat zij zich naar een gebied wensen te begeven waar terroristische groepen actief zijn, zoals gedefinieerd in artikel 139 van het Strafwetboek in zulke omstandigheden dat zij bij hun terugkeer in België een ernstige dreiging van terroristische misdrijven kunnen vertegenwoordigen, zoals gedefinieerd in artikel 137 van het Strafwetboek of dat deze personen buiten het nationale grondgebied terroristische misdrijven willen plegen, zoals gedefinieerd in artikel 137 van het Strafwetboek;

personen waarvoor er gegronde en zeer ernstige aanwijzingen bestaan dat zij zich naar een gebied wensen te begeven waar terroristische groepen actief zijn, zoals gedefinieerd in artikel 372 van het Strafwetboek in zulke omstandigheden dat zij bij hun terugkeer in België een ernstige dreiging van terroristische misdrijven kunnen vertegenwoordigen, zoals gedefinieerd in artikel 371 van het Strafwetboek of dat deze personen buiten het nationale grondgebied terroristische misdrijven willen plegen, zoals gedefinieerd in artikel 371 van het Strafwetboek; 3° het gebruik op een vervoermiddel van de politie, dat niet als dusdanig herkenbaar is, voor het automatisch inlezen van nummerplaten, teneinde geseinde voertuigen op te sporen.

3° het gebruik op een vervoermiddel van de politie, dat niet als dusdanig herkenbaar is, voor het automatisch inlezen van nummerplaten, teneinde geseinde voertuigen op te sporen. […] […]

Art. 47. De Staat is aansprakelijk voor de schade veroorzaakt door personeelsleden van de federale politie in de functies waarin hij hen heeft aangewend, net zoals de aanstellers aansprakelijk zijn voor de schade aangericht door toedoen van hun aangestelden.

Art. 47. De Staat is aansprakelijk voor de schade veroorzaakt door personeelsleden van de federale politie in de functies waarin hij hen heeft aangewend, net zoals de aanstellers aansprakelijk zijn voor de schade aangericht door toedoen van hun aangestelden.

De Staat is eveneens aansprakelijk voor de schade veroorzaakt door de verbindingsambtenaren bedoeld in artikel 134 van de provinciewet in de functies waarin hij hen heeft aangewend, net zoals de aanstellers aansprakelijk zijn voor de schade aangericht door toedoen van hun aangestelden.

De Staat is eveneens aansprakelijk voor de schade veroorzaakt door de verbindingsambtenaren bedoeld in artikel 134 van de provinciewet in de functies waarin hij hen heeft aangewend, net zoals de aanstellers aansprakelijk zijn voor de schade aangericht door toedoen van hun aangestelden. De Staat is eveneens aansprakelijk voor de schade veroorzaakt door de personeelsleden, aangeduid bij de Algemene Inspectie van de federale politie en van de lokale politie, in de functies waarin hij hen heeft aangewezen, net als de aanstellers aansprakelijk zijn voor de schade aangericht door toedoen van hun aangestelden.

De Staat is eveneens aansprakelijk voor de schade veroorzaakt door de personeelsleden, aangeduid bij de Algemene Inspectie van de federale politie en van de lokale politie, in de functies waarin hij hen heeft aangewezen, net als de aanstellers aansprakelijk zijn voor de schade aangericht door toedoen van hun aangestelden. De gemeente of, desgevallend, de meergemeentezone is aansprakelijk voor de schade veroorzaakt door de personeelsleden van de lokale politie in de functies waarin de Staat, de gemeente of de meergemeentezone hen heeft aangewend, net zoals de aanstellers aansprakelijk zijn voor de schade aangericht door toedoen van hun aangestelden.

De gemeente of, desgevallend, de meergemeentezone is aansprakelijk voor de schade veroorzaakt door de personeelsleden van de lokale politie in de functies waarin de Staat, de gemeente of de meergemeentezone hen heeft aangewend, net zoals de aanstellers aansprakelijk zijn voor de schade aangericht door toedoen van hun aangestelden. De gemeente of, desgevallend, de meergemeentezone kan verhaal nemen op de Staat voor de schade veroorzaakt door een personeelslid van de lokale politie bij opdrachten die de Staat hem heeft toevertrouwd.

De gemeente of, desgevallend, de meergemeentezone kan verhaal nemen op de Staat voor de schade veroorzaakt door een personeelslid van de lokale politie bij opdrachten die de Staat hem heeft toevertrouwd. De Koning bepaalt de bevoegde overheid betreffende de burgerlijke aansprakelijkheid voor de personeelsleden die door een andere dienst worden aangewend.

De Koning bepaalt de bevoegde overheid betreffende de burgerlijke aansprakelijkheid voor de personeelsleden die door een andere dienst worden aangewend. De Koning bepaalt tevens in welke gevallen de personeelsleden door een andere dienst zoals bedoeld in het zesde lid worden aangewend.

De Koning bepaalt tevens in welke gevallen de personeelsleden door een andere dienst zoals bedoeld in het zesde lid worden aangewend. Art. 48. De in artikel 47 bedoelde personeelsleden, die in hun functies aan de Staat, aan de gemeente, aan de meergemeentezone of aan derden schade berokkenen, moeten deze slechts vergoeden, wanneer zij een opzettelijke fout, een zware fout, of een lichte fout die bij hen gewoonlijk voorkomt, begaan.

Art. 48. De personeelsleden, die in hun functies aan de Staat, aan de gemeente, aan de meergemeentezone of aan derden schade berokkenen, moeten deze slechts vergoeden, wanneer zij een opzettelijke fout, een zware fout, of een lichte fout die bij hen gewoonlijk voorkomt, begaan.

Een lasthebber, aangestelde of orgaan van de Staat, de gemeente of de politiezone die het slachtoffer is van een arbeidsongeval veroorzaakt door één van de in artikel 47 bedoelde personeelsleden, kan slechts een rechtsvordering inzake burgerlijke aansprakelijkheid tegen dat personeelslid instellen voor zover die het arbeidsongeval opzettelijk heeft veroorzaakt.

Een lasthebber, aangestelde of orgaan van de Staat, de gemeente of de politiezone die het slachtoffer is van een arbeidsongeval veroorzaakt door één van de personeelsleden, kan slechts een rechtsvordering inzake burgerlijke aansprakelijkheid tegen dat personeelslid instellen voor zover die het arbeidsongeval opzettelijk heeft veroorzaakt. Bovendien kan de Koning bij een in Ministerraad overlegd besluit de personeelsleden, wat de aansprakelijkheid tegenover de Staat betreft, geheel of gedeeltelijk ontslaan van de verplichting de schade overeenkomstig het eerste lid te vergoeden.

Bovendien kan de Koning bij een in Ministerraad overlegd besluit de personeelsleden, wat de aansprakelijkheid tegenover de Staat betreft, geheel of gedeeltelijk ontslaan van de verplichting de schade overeenkomstig het eerste lid te vergoeden.

Art. 49. § 1. De rechtsvordering die tegen een personeelslid wordt ingesteld door de Staat, de gemeente of de meergemeentezone op grond van artikel 48 is pas ontvankelijk indien zij wordt voorafgegaan door een aanbod tot dading aan de verweerder. Dit aanbod tot dading gaat uit van de overheid aangewezen door de Koning.

Art. 49. § 1. Behoudens in het geval van een burgerlijke partijstelling tegen het personeelslid in het raam van een strafrechtelijke procedure, is de rechtsvordering die tegen een personeelslid wordt ingesteld door de Staat, de gemeente of de meergemeentezone op grond van artikel 48 pas ontvankelijk indien zij wordt voorafgegaan door een aanbod tot minnelijke schikking aan dat personeelslid.

Dit aanbod tot minnelijke schikking gaat uit van de overheid aangewezen door de Koning. Dit aanbod omvat, afgezien van de evaluatie van het gevorderde bedrag, de nadere regels van de betaling.

Dit aanbod omvat, afgezien van de evaluatie van het gevorderde bedrag, de nadere regels van de betaling. De in het eerste lid bedoelde overheid kan beslissen dat de schade slechts gedeeltelijk moet worden vergoed.

De in het eerste lid bedoelde overheid kan beslissen dat de schade slechts gedeeltelijk moet worden vergoed.

§ 2. De schadevergoeding die verschuldigd is aan de Staat, de gemeente of de meergemeentezone) door het personeelslid bedoeld in artikel 47 en waarvan het bedrag hetzij overeengekomen is bij dading, hetzij bij gerechtelijke beslissing werd bepaald, kan worden ingehouden op zijn bezoldiging onder de voorwaarden bepaald bij artikel 23 van de wet van 12 april 1965 betreffende de bescherming van het loon der werknemers.

§ 2. De schadevergoeding die verschuldigd is aan de Staat, de gemeente of de meergemeentezone door het personeelslid en waarvan het bedrag hetzij overeengekomen is bij minnelijke schikking, hetzij bij gerechtelijke beslissing werd bepaald, kan worden ingehouden op zijn bezoldiging onder de voorwaarden bepaald bij artikel 23 van de wet van 12 april 1965 betreffende de bescherming van het loon der werknemers.

Art. 50. Het in artikel 47 bedoelde personeelslid tegen wie een vordering tot schadeloosstelling

Art. 50. Het personeelslid tegen wie een vordering tot schadeloosstelling wordt ingesteld voor de wordt ingesteld voor de burgerlijke of de strafrechter kan de Staat, de gemeente of de meergemeentezone in het geding betrekken; deze kunnen vrijwillig tussenkomen.

burgerlijke of de strafrechter kan de Staat, de gemeente of de meergemeentezone in het geding betrekken; deze kunnen vrijwillig tussenkomen.

Wat de daden van de personeelsleden van de federale politie of van de Algemene Inspectie van de federale politie en de lokale politie betreft, wordt de Staat steeds vertegenwoordigd door de minister van Binnenlandse Zaken.

Wat de daden van de personeelsleden van de federale politie of van de Algemene Inspectie van de federale politie en de lokale politie betreft, wordt de Staat steeds vertegenwoordigd door de minister van Binnenlandse Zaken.

Art. 51. De Staat, de gemeente of de meergemeentezone, naargelang van het geval, neemt de proceskosten ten laste waartoe het personeelslid bedoeld in artikel 47, in rechte veroordeeld wordt wegens feiten gepleegd in zijn functies, tenzij hij een opzettelijke fout, een zware fout, of een lichte fout die bij hem gewoonlijk voorkomt, heeft begaan.

Art. 51. De Staat, de gemeente of de meergemeentezone, naargelang van het geval, neemt de proceskosten, met inbegrip van de rechtsplegingsvergoeding, ten laste waartoe het personeelslid, betrokken in een gerechtelijke procedure omwille van de uitoefening van zijn functies of omwille van zijn loutere hoedanigheid van personeelslid, in rechte veroordeeld wordt, tenzij het een opzettelijke of een zware fout heeft begaan. Wordt één van dergelijke fouten aangetoond, dan beslist de Staat, de gemeente of de meergemeentezone, het personeelslid te hebben gehoord, of de proceskosten geheel dan wel gedeeltelijk door hem moeten worden gedragen.

Wordt één van dergelijke fouten aangetoond, dan beslist de Staat, de gemeente of de meergemeentezone, het personeelslid te hebben gehoord, of de in het eerste lid bedoelde kosten geheel dan wel gedeeltelijk door hem moeten worden gedragen. De rechtsplegingsvergoeding die wordt toegekend aan het personeelslid dat de in artikel

52 bedoelde rechtshulp geniet, komt toe aan de overheid die de kosten van die rechtshulp ten laste neemt.

Art. 52. § 1. Het in artikel 47 bedoelde personeelslid of ex-personeelslid dat, voor daden gesteld in de uitoefening van zijn functies, beroep wenst te doen op bijstand van een advocaat zoals voorzien in de artikelen 47bis en 62 van het Wetboek van strafvordering, in de artikelen 2bis, 15bis, 16, 20 en 24bis/1 van de wet van 20 juli 1990 betreffende de voorlopige hechtenis, en in artikel 10/1 van de wet van 19 december 2003 betreffende het Europees aanhoudingsbevel, heeft recht op rechtshulp van een advocaat ten laste van de gemeente, de meergemeentezone of de Staat.

Art. 52. § 1. Het personeelslid of ex-personeelslid dat, voor daden gesteld in de uitoefening van zijn functies, beroep wenst te doen op bijstand van een advocaat zoals voorzien in de artikelen 47bis en 62, 62 en 112duodecies van het Wetboek van strafvordering, in de artikelen 2bis, 16, 20 en 24bis/1 van de wet van 20 juli 1990 betreffende de voorlopige hechtenis, en in artikel 10/1 van de wet van 19 december 2003 betreffende het Europees aanhoudingsbevel, heeft recht op rechtshulp van een advocaat ten laste van de gemeente, de meergemeentezone of de Staat.

Het in artikel 47 bedoelde personeelslid of expersoneelslid dat in rechte wordt gedagvaard of tegen wie de strafvordering wordt ingesteld wegens daden gesteld in de uitoefening van zijn functies, heeft recht op rechtshulp van een advocaat ten laste van de gemeente de meergemeentezone of de Staat.

Het personeelslid of ex-personeelslid dat in rechte wordt gedagvaard of tegen wie de strafvordering wordt ingesteld wegens daden gesteld in de uitoefening van zijn functies, heeft recht op rechtshulp van een advocaat ten laste van de gemeente de meergemeentezone of de Staat.

Dit is eveneens het geval voor het personeelslid bedoel in artikel 47 of het ex-personeelslid dat, hetzij omwille van zijn hoedanigheid van personeelslid en in de uitoefening van zijn functies, slachtoffer is van een schadelijk feit, hetzij omwille van zijn loutere hoedanigheid van personeelslid het slachtoffer is van een ingrijpende wraakactie.

Dit is eveneens het geval voor het personeelslid of het ex-personeelslid dat, hetzij omwille van zijn hoedanigheid van personeelslid en in de uitoefening van zijn functies, slachtoffer is van een schadelijk feit, hetzij omwille van zijn loutere hoedanigheid van personeelslid het slachtoffer is van een ingrijpende wraakactie.

In geval van overlijden van het personeelslid of expersoneelslid, komt het in het tweede en derde lid bedoelde recht op rechtshulp toe aan diens rechthebbenden in de volgorde vastgesteld in artikel 4 van de wet van 12 januari 1970 betreffende de toekenning van een bijzondere vergoeding in geval van luchtvaartongeval in vredestijd.

In geval van overlijden van het personeelslid of ex-personeelslid, komt het recht op rechtshulp toe aan de volgende rechthebbenden: de echtgeno(o)t(e), de wettelijk samenwonende partner of de feitelijk samenwonende partner, de kinderen, de ouders en de broers en zussen.

§ 2. Aan het personeelslid tegen wie de Staat , de gemeente of de meergemeentezone de in de artikelen en bedoelde burgerlijke rechtsvordering instelt, wordt geen enkele rechtshulp verleend.

§ 2. Aan het personeelslid tegen wie de Staat , de gemeente of de meergemeentezone de in de artikelen en bedoelde burgerlijke rechtsvordering instelt, wordt geen enkele rechtshulp verleend.

§ 3. De rechtshulp kan naar gelang van het geval door de gemeente, de meergemeentezone of door de Staat worden geweigerd wanneer het personeelslid een louter morele schadevergoeding nastreeft. Het personeelslid aan wie de rechtshulp aldus wordt geweigerd, kan, op zijn vraag, zijn standpunt uiteenzetten binnen de tien dagen volgend op de weigeringsbeslissing. De beslissing wordt vervolgens bevestigd of gewijzigd.

§ 3. De rechtshulp kan naar gelang van het geval door de gemeente, de meergemeentezone of door de Staat worden geweigerd wanneer het personeelslid een louter morele schadevergoeding nastreeft. Het personeelslid aan wie de rechtshulp aldus wordt geweigerd, kan, op zijn vraag, zijn standpunt uiteenzetten binnen de tien dagen volgend op de weigeringsbeslissing. De beslissing wordt vervolgens bevestigd of gewijzigd. De rechtshulp kan naar gelang van het geval door de gemeente, de meergemeentezone of door de Staat worden geweigerd wanneer de feiten

De rechtshulp kan naar gelang van het geval door de gemeente, de meergemeentezone of door de Staat worden geweigerd wanneer de feiten klaarblijkelijk in geen enkel verband staan met de uitoefening van de functies.

klaarblijkelijk in geen enkel verband staan met de uitoefening van de functies. De rechtshulp kan eveneens worden geweigerd wanneer het betrokken personeelslid kennelijk een opzettelijke of zware fout heeft begaan of, als slachtoffer, de strafbemiddeling bedoeld in artikel 216ter, § 1, eerste lid, van het Wetboek van Strafvordering, van meet af aan en zonder gegronde redenen afwijst.

De rechtshulp kan eveneens worden geweigerd wanneer het betrokken personeelslid kennelijk een opzettelijke of zware fout heeft begaan of, als slachtoffer, de strafbemiddeling bedoeld in artikel 216ter, § 1, eerste lid, van het Wetboek van Strafvordering, van meet af aan en zonder gegronde redenen afwijst. Aan het personeelslid dat een vordering tegen de Staat, de gemeente of de meergemeentezone instelt, wordt geen rechtshulp verleend.

Aan het personeelslid dat een vordering tegen de Staat, de gemeente of de meergemeentezone instelt, wordt geen rechtshulp verleend. De rechtshulp kan worden geweigerd aan het personeelslid dat een vordering tegen een ander personeelslid instelt.

De rechtshulp kan worden geweigerd aan het personeelslid dat een vordering tegen een ander personeelslid instelt.

§ 4. Wanneer de rechtshulp niet is verleend overeenkomstig § 3, tweede, derde en vijfde lid en uit de rechterlijke beslissing blijkt dat deze weigering niet gegrond was, heeft het personeelslid recht op terugbetaling van de kosten die hij voor zijn verdediging heeft gemaakt.

§ 4. Wanneer de rechtshulp niet is verleend overeenkomstig § 3, tweede, derde en vijfde lid en uit de gerechtelijke beslissing blijkt dat deze weigering niet gegrond was, heeft het personeelslid recht op terugbetaling van de kosten die hij voor zijn verdediging heeft gemaakt. Wanneer de rechtshulp toegestaan is maar uit de gerechtelijke beslissing blijkt dat dit niet diende te geschieden, kunnen de kosten die gemaakt zijn voor zijn verdediging, van de politieambtenaar teruggevorderd worden, op de wijze bepaald in artikel 49.

Wanneer de rechtshulp toegestaan is maar uit de gerechtelijke beslissing blijkt dat dit niet diende te geschieden, kunnen de kosten die gemaakt zijn voor zijn verdediging, van het personeelslid teruggevorderd worden, op de wijze bepaald in artikel 49.

§ 5. De Koning bepaalt de voorwaarden onder welke de honoraria van de advocaat gekozen om de rechtshulp te verlenen ten laste van de Staat, de gemeente of de meergemeentezone worden genomen.

§ 5. De Koning bepaalt de voorwaarden onder welke de honoraria van de advocaat gekozen om de rechtshulp te verlenen ten laste van de Staat, de gemeente of de meergemeentezone worden genomen. De rechtshulp aan de personeelsleden van de federale politie of van de Algemene Inspectie van de federale politie en van de lokale politie komt ten laste van het ministerie van Binnenlandse Zaken.

De rechtshulp aan de personeelsleden van de federale politie of van de Algemene Inspectie van de federale politie en van de lokale politie komt ten laste van de Federale Overheidsdienst

Binnenlandse Zaken. De rechtshulp aan de leden van de lokale politie komt ten laste van de gemeente of, desgevallend, de meergemeentezone, behoudens het verhaal

De rechtshulp aan de leden van de lokale politie komt ten laste van de gemeente of, desgevallend, de meergemeentezone, behoudens het verhaal van de gemeente of de meergemeentezone op de Staat, indien het personeelslid van de lokale politie in rechte wordt gedagvaard wegens daden gesteld bij het vervullen van een opdracht voor rekening van de Staat).

van de gemeente of de meergemeentezone op de Staat, indien het personeelslid van de lokale politie in rechte wordt gedagvaard wegens daden gesteld bij het vervullen van een opdracht voor rekening van de Staat).

Het ogenblik van de feiten die de aanleiding vormen voor de aanvraag tot rechtshulp, bepaalt de overheid bedoeld in het tweede en derde lid. De Koning bepaalt de nadere regels van de tenlasteneming van de rechtshulp voor personeelsleden die door een andere dienst worden aangewend.

De Koning bepaalt de nadere regels van de tenlasteneming van de rechtshulp voor personeelsleden die door een andere dienst worden aangewend. De Koning bepaalt tevens in welke gevallen personeelsleden door een andere dienst worden aangewend zoals bedoeld in het vierde lid.

De Koning bepaalt tevens in welke gevallen personeelsleden door een andere dienst worden aangewend zoals bedoeld in het vierde lid.

§ 6. De voorgeschreven rechtshulp houdt niet in dat de Staat, de gemeente of de meergemeentezone enige aansprakelijkheid erkent.

§ 6. De voorgeschreven rechtshulp houdt niet in dat de Staat, de gemeente of de meergemeentezone enige aansprakelijkheid erkent.

Art. 53. § 1. De Koning bepaalt de voorwaarden en de nadere regels volgens welke het personeelslid bedoeld in artikel 47 wordt vergoed voor de zaakschade die hij, in of ingevolge zijn functies in vredestijd, heeft geleden.

Art. 53. § 1. De Koning bepaalt de voorwaarden en de nadere regels volgens welke het personeelslid wordt vergoed voor de zaakschade die het, in of ingevolge zijn functies in vredestijd, heeft geleden.

Onder zaakschade wordt begrepen, de schade toegebracht aan goederen waarvan het personeelslid eigenaar of houder is en die onontbeerlijk zijn voor de uitoefening van zijn functies.

Onder zaakschade wordt begrepen, de schade toegebracht aan goederen waarvan het personeelslid eigenaar of houder is en die onontbeerlijk zijn voor de uitoefening van zijn functies.

§ 2. De vergoeding komt ten laste van de Staat voor de personeelsleden van de federale politie of van de Algemene Inspectie van de federale politie en van de lokale politie, ten laste van de provincie voor de verbindingsambtenaren bedoeld in artikel 134 van de provinciewet, en ten laste van de gemeente of, desgevallend, de meergemeentezone, voor de personeelsleden van de lokale politie.

§ 2. De vergoeding komt ten laste van de Staat voor de personeelsleden van de federale politie of van de Algemene Inspectie van de federale politie en van de lokale politie, ten laste van de provincie voor de verbindingsambtenaren bedoeld in artikel 134 van de provinciewet, en ten laste van de gemeente of, desgevallend, de meergemeentezone, voor de personeelsleden van de lokale politie.

§ 3. De vergoeding is uitgesloten wanneer de zaakschade te wijten is aan een opzettelijke of

§ 3. De vergoeding is uitgesloten wanneer de zaakschade te wijten is aan een opzettelijke of zware fout die toegeschreven kan worden aan het personeelslid.

zware fout die toegeschreven kan worden aan het personeelslid. Hetzelfde geldt ten belope van het toegekende of toe te kennen bedrag, wanneer de zaakschade vergoed wordt of kan vergoed worden:

Hetzelfde geldt ten belope van het toegekende of toe te kennen bedrag, wanneer de zaakschade vergoed wordt of kan vergoed worden: 1° krachtens een door het betrokken personeelslid of in zijn voordeel afgesloten verzekering behoudens niet-betaling door de verzekeraar binnen een termijn van één jaar vanaf het ontstaan van de schade;

1° krachtens een door het betrokken personeelslid of in zijn voordeel afgesloten verzekering behoudens niet-betaling door de verzekeraar binnen een termijn van één jaar vanaf het ontstaan van de schade; 2° als gerechtskosten in strafzaken. 2° als gerechtskosten in strafzaken.

§ 4. De Staat, de provincie, de gemeente of de meergemeentezone treedt in de rechten en vorderingen van het personeelslid ten belope van het betaalde bedrag.

§ 4. De Staat, de provincie, de gemeente of de meergemeentezone treedt in de rechten en vorderingen van het personeelslid ten belope van het betaalde bedrag.

§ 5. De vergoeding door de Staat, de provincie, de gemeente of de meergemeentezone sluit, ten belope van het toegekende bedrag en voor hetzelfde schadelijk feit elk verhaal uit op de Staat, de provincie, de gemeente of de meergemeentezone, de organen of aangestelden hiervan.

§ 5. De vergoeding door de Staat, de provincie, de gemeente of de meergemeentezone sluit, ten belope van het toegekende bedrag en voor hetzelfde schadelijk feit elk verhaal uit op de Staat, de provincie, de gemeente of de meergemeentezone, de organen of aangestelden hiervan.

§ 6. Wat de personeelsleden van de federale politie of van de Algemene Inspectie van de federale politie en van de lokale politie betreft komt de vergoeding ten laste van het ministerie van Binnenlandse Zaken.

§ 6. Wat de personeelsleden van de federale politie of van de Algemene Inspectie van de federale politie en van de lokale politie betreft komt de vergoeding ten laste van de Federale

Overheidsdienst Binnenlandse Zaken.

§ 7. De Koning bepaalt de nadere regels van de tenlasteneming van de zaakschade voor personeelsleden die door een andere dienst worden aangewend.

§ 7. De Koning bepaalt de nadere regels van de tenlasteneming van de zaakschade voor personeelsleden die door een andere dienst worden aangewend. De Koning bepaalt tevens in welke gevallen personeelsleden door een andere dienst worden aangewend zoals bedoeld in het eerste lid.

De Koning bepaalt tevens in welke gevallen personeelsleden door een andere dienst worden aangewend zoals bedoeld in het eerste lid. […] […]

Wet van 7 december 1998 tot organisatie van een geïntegreerde politiedienst, gestructureerd op twee niveaus […] […]

Art. 126. § 1. De uitoefening van het stakingsrecht door de politieambtenaren van de federale en van de lokale politie is afhankelijk van de volgende voorwaarden:

Art. 126. § 1. De uitoefening van het stakingsrecht door de politieambtenaren van de federale en van de lokale politie is afhankelijk van de volgende voorwaarden: 1° de voorafgaande aanzegging van de staking door een erkende syndicale organisatie;

1° de voorafgaande aanzegging van de staking door een erkende syndicale organisatie; 2° de voorafgaande bespreking met de bevoegde overheid van de kwestie naar aanleiding waarvan de staking wordt overwogen in het onderhandelingscomité voor de politiediensten.

2° de voorafgaande bespreking met de bevoegde overheid van de kwestie naar aanleiding waarvan de staking wordt overwogen in het onderhandelingscomité voor de politiediensten. De Koning bepaalt de nadere regels betreffende de in het eerste lid bedoelde aanzegging en bespreking en de termijn waarbinnen zij moeten plaatsvinden.

De Koning bepaalt de nadere regels betreffende de in het eerste lid bedoelde aanzegging en bespreking en de termijn waarbinnen zij moeten plaatsvinden.

§ 2. De minister van Binnenlandse Zaken kan, na overleg met de minister van Justitie, de politieambtenaren van de federale en van de lokale politie die gebruik maken of wensen te maken van het stakingsrecht, bevelen het werk voort te zetten of te hervatten gedurende de periode en voor die opdrachten waarvoor hun inzet noodzakelijk is en die hij aanwijst. Indien de politieambtenaren deel uitmaken van de algemene directie gerechtelijke politie van de federale politie, gaat het bevel gezamenlijk uit van de ministers van Binnenlandse Zaken en van Justitie. De burgemeester of het politiecollege heeft dezelfde bevoegdheid ten aanzien van de politieambtenaren van de lokale politie.

§ 2. De minister van Binnenlandse Zaken kan, na overleg met de minister van Justitie, de politieambtenaren van de federale en van de lokale politie die gebruik maken of wensen te maken van het stakingsrecht, bevelen het werk voort te zetten of te hervatten gedurende de periode en voor die opdrachten waarvoor hun inzet noodzakelijk is en die hij aanwijst. Indien de politieambtenaren deel uitmaken van de algemene directie gerechtelijke politie van de federale politie, gaat het bevel gezamenlijk uit van de ministers van Binnenlandse Zaken en van Justitie. De burgemeester of het politiecollege heeft dezelfde bevoegdheid ten aanzien van de politieambtenaren van de lokale politie. De overheid die het in vorige lid bedoelde bevel wenst te geven is ertoe gehouden de opdrachten waarvoor zij dat bevel noodzakelijk acht, vooraf mee te delen aan de representatieve syndicale organisaties van het personeel voor de politiediensten alsook, in voorkomend geval, aan De overheid die het in vorige lid bedoelde bevel wenst te geven is ertoe gehouden de opdrachten waarvoor zij dat bevel noodzakelijk acht, vooraf mee te delen aan de representatieve syndicale organisaties van het personeel voor de politiediensten alsook, in voorkomend geval, aan de erkende syndicale organisatie die de stakingsaanzegging heeft ingediend.

de erkende syndicale organisatie die de stakingsaanzegging heeft ingediend.

§ 3. De politieambtenaar die geen gevolg geeft aan het bevel van een in § 2 bedoelde overheid wordt gestraft met een gevangenisstraf van 8 dagen tot een maand en met een geldboete van 100 tot 10 000 EUR, of met een van die straffen alleen.

§ 3. De politieambtenaar die geen gevolg geeft aan het bevel van een in § 2 bedoelde overheid wordt gestraft met een straf van niveau 1.

Met de straffen in het vorige lid bepaald wordt gestraft, hij die, wetens en willens, een personeelslid van de geïntegreerde politie tot wie het bevel van een in § 2 bedoelde overheid was gericht, er op enige wijze toe brengt geen gevolg te geven aan dat bevel.

Met de straf in het vorige lid bepaald wordt gestraft, hij die, wetens en willens, een personeelslid van de geïntegreerde politie tot wie het bevel van een in § 2 bedoelde overheid was gericht, er op enige wijze toe brengt geen gevolg te geven aan dat bevel. De bepalingen van boek I van het Strafwetboek, hoofdstuk VII en artikel 85 niet uitgezonderd, zijn toepasselijk op de in het eerste en tweede lid bedoelde misdrijven.

De bepalingen van boek I van het Strafwetboek, hoofdstuk VII en artikel 85 niet uitgezonderd, zijn toepasselijk op de in het eerste en tweede lid bedoelde misdrijven. […] […]

Art. 134. Onverminderd de in bijzondere wetten en besluiten bepaalde onverenigbaarheden en de geldende overgangsbepalingen, is de hoedanigheid van personeelslid van het operationeel kader onverenigbaar met volgende nevenbetrekkingen, nevenberoepen of dito bezigheden, zelfs onbezoldigd, die uitgeoefend worden, hetzij in een particuliere onderneming zonder winstoogmerk, hetzij in een feitelijke vereniging, hetzij, in voorkomend geval, bij particulieren:

Art. 134. Onverminderd de in bijzondere wetten en besluiten bepaalde onverenigbaarheden en de geldende overgangsbepalingen, is de hoedanigheid van personeelslid van het operationeel kader onverenigbaar met volgende nevenbetrekkingen, nevenberoepen of dito bezigheden, zelfs onbezoldigd, die uitgeoefend worden, hetzij in een particuliere onderneming zonder winstoogmerk, hetzij in een feitelijke vereniging, hetzij, in voorkomend geval, bij particulieren: 1° operationeel lid zijn van een hulpdienst of ambulancier zijn;

1° operationeel lid zijn van een hulpdienst of ambulancier zijn; 2° het verstrekken als van het leidinggevend of onderwijzend personeel van een erkende rijschool, bedoeld in het koninklijk besluit van 23 maart 1998 betreffende de voorwaarden voor de erkenning van scholen voor het besturen van motorvoertuigen, van het praktische onderricht inzake het besturen van voertuigen indien dit onderricht geheel of gedeeltelijk wordt uitgeoefend op de openbare weg in de zin van artikel 1 van het koninklijk besluit van 1 december

2° het verstrekken als van het leidinggevend of onderwijzend personeel van een erkende rijschool, bedoeld in het koninklijk besluit van 11 mei 2004 betreffende de voorwaarden voor erkenning van scholen voor het besturen van motorvoertuigen, van het praktische onderricht inzake het besturen van voertuigen indien dit onderricht geheel of gedeeltelijk wordt uitgeoefend op de openbare weg in de zin van artikel 1 van het koninklijk besluit

1975 houdende algemeen reglement op de politie van het wegverkeer en van het gebruik van de openbare weg;

van 1 december 1975 houdende algemeen reglement op de politie van het wegverkeer en van het gebruik van de openbare weg; 3° het uitoefenen van het ambt van bijzonder veldwachter.

3° het uitoefenen van het ambt van bijzonder veldwachter. […] […]

Art. 136. § 1. De personeelsleden van het administratief en logistiek kader mogen, noch rechtstreeks, noch via een tussenpersoon, enige bezigheid verrichten die kan schaden aan het vervullen van hun ambtsplichten of die aan de waardigheid van het ambt afbreuk doet.

Art. 136. § 1. De personeelsleden van het administratief en logistiek kader mogen, noch rechtstreeks, noch via een tussenpersoon, enige bezigheid verrichten die kan schaden aan het vervullen van hun ambtsplichten of die aan de waardigheid van het ambt afbreuk doet. Het personeelslid van het administratief en logistiek kader meldt voorafgaandelijk en schriftelijk elke bezigheid die het beoogt uit te oefenen aan, naar gelang het geval, de commissaris-generaal of het politiecollege.

Het personeelslid van het administratief en logistiek kader meldt voorafgaandelijk en schriftelijk elke bezigheid die het beoogt uit te oefenen aan, naar gelang het geval, de commissaris-generaal of de door hem aangewezen overheid of het politiecollege.

§ 2. De personeelsleden van het administratief en logistiek kader die personeelslid zijn van of een toelage of wedde ontvangen van een politiezone, kunnen geen deel uitmaken van het politiecollege, noch van de gemeenteraad van één van de gemeenten van de betrokken zone.

§ 2. De personeelsleden van het administratief en logistiek kader die personeelslid zijn van of een toelage of wedde ontvangen van de politiezone, kunnen geen deel uitmaken van het politiecollege, de gemeenteraad of de raad voor maatschappelijk welzijn, van één van de gemeenten van de politiezone. […] […]

Art. 146. Alle verwerkingsverantwoordelijken van persoonsgegevens die door of krachtens de wet belast zijn met de toepassing van het statuut van de geïntegreerde politie delen aan elkaar de persoonsgegevens mee die behoren tot het toepassingsgebied van de algemene verordening gegevensbescherming en die noodzakelijk zijn voor de doeleinden die zij nastreven door of krachtens de wet.

Art. 146. De verwerkingsverantwoordelijken verwerken de persoonsgegevens voor de doeleinden die onder de toepassing van de algemene verordening gegevensbescherming vallen die door of krachtens de wet worden geregeld.

De verwerkingsverantwoordelijken die door of krachtens de wet belast zijn met de toepassing van het statuut van de geïntegreerde politie delen aan elkaar de persoonsgegevens mee die noodzakelijk zijn voor de doeleinden die door of krachtens de wet worden geregeld. […] […] Art. 149quinquies. De werking van het SSGPI, wordt opgevolgd door een gemengd “Toezichthoudend en raadgevend comité”, hierna “het Comité SSGPI” genoemd, waarin vertegenwoordigers van zowel de federale als van de lokale politie - pro rata het aantal behandelde personeelsdossiers - als van de representatieve vakverenigingen van het personeel van de politiediensten zetelen. De vertegenwoordigers van de vakverenigingen zijn niet-stemgerechtigde leden.

Art. 149quinquies. De werking van het SSGPI, wordt opgevolgd door een gemengd “Toezichthoudend en raadgevend comité”, hierna “het Comité SSGPI” genoemd, waarin vertegenwoordigers van zowel de federale als van de lokale politie - pro rata het aantal behandelde personeelsdossiers - als van de representatieve vakverenigingen van het personeel van de politiediensten zetelen. De vertegenwoordigers van de vakverenigingen zijn niet-stemgerechtigde leden. De vertegenwoordigers van de federale politie worden aangewezen door de minister van Binnenlandse Zaken op voordracht van de commissaris-generaal en na advies van de minister van Justitie.

De vertegenwoordigers van de federale politie worden aangewezen door de minister van Binnenlandse Zaken op voordracht van de commissaris-generaal en na advies van de minister van Justitie. De vertegenwoordigers van de lokale politie gelijk verdeeld over burgemeesters, korpschefs en bijzondere rekenplichtigen - worden aangewezen door de raad van burgemeesters. Zij zijn allen afkomstig uit verschillende politiezones.

De vertegenwoordigers van de lokale politie gelijk verdeeld over burgemeesters, korpschefs en bijzondere rekenplichtigen - worden aangewezen door de raad van burgemeesters. Zij zijn allen afkomstig uit verschillende politiezones. De directeur-diensthoofd van het SSGPI is van rechtswege niet-stemgerechtigd lid van het Comité SSGPI.

De directeur-diensthoofd van het SSGPI is van rechtswege niet-stemgerechtigd lid van het Comité SSGPI. Voor de uitvoering van zijn opdracht heeft het Comité SSGPI inzagerecht in de door het SSGPI behandelde stukken. De leden zijn echter tot geheimhouding verplicht betreffende de geïndividualiseerde gegevens die hen aldus ter kennis zijn gebracht. De schending van dit geheim, wordt bestraft met de straffen bepaald in artikel 458 van het Strafwetboek.

Voor de uitvoering van zijn opdracht heeft het Comité SSGPI inzagerecht in de door het SSGPI behandelde stukken. De leden zijn echter tot geheimhouding verplicht betreffende de geïndividualiseerde gegevens die hen aldus ter kennis zijn gebracht. De schending van dit geheim, wordt bestraft met de straffen bepaald in artikel 352 van het Strafwetboek. De Koning bepaalt, bij een besluit vastgesteld na overleg in de Ministerraad, de nadere regels van de samenstelling, de bevoegdheden, de werkingsregels en de duur van het mandaat van de leden van het Comité SSGPI.

De Koning bepaalt, bij een besluit vastgesteld na overleg in de Ministerraad, de nadere regels van de samenstelling, de bevoegdheden, de werkingsregels en de duur van het mandaat van de leden van het Comité SSGPI.

[…] […]

Wet van 26 april 2002 houdende de essentiële elementen van het statuut van de personeelsleden van de politiediensten en houdende diverse andere bepalingen met betrekking tot de politiediensten […] […]

Art. 14. De kandidaat moet voldoen aan de in artikel 12, eerste lid, 1° tot 4° en 7°, bepaalde voorwaarden op de datum waarop hij aan de selectieproeven deelneemt.

Art. 14. De kandidaat moet op de datum waarop hij aan de selectieproeven deelneemt, voldoen aan de in artikel 12, eerste lid, 1°, 2°, 4°, 7° en 11° bepaalde voorwaarden alsook het voorwerp zijn geweest van de verificaties bedoeld in artikel 12, tweede lid, a), c), e) en f) en, op basis hiervan, geen risicofactoren vertonen die een beletsel tot indienstneming bij de politie vormen zoals voorzien in artikel 12, eerste lid, 3°. De voorwaarden bepaald in artikel 12, eerste lid, 5°, 6°, 8° en 10°, moeten vervuld zijn bij de toelating tot de basisopleiding.

De voorwaarden bepaald in artikel 12, eerste lid,

3°, 5°, 6°, 8°, 9° en 10° moeten vervuld zijn bij de toelating tot de basisopleiding. […] […]

Art. 20. Tot de selectieproeven wordt niet toegelaten, de kandidaat die:

Art. 20. Tot de selectieproeven wordt niet toegelaten, de kandidaat die: 1° na een medisch geschiktheidsonderzoek ongeschikt is verklaard voor het uitoefenen van de beoogde betrekking;

1° na een medisch geschiktheidsonderzoek ongeschikt is verklaard voor het uitoefenen van de beoogde betrekking; 2° eerder als stagiair is ontslagen wegens beroepsongeschiktheid of eerder is herplaatst wegens beroepsongeschiktheid;

2° eerder als stagiair is ontslagen wegens beroepsongeschiktheid of eerder is herplaatst wegens beroepsongeschiktheid; 3° eerder als contractueel personeelslid is ontslagen wegens dringende redenen zoals bedoeld in artikel 35 van de wet van 3 juli 1978 betreffende de arbeidsovereenkomsten of tijdens of bij afloop van de proefperiode bedoeld in de artikelen 48 en 67 van dezelfde wet;

3° eerder als contractueel personeelslid is ontslagen wegens dringende redenen zoals bedoeld in artikel 35 van de wet van 3 juli 1978 betreffende de arbeidsovereenkomsten;

4° eerder het voorwerp heeft uitgemaakt van een definitieve ambtsontheffing;

4° eerder het voorwerp heeft uitgemaakt van een definitieve ambtsontheffing;

5° op het ogenblik van het aangenomen ontslag, een evaluatie met de eindvermelding “onvoldoende” heeft opgelopen.

5° op het ogenblik van het aangenomen ontslag, een evaluatie met de eindvermelding “onvoldoende” heeft opgelopen.

Art. 21. De kandidaat moet voldoen aan de in artikel 19, 1° tot 4°, bepaalde voorwaarden op de datum van deelname aan de selectieproeven.

Art. 21. De kandidaat moet op de datum waarop hij aan de selectieproeven deelneemt, voldoen aan de in artikel 19, 1°, 2° en 4° bepaalde voorwaarden alsook het voorwerp zijn geweest van de verificaties bedoeld in het tweede lid, a), c), e) en f) en, op basis hiervan, geen risicofactoren vertonen die een beletsel tot indienstneming bij de politie vormen zoals voorzien in artikel 19, 3°. De voorwaarden bedoeld in artikel 19, 3°, blijken uit:

De voorwaarden bedoeld in artikel 19, 3°, blijken uit: a) een voor eensluidend verklaard afschrift van het volledige strafregister dat minder dan drie maanden oud is op de datum van de kandidaatstelling;

a) een voor eensluidend verklaard afschrift van het volledige strafregister dat minder dan drie maanden oud is op de datum van de kandidaatstelling; b) een onderzoek van de omgeving en de antecedenten dat onder meer een gesprek met de kandidaat in zijn woonplaats en eventuele verblijfplaats omvat, gevoerd door het korps van lokale politie;

b) een onderzoek van de omgeving en de antecedenten dat onder meer een gesprek met de kandidaat in zijn woonplaats en eventuele verblijfplaats omvat, gevoerd door het korps van lokale politie; c) alle beschikbare inlichtingen die door de inlichtingen- en veiligheidsdiensten en het Coördinatieorgaan voor de dreigingsanalyse worden overgezonden;

c) alle beschikbare inlichtingen die door de inlichtingen- en veiligheidsdiensten en het Coördinatieorgaan voor de dreigingsanalyse worden overgezonden; d) alle beschikbare inlichtingen betreffende de gemeentelijke administratieve sancties opgelegd voor een gemengde inbreuk;

d) alle beschikbare inlichtingen betreffende de gemeentelijke administratieve sancties opgelegd voor een gemengde inbreuk; e) de gerechtelijke gegevens die door de politiediensten worden overgezonden mits toelating van de bevoegde gerechtelijke overheden;

e) de gerechtelijke gegevens die door de politiediensten worden overgezonden mits toelating van de bevoegde gerechtelijke overheden; f) de andere gevalideerde gegevens en informatie waarover de politiediensten beschikken).

f) de andere gevalideerde gegevens en informatie waarover de politiediensten beschikken). De overige voorwaarden bepaald in artikel 19 moeten vervuld zijn, naar gelang van het geval, bij de toelating tot de stage of bij de indiensttreding.

De voorwaarden bepaald in artikel 19, 3°, 5°, 6°,

7° en 8° moeten vervuld zijn, naar gelang van het geval, bij de toelating tot de stage of bij de indiensttreding. […] […]

Art. 37. De leden van het operationeel kader die slagen voor de basisopleiding van een hoger kader, worden bevorderd door overgang naar het beoogde hoger kader.

Art. 37. De leden van het operationeel kader die slagen voor de basisopleiding van een hoger kader, en die overeenkomstig de regels inzake de mobiliteit of de ambtshalve aanwijzing worden aangewezen in een betrekking van het beoogde kader, worden bevorderd door overgang naar het beoogde hoger kader. Het inrichten van proeven voor de bevordering naar het kader van beveiligingsassistenten van politie is niet mogelijk.

Het inrichten van proeven voor de bevordering naar het kader van beveiligingsassistenten van politie is niet mogelijk. De selectieproeven voor de bevordering naar het basiskader zijn toegankelijk voor beveiligingsassistenten van politie, agenten van politie en beveiligingsagenten van politie.

De selectieproeven voor de bevordering naar het basiskader zijn toegankelijk voor beveiligingsassistenten van politie, agenten van politie en beveiligingsagenten van politie. […] […]

Art. 91bis. De toereikendheid van de in artikel 91 bedoelde jaarlijkse bezoldiging wordt met ingang van 1 november 2024 om de vier jaar opnieuw beoordeeld, rekening houdend met de volgende criteria:

de koopkracht van de personeelsleden die de in artikel 91 bedoelde jaarlijkse bezoldiging ontvangen, rekening houdend met de kosten voor levensonderhoud; het algemene niveau van de wedden en lonen en de verdeling ervan; het groeipercentage van de wedden en lonen; nationale productiviteitsniveaus en ontwikkelingen op lange termijn.

Er wordt ook rekening gehouden met de indicatieve referentiewaarde van 50 % van de gemiddelde brutowedde en -loon.

Ter gelegenheid van deze herbeoordeling brengt het gemeenschappelijk comité voor alle overheidsdiensten, bedoeld in artikel 3, § 1, eerste lid, 3°, van de wet van 19 december 1974 tot regeling van de betrekkingen tussen de overheid en de vakbonden van haar personeel, advies uit aan de bevoegde ministers. Het advies motiveert de indicatoren die zijn gekozen om de in het eerste lid bedoelde criteria uit te drukken, en kan andere dan de in het tweede lid bedoelde indicatieve referentiewaarden voorstellen. […] […]

Wet van 21 maart 2007 tot regeling van de plaatsing en het gebruik van bewakingscamera’s […] […] Art. 9. Uitsluitend de verwerkingsverantwoordelijke inzake voor het publiek toegankelijke besloten plaatsen of niet voor het publiek toegankelijke besloten plaatsen of de persoon die onder zijn gezag handelt, heeft toegang tot de beelden, behalve in het geval bedoeld in artikel 6, § 2, zevende lid.

Art. 9. Uitsluitend de verwerkingsverantwoordelijke inzake voor het publiek toegankelijke besloten plaatsen of niet voor het publiek toegankelijke besloten plaatsen of de persoon die onder zijn gezag handelt, heeft toegang tot de beelden, behalve in het geval bedoeld in artikel 6, § 2, zevende lid. De verwerkingsverantwoordelijke of de persoon die onder zijn gezag handelt, neemt alle nodige voorzorgsmaatregelen teneinde de toegang tot de beelden te beveiligen tegen toegang door onbevoegden.

De verwerkingsverantwoordelijke of de persoon die onder zijn gezag handelt, neemt alle nodige voorzorgsmaatregelen teneinde de toegang tot de beelden te beveiligen tegen toegang door onbevoegden. De personen die toegang hebben tot de beelden, hebben een discretieplicht omtrent de persoonsgegevens die de beelden opleveren, met dien verstande dat de verwerkingsverantwoordelijke inzake voor het publiek toegankelijke besloten plaatsen of niet voor het publiek toegankelijke besloten plaatsen of de persoon die onder zijn gezag handelt, de beelden:

De personen die toegang hebben tot de beelden, hebben een discretieplicht omtrent de persoonsgegevens die de beelden opleveren, met dien verstande dat de verwerkingsverantwoordelijke inzake voor het publiek toegankelijke besloten plaatsen of niet voor het publiek toegankelijke besloten plaatsen of de persoon die onder zijn gezag handelt, de beelden: 1° kan overdragen aan de politiediensten of de gerechtelijke overheden indien hij feiten vaststelt die een misdrijf of overlast kunnen vormen en de

1° kan overdragen aan de politiediensten of de gerechtelijke overheden indien hij feiten vaststelt die een misdrijf of overlast kunnen vormen en de beelden kunnen bijdragen tot het bewijzen van die feiten en het identificeren van de daders;

beelden kunnen bijdragen tot het bewijzen van die feiten en het identificeren van de daders; 2° kosteloos moet overdragen aan de politiediensten indien zij hierom verzoeken in het kader van hun opdrachten van bestuurlijke of gerechtelijke politie en de beelden het vastgestelde misdrijf of de vastgestelde overlast]1 betreffen. Indien het een niet voor het publiek toegankelijke besloten plaats betreft, kan de verwerkingsverantwoordelijke of de persoon die onder zijn gezag handelt, evenwel eisen dat er een gerechtelijk mandaat in het kader van een opsporingsonderzoek of gerechtelijk onderzoek wordt voorgelegd;

2° kosteloos moet overdragen aan de politiediensten indien zij hierom verzoeken in het kader van hun opdrachten van bestuurlijke of gerechtelijke politie en de beelden het vastgestelde misdrijf of de vastgestelde overlast]1 betreffen. Indien het een niet voor het publiek toegankelijke besloten plaats betreft, kan de verwerkingsverantwoordelijke of de persoon die onder zijn gezag handelt, evenwel eisen dat er een gerechtelijk mandaat in het kader van een opsporingsonderzoek of gerechtelijk onderzoek wordt voorgelegd; 3° kan, wanneer het een voor het publiek toegankelijke besloten plaats betreft, en indien er een akkoord, waarvan de modaliteiten werden bepaald door een schriftelijke overeenkomst, werd afgesloten tussen de verwerkingsverantwoordelijke en de betrokken politiedienst:

3° kan, wanneer het een voor het publiek toegankelijke besloten plaats betreft, en indien er een akkoord, waarvan de modaliteiten werden bepaald door een schriftelijke overeenkomst, werd afgesloten tussen de verwerkingsverantwoordelijke en de betrokken politiedienst: a) overdragen in real time aan de politiediensten, voor de beveiliging van door de Koning bepaalde plaatsen, bij koninklijk besluit vastgesteld na overleg in de Ministerraad, waarvan het ontwerp voor advies wordt voorgelegd aan de Gegevensbeschermingsautoriteit die, door hun aard, een bijzonder risico voor de veiligheid inhouden;

a) overdragen aan de politiediensten, voor de beveiliging van door de Koning bepaalde plaatsen, bij koninklijk besluit vastgesteld na overleg in de Ministerraad, waarvan het ontwerp voor advies wordt voorgelegd aan de Gegevensbeschermingsautoriteit die, door hun aard, een bijzonder risico voor de veiligheid inhouden; b) overdragen in real time aan de politiediensten, met naleving van de regels die gelden op het vlak van de private en bijzondere veiligheid, wanneer zich een feit voordoet waarvoor hun tussenkomst vereist kan zijn.

b) overdragen aan de politiediensten, met naleving van de regels die gelden op het vlak van de private en bijzondere veiligheid, wanneer zich een feit voordoet waarvoor hun tussenkomst vereist kan zijn. Onverminderd de toepassing van de artikelen 47sexies en 47septies van het Wetboek van strafvordering hebben de federale en lokale politiediensten, binnen het kader van hun opdrachten van gerechtelijke of bestuurlijke politie, vrije en kosteloze toegang in real time tot de beelden van de camera's die geïnstalleerd zijn op het net van de openbare vervoersmaatschappijen of in de nucleaire sites

Onverminderd de toepassing van de artikelen 47sexies en 47septies van het Wetboek van strafvordering hebben de federale en lokale politiediensten, binnen het kader van hun opdrachten van gerechtelijke of bestuurlijke politie, vrije en kosteloze toegang tot de beelden van de camera's die geïnstalleerd zijn op het net van de openbare vervoersmaatschappijen of in de nucleaire sites die bij een koninklijk besluit die bij een koninklijk besluit vastgesteld na overleg in de Ministerraad worden bepaald. De nadere regels van deze vrije toegang tot de beelden, de overdracht en de beveiliging ervan worden bepaald in protocolakkoorden tussen de betrokken politiediensten en openbare vervoersmaatschappij of nucleaire site, ter advies voorgelegd aan de Gegevensbeschermingsautoriteit, voorafgaandelijk aan de ondertekening ervan.

vastgesteld na overleg in de Ministerraad worden bepaald. De nadere regels van deze vrije toegang tot de beelden, de overdracht en de beveiliging ervan worden bepaald in protocolakkoorden tussen de betrokken politiediensten en openbare vervoersmaatschappij of nucleaire site, ter advies voorgelegd aan de Gegevensbeschermingsautoriteit, voorafgaandelijk aan de ondertekening ervan.

Onverminderd het derde lid, 1° en 2°, kunnen de politiediensten de beelden raadplegen om onmiddellijk te kunnen ingrijpen voor doeleinden van bestuurlijke of gerechtelijke politie en de daaruit voortvloeiende noodzakelijke politiemaatregelen te kunnen nemen. […] […]

Wet van 16 mei 2024 betreffende de bevoegdheden op het nationale grondgebied van de leden van de Europese grens- en kustwacht […] […]

Art. 4. § 1. De leden van het permanent korps die optreden op het nationale grondgebied, zijn, voor wat betreft de uitoefening van politionele bevoegdheden, gelijkgesteld met de leden van het operationele kader van de geïntegreerde politie die uitvoering geven aan artikel 21 van de wet op het politieambt.

Art. 4. § 1. De leden van het permanent korps die optreden op het nationale grondgebied, zijn, voor wat betreft de uitoefening van politionele bevoegdheden, gelijkgesteld met de leden van het operationele kader van de geïntegreerde politie die uitvoering geven aan artikel 21 van de wet op het politieambt. Hun taken en bevoegdheden beperken zich tot de taken zoals omschreven:

Hun taken en bevoegdheden beperken zich tot de taken zoals omschreven: 1° in artikel 2, 4), van de Verordening; 1° in artikel 2, 4), van de Verordening; 2° in artikel 2, 3) en 5), van de Verordening, voor zover zij gerelateerd zijn aan de in artikel 2, 4), van de Verordening bedoelde taak;

2° in artikel 2, 3) en 5), van de Verordening, voor zover zij gerelateerd zijn aan de in artikel 2, 4), van de Verordening bedoelde taak; 3° in artikel 3, lid 1, i), van de Verordening. 3° in artikel 3, lid 1, i), van de Verordening.

§ 2. De leden van het permanent korps mogen met toepassing van de bepalingen van dit hoofdstuk

§ 2. De leden van het permanent korps mogen met toepassing van de bepalingen van dit hoofdstuk bevoegdheden uitoefenen voor zover deze niet uitgebreider zijn dan deze welke toegekend zijn aan leden van de geïntegreerde politie die op het nationale grondgebied tussenkomen in het kader van artikel 21 van de wet op de politieambt, op voorwaarde dat ze hiervoor de nodige opleiding hebben gekregen.

bevoegdheden uitoefenen voor zover deze niet uitgebreider zijn dan deze welke toegekend zijn aan leden van de geïntegreerde politie die op het nationale grondgebied tussenkomen in het kader van artikel 21 van de wet op de politieambt, op voorwaarde dat ze hiervoor de nodige opleiding hebben gekregen.

§ 3. Voor wat betreft de opdrachten bedoeld in paragraaf 1, tweede lid, 1° tot 3°, bepaalt de Koning, bij een besluit vastgesteld na overleg in de Ministerraad, de geografische zones van het nationale grondgebied waarbinnen de leden van het permanente korps de bevoegdheden toegekend bij deze wet kunnen uitoefenen.

§ 3. Voor wat betreft de opdrachten bedoeld in paragraaf 1, tweede lid, 1° tot 3°, bepaalt de Koning, bij een besluit vastgesteld na overleg in de Ministerraad, de geografische zones van het nationale grondgebied waarbinnen de leden van het permanente korps de bevoegdheden toegekend bij deze wet kunnen uitoefenen. Het in het eerste lid bedoelde koninklijk besluit heeft een geldigheidsduur van twee jaar en wordt jaarlijks geëvalueerd.

Het in het eerste lid bedoelde koninklijk besluit heeft een geldigheidsduur van twee jaar en wordt jaarlijks geëvalueerd. […] […]

Koninklijk besluit van 30 maart 2001 tot regeling van de rechtspositie van het personeel van de politiediensten […] […]

Art. IV.I.49. De minister of de directeur van de door hem aangewezen dienst stelt bij het organiseren van de selectie de datum vast waarop de kandidaten moeten voldoen aan de bijzondere toelatingsvoorwaarden.

Art. IV.I.49. De minister of het hoofd van de door hem aangewezen dienst stelt bij het organiseren van de selectie de datum vast waarop de kandidaten moeten voldoen aan de bijzondere toelatingsvoorwaarden. […] […]

Art. XI.II.23. § 1. Voor de toepassing van dit hoofdstuk, wordt verstaan onder:

Art. XI.II.23. § 1. Voor de toepassing van dit hoofdstuk, wordt verstaan onder “bezoldiging” de wedde verhoogd met de haard - of standplaatstoelage, alsook met alle andere weddebijslagen, toelagen of forfaitaire voordelen die maandelijks worden toegekend. 1° “bezoldiging”: de wedde verhoogd met de haard - of standplaatstoelage, alsook met alle andere weddebijslagen, toelagen of forfaitaire voordelen die maandelijks worden toegekend;

1°

“bezoldiging”: de wedde verhoogd met de haard - of standplaatstoelage, alsook met alle andere weddebijslagen, toelagen of forfaitaire voordelen die maandelijks worden toegekend;

2° “volledige prestaties”: de prestaties waarvan het uurrooster een normale beroepsactiviteit volledig omvat.

2° “volledige prestaties”: de prestaties waarvan het uurrooster een normale beroepsactiviteit volledig omvat.

§ 2. Voor de vaststelling van de bezoldiging komen niet in aanmerking:

§ 2. Voor de vaststelling van de bezoldiging bekomen niet in aanmerking: 1° de vergoedingen en toelagen die werkelijke lasten dekken;

1° de vergoedingen en toelagen die werkelijke lasten dekken; 2° de kinderbijslagen en hun maandelijkse supplementen;

2° de kinderbijslagen en hun maandelijkse supplementen; 3° de toelagen of supplementen hierna bepaald:

3° de toelagen hierna bepaald:

a) de toelagen voor dienstprestaties uitgevoerd op een zaterdag, een zondag, een feestdag of tijdens de nacht alsook de uurtoelagen voor bijkomende dienstprestaties, voor bereikbaar en terugroepbaar personeel en voor een ononderbroken dienst van meer dan vierentwintig uur;

a) de toelagen voor dienstprestaties uitgevoerd op een zaterdag, een zondag, een feestdag of tijdens de nacht alsook de uurtoelagen voor bijkomende dienstprestaties, voor bereikbaar en terugroepbaar personeel en voor een ononderbroken dienst van meer dan vierentwintig uur; b) de forfaitaire toelage voor bepaalde personeelsleden die belast zijn met de uitvoering van bepaalde opdrachten in het raam van de inplaatsstelling van het federale immigratiebeleid;

b) de forfaitaire toelage voor bepaalde personeelsleden die belast zijn met de uitvoering van bepaalde opdrachten in het raam van de inplaatsstelling van het federale immigratiebeleid; c) de tweetaligheidstoelage. c) de tweetaligheidstoelage.

COORDINATION DES ARTICLES

Texte de base

Texte adapté au projet de loi

Code d’instruction criminelle

[…] […]

Art. 596. Lorsque la demande d’extrait est effectuée en vue d’accéder à une activité dont les conditions d’accès ou d’exercice ont été définies par des dispositions légales ou réglementaires, l’extrait mentionne les décisions visées à l’article 595, alinéas 2 et 3, lorsqu’elles comportent des déchéances ou des interdictions dont les effets dépassent une durée de trois ans, ayant pour effet d’interdire à la personne concernée d’exercer cette activité.

Art. 596. Lorsque la demande d’extrait est effectuée en vue d’accéder à une activité dont les conditions d’accès ou d’exercice ont été définies par des dispositions légales ou réglementaires, l’extrait mentionne les décisions visées à l’article 595, alinéas 2 et 3, lorsqu’elles comportent des déchéances ou des interdictions dont les effets dépassent une durée de trois ans, ayant pour effet d’interdire à la personne concernée d’exercer cette activité. Lorsque la demande d’extrait est effectuée en vue d’accéder à une activité qui relève de l’éducation, de la guidance psycho-médico-sociale, de l’aide à la jeunesse, de la protection infantile, de l’animation ou de l’encadrement de mineurs, l’extrait mentionne, outre les décisions visées à l’alinéa 1er, aussi les décisions visées à l’article 594, alinéa 1er, 4° à 7° et les condamnations visées à l’article 590, alinéa 1er, 1°, et les décisions visées à l’article 590, alinéa 1er, 2°, 4°, 5° et 16°, pour des faits commis à l’égard d’un mineur, et pour autant que cet élément soit constitutif de l’infraction ou qu’il en aggrave la peine. L’extrait mentionne en outre, si l’intéressé fait l’objet d’une interdiction d’exercer une activité qui la mettrait en contact avec des mineurs, décidée par un juge ou une juridiction d’instruction en application de l’article 35, § 1er, alinéa 2, de la loi du 20 juillet 1990 relative à la détention préventive. L’interdiction doit être mentionnée sur l’extrait jusqu’au moment où le jugement qui s’ensuit acquiert force de chose jugée.

Lorsque la demande d’extrait est effectuée en vue d’accéder à une activité qui relève de l’éducation, de la guidance psycho-médico-sociale, de l’aide à la jeunesse, de la protection infantile, de l’animation ou de l’encadrement de mineurs, ou à une fonction au sein de la police intégrée, l’extrait mentionne, outre les décisions visées à l’alinéa 1er, aussi les décisions visées à l’article 594, alinéa 1er, 4° à 7° et les condamnations visées à l’article 590, alinéa 1er, 1°, et les décisions visées à l’article 590, alinéa 1er, 2°, 4°, 5° et 16°, pour des faits commis à l’égard d’un mineur, et pour autant que cet élément soit constitutif de l’infraction ou qu’il en aggrave la peine. L’extrait mentionne en outre, si l’intéressé fait l’objet d’une interdiction d’exercer une activité qui la mettrait en contact avec des mineurs, décidée par un juge ou une juridiction d’instruction en application de l’article 35, § 1er, alinéa 2, de la loi du 20 juillet 1990 relative à la détention préventive. L’interdiction doit être mentionnée sur l’extrait jusqu’au moment où le jugement qui s’ensuit acquiert force de chose jugée. Le Roi fixe les conditions et les modalités de délivrance de cet extrait. Lorsque l’extrait concerne une personne physique qui a son

Le Roi fixe les conditions et les modalités de délivrance de cet extrait. Lorsque l’extrait concerne une personne physique qui a son domicile ou sa résidence en Belgique, il est délivré par l’administration de la commune où la personne physique a son domicile ou sa résidence. Si elle n’a pas de domicile ou de résidence en Belgique, l’extrait est délivré par le service du Casier judiciaire du Service public fédéral Justice. Lorsque l’extrait concerne une personne morale, il est délivré par le service du Casier judiciaire du Service public fédéral Justice.

domicile ou sa résidence en Belgique, il est délivré par l’administration de la commune où la personne physique a son domicile ou sa résidence. Si elle n’a pas de domicile ou de résidence en Belgique, l’extrait est délivré par le service du Casier judiciaire du Service public fédéral Justice. Lorsque l’extrait concerne une personne morale, il est délivré par le service du Casier judiciaire du Service public fédéral Justice. L’extrait visé à l’alinéa 2 ne peut être délivré à une personne qui se trouve en détention préventive.

L’extrait visé à l’alinéa 2 ne peut être délivré à une personne qui se trouve en détention préventive. […] […] Loi sur la fonction de police

[…] […]

Art. 3. Dans la présente loi, on entend par:

Art. 3. Dans la présente loi, on entend par:

1° mesure de police: tout acte exécutoire de police administrative ou de police judiciaire, juridique ou matériel, portant une indication, une obligation ou une interdiction pour les citoyens;

1° mesure de police: tout acte exécutoire de police administrative ou de police judiciaire, juridique ou matériel, portant une indication, une obligation ou une interdiction pour les citoyens; 2° autorité de police: l’autorité désignée par ou en vertu de la loi pour prendre des mesures de police juridiques, et pour exécuter des mesures de police ou les faire exécuter par les services de police;

2° autorité de police: l’autorité désignée par ou en vertu de la loi pour prendre des mesures de police juridiques, et pour exécuter des mesures de police ou les faire exécuter par les services de police; 3° fonctionnaire de police: un membre d’un service de police habilité par ou en vertu de la loi à prendre ou à exécuter certaines mesures de police et à accomplir des actes de police administrative ou judiciaire;

3° fonctionnaire de police: un membre d’un service de police habilité par ou en vertu de la loi à prendre ou à exécuter certaines mesures de police et à accomplir des actes de police administrative ou judiciaire; 4° agent de police judiciaire: le fonctionnaire de police chargé par ou en vertu de la loi de missions de police judiciaire sans être revêtu de la qualité d’officier de police judiciaire auxiliaire du procureur du Roi ou de celle d’officier de police judiciaire;

4° agent de police judiciaire: le fonctionnaire de police chargé par ou en vertu de la loi de missions de police judiciaire sans être revêtu de la qualité d’officier de police judiciaire auxiliaire du procureur du Roi ou de celle d’officier de police judiciaire; 5° agent de police administrative: le membre du cadre opérationnel) chargé par ou en vertu de la

5° agent de police administrative: le membre du cadre opérationnel) chargé par ou en vertu de la loi de missions de police administrative sans être revêtu de la qualité d’officier de police administrative;

loi de missions de police administrative sans être revêtu de la qualité d’officier de police administrative; 6° organe de contrôle de l’information policière, ciaprès dénommé “Organe de contrôle”: l’organe visé à l’ article 71 de la loi du 30 juillet 2018 relative à la protection des personnes physiques à l’égard du traitement de données à caractère personnel;

6° organe de contrôle de l’information policière, ciaprès dénommé “Organe de contrôle”: l’organe visé à l’ article 71 de la loi du 30 juillet 2018 relative à la protection des personnes physiques à l’égard du traitement de données à caractère personnel; 7° membre du cadre opérationnel: catégorie de membres du personnel des services de police comprenant les fontionnaires de police, les assistants de sécurisation de police, les agents de police et les agents de sécurisation de police.

7° membre du cadre opérationnel: catégorie de membres du personnel des services de police comprenant les fontionnaires de police, les assistants de sécurisation de police, les agents de police et les agents de sécurisation de police. 8° signature électronique qualifiée: la signature visée à l’article 3.12 du règlement (UE) n° 910/2014 du Parlement européen et du Conseil du 23 juillet 2014 sur l’identification électronique et les services de confiance pour les transactions électroniques au sein du marché intérieur et abrogeant la directive 1999/93/CE;

8° signature électronique qualifiée: la signature visée à l’article 3.12 du règlement (UE) n° 910/2014 du Parlement européen et du Conseil du 23 juillet 2014 sur l’identification électronique et les services de confiance pour les transactions électroniques au sein du marché intérieur et abrogeant la directive 1999/93/CE; 9° cachet électronique avancé: le cachet visé à l’article 3. 26 du Règlement (UE) n° 910/2014 du Parlement européen et du Conseil du 23 juillet 2014 sur l’identification électronique et les services de confiance pour les transactions électroniques au sein du marché intérieur et abrogeant la directive 1999/93/CE.

9° cachet électronique avancé: le cachet visé à l’article 3. 26 du Règlement (UE) n° 910/2014 du Parlement européen et du Conseil du 23 juillet 2014 sur l’identification électronique et les services de confiance pour les transactions électroniques au sein du marché intérieur et abrogeant la directive 1999/93/CE. 10° loi relative à la protection des données: la loi du 30 juillet 2018 relative à la protection des personnes physiques à l’égard du traitement de données à caractère personnel.

10° loi relative à la protection des données: la loi du 30 juillet 2018 relative à la protection des personnes physiques à l’égard du traitement de données à caractère personnel.

11° infraction: un comportement passible d’une peine de niveau 1 à 8 inclus, tel que définie à l’article 36 du Code pénal. […] […]

Art. 15. Dans l’exercice de leurs missions de police judiciaire les services de police ont pour tâche:

Art. 15. Dans l’exercice de leurs missions de police judiciaire les services de police ont pour tâche: 1° de rechercher les crimes, les délits et les contraventions, d’en rassembler les preuves, d’en

1° de rechercher les infractions, d’en rassembler les preuves, d’en donner connaissance donner connaissance aux autorités compétentes, d’en saisir, arrêter et mettre à la disposition de l’autorité compétente les auteurs, de la manière et dans les formes déterminées par la loi;

aux autorités compétentes, d’en saisir, arrêter et mettre à la disposition de l’autorité compétente les auteurs, de la manière et dans les formes déterminées par la loi; 2° de rechercher les personnes dont la privation de liberté est prévue par la loi, de s’en saisir, de les arrêter et de les mettre à la disposition des autorités compétentes;

2° de rechercher les personnes dont la privation de liberté est prévue par la loi, de s’en saisir, de les arrêter et de les mettre à la disposition des autorités compétentes; 3° de rechercher, de saisir et de mettre à la disposition de l’autorité compétente les objets dont la saisie est prescrite;

3° de rechercher, de saisir et de mettre à la disposition de l’autorité compétente les objets dont la saisie est prescrite; 4° de transmettre aux autorités compétentes le compte rendu de leurs missions ainsi que les renseignements recueillis à cette occasion.

4° de transmettre aux autorités compétentes le compte rendu de leurs missions ainsi que les renseignements recueillis à cette occasion. Cet article est également applicable aux infractions aux règlements relatifs à la police de la circulation routière qui sont sanctionnées administrativement.

Cet article est également applicable aux infractions aux règlements relatifs à la police de la circulation routière qui sont sanctionnées administrativement. […] […]

Art 20. Les services de police surveillent les condamnés qui bénéficient d’une modalité d’exécution de la peine privative de liberté ou qui bénéficient d’une modalité d’exécution de la mise à disposition du tribunal de l’application des peines, les condamnés qui bénéficient de toute autre mesure qui suspend l’exécution de la peine, les condamnés en congé pénitentiaire, les personnes ayant fait l’objet d’une suspension probatoire ou les condamnés avec sursis, les condamnés qui ont été remis en liberté sous surveillance, ainsi que les inculpés placés sous un mandat d’arrêt qui est exécuté par une détention sous surveillance électronique ou laissés ou mis en liberté conformément à la loi relative à la détention préventive, les condamnés qui purgent une peine de surveillance électronique au sens des articles 37ter et 37quater du Code pénal et les condamnés qui purgent une peine de probation autonome au sens des articles 37octies à 37undecies du Code pénal.

Art 20. Les services de police surveillent les condamnés qui bénéficient d’une modalité d’exécution de la peine privative de liberté ou qui bénéficient d’une modalité d’exécution de la mise à disposition du tribunal de l’application des peines, les condamnés qui bénéficient de toute autre mesure qui suspend l’exécution de la peine, les condamnés en congé pénitentiaire, les personnes ayant fait l’objet d’une suspension probatoire ou les condamnés avec sursis, les condamnés qui ont été remis en liberté sous surveillance, ainsi que les inculpés placés sous un mandat d’arrêt qui est exécuté par une détention sous surveillance électronique ou laissés ou mis en liberté conformément à la loi relative à la détention préventive, les condamnés qui purgent une peine de surveillance électronique au sens de l’article 43 du Code pénal et les condamnés qui purgent une peine de probation au sens de l’article 44 du Code pénal.

Ils veillent également que soient respectées les conditions qui leur sont communiquées à cet effet et qui sont imposées aux condamnés qui bénéficient d’une modalité d’exécution de la peine privative de liberté ou qui bénéficient d’une modalité d’exécution de la mise à disposition du tribunal de l’application des peines, aux condamnés qui bénéficient de toute autre mesure qui suspend l’exécution de la peine, aux condamnés en congé pénitentiaire, aux personnes ayant fait l’objet d’une suspension probatoire ou aux condamnés avec sursis, aux condamnés qui ont été remis en liberté sous surveillance ainsi qu’aux inculpés placés sous un mandat d’arrêt qui est exécuté par une détention sous surveillance électronique ou) laissés ou mis en liberté conformément à la loi relative à la détention préventive, aux condamnés qui purgent une peine de surveillance électronique au sens des articles 37ter et 37quater du Code pénal et aux condamnés qui purgent une peine de probation autonome au sens des articles 37octies à 37undecies du Code pénal.

Ils veillent également que soient respectées les conditions qui leur sont communiquées à cet effet et qui sont imposées aux condamnés qui bénéficient d’une modalité d’exécution de la peine privative de liberté ou qui bénéficient d’une modalité d’exécution de la mise à disposition du tribunal de l’application des peines, aux condamnés qui bénéficient de toute autre mesure qui suspend l’exécution de la peine, aux condamnés en congé pénitentiaire, aux personnes ayant fait l’objet d’une suspension probatoire ou aux condamnés avec sursis, aux condamnés qui ont été remis en liberté sous surveillance ainsi qu’aux inculpés placés sous un mandat d’arrêt qui est exécuté par une détention sous surveillance électronique ou) laissés ou mis en liberté conformément à la loi relative à la détention préventive, aux condamnés qui purgent une peine de surveillance électronique au sens de l’article 43 du Code pénal et aux condamnés qui purgent une peine de probation au sens de l’article 44 du Code pénal.

Ils se saisissent des condamnés et des détenus évadés et les mettent à la disposition des autorités compétentes.

Ils se saisissent des condamnés et des détenus évadés et les mettent à la disposition des autorités compétentes. […] […]

Art. 22. Les services de police se tiennent à portée des grands rassemblements et prennent les mesures utiles à leur déroulement paisible.

Art. 22. Les services de police se tiennent à portée des grands rassemblements et prennent les mesures utiles à leur déroulement paisible. Sur décision de l’autorité de police administrative ou à l’initiative du fonctionnaire de police chargé de la direction opérationnelle du service d’ordre conformément au article 7/1, 7/2 ou 7/3, ils dispersent:

Sur décision de l’autorité de police administrative ou à l’initiative du fonctionnaire de police chargé de la direction opérationnelle du service d’ordre conformément au article 7/1, 7/2 ou 7/3, ils dispersent: 1° tous les attroupements armés; 1° tous les attroupements armés; 2° les attroupements qui s’accompagnent de crimes et de délits contre les personnes ou les biens ou d’infractions à la loi du 29 juillet 1934 interdisant les milices privées;

2° les attroupements qui s’accompagnent d’infractions contre les personnes ou les biens passibles d’une peine minimale de niveau 2, ainsi que des infractions visées aux articles 317, 396, 419, 515, 547, 548, 549 et 644 du Code pénal ou d’infractions à la loi du 29 juillet 1934 interdisant les milices privées; 3° les attroupements dont il apparaît qu’ils sont constitués ou se constituent en vue de porter la dévastation, le massacre ou le pillage ou d’attenter à l’intégrité physique ou à la vie des personnes;

3° les attroupements dont il apparaît qu’ils sont constitués ou se constituent en vue de porter la dévastation, le massacre ou le pillage ou d’attenter à l’intégrité physique ou à la vie des personnes; 4° les attroupements faisant obstacle à l’exécution de la loi, d’une ordonnance de police, d’une mesure de police, d’une décision de justice ou d’une contrainte.

4° les attroupements faisant obstacle à l’exécution de la loi, d’une ordonnance de police, d’une mesure de police, d’une décision de justice ou d’une contrainte. Lorsque la disperse d’office des attroupements ou se tient à portée de grands rassemblements, sur base de l’article 16 ou du présent article, elle en informe au préalable ou, si ce n’est pas possible, dans les plus brefs délais, le bourgmestre de la commune concernée et le chef de corps de la police locale concernée et maintient avec ceux-ci un contact permanent à l’occasion de telles interventions.

Lorsque la disperse d’office des attroupements ou se tient à portée de grands rassemblements, sur base de l’article 16 ou du présent article, elle en informe au préalable ou, si ce n’est pas possible, dans les plus brefs délais, le bourgmestre de la commune concernée et le chef de corps de la police locale concernée et maintient avec ceux-ci un contact permanent à l’occasion de telles interventions. […] […] Art. 25/2. § 1er. Pour application de la présente loi, l’on entend par:

Art. 25/2. § 1er. Pour application de la présente loi, l’on entend par: 1° caméra mobile: la caméra qui est déplacée au cours de son utilisation;

1° caméra mobile: la caméra qui est déplacée au cours de son utilisation; 1bis° caméra individuelle: une caméra mobile réalisant des enregistrements audiovisuels portée par un membre du cadre opérationnel);

1bis° caméra individuelle: une caméra mobile réalisant des enregistrements audiovisuels portée par un membre du cadre opérationnel); 2° caméra fixe temporaire: la caméra fixée pour un temps limité dans un lieu;

2° caméra fixe temporaire: la caméra fixée pour un temps limité dans un lieu; 3° caméra intelligente: la caméra qui comprend également des composantes ainsi que des logiciels qui, couplés ou non à des registres ou à des fichiers, peuvent traiter de manière autonome ou non les images recueillies;

3° caméra intelligente: la caméra qui comprend également des composantes ainsi que des logiciels qui, couplés ou non à des registres ou à des fichiers, peuvent traiter de manière autonome ou non les images recueillies; 4° lieu ouvert: tout lieu non délimité par une enceinte et accessible librement au public, dont

4° lieu ouvert: tout lieu non délimité par une enceinte et accessible librement au public, dont les voies puliques gérées par les autorités publiques gestionnaires de voiries;

les voies puliques gérées par les autorités publiques gestionnaires de voiries; 5° lieu fermé accessible au public: tout bâtiment ou lieu délimité par une enceinte, destiné à l’usage du public, où des services peuvent lui être fournis;

5° lieu fermé accessible au public: tout bâtiment ou lieu délimité par une enceinte, destiné à l’usage du public, où des services peuvent lui être fournis; 6° lieu fermé non accessible au public: tout bâtiment ou lieu délimité par une enceinte, destiné uniquement à l’usage des utilisateurs habituels;

6° lieu fermé non accessible au public: tout bâtiment ou lieu délimité par une enceinte, destiné uniquement à l’usage des utilisateurs habituels; 7° enceinte: délimitation d’un lieu composée au minimum d’une démarcation visuelle claire ou d’une indication permettant de clairement distinguer les lieux.

7° enceinte: délimitation d’un lieu composée au minimum d’une démarcation visuelle claire ou d’une indication permettant de clairement distinguer les lieux. 8° pré-enregistrement: une fonctionnalité d’une caméra qui consiste à enregistrer continuellement et simultanément le son et l’image dès la mise sous tension de la caméra. Ces données sont automatiquement, systématiquement et progressivement écrasées par de nouvelles données pour que l’enregistrement disponible total n’excède pas la durée prédéterminée;

8° pré-enregistrement: une fonctionnalité d’une caméra qui consiste à enregistrer continuellement et simultanément le son et l’image dès la mise sous tension de la caméra. Ces données sont automatiquement, systématiquement et progressivement écrasées par de nouvelles données pour que l’enregistrement disponible total n’excède pas la durée prédéterminée; 9° espaces verts gérés par des autorités publiques: les lieux fermés accessibles au public gérés par des autorités publiques qui peuvent revêtir la forme notamment de bois, parcs, jardins, squares végétalisés, d’aires de jeux en plein air ainsi que de cimetières et qui disposent d’une enceinte au sens de la présente loi.

9° espaces verts gérés par des autorités publiques: les lieux fermés accessibles au public gérés par des autorités publiques qui peuvent revêtir la forme notamment de bois, parcs, jardins, squares végétalisés, d’aires de jeux en plein air ainsi que de cimetières et qui disposent d’une enceinte au sens de la présente loi.

§ 2. Est réputée visible:

§ 2. Est réputée visible:

1° l’utilisation de caméras fixes, le cas échéant temporaires, signalées par un pictogramme déterminé par le Roi, après avis de l’autorité compétente de contrôle des traitements de données à caractère personnel;

1° l’utilisation de caméras fixes, le cas échéant temporaires a) soit signalées par un pictogramme déterminé par le Roi, après avis de l’Organe de contrôle; b) soit montées à bord de véhicules de police, de navires de police, d’aéronefs de police, ou de tout autre véhicule ou outil avec ou sans personnes à bord, munis d’un marquage policier; 2° l’utilisation de caméras mobiles, y compris les caméras individuelles:

2° l’utilisation de caméras mobiles, y compris les caméras individuelles: a) soit montées à bord de véhicules de police, de navires de police, d’aéronefs de police, ou de tout autre moyen de transport de police, identifiables comme tels;

a) soit montées à bord de véhicules de police, de navires de police, d’aéronefs de police, ou de tout autre véhicule ou outil avec ou sans personnes à bord, munis d’un marquage policier; b) soit portées par un membre du cadre opérationnel des services de police, identifiable comme tel conformément à l’article 41;

b) soit portées par un membre du cadre opérationnel des services de police, identifiable comme tel conformément à l’article 41; 3° en ce qui concerne l’utilisation de caméras fixes dans les zones maritimes belges énoncée à l’article 1.1.1.4 du Code belge de la Navigation, le pictogramme visé au 1° est remplacé par l’annonce énoncée à l’article 4.6.1.6, § 3, du Code belge de la Navigation.

3° en ce qui concerne l’utilisation de caméras fixes dans les zones maritimes belges énoncée à l’article 1.1.1.4 du Code belge de la Navigation, le pictogramme visé au 1° est remplacé par l’annonce énoncée à l’article 4.6.1.6, § 3, du Code belge de la Navigation. Tout usage d’une caméra mobile au sens du paragraphe 2, alinéa 1er, 2°, b), est précédé d’un avertissement oral, à moins que cela ne rende cet usage inopérant.

Tout usage d’une caméra mobile au sens du paragraphe 2, alinéa 1er, 2°, b), est précédé d’un avertissement oral, à moins que cela ne rende cet usage inopérant. Un usage est notamment inopérant dans les circonstances suivantes:

Un usage est notamment inopérant dans les circonstances suivantes: 1° il peut constituer un danger pour la sécurité du membre du cadre opérationnel ou de tiers;

1° il peut constituer un danger pour la sécurité du membre du cadre opérationnel ou de tiers; 2° il est difficilement réalisable voire impossible vu le nombre de personnes présentes à prévenir ou la distance qui les sépare du membre du cadre opérationnel;

2° il est difficilement réalisable voire impossible vu le nombre de personnes présentes à prévenir ou la distance qui les sépare du membre du cadre opérationnel; 3° il est inopportun car il nuirait substantiellement au bon déroulement de la mission.

3° il est inopportun car il nuirait substantiellement au bon déroulement de la mission. […] […]

Art. 25/4. § 1er. Un service de police peut installer et utiliser des caméras conformément à l’article

Art. 25/4. § 1er. Un service de police peut installer et utiliser des caméras conformément à l’article

25/3, ou utiliser de manière visible les caméras placées par des tiers comme visé à l’article 25/1, § 2, sur le territoire qui ressort de sa compétence, après autorisation préalable de principe:

25/3, ou utiliser de manière visible les caméras placées par des tiers comme visé à l’article 25/1, § 2, sur le territoire qui ressort de sa compétence, après autorisation préalable de principe: 1° du conseil communal, lorsqu’il s’agit d’une zone de police;

1° du conseil communal, lorsqu’il s’agit d’une zone de police; 2° du ministre de l’Intérieur ou son délégué, pour les services de la police fédérale.

2° du ministre de l’Intérieur ou son délégué, pour les services de la police fédérale.

§ 2. Pour obtenir cette autorisation, une demande est introduite auprès de l’autorité compétente visée au paragraphe 1er par:

§ 2. Pour obtenir cette autorisation, une demande est introduite auprès de l’autorité compétente visée au paragraphe 1er par: 1° le chef de corps, lorsqu’il s’agit d’une zone de police;

1° le chef de corps, lorsqu’il s’agit d’une zone de police; 2° le directeur coordonnateur administratif territorialement compétent, ou le directeur du service demandeur, lorsqu’il s’agit d’un service qui appartient à la police fédérale.

2° le directeur coordonnateur administratif territorialement compétent, ou le directeur du service demandeur, lorsqu’il s’agit d’un service qui appartient à la police fédérale. La demande d’autorisation visée à l’alinéa 1er précise le type de caméras, les finalités pour lesquelles les caméras vont être installées ou utilisées, ainsi que leurs modalités d’utilisation, et en ce qui concerne les caméras fixes également le lieu. Cette demande tient compte d’une analyse d’impact et de risques au niveau de la protection de la vie privée et au niveau opérationnel, notamment quant aux catégories de données à caractère personnel traitées, à la proportionnalité des moyens mis en Belgique, aux objectifs opérationnels à atteindre et à la durée de conservation des données nécessaire pour atteindre ces objectifs.

La demande d’autorisation visée à l’alinéa 1er précise le type de caméras, les finalités pour lesquelles les caméras vont être installées ou utilisées, ainsi que leurs modalités d’utilisation, et en ce qui concerne les caméras fixes également le lieu. Cette demande tient compte d’une analyse d’impact et de risques au niveau de la protection de la vie privée et au niveau opérationnel, notamment quant aux catégories de données à caractère personnel traitées, à la proportionnalité des moyens mis en Belgique, aux objectifs opérationnels à atteindre et à la durée de conservation des données nécessaire pour atteindre ces objectifs. En cas de changement du type de caméras ou des finalités d’utilisation de celles-ci, ainsi que, en ce qui concerne les caméras fixes, en cas de changement de lieu, une nouvelle autorisation est demandée.

En cas de changement du type de caméras ou des finalités d’utilisation de celles-ci, ainsi que, en ce qui concerne les caméras fixes, en cas de changement de lieu, une nouvelle autorisation est demandée.

§ 3. En cas d’urgence motivée, où l’autorisation visée au paragraphe 1er n’a pas encore été obtenue, soit le chef de corps soit le directeur coordonnateur administratif ou le directeur du

§ 3. En cas d’urgence motivée, où l’autorisation visée au paragraphe 1er n’a pas encore été obtenue, soit le chef de corps soit le directeur coordonnateur administratif ou le directeur du service demandeur, selon le cas, demande oralement l’autorisation à l’autorité compétente pour y avoir recours dans le cadre de la mission spécifique justifiant l’urgence. Cette autorisation orale est par la suite confirmée par écrit par l’autorité compétente dans les plus brefs délais.

service demandeur, selon le cas, demande oralement l’autorisation à l’autorité compétente pour y avoir recours dans le cadre de la mission spécifique justifiant l’urgence. Cette autorisation orale est par la suite confirmée par écrit par l’autorité compétente dans les plus brefs délais. En ce qui concerne les zones de police, l’autorité compétente peut être représentée par le bourgmestre concerné pour donner l’autorisation orale dans le cas d’urgence visé à l’alinéa 1er.

En ce qui concerne les zones de police, l’autorité compétente peut être représentée par le bourgmestre concerné pour donner l’autorisation orale dans le cas d’urgence visé à l’alinéa 1er.

§ 4. Toute décision d’autorisation visée au paragraphe 1er est portée à la connaissance du procureur du Roi.

§ 4. Toute décision d’autorisation visée au paragraphe 1er est portée à la connaissance du procureur du Roi. Toute décision d’autorisation visée au paragraphe 1er, 2° est également portée à la connaissance des bourgmestres et des chefs de corps. Dans le cas visé au paragraphe 1er, alinéa 1er, 2°, la décision d’autorisation est portée à la connaissance du bourgmestre et du chef de corps.

Dans le cas visé au paragraphe 1er, alinéa 1er, 2°, la décision d’autorisation est portée à la connaissance du bourgmestre et du chef de corps. L’autorisation visée au paragraphe 1er fait l’objet d’une publicité, lorsqu’elle concerne des missions de police administrative.

L’autorisation visée au paragraphe 1er fait l’objet d’une publicité, lorsqu’elle concerne des missions de police administrative.

§ 5. L’autorisation visée au paragraphe 1er n’est pas demandée lorsqu’il s’agit d’installer et d’utiliser des caméras dans les lieux fermés dont les services de police sont les gestionnaires.

§ 5. L’autorisation visée au paragraphe 1er n’est pas demandée lorsqu’il s’agit d’installer et d’utiliser des caméras dans les lieux fermés dont les services de police sont les gestionnaires.

§ 6. L’autorisation visée au paragraphe 1er ne s’applique pas non plus aux caméras mobiles de sorte que leur utilisation n’implique aucune restriction territoriale.

§ 6. L’autorisation visée au paragraphe 1er ne s’applique pas non plus aux caméras mobiles de sorte que leur utilisation n’implique aucune restriction territoriale. […] […]

Art. 25/9. Par dérogation à l’article 259bis du Code pénal, lors de leurs utilisations, les caméras suivantes peuvent enregistrer du son en plus des images, à condition que ces enregistrements soient nécessaires pour atteindre le but recherché:

Art. 25/9. Par dérogation aux articles 342 et 343 du Code pénal, lors de leurs utilisations, les caméras suivantes peuvent enregistrer du son en plus des images, à condition que ces enregistrements soient nécessaires pour atteindre le but recherché:

1° les caméras individuelles, en ce compris lors du pré-enregistrement;

1° les caméras individuelles, en ce compris lors du pré-enregistrement; 2° les caméras fixes, le cas échéant temporaires, dans les lieux fermés gérés par les services de police, sauf dans les cas où cette communication est protégée par une législation spécifique, à condition que et aussi longtemps que ces enregistrements sont nécessaires pour assurer la sécurité des lieux, des visiteurs, des personnes privées de liberté ou des membres du personnel.

2° les caméras fixes, le cas échéant temporaires, dans les lieux fermés gérés par les services de police, sauf dans les cas où cette communication est protégée par une législation spécifique, à condition que et aussi longtemps que ces enregistrements sont nécessaires pour assurer la sécurité des lieux, des visiteurs, des personnes privées de liberté ou des membres du personnel. […] […] Art. 28. § 1er. Les fonctionnaires de police peuvent, dans l’exercice de leurs missions de police administrative et afin de s’assurer qu’une personne ne porte pas une arme ou un objet dangereux pour l’ordre public, procéder à une fouille de sécurité dans les cas suivants:

Art. 28. § 1er. Les fonctionnaires de police peuvent, dans l’exercice de leurs missions de police administrative et afin de s’assurer qu’une personne ne porte pas une arme ou un objet dangereux pour l’ordre public, procéder à une fouille de sécurité dans les cas suivants: 1° lorsque, en fonction du comportement de cette personne, d’indices matériels ou des circonstances, le fonctionnaire de police a des motifs raisonnables de croire que la personne faisant l’objet d’un contrôle d’identité dans le cas et les conditions prévus à l’article 34, porte une arme ou un objet dangereux pour l’ordre public;

1° lorsque, en fonction du comportement de cette personne, d’indices matériels ou des circonstances, le fonctionnaire de police a des motifs raisonnables de croire que la personne faisant l’objet d’un contrôle d’identité dans le cas et les conditions prévus à l’article 34, porte une arme ou un objet dangereux pour l’ordre public; 2° lorsqu’une personne fait l’objet d’une arrestation administrative ou une privation de liberté judiciaire;

2° lorsqu’une personne fait l’objet d’une arrestation administrative ou une privation de liberté judiciaire; 3° lorsque des personnes participent à des rassemblements publics qui présentent une menace réelle pour l’ordre public;

3° lorsque des personnes participent à des rassemblements publics qui présentent une menace réelle pour l’ordre public; 4° lorsque les personnes accèdent à des lieux où l’ordre public est menacé.

4° lorsque les personnes accèdent à des lieux où l’ordre public est menacé. La fouille de sécurtié s’effectue par la palpation du corps et des vêtements de la personne fouillée ainsi que par le contrôle de ses bagages. Elle ne peut durer plus longtemps que le temps nécessaire à cette fin et la personne ne peut être retenue pendant plus d’une heure à cet effet.

La fouille de sécurtié s’effectue par la palpation du corps et des vêtements de la personne fouillée ainsi que par le contrôle de ses bagages. Elle ne peut durer plus longtemps que le temps nécessaire à cette fin et la personne ne peut être retenue pendant plus d’une heure à cet effet.

Dans les cas visés au 3° et 4°, la fouille est exécutée sur ordre et sous la responsabilité d’un officier de police administrative; elle est effectuée par un fonctionnaire de police du même sexe que la personne fouillée.

Dans les cas visés au 3° et 4°, la fouille est exécutée sur ordre et sous la responsabilité d’un officier de police administrative; elle est effectuée par un fonctionnaire de police du même sexe que la personne fouillée. § 2. Dans l’exercice de leurs missions judiciaires, les fonctionnaires de police peuvent procéder à la fouille judiciaire des personnes qui font l’objet d’une privation de liberté judiciaire ainsi que des personnes à l’égard desquelles existent des indices qu’elles détiennent sur elles des pièces à conviction ou des éléments de preuve d’un crime ou d’un délit.

§ 2. Dans l’exercice de leurs missions judiciaires, les fonctionnaires de police peuvent procéder à la fouille judiciaire des personnes qui font l’objet d’une privation de liberté judiciaire ainsi que des personnes à l’égard desquelles existent des indices qu’elles détiennent sur elles des pièces à conviction ou des éléments de preuve d’une infraction passible d’une peine minimale de niveau 2 ou les infractions visées aux articles 317, 419, 421, 423, 453, 515, 547, 644, 661 et 687 du Code pénal. La fouille judiciaire ne peut durer plus longtemps que le temps nécessaire à cette fin et la personne ne peut être retenue plus de six heures à cet effet.

La fouille judiciaire ne peut durer plus longtemps que le temps nécessaire à cette fin et la personne ne peut être retenue plus de six heures à cet effet. La fouille judiciaire est exécutée conformément aux instructions et sous la responsabilité d’un officier de police judiciaire.

La fouille judiciaire est exécutée conformément aux instructions et sous la responsabilité d’un officier de police judiciaire.

§ 3. Les fonctionnaires de police peuvent fouiller à corps les personnes avant leur mise en cellule.

§ 3. Les fonctionnaires de police peuvent fouiller à corps les personnes avant leur mise en cellule. Cette fouille a pour but de s’assurer que la personne n’est pas en possession d’objets ou de substances dangereux pour elle-même ou pour autrui ou encore de nature à favoriser une évasion et ne peut durer plus longtemps que le temps nécessaire à cette fin. Elle est exécutée par un fonctionnaire de police ou par une autre personne du même sexe que la personne fouillée, conformément aux instructions et sous la responsabilité, suivant les cas, d’un officier de police administrative ou judiciaire.

Cette fouille a pour but de s’assurer que la personne n’est pas en possession d’objets ou de substances dangereux pour elle-même ou pour autrui ou encore de nature à favoriser une évasion et ne peut durer plus longtemps que le temps nécessaire à cette fin. Elle est exécutée par un fonctionnaire de police ou par une autre personne du même sexe que la personne fouillée, conformément aux instructions et sous la responsabilité, suivant les cas, d’un officier de police administrative ou judiciaire.

§ 4. Afin d’assurer la sécurité du transport international, l’autorité de police administrative compétent peut, dans les limites de ses compétences, prescrire des fouilles de sécurité, à effectuer dans les circonstances et selon les modalités qu’elle détermine.

§ 4. Afin d’assurer la sécurité du transport international, l’autorité de police administrative compétent peut, dans les limites de ses compétences, prescrire des fouilles de sécurité, à effectuer dans les circonstances et selon les modalités qu’elle détermine.

§ 5. Le fonctionnaire de police peut décider de procéder au déshabillage complet, en plusieurs étapes, de la personne à fouiller si des indices individualisés le justifient et si l’objectif visé ne peut pas être atteint ni par la fouille des vêtements et la palpation du corps, ni à l’aide d’un détecteur de métaux ou de tout autre moyen technique.

§ 5. Le fonctionnaire de police peut décider de procéder au déshabillage complet, en plusieurs étapes, de la personne à fouiller si des indices individualisés le justifient et si l’objectif visé ne peut pas être atteint ni par la fouille des vêtements et la palpation du corps, ni à l’aide d’un détecteur de métaux ou de tout autre moyen technique. La fouille avec déshabillage complet est exécutée conformément aux directives et sous la responsabilité d’un officier de police administrative ou judiciaire.

La fouille avec déshabillage complet est exécutée conformément aux directives et sous la responsabilité d’un officier de police administrative ou judiciaire. Le déshabillage doit se faire progressivement, par étapes: la personne se dénude d’abord le haut du corps et, après avoir pu se rhabiller, retire les vêtements du bas. Le degré de déshabillage doit être légitime, raisonnable et proportionnel aux objets ou substances recherchés.

Le déshabillage doit se faire progressivement, par étapes: la personne se dénude d’abord le haut du corps et, après avoir pu se rhabiller, retire les vêtements du bas. Le degré de déshabillage doit être légitime, raisonnable et proportionnel aux objets ou substances recherchés. En cas de refus de la personne contrôlée de se soumettre volontairement à une fouille complète, l’officier de police administrative ou judiciaire peut demander l’usage de la contrainte afin de procéder au déshabillage de l’intéressé.

En cas de refus de la personne contrôlée de se soumettre volontairement à une fouille complète, l’officier de police administrative ou judiciaire peut demander l’usage de la contrainte afin de procéder au déshabillage de l’intéressé. Il est interdit de procéder à des fouilles systématiques ou collectives au cours desquelles des personnes doivent se déshabiller complètement.

Il est interdit de procéder à des fouilles systématiques ou collectives au cours desquelles des personnes doivent se déshabiller complètement. Pour procéder à la fouille avec déshabillage complet, le cas échéant en vue de l’inspection externe des orifices et cavités du corps, il faut que les conditions supplémentaires suivantes soient remplies:

Pour procéder à la fouille avec déshabillage complet, le cas échéant en vue de l’inspection externe des orifices et cavités du corps, il faut que les conditions supplémentaires suivantes soient remplies: 1° la fouille a lieu dans un espace fermé en l’absence de tiers non autorisés;

1° la fouille a lieu dans un espace fermé en l’absence de tiers non autorisés; 2° la fouille est effectuée par au moins deux fonctionnaires de police du même sexe que la personne à fouiller; le nombre de personnes présentes doit cependant être limité au strict nécessaire;

2° la fouille est effectuée par au moins deux fonctionnaires de police du même sexe que la personne à fouiller; le nombre de personnes présentes doit cependant être limité au strict nécessaire;

3° la personne à fouiller qui se soumet volontairement à la procédure de fouille n’est pas touchée;

3° la personne à fouiller qui se soumet volontairement à la procédure de fouille n’est pas touchée; 4° la fouille se déroule dans le respect de la dignité de la personne à fouiller, n’a pas de caractère vexatoire et ne dure pas plus longtemps que strictement nécessaire.

4° la fouille se déroule dans le respect de la dignité de la personne à fouiller, n’a pas de caractère vexatoire et ne dure pas plus longtemps que strictement nécessaire. Les mineurs ne peuvent être soumis à une fouille avec déshabillage complet qu’après une privation de liberté judiciaire et moyennant l’autorisation du procureur du Roi.

Les mineurs ne peuvent être soumis à une fouille avec déshabillage complet qu’après une privation de liberté judiciaire et moyennant l’autorisation du procureur du Roi. Toute fouille avec déshabillage complet doit être motivée à l’égard de la personne soumise à cette mesure de contrainte, et soumise à une obligation d’enregistrement dans le procès-verbal et, le cas échéant, dans le registre des privations de liberté visé à l’article 33bis. Ce registre est repris dans les banques de données de base visées à l’article 44/11/2.

Toute fouille avec déshabillage complet doit être motivée à l’égard de la personne soumise à cette mesure de contrainte, et soumise à une obligation d’enregistrement dans le procès-verbal et, le cas échéant, dans le registre des privations de liberté visé à l’article 33bis. Ce registre est repris dans les banques de données de base visées à l’article 44/11/2. En application de l’obligation d’enregistrement visée à l’alinéa précédent, l’enregistrement dans le procès-verbal doit au moins mentionner les éléments suivants:

En application de l’obligation d’enregistrement visée à l’alinéa précédent, l’enregistrement dans le procès-verbal doit au moins mentionner les éléments suivants: 1° l’identité de la personne qui fait l’objet de la fouille;

1° l’identité de la personne qui fait l’objet de la fouille; 2° le lieu et le moment de la fouille; 2° le lieu et le moment de la fouille; 3° le numéro d’identification ou le numéro d’intervention de chaque membre des services de police ayant effectivement participé ou assisté à la fouille avec déshabillage complet, ainsi que l’identité de chaque membre extérieur aux services de police qui était présent lors de cette fouille;

3° le numéro d’identification ou le numéro d’intervention de chaque membre des services de police ayant effectivement participé ou assisté à la fouille avec déshabillage complet, ainsi que l’identité de chaque membre extérieur aux services de police qui était présent lors de cette fouille; 4° les éléments concrets constituant les indices individualisés qui ont nécessité la fouille et le déshabillage;

4° les éléments concrets constituant les indices individualisés qui ont nécessité la fouille et le déshabillage; 5° la description de l’usage de la contrainte pour procéder au déshabillage;

5° la description de l’usage de la contrainte pour procéder au déshabillage;

6° les incidents survenus au cours de la fouille; 6° les incidents survenus au cours de la fouille; 7° le degré de déshabillage; 7° le degré de déshabillage; 8° le résultat de la fouille; 8° le résultat de la fouille; 9° le numéro d’identification ou le numéro d’intervention de l’officier de police administrative ou judiciaire responsable.

9° le numéro d’identification ou le numéro d’intervention de l’officier de police administrative ou judiciaire responsable. […] […]

SECTION 4. – LA SAISIE ET L’ARRESTATION

ADMINISTRATIVES

SECTION 4. – LA SAISIE ET L’ARRESTATION

ADMINISTRATIVES […] […]

Art. 31. Dans l’exercice de leurs missions de police administrative et sans préjudice des compétences expressément prévues dans des lois de police spéciale, les fonctionnaires de police) peuvent en cas d’absolue nécessité procéder à l’arrestation administrative:

Art. 31. Dans l’exercice de leurs missions de police administrative et sans préjudice des compétences expressément prévues dans des lois de police spéciale, les fonctionnaires de police) peuvent en cas d’absolue nécessité procéder à l’arrestation administrative: 1° d’une personne qui fait obstacle à l’accomplissement de leur mission d’assurer la liberté de la circulation;

1° d’une personne qui fait obstacle à l’accomplissement de leur mission d’assurer la liberté de la circulation; 2° d’une personne qui perturbe effectivement la tranquillité publique;

2° d’une personne qui perturbe effectivement la tranquillité publique; 3° d’une personne à l’égard de laquelle il existe des motifs raisonnables de croire, en fonction de son comportement, d’indices matériels ou des circonstances, qu’elle se prépare à commettre une infraction qui met gravement en danger la tranquillité ou la sécurité publiques, et afin de l’empêcher de commettre une telle infraction;

3° d’une personne à l’égard de laquelle il existe des motifs raisonnables de croire, en fonction de son comportement, d’indices matériels ou des circonstances, qu’elle se prépare à commettre une infraction qui met gravement en danger la tranquillité ou la sécurité publiques, et afin de l’empêcher de commettre une telle infraction; 4° d’une personne qui commet une infraction qui met gravement en danger la tranquillité ou la sécurité publiques, afin de faire cesser cette infraction.

4° d’une personne qui commet une infraction qui met gravement en danger la tranquillité ou la sécurité publiques, afin de faire cesser cette infraction. Dans les cas prévus à l’article 22, alinéa 2, les fonctionnaires de police peuvent procéder à l’arrestation administrative des personnes qui

Dans les cas prévus à l’article 22, alinéa 2, les fonctionnaires de police peuvent procéder à l’arrestation administrative des personnes qui perturbent la tranquillité publique et les éloigner des lieux de l’attroupement.

perturbent la tranquillité publique et les éloigner des lieux de l’attroupement. La privation de liberté ne peut jamais durer plus longtemps que le temps requis par les circonstances qui la justifient et ne peut en aucun cas dépasser douze heures, sauf lorsqu’un autre délai de privation de liberté est prévu par une réglementation nationale ou internationale liant la Belgique.

La privation de liberté ne peut jamais durer plus longtemps que le temps requis par les circonstances qui la justifient et ne peut en aucun cas dépasser douze heures, sauf lorsqu’un autre délai de privation de liberté est prévu par une réglementation nationale ou internationale liant la Belgique. […] […]

Art. 33. L’agent de police administrative, qui procède à une arrestation administrative, en informe dans les plus brefs délais l’officier de police administrative dont il relève.

Art. 33. L’agent de police administrative, qui procède à une arrestation administrative, en informe dans les plus brefs délais l’officier de police administrative dont il relève. L’officier de police administrative, qui effectue ou maintient une arrestation administrative, fait enregistrer cette arrestation et en réfère dans les plus brefs délais au bourgmestre ou, le cas échéant, à l’autorité de police administrative spécialement compétente.

L’officier de police administrative, qui effectue ou maintient une arrestation administrative, fait enregistrer cette arrestation et en réfère dans les plus brefs délais au bourgmestre ou, le cas échéant, à l’autorité de police administrative spécialement compétente.

Art. 33bis. Toute privation de liberté est inscrite dans le registre des privations de liberté.

Art. 33bis. Toute privation de liberté est inscrite dans le registre des privations de liberté. Ce registre est le compte rendu du déroulement chronologique de la privation de liberté de son début jusqu’à sa fin ou jusqu’au moment du transfert de la personne concernée aux autorités ou services compétents.

Ce registre est le compte rendu du déroulement chronologique de la privation de liberté de son début jusqu’à sa fin ou jusqu’au moment du transfert de la personne concernée aux autorités ou services compétents. Le contenu et la forme du registre des privations de liberté ainsi que les conditions de conservation des données sont déterminés par le Roi.

Le contenu et la forme du registre des privations de liberté ainsi que les conditions de conservation des données sont déterminés par le Roi. Art. 33ter. Toute personne arrêtée administrativement doit être informée:

Art. 33ter. Toute personne arrêtée administrativement doit être informée: - de la privation de liberté; - de la privation de liberté; - des motifs qui la sous-tendent; - des motifs qui la sous-tendent; - de la durée maximale de cette privation de liberté;

- de la durée maximale de cette privation de liberté;

- de la procédure matérielle de la mise en cellule; - de la procédure matérielle de la mise en cellule; - de la possibilité de recourir à des mesures de contrainte.

- de la possibilité de recourir à des mesures de contrainte. Les droits liés à la privation de liberté visés par la présente loi sont notifiés, soit oralement soit par écrit et dans une langue qu’elle comprend, à toute personne qui fait l’objet d’une arrestation administrative et ce au moment où l’officier de police administrative effectue et confirme cette privation de liberté.

Les droits liés à la privation de liberté visés par la présente loi sont notifiés, soit oralement soit par écrit et dans une langue qu’elle comprend, à toute personne qui fait l’objet d’une arrestation administrative et ce au moment où l’officier de police administrative effectue et confirme cette privation de liberté. Cette notification est confirmée par écrit dans le registre des privations de liberté. La communication des droits des personnes arrêtées peut s’organiser collectivement à condition que cette procédure soit mentionnée dans le registre.

Cette notification est confirmée par écrit dans le registre des privations de liberté. La communication des droits des personnes arrêtées peut s’organiser collectivement à condition que cette procédure soit mentionnée dans le registre.

Art. 33quater. Toute personne qui fait l’objet d’une arrestation administrative peut demander qu’une personne de confiance soit avertie.

Art. 33quater. Toute personne qui fait l’objet d’une arrestation administrative peut demander qu’une personne de confiance soit avertie. Lorsque l’officier de police administrative a des raisons sérieuses de penser que le fait d’avertir une tierce personne comporte un danger pour l’ordre public et la sécurité, il peut décider de ne pas donner suite à la demande; il mentionne les motifs de cette décision dans le registre des privations de liberté.

Lorsque l’officier de police administrative a des raisons sérieuses de penser que le fait d’avertir une tierce personne comporte un danger pour l’ordre public et la sécurité, il peut décider de ne pas donner suite à la demande; il mentionne les motifs de cette décision dans le registre des privations de liberté. Lorsque la personne privée de sa liberté est mineur d’âge, la personne chargée de sa surveillance est d’office avertie.

Lorsque la personne privée de sa liberté est mineur d’âge, la personne chargée de sa surveillance est d’office avertie.

Art. 33quinquies. Toute personne qui fait l’objet d’une arrestation administrative a droit à l’assistance médicale.

Art. 33quinquies. Toute personne qui fait l’objet d’une arrestation administrative a droit à l’assistance médicale. Sans préjudice du droit prévu à l’alinéa 1er, toute personne qui fait l’objet d’une arrestation administrative a le droit subsidiaire à un examen médical par un médecin de son choix. Les frais liés à cet examen sont à charge de l’intéressé.

Sans préjudice du droit prévu à l’alinéa 1er, toute personne qui fait l’objet d’une arrestation administrative a le droit subsidiaire à un examen médical par un médecin de son choix. Les frais liés à cet examen sont à charge de l’intéressé.

Art. 33sexies. Toute personne qui fait l’objet d’une privation de liberté a le droit, pendant toute la durée de sa privation de liberté, de recevoir une

Art. 33sexies. Toute personne qui fait l’objet d’une privation de liberté a le droit, pendant toute la durée de sa privation de liberté, de recevoir une quantité suffisante d’eau potable, d’utiliser des sanitaires adéquats et, compte tenu du moment, de recevoir un repas.

quantité suffisante d’eau potable, d’utiliser des sanitaires adéquats et, compte tenu du moment, de recevoir un repas. […] […]

Art. 34. § 1er. Les fonctionnaires de police contrôlent l’identité de toute personne qui est privée de sa liberté ou qui a commis un fait passible d’une sanction administrative ou pénale.

Art. 34. § 1er. Les fonctionnaires de police contrôlent l’identité de toute personne qui est privée de sa liberté ou qui a commis un fait passible d’une sanction administrative ou pénale. Ils peuvent contrôler l’identité de toute personne s’ils ont des motifs raisonnables de croire, en fonction de son comportement, d’indices matériels ou de circonstances de temps et de lieu, qu’elle est recherchée, qu’elle a tenté de commettre une infraction ou se prépare à la commettre, qu’elle pourrait troubler l’ordre public ou qu’elle l’a troublé.

Ils peuvent contrôler l’identité de toute personne s’ils ont des motifs raisonnables de croire, en fonction de son comportement, d’indices matériels ou de circonstances de temps et de lieu, qu’elle est recherchée, qu’elle a tenté de commettre une infraction ou se prépare à la commettre, qu’elle pourrait troubler l’ordre public ou qu’elle l’a troublé.

§ 2. Conformément aux instructions et sous la responsabilité d’un officier de police administrative, tout fonctionnaire de police peut également contrôler l’identité de toute personne qui souhaite pénétrer en un lieu faisant l’objet d’une menace au sens de l’article 28, § 1er, 3° et 4°.

§ 2. Conformément aux instructions et sous la responsabilité d’un officier de police administrative, tout fonctionnaire de police peut également contrôler l’identité de toute personne qui souhaite pénétrer en un lieu faisant l’objet d’une menace au sens de l’article 28, § 1er, 3° et 4°.

§ 3. Dans les limites de leurs compétences, les autorités de police administrative peuvent, afin de maintenir la sécurité publique ou d’assurer le respect des dispositions légales relatives à l’accès au territoire, au séjour, à l’établissement et à l’éloignement des étrangers, prescrire des contrôles d’identité à effectuer par les services de police dans des circonstances qu’elles déterminent.

§ 3. Dans les limites de leurs compétences, les autorités de police administrative peuvent, afin de maintenir la sécurité publique ou d’assurer le respect des dispositions légales relatives à l’accès au territoire, au séjour, à l’établissement et à l’éloignement des étrangers, prescrire des contrôles d’identité à effectuer par les services de police dans des circonstances qu’elles déterminent.

§ 4. Les pièces d’identité qui sont remises au fonctionnaire de police ne peuvent être retenues que pendant le temps nécessaire à la vérification de l’identité et doivent ensuite être immédiatement remises à l’intéressé.

§ 4. Les pièces d’identité qui sont remises au fonctionnaire de police ne peuvent être retenues que pendant le temps nécessaire à la vérification de l’identité et doivent ensuite être immédiatement remises à l’intéressé. Si la personne visée aux paragraphes précédents refuse ou est dans l’impossibilité de faire la preuve de son identité, de même que si son identité est douteuse, elle peut être retenue pendant le temps nécessaire à la vérification de son identité.

Si la personne visée aux paragraphes précédents refuse ou est dans l’impossibilité de faire la preuve de son identité, de même que si son identité est douteuse, elle peut être retenue pendant le temps nécessaire à la vérification de son identité.

La possibilité doit lui être donnée de prouver son identité de quelque manière que ce soit.

La possibilité doit lui être donnée de prouver son identité de quelque manière que ce soit. En aucun cas, l’intéressé ne peut être retenu plus de douze heures à cet effet.

En aucun cas, l’intéressé ne peut être retenu plus de douze heures à cet effet. Si la privation de liberté est effectuée en vue de la vérification de l’identité, le fonctionnaire de police qui procède à cette opération en fait mention dans le registre des privations de liberté.

Si la privation de liberté est effectuée en vue de la vérification de l’identité, le fonctionnaire de police qui procède à cette opération en fait mention dans le registre des privations de liberté. […] […]

Art. 37bis. Sans préjudice des dispositions de l’article 37, les membres du cadre opérationnel ne peuvent menotter une personne que dans les cas suivants:

Art. 37bis. Sans préjudice des dispositions de l’article 37, les membres du cadre opérationnel ne peuvent menotter une personne que dans les cas suivants: 1° lors du transfèrement, de l’extraction et de la surveillance des détenus.

1° lors du transfèrement, de l’extraction et de la surveillance des détenus. 2° lors de la surveillance d’une personne sous le coup d’une privation de liberté judiciaire ou d’une arrestation administrative, si cela est rendu nécessaire par les circonstances et, notamment par:

2° lors de la surveillance d’une personne sous le coup d’une privation de liberté judiciaire ou d’une arrestation administrative, si cela est rendu nécessaire par les circonstances et, notamment par: - le comportement de l’intéressé lors de sa privation de liberté ou au cours de celle-ci;

- le comportement de l’intéressé lors de sa privation de liberté ou au cours de celle-ci; - le comportement de l’intéressé lors de privations de libertés antérieures;

- le comportement de l’intéressé lors de privations de libertés antérieures; - la nature de l’infraction commise; - la nature de l’infraction commise; - la nature du trouble occasionné à l’ordre public; - la nature du trouble occasionné à l’ordre public; - la résistance ou la violence manifestée lors de sa privation de liberté;

- la résistance ou la violence manifestée lors de sa privation de liberté; - le danger d’évasion; - le danger d’évasion; - le danger que l’intéressé représente pour luimême, pour le fonctionnaire ou agent de police ou pour les tiers;

- le danger que l’intéressé représente pour luimême, pour le fonctionnaire ou agent de police ou pour les tiers;

- le risque de voir l’intéressé tenter de détruitre des preuves ou d’occasionner des dommages.

- le risque de voir l’intéressé tenter de détruitre des preuves ou d’occasionner des dommages.

Art. 37ter. Sans préjudice des dispositions de l’article 37, il est interdit pour les membres du cadre opérationnel de menotter une personne mineure sauf dans les cas suivants:

Art. 37ter. Sans préjudice des dispositions de l’article 37, il est interdit pour les membres du cadre opérationnel de menotter une personne mineure sauf dans les cas suivants: 1° lors du transfèrement, de l’extraction et de la surveillance de mineurs qui ont commis un fait qualifié d’infraction ou qui sont suspectés d’en avoir commis;

1° lors du transfèrement, de l’extraction et de la surveillance de mineurs qui ont commis un fait qualifié d’infraction ou qui sont suspectés d’en avoir commis; 2° lors de la surveillance d’un mineur sous le coup d’une privation de liberté judiciaire ou d’une arrestation administrative.

2° lors de la surveillance d’un mineur sous le coup d’une privation de liberté judiciaire ou d’une arrestation administrative. Dans les deux cas, le mineur ne peut être menotté qu’à titre exceptionnel et que si cela est jugé nécessaire, compte tenu des circonstances, vu:

Dans les deux cas, le mineur ne peut être menotté qu’à titre exceptionnel et que si cela est jugé nécessaire, compte tenu des circonstances, vu: 1° la résistance ou la violence manifestée lors de la privation de liberté;

1° la résistance ou la violence manifestée lors de la privation de liberté; 2° le danger imminent d’évasion; 2° le danger imminent d’évasion; 3° le danger que l’intéressé représente pour luimême, pour le membre du cadre opérationnel ou pour les tiers;

3° le danger que l’intéressé représente pour luimême, pour le membre du cadre opérationnel ou pour les tiers; 4° le risque imminent de voir l’intéressé tenter de détruire des preuves.

4° le risque imminent de voir l’intéressé tenter de détruire des preuves. Le menottage ne peut pas durer plus longtemps que nécessaire sur la base des circonstances et sa durée doit toujours être aussi courte que possible. Le mineur ne peut en aucun cas rester menotté si les circonstances qui justifient le menottage cessent d’exister.

Le menottage ne peut pas durer plus longtemps que nécessaire sur la base des circonstances et sa durée doit toujours être aussi courte que possible. Le mineur ne peut en aucun cas rester menotté si les circonstances qui justifient le menottage cessent d’exister. En cas de doute au sujet de la majorité, la réglementation applicable aux mineurs est appliquée.

En cas de doute au sujet de la majorité, la réglementation applicable aux mineurs est appliquée. Tout menottage de mineur est mentionné dans le procès-verbal ou dans le registre des privations de liberté, selon le cas, le menottage devant être expressément motivé sur la base des conditions

Tout menottage de mineur est mentionné dans le procès-verbal ou dans le registre des privations de liberté, selon le cas, le menottage devant être expressément motivé sur la base des conditions légales. Ce registre est enregistré dans les banques de données de base telles que visées dans l’article 44/11/2.

légales. Ce registre est enregistré dans les banques de données de base telles que visées dans l’article 44/11/2.

Art. 38. Sans préjudice des dispositions de l’article

37, les membres du cadre opérationnel) ne peuvent faire usage d’armes à feu contre des personnes que dans les cas suivants:

Art. 38. Sans préjudice des dispositions de l’article

37, les membres du cadre opérationnel) ne peuvent faire usage d’armes à feu contre des personnes que dans les cas suivants: 1° en cas de légitime défense au sens des articles 416 et 417 du Code pénal;

1° en cas de légitime défense au sens de l’article 14 du Code pénal; 2° contre des personnes armées ou en direction de véhicules à bord desquels se trouvent des personnes armées, en cas de crime ou de délit flagrant au sens de l’article 41 du Code d’instruction criminelle, commis avec violences, lorsqu’il est raisonnablement permis de supposer que ces personnes disposent d’une arme à feu prête à l’emploi et qu’elles l’utiliseront contre des personnes;

2° contre des personnes armées ou en direction de véhicules à bord desquels se trouvent des personnes armées, en cas d’une infraction flagrante au sens de l’article 41 du Code d’instruction criminelle, passible d’une peine minimale de niveau 2 et commise avec violences physiques, lorsqu’il est raisonnablement permis de supposer que ces personnes disposent d’une arme à feu prête à l’emploi et qu’elles l’utiliseront contre des personnes; 3° lorsqu’en cas d’absolue nécessité, les membres du cadre opérationnel ne peuvent défendre autrement les personnes, les postes, le transport de biens dangereux ou les lieux confiés à leur protection.

3° lorsqu’en cas d’absolue nécessité, les membres du cadre opérationnel ne peuvent défendre autrement les personnes, les postes, le transport de biens dangereux ou les lieux confiés à leur protection. Dans ces cas, les armes à feu ne peuvent être utilisées que conformément aux instructions et sous la responsabilité d’un officier de police administrative;

Dans ces cas, les armes à feu ne peuvent être utilisées que conformément aux instructions et sous la responsabilité d’un officier de police administrative; 4° lorsqu’en cas d’absolue nécessité, les membres du cadre opérationnel ne peuvent défendre autrement les personnes confiées à leur protection dans le cadre de l’exécution d’une mission de police judiciaire.

4° lorsqu’en cas d’absolue nécessité, les membres du cadre opérationnel ne peuvent défendre autrement les personnes confiées à leur protection dans le cadre de l’exécution d’une mission de police judiciaire. Dans ce cas, les armes à feu ne peuvent être utilisées que conformément aux instructions et sous la responsabilité d’un officier de police judiciaire.

Dans ce cas, les armes à feu ne peuvent être utilisées que conformément aux instructions et sous la responsabilité d’un officier de police judiciaire. Le recours aux armes prévu aux 2°, 3° et 4°, ne s’effectue qu’après avertissement donné à haute voix ou par tout autre moyen disponible, y compris

Le recours aux armes prévu aux 2°, 3° et 4°, ne s’effectue qu’après avertissement donné à haute voix ou par tout autre moyen disponible, y compris par un coup de semonce, à moins que cela ne rende ce recours inopérant.

par un coup de semonce, à moins que cela ne rende ce recours inopérant. […] […]

Art. 41. § 1er. Tout membre du cadre opérationnel en service doit pouvoir être identifié en toutes circonstances.

Art. 41. § 1er. Tout membre du cadre opérationnel en service doit pouvoir être identifié en toutes circonstances. Les membres du cadre opérationnel en uniforme portent une plaquette nominative apposée de manière visible et lisible à un endroit déterminé de leur uniforme.

Les membres du cadre opérationnel en uniforme portent une plaquette nominative apposée de manière visible et lisible à un endroit déterminé de leur uniforme. Toutefois, le chef de corps, le commissaire général, le directeur général ou leur délégué peuvent, pour certaines interventions, décider de remplacer la plaquette nominative par un numéro d’intervention.

Toutefois, le chef de corps, le commissaire général, le directeur général ou leur délégué peuvent, pour certaines interventions, décider de remplacer la plaquette nominative par un numéro d’intervention. Sauf si les circonstances ne le permettent pas, les membres du cadre opérationnel qui interviennent en habits civils à l’égard d’une personne, ou au moins l’un d’entre eux, portent un brassard indiquant de manière visible et lisible le numéro d’intervention dont ils sont titulaires.

Sauf si les circonstances ne le permettent pas, les membres du cadre opérationnel qui interviennent en habits civils à l’égard d’une personne, ou au moins l’un d’entre eux, portent un brassard indiquant de manière visible et lisible le numéro d’intervention dont ils sont titulaires. Sauf si les circonstances ne le permettent pas, lorsqu’une personne à l’égard de laquelle ils interviennent en fait la demande, les membres du cadre opérationnel justifient de leur qualité au moyen de la carte de légitimation dont ils sont porteurs.

Sauf si les circonstances ne le permettent pas, lorsqu’une personne à l’égard de laquelle ils interviennent en fait la demande, les membres du cadre opérationnel justifient de leur qualité au moyen de la carte de légitimation dont ils sont porteurs. Il en est de même lorsque des membres du cadre opérationnel en uniforme se présentent au domicile d’une personne.

Il en est de même lorsque des membres du cadre opérationnel en uniforme se présentent au domicile d’une personne. Le numéro d’intervention visé à l’alinéa 3 se compose de cinq chiffres qui sont dérivés du numéro d’identification du membre du cadre opérationnel.

Le numéro d’intervention visé à l’alinéa 3 se compose de six chiffres qui sont dérivés du numéro d’identification du membre du cadre opérationnel. Le Roi fixe les modalités qui permettent en toutes circonstances l’identification des membres du cadre opérationnel.

Le Roi fixe les modalités qui permettent en toutes circonstances l’identification des membres du cadre opérationnel.

§ 2. Sans préjudice de l’article 47bis, § 1er, 3, du Code d’instruction criminelle, dans les cas où les membres du cadre opérationnel interviennent sous un numéro d’intervention en application du

§ 1er, les procès-verbaux initiaux établis à cette occasion ne mentionnent pas leur nom.

§ 2. Sans préjudice de l’article 47bis, § 1er, 3, du Code d’instruction criminelle, dans les cas où les membres du cadre opérationnel interviennent sous un numéro d’intervention en application du

§ 1er, les procès-verbaux initiaux établis à cette occasion ne mentionnent pas leur nom. […] […]

Art. 44/5. § 1er. (Les données à caractère personnel traitées dans les banques de données visées à l’article 44/2, § 1er, alinéa 2, 1° et 2°, aux fins de police administrative sont les suivantes:

Art. 44/5. § 1er. (Les données à caractère personnel traitées dans les banques de données visées à l’article 44/2, § 1er, alinéa 2, 1° et 2°, aux fins de police administrative sont les suivantes: 1° les données de contact des représentants des associations, communiquées volontairement par celles-ci ou disponibles publiquement pour permettre la gestion des événements;

1° les données de contact des représentants des associations, communiquées volontairement par celles-ci ou disponibles publiquement pour permettre la gestion des événements; 2° les données relatives aux personnes impliquées dans les phénomènes de police administrative entendus comme, l’ensemble des problèmes, portant atteinte à l’ordre public et nécessitant des mesures appropriées de police administrative, parce qu’ils sont de même nature et répétitifs, qu’ils sont commis par les mêmes personnes ou qu’ils visent les mêmes catégories de victimes ou de lieux;

2° les données relatives aux personnes impliquées dans les phénomènes de police administrative entendus comme, l’ensemble des problèmes, portant atteinte à l’ordre public et nécessitant des mesures appropriées de police administrative;

3° les données relatives aux membres d’un groupement national ou international susceptible de porter atteinte à l’ordre public tel que visé à l’article 14;

3° les données relatives aux membres d’un groupement national ou international susceptible de porter atteinte à l’ordre public tel que visé à l’article 14; 4° les données relatives aux personnes susceptibles de porter atteinte aux personnes ou aux biens mobiliers et immobiliers à protéger et les données relatives aux personnes qui peuvent en être la cible;

4° les données relatives aux personnes susceptibles de porter atteinte aux personnes ou aux biens mobiliers et immobiliers à protéger et les données relatives aux personnes qui peuvent en être la cible; 5° les données relatives aux personnes visées aux articles 18 à 21;

5° les données relatives aux personnes visées aux articles 18 à 21; 6° les données relatives aux personnes enregistrées en police judiciaire pour un fait infractionnel commis dans le cadre du maintien de l’ordre public.

6° les données relatives aux personnes enregistrées en police judiciaire pour un fait infractionnel commis dans le cadre du maintien de l’ordre public.

7° les données relatives aux personnes faisant l’objet d’une mesure administrative prise par une autorité administrative compétente et que les services de police sont chargés de suivre par ou en vertu de la loi, du décret ou de l’ordonnance.

7° les données relatives aux personnes faisant l’objet d’une mesure administrative prise par une autorité administrative compétente et que les services de police sont chargés de suivre par ou en vertu de la loi, du décret ou de l’ordonnance. Les données visées au présent paragraphe incluent également les données traitées dans le cadre de la coopération policière internationale en matière pénale.

Les données visées au présent paragraphe incluent également les données traitées dans le cadre de la coopération policière internationale en matière pénale.

§ 2. La liste des phénomènes visés au § 1er, 2°, et des groupements visés au § 1er, 3°, est établie au moins annuellement par le ministre de l’Intérieur, sur la base d’une proposition conjointe de la police fédérale, de l’Organe de coordination pour l’analyse de la menace et des services de renseignements et de sécurité.

§ 2. Les phénomènes visés au § 1er, 2° sont repris dans une liste, lorsqu’il ressort d’une enquête qu’ils sont de même nature et répétitifs, qu’ils sont commis par les mêmes personnes ou qu’ils visent les mêmes catégories de victimes ou de lieux. Les groupements visés au § 1er, 3° sont également repris dans cette liste, lorsqu’il ressort d’une enquête qu’ils troublent ou sont susceptibles de troubler de manière durable l’ordre public. L’inscription d’un phénomène ou d’un groupement sur la liste intervient sur la base d’une proposition conjointe de la police fédérale, de l’Organe de coordination pour l’analyse de la menace et des services de renseignements et de sécurité.

Les inscriptions sont réexaminées périodiquement et au moins une fois par an afin de vérifier si les conditions visées aux alinéas 1er et 2 sont toujours remplies. Lorsque ce n’est plus le cas, le phénomène ou le groupement concerné est radié de la liste. Le Roi détermine les modalités d’établissement, de réexamen, de mise à jour et de mise à disposition de la liste.

§ 3. Les données à caractère personnel traitées dans les banques de données visées à l’article 44/2, § 1er, alinéa 2, 1° et 2°, aux fins de police judiciaire sont les suivantes:

§ 3. Les données à caractère personnel traitées dans les banques de données visées à l’article 44/2, § 1er, alinéa 2, 1° et 2°, aux fins de police judiciaire sont les suivantes: 1° les données relatives aux suspects d’un fait pénal et aux personnes condamnées;

1° les données relatives aux suspects d’un fait pénal et aux personnes condamnées;

2° les données relatives aux auteurs et suspects d’une infraction sanctionnée administrativement et constatée par la police;

2° les données relatives aux auteurs et suspects d’une infraction sanctionnée administrativement et constatée par la police; 3° les données relatives aux personnes décédées de manière suspecte;

3° les données relatives aux personnes décédées de manière suspecte; 4° les données relatives aux personnes disparues;

4° les données relatives aux personnes disparues; 5° les données relatives aux personnes évadées ou qui ont tenté de s’évader;

5° les données relatives aux personnes évadées ou qui ont tenté de s’évader; 6° les données relatives à l’exécution des peines et à ses modalités d’exécution;

6° les données relatives à l’exécution des peines et à ses modalités d’exécution; 7° les données relatives aux témoins d’un fait pénal;

7° les données relatives aux témoins d’un fait pénal; 8° les données relatives aux personnes visées aux articles 47novies/1, § 1er, 47decies, § 1er, et 102, 1° à 3°, du Code d’instruction criminelle;

8° les données relatives aux personnes visées aux articles 47novies/1, § 1er, 47decies, § 1er, et 102, 1° à 3°, du Code d’instruction criminelle; 9° les données relatives aux victimes d’un fait pénal.

9° les données relatives aux victimes d’un fait pénal.

§ 4. Les données à caractère personnel traitées dans les banques de données visées à l’article 44/2, § 1er, alinéa 2, 2°, aux fins de police judiciaire sont en outre les suivantes:

§ 4. Les données à caractère personnel traitées dans les banques de données visées à l’article 44/2, § 1er, alinéa 2, 2°, aux fins de police judiciaire sont en outre les suivantes: 1° les données relatives aux personnes qui se sont constituées partie civile ou aux personnes lésées;

1° les données relatives aux personnes qui se sont constituées partie civile ou aux personnes lésées; 2° les données relatives aux personnes civilement responsables d’un fait pénal.

2° les données relatives aux personnes civilement responsables d’un fait pénal.

§ 5. Les données visées aux § § 3 et 4 incluent également les données traitées dans le cadre de la coopération judiciaire et policière internationale en matière pénale.

§ 5. Les données visées aux § § 3 et 4 incluent également les données traitées dans le cadre de la coopération judiciaire et policière internationale en matière pénale. § 6. Lorsque la police a connaissance, par ellemême, par la personne concernée ou son avocat, en application de l’article 646 du Code d’instruction criminelle ou par tout autre moyen, du fait que les données ne sont plus exactes ou) ne

§ 6. Lorsque la police a connaissance, par ellemême, par la personne concernée ou son avocat, en application de l’article 646 du Code d’instruction criminelle ou par tout autre moyen, du fait que les données ne sont plus exactes ou) ne remplissent plus les conditions pour être traitées dans le cadre des § § 1er, 3 ou 4, ces données sont mises à jour.

remplissent plus les conditions pour être traitées dans le cadre des § § 1er, 3 ou 4, ces données sont mises à jour.

§ 7. Dans des circonstances spécifiques, les données visées au § 4 peuvent en outre être traitées dans la B.N.G..

§ 7. Dans des circonstances spécifiques, les données visées au § 4 peuvent en outre être traitées dans la B.N.G.. […] […]

Art. 44/9. § 1er. Les données à caractère personnel visées à l’article 44/5, § 1er, traitées dans la B.N.G. à des fins de police administrative sont archivées lorsqu’elles présentent un caractère non adéquat, non pertinent ou excessif et en tout cas:

Art. 44/9. § 1er. Les données à caractère personnel visées à l’article 44/5, § 1er, traitées dans la B.N.G. à des fins de police administrative sont archivées lorsqu’elles présentent un caractère non adéquat, non pertinent ou excessif et en tout cas: 1° pour les données à caractère personnel visées à l’article 44/5, § 1er, 1° et 7°, trois ans à partir du dernier enregistrement;

1° pour les données à caractère personnel visées à l’article 44/5, § 1er, 1° et 7°, trois ans à partir du dernier enregistrement; 2° pour les données à caractère personnel visées à l’article 44/5, § 1er, 2° à 6°, cinq ans à partir du dernier enregistrement;

2° pour les données à caractère personnel visées à l’article 44/5, § 1er, 2° à 6°, cinq ans à partir du dernier enregistrement; Les données visées à l’article 44/5, § 1er, 2° à 7°, ne sont pas archivées tant que:

Les données visées à l’article 44/5, § 1er, 2° à 7°, ne sont pas archivées tant que: a) il y a une mesure à prendre sur la base d’une décision d’une autorité administrative ou judiciaire compétente ou a) il y a une mesure à prendre sur la base d’une décision d’une autorité administrative ou judiciaire compétente ou b) des données relatives à la personne concernée, traitées dans la B.N.G. sur base de l’article 44/5, § 3, 1°, 2° ou 6°, n’ont pas été archivées en application du § 2, a), 2°.

b) des données relatives à la personne concernée, traitées dans la B.N.G. sur base de l’article 44/5, § 3, 1°, 2° ou 6°, n’ont pas été archivées en application du § 2, a), 2°.

Par dérogation à l’alinéa 1er, 2° les données à caractère personnel visées à l’article 44/5, § 1er,

2° et 3° concernant des phénomènes et des groupements non encore repris dans la liste visée à l’article 44/5, § 2, mais pour lesquels il existe des indices sérieux qu’ils puissent répondre aux conditions d’inscription sur la liste visée à l’article

44/5, § 2, et qui font à ce titre l’objet d’une analyse préalable à leur inscription, sont en tout cas archivées un an à partir du dernier enregistrement.

§ 2. Les données à caractère personnel visées à l’article 44/5, § 3, traitées dans la B.N.G. à des fins de police judiciaire sont archivées lorsqu’elles présentent un caractère non adéquat, non pertinent ou excessif et en tout cas:

§ 2. Les données à caractère personnel visées à l’article 44/5, § 3, traitées dans la B.N.G. à des fins de police judiciaire sont archivées lorsqu’elles présentent un caractère non adéquat, non pertinent ou excessif et en tout cas: a) pour les personnes visées à l’article 44/5, § 3, 1°, 2° et 6 et § 4, 2°: a) pour les personnes visées à l’article 44/5, § 3, 1°, 2° et 6 et § 4, 2°: 1° un an à partir de l’enregistrement du fait s’il s’agit d’un fait qualifié de contravention;

1° dix ans à compter de l’enregistrement du fait lorsqu’il peut être qualifié d’infraction passible d’une peine de niveau 1, 2 ou 3; 2° dix ans s’il s’agit d’un fait qualifié de délit, et trente ans s’il s’agit d’un fait qualifié de crime, à partir de l’enregistrement du fait.

2° quinze ans à compter de l’enregistrement du fait lorsqu’il peut être qualifié d’infraction passible d’une peine de niveau 4, 5 ou 6;

3° vingt ans à compter de l’enregistrement du fait lorsqu’il peut être qualifié d’infraction passible d’une peine de niveau 7;

4° trente ans à compter de l’enregistrement du fait lorsqu’il peut être qualifié d’infraction passible d’une peine de niveau 8. Si un nouveau fait est commis par la même personne alors que le délai d’archivage du fait antérieur ou de l’un des faits antérieurs n’est pas atteint, la règle de l’alinéa 1er est appliquée à chaque fait commis et l’archivage des données à caractère personnel de l’ensemble des faits a lieu lorsque les délais pour tous les faits sont atteints.

Si un nouveau fait est commis par la même personne alors que le délai d’archivage du fait antérieur ou de l’un des faits antérieurs n’est pas atteint, la règle de l’alinéa 1er est appliquée à chaque fait commis et l’archivage des données à caractère personnel de l’ensemble des faits a lieu lorsque les délais pour tous les faits sont atteints. Lorsqu’une personne visée à l’article 44/5, § 3, 1°, 2° et 6°, et qui se trouve dans les conditions visées à l’alinéa 1er, 2°, fait l’objet d’un emprisonnement ferme, d’une mise à disposition du gouvernement ou d’un internement, pour une période d’au moins 5 ans, le délai de conservation visé à l’alinéa 1er, 2°, est suspendu à concurrence de la durée de la peine ou de la mesure.

Lorsqu’une personne visée à l’article 44/5, § 3, 1°, 2° et 6°, et qui se trouve dans les conditions visées à l’alinéa 1er, 2°, 3° et 4°, fait l’objet d’un emprisonnement ferme, d’une mise à disposition du gouvernement ou d’un internement, pour une période d’au moins 5 ans, le délai de conservation visé à l’alinéa 1er, 2°, 3° et 4°, est suspendu à concurrence de la durée de la peine ou de la mesure.

Lorsqu’une personne est soupçonnée d’une des infractions visées à l’article 21bis du Titre préliminaire du code de procédure pénale, la période de conservation visée au § 2, a), 2°, 3° ou

4° peut être prolongée pour une nouvelle période maximale de respectivement 15, 20 ou 30 ans sur décision motivée du procureur du Roi ou du juge d’instruction compétent. Les données visées à l’article 44/5, § 3, ne sont pas archivées tant que:

Les données visées à l’article 44/5, § 3, ne sont pas archivées tant que: - il y a une mesure à prendre sur la base d’une décision d’une autorité administrative ou judiciaire compétente ou

- il y a une mesure à prendre sur la base d’une décision d’une autorité administrative ou judiciaire compétente ou - une information ou une instruction judiciaire au sens des articles 28bis et 55 du Code d’instruction criminelle est ouverte et pour laquelle des devoirs d’enquête ont été prescrits à la police et tant que cette dernière n’a pas été informée par le magistrat compétent de la fin de ladite information ou instruction judiciaire.

- une information ou une instruction judiciaire au sens des articles 28bis et 55 du Code d’instruction criminelle est ouverte et pour laquelle des devoirs d’enquête ont été prescrits à la police et tant que cette dernière n’a pas été informée par le magistrat compétent de la fin de ladite information ou instruction judiciaire. b) pour les personnes visées à l’article 44/5, § 3, 4°, cinq ans à partir du moment où la personne a été retrouvée;

b) pour les personnes visées à l’article 44/5, § 3, 4°, cinq ans à partir du moment où la personne a été retrouvée; c) pour les personnes visées à l’article 44/5, § 3, 5°, dix ans à partir du moment où la personne a été à nouveau privée de liberté ou à partir de la tentative d’évasion;

c) pour les personnes visées à l’article 44/5, § 3, 5°, dix ans à partir du moment où la personne a été à nouveau privée de liberté ou à partir de la tentative d’évasion; d) pour les personnes visées à l’article 44/5, § 3, 7° à 9° et § 4, 1°, dix ans à partir de l’enregistrement du dernier fait pénal dont elles sont témoins ou victimes, étant entendu que les données ne sont pas archivées tant que:

d) pour les personnes visées à l’article 44/5, § 3, 7° à 9° et § 4, 1°, dix ans à partir de l’enregistrement du dernier fait pénal dont elles sont témoins ou victimes, étant entendu que les données ne sont pas archivées tant que: - il y a une mesure à prendre sur la base d’une décision d’une autorité administrative ou judiciaire compétente ou

- il y a une mesure à prendre sur la base d’une décision d’une autorité administrative ou judiciaire compétente ou - une information ou une instruction judiciaire au sens des articles 28bis et 55 du Code d’instruction criminelle est ouverte et pour laquelle des devoirs d’enquête ont été prescrits à la police et tant que cette dernière n’a pas été informée par le magistrat compétent de la fin de ladite information ou instruction judiciaire.

- une information ou une instruction judiciaire au sens des articles 28bis et 55 du Code d’instruction criminelle est ouverte et pour laquelle des devoirs d’enquête ont été prescrits à la police et tant que cette dernière n’a pas été informée par le magistrat compétent de la fin de ladite information ou instruction judiciaire.

Les données relatives aux personnes visées à l’article 44/5, § 3, 3°, ne peuvent pas être archivées tant qu’une enquête est ouverte.

Les données relatives aux personnes visées à l’article 44/5, § 3, 3°, ne peuvent pas être archivées tant qu’une enquête est ouverte. Par dérogation à l’alinéa 1er, a) à d), les données relatives aux personnes visées à l’article 44/5, § 3, 1° à 9°, sont archivées en tout cas cinq ans à partir de l’enregistrement de la dernière information relative à un fait pénal lorsqu’il n’est pas localisé dans le temps ou dans l’espace.

Par dérogation à l’alinéa 1er, a) à d), les données relatives aux personnes visées à l’article 44/5, § 3, 1° à 9°, sont archivées en tout cas cinq ans à partir de l’enregistrement de la dernière information relative à un fait pénal lorsqu’il n’est pas localisé dans le temps ou dans l’espace. § 3. Tous les traitements réalisés dans la B.N.G. font l’objet d’une journalisation qui est conservée pendant trente ans à partir du traitement réalisé dans la B.N.G.

§ 3. Tous les traitements réalisés dans la B.N.G. font l’objet d’une journalisation qui est conservée pendant trente ans à partir du traitement réalisé dans la B.N.G.

Art. 44/10. § 1er. Les données à caractère personnel et les informations traitées dans la B.N.G. à des fins de police administrative ou de police judiciaire sont archivées pendant trente ans.

Art. 44/10. § 1er. Les données à caractère personnel et les informations traitées dans la B.N.G. à des fins de police administrative ou de police judiciaire sont archivées pendant trente ans. À l’issue de ce délai, les données à caractère personnel et les informations sont effacées, sans préjudice de la loi du 24 juin 1955 relative aux archives.

À l’issue de ce délai, les données à caractère personnel et les informations sont effacées, sans préjudice de la loi du 24 juin 1955 relative aux archives. Tous les traitements réalisés dans les archives de la B.N.G. font l’objet d’une journalisation qui est conservée pendant trente ans à partir du traitement réalisé dans les archives de la B.N.G.

Tous les traitements réalisés dans les archives de la B.N.G. font l’objet d’une journalisation qui est conservée pendant trente ans à partir du traitement réalisé dans les archives de la B.N.G.

§ 2. La consultation des archives de la B.N.G. est réalisée limitativement pour les finalités suivantes:

§ 2. La consultation des archives de la B.N.G. est réalisée limitativement pour les finalités suivantes: 1° la prise de connaissance et l’exploitation des antécédents de police administrative ou de police judiciaire dans le cadre d’une enquête relative à un crime;

1° la prise de connaissance et l’exploitation des antécédents de police administrative ou de police judiciaire dans le cadre d’une enquête relative à une infraction passible d’une peine de niveau 4, 5, 6, 7 ou 8; 2° l’aide dans le cadre des enquêtes à l’identification, sur la base des empreintes digitales des personnes visées à l’article 44/5, § 3, 1°;

2° l’aide dans le cadre des enquêtes à l’identification, sur la base des empreintes digitales des personnes visées à l’article 44/5, § 3, 1°; 3° l’appui à la définition et à la réalisation de la politique policière et de sécurité;

3° l’appui à la définition et à la réalisation de la politique policière et de sécurité;

4° sur base d’une demande écrite du ministre de l’Intérieur, la défense des services de police en justice et le suivi des procès en révision impliquant des données contenues dans la B.N.G.

4° sur base d’une demande écrite du ministre de l’Intérieur, la défense des services de police en justice et le suivi des procès en révision impliquant des données contenues dans la B.N.G. Le résultat de l’exploitation des archives de la B.N.G. pour la finalité visée à l’alinéa 1er, 3°, est anonymisé.

Le résultat de l’exploitation des archives de la B.N.G. pour la finalité visée à l’alinéa 1er, 3°, est anonymisé. […] […]

Art. 44/11/1. Tout membre des services de police qui, soit retient sciemment et volontairement des données à caractère personnel ou des informations présentant un intérêt pour l’exécution de l’action publique ou des données à caractère personnel ou des informations de police administrative qui peuvent donner lieu à la prise de mesures indispensables à la protection des personnes, à la sécurité publique ou à la santé publique, ou soit s’abstient sciemment et volontairement d’alimenter la B.N.G. conformément à l’article 44/7 sera puni d’un emprisonnement d’un mois à six mois et d’une amende de vingt-six à cinq cents euros, ou d’une de ces peines seulement.

Art. 44/11/1. Tout membre des services de police qui, soit retient sciemment et volontairement des données à caractère personnel ou des informations présentant un intérêt pour l’exécution de l’action publique ou des données à caractère personnel ou des informations de police administrative qui peuvent donner lieu à la prise de mesures indispensables à la protection des personnes, à la sécurité publique ou à la santé publique, ou soit s’abstient sciemment et volontairement d’alimenter la B.N.G.

conformément à l’article 44/7 sera puni d’une peine de niveau 1.

Les dispositions du Livre Ier du Code pénal, y compris le chapitre VII et l’article 85, sont d’application à cette infraction.

Les dispositions du Livre Ier du Code pénal, y compris le chapitre VII et l’article 85, sont d’application à cette infraction. Le présent article ne s’applique pas aux membres des services de police qui recourent au système de signalement en vertu de la loi du 20 décembre 2022 relative aux canaux de signalement et à la protection des auteurs de signalement d’atteintes à l’intégrité dans les organismes du secteur public fédéral et au sein de la police intégrée.

Le présent article ne s’applique pas aux membres des services de police qui recourent au système de signalement en vertu de la loi du 20 décembre 2022 relative aux canaux de signalement et à la protection des auteurs de signalement d’atteintes à l’intégrité dans les organismes du secteur public fédéral et au sein de la police intégrée. Sous-section 6 – Les banques de données de base Sous-section 6 – Les banques de données de base Art. 44/11/2. § 1er. Les banques de données de base sont les banques de données policières créées au profit de l’ensemble de la police intégrée et qui ont pour finalité d’exécuter les missions de police administrative et de police judiciaire en exploitant les données à caractère personnel et

Art. 44/11/2. § 1er. Les banques de données de base sont les banques de données policières créées au profit de l’ensemble de la police intégrée et qui ont pour finalité d’exécuter les missions de police administrative et de police judiciaire en exploitant les données à caractère personnel et informations qui y sont incluses et en informant les autorités compétentes de l’exercice de ces missions.

informations qui y sont incluses et en informant les autorités compétentes de l’exercice de ces missions. Ces banques de données sont développées et gérées par la direction de la direction générale de la gestion des ressources et de l’information de la police fédérale, visée à l’article 44/11, § 1er, alinéa 1er.

Ces banques de données sont développées et gérées par la direction de la direction générale de la gestion des ressources et de l’information de la police fédérale, visée à l’article 44/11, § 1er, alinéa 1er.

§ 2. Les données relatives aux missions de police administrative sont accessibles durant cinq ans à partir du jour de leur enregistrement.

§ 2. Les données relatives aux missions de police administrative sont accessibles durant cinq ans à partir du jour de leur enregistrement. Les données relatives aux missions de police judiciaire sont accessibles durant quinze ans à partir du jour de leur enregistrement.

Les données relatives aux missions de police judiciaire sont accessibles durant quinze ans à partir du jour de leur enregistrement.

§ 3. Après l’écoulement du délai de quinze ans visé au § 2, alinéa 2, les données à caractère personnel et les informations relatives uniquement aux missions de police judiciaire sont consultables:

§ 3. Après l’écoulement du délai de quinze ans visé au § 2, alinéa 2, les données à caractère personnel et les informations relatives uniquement aux missions de police judiciaire sont consultables: 1° pendant un nouveau délai de quinze ans et ce, uniquement sur la base du numéro de notice du procès-verbal, du numéro de rapport d’information ou du numéro de dossier;

1° pendant un nouveau délai de quinze ans et ce, uniquement sur la base du numéro de notice du procès-verbal, du numéro de rapport d’information ou du numéro de dossier; 2° pendant un nouveau délai de trente ans et ce, uniquement dans le cadre d’une enquête relative à des crimes.

2° pendant un nouveau délai de quinze ans pour les infractions passibles d’une peine de niveau 4, 5 ou 6, de vingt ans pour les infractions passibles d’une peine de niveau 7 ou de trente ans pour les infractions passibles d’une peine de niveau 8, et ce exclusivement dans le cadre d’une enquête relative à des infractions passibles d’une peine de niveau 4, 5, 6, 7 ou 8.

Lorsqu’une personne est soupçonnée de l’une des infractions visées à l’article 21bis du Titre préliminaire du Code de procédure pénale, le délai de conservation visé au 2° du présent paragraphe peut, par décision motivée du procureur du Roi compétent ou du juge d’instruction, être prolongé à chaque fois d’un nouveau délai maximal de quinze ans pour les infractions passibles d’une peine de niveau 4, 5 ou 6, de vingt ans au maximum pour les infractions passibles d’une peine de niveau 7 ou de trente ans au maximum pour les infractions passibles d’une peine de niveau 8.

§ 4. Par dérogation au § 2, alinéa 2, et au § 3, les données et informations relatives aux missions de police judiciaire relatives à des faits non concrets sont accessibles durant cinq ans à partir de leur enregistrement.

§ 4. Par dérogation au § 2, alinéa 2, et au § 3, les données et informations relatives aux missions de police judiciaire relatives à des faits non concrets sont accessibles durant cinq ans à partir de leur enregistrement.

§ 5. Par dérogation au § 2, alinéa 2, et au § 3, les données et informations traitées dans les banques de données de base relatives aux infractions visées à l’arrêté royal du 1er décembre 1975 portant règlement général sur la police de la circulation routière et de l’usage de la voie publique sont accessibles durant cinq ans à partir de leur enregistrement.

§ 5. Par dérogation au § 2, alinéa 2, et au § 3, les données et informations traitées dans les banques de données de base relatives aux infractions visées à l’arrêté royal du 1er décembre 1975 portant règlement général sur la police de la circulation routière et de l’usage de la voie publique sont accessibles durant cinq ans à partir de leur enregistrement.

§ 6. Les données et informations traitées dans les banques de données de base relatives à la gestion des enquêtes menées dans le cadre d’une information au sens de l’article 28bis du Code d’instruction criminelle ou d’une instruction judiciaire au sens de l’article 56 du Code d’instruction criminelle pour laquelle des devoirs d’enquête ont été prescrits à la police sont disponibles durant trente ans à partir du moment où la fin de l’enquête a été communiquée par le magistrat compétent à la police.

§ 6. Les données et informations traitées dans les banques de données de base relatives à la gestion des enquêtes menées dans le cadre d’une information au sens de l’article 28bis du Code d’instruction criminelle ou d’une instruction judiciaire au sens de l’article 56 du Code d’instruction criminelle pour laquelle des devoirs d’enquête ont été prescrits à la police sont disponibles durant trente ans à partir du moment où la fin de l’enquête a été communiquée par le magistrat compétent à la police. Le procureur général compétent peut, dans des circonstances exceptionnelles, décider de manière motivée qu’à l’échéance de ce délai toute ou partie des données d’une enquête contenue dans une banque de données de base relative aux enquêtes doivent être conservées pendant une nouvelle période renouvelable de maximum dix ans.

Le procureur général compétent peut, dans des circonstances exceptionnelles, décider de manière motivée qu’à l’échéance de ce délai toute ou partie des données d’une enquête contenue dans une banque de données de base relative aux enquêtes doivent être conservées pendant une nouvelle période renouvelable de maximum dix ans.

§ 7. Sans préjudice de la loi du 24 juin 1955 relative aux archives, les données à caractère personnel et les informations sont effacées, après l’écoulement des délais visés au présent article.

§ 7. Sans préjudice de la loi du 24 juin 1955 relative aux archives, les données à caractère personnel et les informations sont effacées, après l’écoulement des délais visés au présent article.

§ 8. Tous les traitements réalisés dans les banques de données de base font l’objet d’une journalisation qui est conservée pendant quinze ans à partir du traitement réalisé dans les banques de données de base. Le responsable du traitement

§ 8. Tous les traitements réalisés dans les banques de données de base font l’objet d’une journalisation qui est conservée pendant quinze ans à partir du traitement réalisé dans les banques de données de base. Le responsable du traitement peut, si nécessaire, prolonger ce délai de maximum quinze ans.

peut, si nécessaire, prolonger ce délai de maximum quinze ans. […] […]

Art. 44/11/3septies. Les missions de police administrative ou de police judiciaire qui justifient le recours à une banque de données technique sont les suivantes:

Art. 44/11/3septies. Les missions de police administrative ou de police judiciaire qui justifient le recours à une banque de données technique sont les suivantes: 1° l’aide à l’exécution des missions de police judiciaire relatives:

1° l’aide à l’exécution des missions de police judiciaire relatives: a) à la recherche et la poursuite des délits et des crimes, en ce compris l’exécution des peines ou des mesures limitatives de liberté;

a) à la recherche et la poursuite des infractions passibles d’une peine minimale de niveau 2, en ce compris l’exécution des peines ou des mesures limitatives de liberté; b) aux infractions relatives à la police de circulation routière, en application de l’article 62 de la loi du 16 mars 1968 relative à la police de la circulation routière;

b) aux infractions relatives à la police de circulation routière, en application de l’article 62 de la loi du 16 mars 1968 relative à la police de la circulation routière; c) à la recherche des personnes dont la disparition est inquiétante, lorsqu’il existe des présomptions ou indices sérieux que l’intégrité physique de la personne disparue se trouve en danger imminent;

c) à la recherche des personnes dont la disparition est inquiétante, lorsqu’il existe des présomptions ou indices sérieux que l’intégrité physique de la personne disparue se trouve en danger imminent; 2° l’aide à l’exécution des missions de police administrative pour les catégories de personnes visées à l’article 44/5, § 1er, alinéa 1er, 2° à 5° et 7°; en ce qui concerne l’article 44/5, § 1er, alinéa 1er, 5°, cela ne peut concerner que les catégories de personnes visées aux articles 18, 19 et 20.

2° l’aide à l’exécution des missions de police administrative pour les catégories de personnes visées à l’article 44/5, § 1er, alinéa 1er, 2° à 5° et 7°; en ce qui concerne l’article 44/5, § 1er, alinéa 1er, 5°, cela ne peut concerner que les catégories de personnes visées aux articles 18, 19 et 20. […] […]

Art. 44/11/3decies. § 1er. Les banques de données techniques créées suite à l’utilisation de caméras intelligentes de reconnaissance automatique de plaques d’immatriculation ou de systèmes intelligents de reconnaissance automatique de plaques d’immatriculation contiennent les données suivantes, si elles apparaissent sur les images des caméras:

Art. 44/11/3decies. § 1er. Les banques de données techniques créées suite à l’utilisation de caméras intelligentes de reconnaissance automatique de plaques d’immatriculation ou de systèmes intelligents de reconnaissance automatique de plaques d’immatriculation contiennent les données suivantes, si elles apparaissent sur les images des caméras:

1° la date, le moment et l’endroit précis du passage de la plaque d’immatriculation,

1° la date, le moment et l’endroit précis du passage de la plaque d’immatriculation, 2° les caractéristiques du véhicule lié à cette plaque,

2° les caractéristiques du véhicule lié à cette plaque, 3° une photo de la plaque d’immatriculation à l’avant du véhicule et le cas échéant, à l’arrière,

3° une photo de la plaque d’immatriculation à l’avant du véhicule et le cas échéant, à l’arrière, 4° une photo du véhicule, 4° une photo du véhicule, 5° le cas échéant, une photo du conducteur et des passagers,

5° le cas échéant, une photo du conducteur et des passagers, 6° les données de journalisation des traitements.

6° les données de journalisation des traitements.

§ 2. Les données à caractère personnel et informations visées au paragraphe 1er peuvent être conservées pour une durée n’excédant pas douze mois à compter de leur enregistrement.

§ 2. Les données à caractère personnel et informations visées au paragraphe 1er peuvent être conservées pour une durée n’excédant pas douze mois à compter de leur enregistrement. Dès que ces données entrent dans les conditions pour alimenter une banque de données visée à l’article 44/2 § 1er, 1° et 2°, elles y sont copiées et conservées, après validation manuelle dans un délai d’un mois après la réunion de ces conditions.

Dès que ces données entrent dans les conditions pour alimenter une banque de données visée à l’article 44/2 § 1er, 1° et 2°, elles y sont copiées et conservées, après validation manuelle dans un délai d’un mois après la réunion de ces conditions.

§ 3. Le traitement des données à caractère personnel et informations visées au paragraphe 1er, pour des recherches ponctuelles dans le cadre des missions de police administrative, dans le respect des finalités visées à l’article 44/11/3septies, est autorisé pendant une période d’un mois à compter de leur enregistrement, à condition qu’il soit motivé sur le plan opérationnel et nécessaire pour l’exercice d’une mission précise. La décision est prise soit par un directeur ou les officiers de police administrative qu’il désigne, lorsqu’il s’agit d’un service qui appartient à la police fédérale, soit par le chef de corps ou les officiers de police administrative qu’il désigne, lorsqu’il s’agit d’une zone de police.

§ 3. Le traitement des données à caractère personnel et informations visées au paragraphe 1er, pour des recherches ponctuelles dans le cadre des missions de police administrative, dans le respect des finalités visées à l’article 44/11/3septies, est autorisé pendant une période d’un mois à compter de leur enregistrement, à condition qu’il soit motivé sur le plan opérationnel et nécessaire pour l’exercice d’une mission précise. La décision est prise soit par un directeur ou les officiers de police administrative qu’il désigne, lorsqu’il s’agit d’un service qui appartient à la police fédérale, soit par le chef de corps ou les officiers de police administrative qu’il désigne, lorsqu’il s’agit d’une zone de police. Le traitement des données à caractère personnel et informations visées au paragraphe 1er pour des recherches ponctuelles dans le cadre des missions

Le traitement des données à caractère personnel et informations visées au paragraphe 1er pour des recherches ponctuelles dans le cadre des missions de police judiciaire, dans le respect des finalités visées à l’article 44/11/3septies, est autorisé pendant toute la période de conservation des données, à condition qu’il soit motivé sur le plan opérationnel et nécessaire pour l’exercice d’une mission précise. La décision est prise soit par un directeur ou les officiers de police judiciaire qu’il désigne, lorsqu’il s’agit d’un service qui appartient à la police fédérale, soit par le chef de corps ou les officiers de police judiciaire qu’il désigne, lorsqu’il s’agit d’une zone de police, soit par le procureur du Roi. Après le premier mois de conservation, la décision est prise par le procureur du Roi et ne peut concerner que des infractions de nature à entraîner un emprisonnement correctionnel principal d’un an ou une peine plus lourde.

de police judiciaire, dans le respect des finalités visées à l’article 44/11/3septies, est autorisé pendant toute la période de conservation des données, à condition qu’il soit motivé sur le plan opérationnel et nécessaire pour l’exercice d’une mission précise. La décision est prise soit par un directeur ou les officiers de police judiciaire qu’il désigne, lorsqu’il s’agit d’un service qui appartient à la police fédérale, soit par le chef de corps ou les officiers de police judiciaire qu’il désigne, lorsqu’il s’agit d’une zone de police, soit par le procureur du Roi. Après le premier mois de conservation, la décision est prise par le procureur du Roi et ne peut concerner que des infractions de nature à entraîner une peine minimale de niveau 2.

§ 4. Dans le respect des finalités visées à l’article

44/11/3septies, les données à caractère personnel et informations visées au paragraphe 1er peuvent être mises en corrélation avec:

§ 4. Dans le respect des finalités visées à l’article

44/11/3septies, les données à caractère personnel et informations visées au paragraphe 1er peuvent être mises en corrélation avec: 1° des listes auxquelles les services de police ont légalement accès ou des extraits de banques de données policières nationales ou internationales auxquelles les services de police ont accès par ou en vertu de la loi ou de traités internationaux liant la Belgique;

1° des listes auxquelles les services de police ont légalement accès ou des extraits de banques de données policières nationales ou internationales auxquelles les services de police ont accès par ou en vertu de la loi ou de traités internationaux liant la Belgique; 2° des critères d’évaluation préétablis. 2° des critères d’évaluation préétablis. Le contenu des listes ou des extraits de banques de données visés à l’alinéa 1er, 1°, utilisés en vue d’une corrélation, est soumis à l’autorisation:

Le contenu des listes ou des extraits de banques de données visés à l’alinéa 1er, 1°, utilisés en vue d’une corrélation, est soumis à l’autorisation: 1° pour les missions police administrative: soit d’un directeur ou des officiers de police administrative qu’il désigne, lorsqu’il s’agit d’un service qui appartient à la police fédérale, soit du chef de corps ou des officiers de police administrative qu’il désigne, lorsqu’il s’agit d’une zone de police;

1° pour les missions police administrative: soit d’un directeur ou des officiers de police administrative qu’il désigne, lorsqu’il s’agit d’un service qui appartient à la police fédérale, soit du chef de corps ou des officiers de police administrative qu’il désigne, lorsqu’il s’agit d’une zone de police; 2° pour les missions de police judiciaire: soit d’un directeur ou des officiers de police judiciaire qu’il désigne, lorsqu’il s’agit d’un service qui appartient à la police fédérale, soit du chef de corps ou des officiers de police judiciaire qu’il

2° pour les missions de police judiciaire: soit d’un directeur ou des officiers de police judiciaire qu’il désigne, lorsqu’il s’agit d’un service qui appartient à la police fédérale, soit du chef de corps ou des officiers de police judiciaire qu’il désigne, lorsqu’il s’agit d’une zone de police, soit par le procureur du Roi.

désigne, lorsqu’il s’agit d’une zone de police, soit par le procureur du Roi. Les critères d’évaluation visés à l’alinéa 1er, 2°, sont établis après approbation du délégué à la protection des données, ne peuvent viser l’identification d’un individu et doivent être ciblés, proportionnés et spécifiques. Ils ne peuvent être fondés sur des données qui révèlent l’origine raciale ou ethnique d’une personne, ses convictions religieuses ou philosophiques, ses opinions politiques, son appartenance à une organisation syndicale, son état de santé, sa vie ou son orientation sexuelle.

Les critères d’évaluation visés à l’alinéa 1er, 2°, sont établis après approbation du délégué à la protection des données, ne peuvent viser l’identification d’un individu et doivent être ciblés, proportionnés et spécifiques. Ils ne peuvent être fondés sur des données qui révèlent l’origine raciale ou ethnique d’une personne, ses convictions religieuses ou philosophiques, ses opinions politiques, son appartenance à une organisation syndicale, son état de santé, sa vie ou son orientation sexuelle. Les listes ou extraits de banques de données, ou les critères d’évaluation préétablis à mettre en corrélation avec les données à caractère personnel et informations visées au paragraphe 1er peuvent être préparés dans le but de réaliser cette corrélation en temps réel, au moment de la collecte des données par les caméras intelligentes ou les systèmes intelligents de reconnaissance automatique de plaques d’immatriculation, ou après enregistrement des données.

Les listes ou extraits de banques de données, ou les critères d’évaluation préétablis à mettre en corrélation avec les données à caractère personnel et informations visées au paragraphe 1er peuvent être préparés dans le but de réaliser cette corrélation en temps réel, au moment de la collecte des données par les caméras intelligentes ou les systèmes intelligents de reconnaissance automatique de plaques d’immatriculation, ou après enregistrement des données. Lorsque la corrélation visée à l’alinéa 1er, 1° et 2°, est réalisée dans le cadre de l’exercice des missions de police administrative, elle ne peut avoir lieu:

Lorsque la corrélation visée à l’alinéa 1er, 1° et 2°, est réalisée dans le cadre de l’exercice des missions de police administrative, elle ne peut avoir lieu: 1° qu’en temps réel ou pendant une période d’un mois à partir de l’enregistrement des données;

1° qu’en temps réel ou pendant une période d’un mois à partir de l’enregistrement des données; 2° qu’après notification à l’Organe de contrôle, lorsqu’il s’agit d’une corrélation avec des listes ou extraits de banques de données visées à l’alinéa 1er, 1°.

2° qu’après notification à l’Organe de contrôle, lorsqu’il s’agit d’une corrélation avec des listes ou extraits de banques de données visées à l’alinéa 1er, 1°. Lorsque la corrélation visée à l’alinéa 1er, 1° et 2°, est réalisée dans le cadre de l’exercice des missions de police judiciaire, elle peut avoir lieu en temps réel ou pendant toute la durée de conservation des données. Après le premier mois de conservation, elle ne peut avoir lieu que moyennant l’autorisation du procureur du Roi et ne peut concerner que des infractions de nature à Lorsque la corrélation visée à l’alinéa 1er, 1° et 2°, est réalisée dans le cadre de l’exercice des missions de police judiciaire, elle peut avoir lieu en temps réel ou pendant toute la durée de conservation des données. Après le premier mois de conservation, elle ne peut avoir lieu que moyennant l’autorisation du procureur du Roi et ne peut concerner que des infractions de nature à entraîner une peine minimale de niveau 2.

entraîner un emprisonnement correctionnel principal d’un an ou une peine plus lourde. […] […]

Art. 44/11/15. § 1er. Pour le traitement de données à caractère personnel ainsi que l’accès aux données et informations des banques de données auxquelles les services de police ont accès par ou en vertu de la loi ou de règles de droit international liant la Belgique, sont assimilés aux membres du personnel des services de police, les fonctionnaires des administrations fiscales visés dans l’arrêté royal du 23 janvier 2007 déterminant les modalités de la mise à disposition de la police fédérale, des fonctionnaires des administrations fiscales aux fins de l’assister dans la lutte contre la criminalité économique et financière, les opérateurs neutres employés dans les centres d’information et de communication et les consultants qui travaillent au sein et pour les services de police et qui ont besoin d’accéder à des informations policières dans le cadre de leurs fonctions.

§ 2. L’accès leur est attribué sur la base du principe du besoin d’en connaître par et sous l’autorité visée à l’article 54 de la loi relative à la protection des données et la responsabilité du chef de corps, du commissaire général, du directeur général ou du directeur pour lequel ces personnes travaillent, pour la durée nécessaire à leurs missions, selon les mêmes règles, procédures et modalités que les membres des services de police. L’article 44/11/1 n’est toutefois applicable qu’aux fonctionnaires des administrations fiscales visés au paragraphe 1er.

Les profils d’accès et l’identification des personnes visées dans le présent article sont tenus à la disposition de l’Organe de contrôle. § 3.

Avant que l’accès ne soit accordé conformément au § 2, les personnes visées au § 1 doivent disposer d’un avis de sécurité positif tel que visé au chapitre IV de la loi du 11 décembre

1998 relative à la classification, aux habilitations de sécurité, aux avis de sécurité et au service public réglementé, ainsi que conformément aux arrêtés d’exécution. Le chef de corps ou le commissaire général, selon le cas, veille au respect de cette obligation. […] […]

Art. 44/13. Dans le cadre de l’assistance visée à l’article 44/12, les agents de police:

Art. 44/13. Dans le cadre de l’assistance visée à l’article 44/12, les agents de police: 1° exécutent, sur ordre et sous la responsabilité d’un officier de police administrative ou judiciaire, des fouilles de bâtiments et de moyens de transport visées à l’article 27 et des fouilles de sécurité et judiciaires visées à l’article 28;

1° exécutent, sur ordre et sous la responsabilité d’un officier de police administrative ou judiciaire, des fouilles de bâtiments et de moyens de transport visées à l’article 27 et des fouilles de sécurité et judiciaires visées à l’article 28; 2° assurent, sur ordre et sous la responsabilité d’un officier de police administrative ou judiciaire, la surveillance des personnes privées de leur liberté en exécution des articles 15, 1° et 2°, 31 et 34.

2° assurent, sur ordre et sous la responsabilité d’un officier de police administrative ou judiciaire, la surveillance des personnes privées de leur liberté en exécution des articles 15, 1° et 2°, 31 et 34. […] […]

Art. 44/15. Les agents de police peuvent, jusqu’à l’intervention d’un fonctionnaire de police qu’ils avisent immédiatement, retenir la personne qui commet ou qui vient de commettre un crime ou un délit. Ils peuvent, dans les mêmes conditions, retenir une personne poursuivie par la clameur publique.

Art. 44/15. Les agents de police peuvent, jusqu’à l’intervention d’un fonctionnaire de police qu’ils avisent immédiatement, retenir la personne qui commet ou qui vient de commettre une infraction passible d’une peine minimale de niveau 2 ou les infractions visées aux articles 184, 194, 203, 231, 234, 317, 332, 350, 351, 354, 396, 419, 421, 512, 513, 515, 547, 548, 590, 613, 644, 653, 687 et 689 du Code pénal. Ils peuvent, dans les mêmes conditions, retenir une personne poursuivie par la clameur publique. Dans les mêmes cas, les agents de police peuvent procéder à une fouille de sécurité conformément aux modalités visées à l’article 28, § 1er, alinéa 2, lorsqu’il existe des motifs raisonnables de croire, en fonction de son comportement, d’indices matériels ou des circonstances, que la personne retenue porte sur elle des armes ou des objets dangereux pour l’ordre public.

Dans les mêmes cas, les agents de police peuvent procéder à une fouille de sécurité conformément aux modalités visées à l’article 28, § 1er, alinéa 2, lorsqu’il existe des motifs raisonnables de croire, en fonction de son comportement, d’indices matériels ou des circonstances, que la personne retenue porte sur elle des armes ou des objets dangereux pour l’ordre public.

Dans les mêmes cas, ils peuvent, jusqu’à l’intervention d’un fonctionnaire de police, retenir le véhicule ou le moyen de transport dont la personne visée à l’alinéa 1er est présumée avoir fait usage, afin de permettre la fouille de celui-ci aux conditions de l’article 29, lorsqu’ils ont des motifs raisonnables de croire, en fonction d’indices matériels, que ce véhicule ou ce moyen de transport a servi à commettre l’infraction ou à entreposer des objets dangereux pour l’ordre public, des pièces à conviction ou des éléments de preuve de l’infraction.

Dans les mêmes cas, ils peuvent, jusqu’à l’intervention d’un fonctionnaire de police, retenir le véhicule ou le moyen de transport dont la personne visée à l’alinéa 1er est présumée avoir fait usage, afin de permettre la fouille de celui-ci aux conditions de l’article 29, lorsqu’ils ont des motifs raisonnables de croire, en fonction d’indices matériels, que ce véhicule ou ce moyen de transport a servi à commettre l’infraction ou à entreposer des objets dangereux pour l’ordre public, des pièces à conviction ou des éléments de preuve de l’infraction. Les agents de police peuvent recourir à la contrainte, dans les conditions définies aux articles 1er, 37, 37bis et 38, lorsque les mesures de police visées aux alinéas 1er à 3 le nécessitent.

Les agents de police peuvent recourir à la contrainte, dans les conditions définies aux articles 1er, 37, 37bis et 38, lorsque les mesures de police visées aux alinéas 1er à 3 le nécessitent. […] […]

Art. 44/16. Sans préjudice des compétences des fonctionnaires de police et de l’application des articles et de la loi du 7 décembre 1998 organisant un service de police intégré, structuré à deux niveaux, les assistants et agents de sécurisation de police sont chargés de l’exécution des missions suivantes:

Art. 44/16. Sans préjudice des compétences des fonctionnaires de police et de l’application des articles et de la loi du 7 décembre 1998 organisant un service de police intégré, structuré à deux niveaux, les assistants et agents de sécurisation de police sont chargés de l’exécution des missions suivantes:

1° les missions visées à l’article 23; 1° les missions visées à l’article 23; 2° l’exécution des missions de sécurisation suivantes:

2° l’exécution des missions de sécurisation suivantes:

- sécurisation des palais royaux; - sécurisation des palais royaux; - sécurisation des infrastructures du SHAPE et de l’OTAN;

- sécurisation des infrastructures du SHAPE et de l’OTAN; - sécurisation des institutions internationales et européennes;

- sécurisation des institutions internationales et européennes; - sécurisation des bâtiments des autorités nationales et internationales;

- sécurisation des bâtiments des autorités nationales et internationales; - sécurisation des infrastructures critiques; - sécurisation des infrastructures critiques; - sécurisation des sites nucléaires; - sécurisation des sites nucléaires;

- sécurisation des infrastructures de l’aéroport Bruxelles-National;

- sécurisation des infrastructures de l’aéroport

Bruxelles-National; 3° de manière subsidiaire et ponctuelle, la sécurisation des opérations de police et l’exécution des escortes visées à l’article 25, alinéa 4, qui présentent un caractère supralocal.

Sans préjudice des compétences des fonctionnaires de police et de l’application des articles 61 et 62 de la loi du 7 décembre 1998 organisant un service de police intégré, structuré à deux niveaux, les assistants et agents de sécurisation de police sont chargés de l’exécution des missions de la police fédérale visées aux articles 16quinquies, 21 et 23, ainsi que de manière subsidiaire et ponctuelle, de la sécurisation des opérations de police. […] […]

Art. 46/2. Sauf lorsque la présente section prévoit une disposition contraire expresse, les règles prévues aux articles 25/1 à 25/8 et aux articles 44/1 à 44/11/13 sont d’application aux utilisations non visibles de caméras.

Art. 46/2. Sauf lorsque la présente section prévoit une disposition contraire expresse, les règles prévues aux articles 25/1 à 25/9 et aux articles

44/1 à 44/11/13 sont d’application aux utilisations non visibles de caméras. […] […]

Art. 46/4. Par dérogation à l’article 25/3, les caméras fixes temporaires et mobiles, le cas échéant intelligentes, peuvent être utilisées de manière non visible, dans les lieux ouverts et les lieux fermés accessibles au public, moyennant une autorisation préalable, lorsque les circonstances ne permettent pas aux fonctionnaires de police d’être identifiables ou sont de nature à rendre inopérante l’utilisation de caméras de manière visible, et qu’il s’agit d’une des situations suivantes:

Art. 46/4. Par dérogation à l’article 25/3, les caméras fixes temporaires et mobiles, le cas échéant intelligentes, peuvent être utilisées de manière non visible, dans les lieux ouverts et les lieux fermés accessibles au public, moyennant une autorisation préalable, lorsque les circonstances ne permettent pas aux fonctionnaires de police d’être identifiables ou sont de nature à rendre inopérante l’utilisation de caméras de manière visible, et qu’il s’agit d’une des situations suivantes: 1° les situations visées à l’article 22, alinéa 2; 1° les situations visées à l’article 22, alinéa 2; 2° le recueil de l’information de police administrative visée à l’article 44/5, § 1er, alinéa 1er, 2° et 3°, pour autant qu’il s’agisse de:

2° le recueil de l’information de police administrative visée à l’article 44/5, § 1er, alinéa 1er, 2° et 3°, pour autant qu’il s’agisse de: a) personnes radicalisées au sens de l’article 3, 15°, de la loi du 30 novembre 1998 organique des services de renseignement et de sécurité;

a) personnes radicalisées au sens de l’article 3, 15°, de la loi du 30 novembre 1998 organique des services de renseignement et de sécurité; b) personnes à l’égard desquelles il existe des indices fondés et très sérieux qu’elles b) personnes à l’égard desquelles il existe des indices fondés et très sérieux qu’elles souhaitent se rendre sur un territoire où des groupes terroristes, tels que définis à l’article 139 du Code pénal, sont actifs dans des conditions telles qu’elles peuvent présenter à leur retour en Belgique une menace sérieuse d’infraction terroriste telle que définie à l’article 137 du Code pénal ou que ces personnes ont l’intention de commettre hors du territoire national des infractions terroristes telles que définies à l’article 137 du Code pénal;

souhaitent se rendre sur un territoire où des groupes terroristes, tels que définis à l’article

372 du Code pénal, sont actifs dans des conditions telles qu’elles peuvent présenter à leur retour en Belgique une menace sérieuse d’infraction terroriste telle que définie à l’article 371 du Code pénal ou que ces personnes ont l’intention de commettre hors du territoire national des infractions terroristes telles que définies à l’article 371 du Code pénal; 3° L’utilisation sur un moyen de transport de police, non identifiable comme tel, pour la lecture automatique de plaques d’immatriculation, en vue de détecter des véhicules signalés.

3° L’utilisation sur un moyen de transport de police, non identifiable comme tel, pour la lecture automatique de plaques d’immatriculation, en vue de détecter des véhicules signalés. […] […]

Art. 47. L’Etat est responsable du dommage causé par les membres du personnel de la police fédérale dans les fonctions auxquelles ils les a employés, comme les commettants sont responsables du dommage causé par le fait de leurs préposés.

Art. 47. L’Etat est responsable du dommage causé par les membres du personnel de la police fédérale dans les fonctions auxquelles il les a employés, comme les commettants sont responsables du dommage causé par le fait de leurs préposés. L’Etat est également responsable du dommage causé par les fonctionnaires de liaison visés à l’article 134 de la loi provinciale dans les fonctions auxquelles il les a employés, comme les commettants sont responsables du dommage causé par le fait de leurs préposés.

L’Etat est également responsable du dommage causé par les fonctionnaires de liaison visés à l’article 134 de la loi provinciale dans les fonctions auxquelles il les a employés, comme les commettants sont responsables du dommage causé par le fait de leurs préposés. L’Etat est également responsable du dommage causé par les membres du personnel, désignés à l’Inspection générale de la police fédérale et de la police locale, dans les fonctions auxquelles il les a employés comme les commettants, sont responsables du dommage causé par le fait de leurs préposés.

L’Etat est également responsable du dommage causé par les membres du personnel, désignés à l’Inspection générale de la police fédérale et de la police locale, dans les fonctions auxquelles il les a employés comme les commettants, sont responsables du dommage causé par le fait de leurs préposés. La commune, ou le cas échéant, la zone pluricommunale est responsable du dommage causé par les membres du personnel de la police locale dans les fonctions auxquelles l’Etat, la commune ou la zone pluricommunale les a employés, comme les commettants sont

La commune, ou le cas échéant, la zone pluricommunale est responsable du dommage causé par les membres du personnel de la police locale dans les fonctions auxquelles l’Etat, la commune ou la zone pluricommunale les a employés, comme les commettants sont responsables du dommage causé par le fait de leurs préposés.

responsables du dommage causé par le fait de leurs préposés. La commune ou, le cas échéant, la zone pluricommunale peut exercer un recours contre l’Etat pour le dommage causé par le membre du personnel de la police locale dans les missions que l’Etat lui a confiées.

La commune ou, le cas échéant, la zone pluricommunale peut exercer un recours contre l’Etat pour le dommage causé par le membre du personnel de la police locale dans les missions que l’Etat lui a confiées. Le Roi détermine l’autorité compétente en matière de responsabilité civile pour les membres du personnel qui sont employés par un autre service.

Le Roi détermine l’autorité compétente en matière de responsabilité civile pour les membres du personnel qui sont employés par un autre service. Le Roi détermine également les cas dans lesquels les membres du personnel sont employés par un autre service, tel que visé à l’alinéa 6.

Le Roi détermine également les cas dans lesquels les membres du personnel sont employés par un autre service, tel que visé à l’alinéa 6.

Art. 48. Les membres du personnel visés à l’article

47, qui dans leurs fonctions causent un dommage à l’Etat, à la commune, à la zone pluricommunale ou à des tiers, ne doivent le réparer que s’ils commettent une faute intentionnelle, une faute lourde, ou une faute légère qui présente dans leur chef un caractère habituel.

Art. 48. Les membres du personnel, qui dans leurs fonctions causent un dommage à l’Etat, à la commune, à la zone pluricommunale ou à des tiers, ne doivent le réparer que s’ils commettent une faute intentionnelle, une faute lourde, ou une faute légère qui présente dans leur chef un caractère habituel. Un mandataire, un préposé ou un organe de l’Etat, de la commune ou de la zone de police, victime d’un accident de travail causé par un des membres du personnel visés à l’article 47, ne peut intenter une action en justice en responsabilité civile contre ce membre du personnel) que pour autant que celui-ci ait intentionnellement causé l’accident de travail.

Un mandataire, un préposé ou un organe de l’Etat, de la commune ou de la zone de police, victime d’un accident de travail causé par un des membres du personnel, ne peut intenter une action en justice en responsabilité civile contre ce membre du personnel) que pour autant que celui-ci ait intentionnellement causé l’accident de travail.

En outre, le Roi peut, par arrêté délibéré en Conseil des ministres, exonérer en tout ou en partie les membres du personnel de l’obligation de réparer le dommage conformément à l’alinéa 1er en ce qui concerne la responsabilité à l’égard de l’Etat.

En outre, le Roi peut, par arrêté délibéré en Conseil des ministres, exonérer en tout ou en partie les membres du personnel de l’obligation de réparer le dommage conformément à l’alinéa 1er en ce qui concerne la responsabilité à l’égard de l’Etat.

Art. 49. § 1er. L’action exercée contre un membre du personnel par l’Etat, la commune ou la zone pluricommunale sur la base de l’article 48, n’est recevable que si elle est précédée d’une offre de transaction faite au défendeur. Cette offre de transaction émane de l’autorité désignée par le Roi.

Art. 49. § 1er. Hormis le cas d’une constitution de partie civile contre le membre du personnel dans le cadre d’une procédure pénale, l’action exercée contre un membre du personnel par l’Etat, la commune ou la zone pluricommunale sur la base de l’article 48, n’est recevable que si elle est précédée d’une offre de règlement amiable faite à ce membre du personnel. Cette offre de règlement amiable émane de l’autorité désignée par le Roi. Cette offre comporte, outre l’évaluation du montant de la somme exigée, les modalités de son paiement.

Cette offre comporte, outre l’évaluation du montant de la somme exigée, les modalités de son paiement. L’autorité visée à l’alinéa premier peut décider que le dommage ne sera que partiellement réparé.

L’autorité visée à l’alinéa premier peut décider que le dommage ne sera que partiellement réparé.

§ 2. Les dommages et intérêts dus à l’Etat, à la commune ou à la zone pluricommunale par le membre du personnel visé à l’article 47 et dont le montant a été soit convenu par transaction, soit fixé par décision judiciaire, peuvent être imputés sur sa rémunération, dans les limites fixées par l’article 23 de la loi du 12 avril 1965 concernant la protection de la rémunération des travailleurs.

§ 2. Les dommages et intérêts dus à l’Etat, à la commune ou à la zone pluricommunale par le membre du personnel et dont le montant a été soit convenu par règlement amiable, soit fixé par décision judiciaire, peuvent être imputés sur sa rémunération, dans les limites fixées par l’article 23 de la loi du 12 avril 1965 concernant la protection de la rémunération des travailleurs.

Art. 50. Le membre du personnel visé à l’article 47 qui fait l’objet d’une action en dommages et intérêts devant la juridiction civile ou répressive peut appeler à la cause l’Etat, la commune ou la zone pluricommunale; ceux-ci peuvent intervenir volontairement.

Art. 50. Le membre du personnel qui fait l’objet d’une action en dommages et intérêts devant la juridiction civile ou répressive peut appeler à la cause l’Etat, la commune ou la zone pluricommunale; ceux-ci peuvent intervenir volontairement. En ce qui concerne les actes des membres du personnel de la police fédérale, ou de l’Inspection générale de la police fédérale et de la police locale l’Etat est toujours représenté par le ministre de l’Intérieur.

En ce qui concerne les actes des membres du personnel de la police fédérale, ou de l’Inspection générale de la police fédérale et de la police locale l’Etat est toujours représenté par le ministre de l’Intérieur.

Art. 51. L’Etat, la commune ou la zone pluricommunale selon le cas prend en charge les frais de justice auxquels le membre du personnel visé à l’article 47 est condamné en justice pour des faits commis dans ses fonctions, sauf s’il a commis une faute intentionnelle, une faute lourde, ou une faute légère qui présente dans son chef un caractère habituel.

Art. 51. L’État, la commune ou la zone pluricommunale, selon le cas, prend en charge les frais de justice, y compris l’indemnité de procédure, auxquels le membre du personnel, impliqué dans une procédure judiciaire, en raison de l’exécution de ses fonctions ou de sa seule qualité de membre du personnel, est condamné, sauf s’il a commis une faute intentionnelle ou une faute lourde. Lorsqu’une de ces fautes est établie, l’Etat, la commune ou la zone pluricommunale décide, après avoir entendu le membre du personnel, si celui-ci doit supporter la totalité ou bien une partie des frais de justice.

Lorsqu’une de ces fautes est établie, l’Etat, la commune ou la zone pluricommunale décide, après avoir entendu le membre du personnel, si celui-ci doit supporter la totalité ou bien une partie les frais visés à l’alinéa 1er.

L’indemnité de procédure octroyée au membre du personnel bénéficiant de l’assistance en justice visée à l’article 52 revient à l’autorité qui supporte les frais de cette assistance en justice. Art. 52. § 1er. Le membre du personnel ou l’exmembre du personnel visé à l’article 47 qui, pour des actes commis dans l’exercice de ses fonctions, souhaite se faire assister d’un avocat comme prévu aux articles 47bis et 62 du Code d’instruction criminelle, aux articles 2bis, 15bis, 16, 20 et 24bis/1 de la loi du 20 juillet 1990 relative à la détention préventive, et à l’article 10/1 de la loi du 19 décembre 2003 relative au mandat d’arrêt européen, bénéficie de l’assistance en justice d’un avocat à charge de la commune, de la zone pluricommunale ou de l’Etat.

Art. 52. § 1er. Le membre du personnel ou l’exmembre du personnel qui, pour des actes commis dans l’exercice de ses fonctions, souhaite se faire assister d’un avocat comme prévu aux articles

47bis, 62 et 112duodecies du Code d’instruction criminelle, aux articles 2bis, 16, 20 et 24bis/1 de la loi du 20 juillet 1990 relative à la détention préventive, et à l’article 10/1 de la loi du 19 décembre 2003 relative au mandat d’arrêt européen, bénéficie de l’assistance en justice d’un avocat à charge de la commune, de la zone pluricommunale ou de l’Etat. Le membre du personnel visé à l’article 47 ou l’exmembre du personnel qui est cité en justice ou contre lequel l’action publique est intentée pour des actes commis dans l’exercice de ses fonctions, bénéficie de l’assistance en justice d’un avocat à charge de la commune, de la zone pluricommunale ou de l’Etat.

Le membre du personnel ou l’ex-membre du personnel qui est cité en justice ou contre lequel l’action publique est intentée pour des actes commis dans l’exercice de ses fonctions, bénéficie de l’assistance en justice d’un avocat à charge de la commune, de la zone pluricommunale ou de l’Etat. Il en est de même pour le membre du personnel visé à l’article 47 ou l’ ex-membre du personnel qui, soit en sa qualité membre du personnel et en raison de l’exécution de ses fonctions, est victime d’un fait dommageable, soit, en raison de sa seule qualité de membre du personnel, est victime d’un acte de vengeance conséquent.

Il en est de même pour le membre du personnel ou l’ ex-membre du personnel qui, soit en sa qualité membre du personnel et en raison de l’exécution de ses fonctions, est victime d’un fait dommageable, soit, en raison de sa seule qualité de membre du personnel, est victime d’un acte de vengeance conséquent. En cas de décès du membre du personnel ou de l’ex-membre du personnel, le droit à l’assistance en justice visé aux alinéas 2 et 3 revient à ses ayants droit dans l’ordre fixé à l’article 4 de la loi du 12 janvier 1970 relative à l’octroi d’une indemnité spéciale en cas d’accident aéronautique survenu en temps de paix.

En cas de décès du membre du personnel ou de l’ex-membre du personnel, le droit à l’assistance en justice revient aux ayants droit suivants l’époux(se), le (la) partenaire cohabitant(e)

légal(e) ou le (la) partenaire cohabitant(e) de fait, les enfants, les parents et les frères et les sœurs.

§ 2. Aucune assistance en justice n’est fournie au membre du personnel contre lequel l’Etat, la commune ou la zone pluricommunaleexerce l’action civile prévue aux articles 48 et 49.

§ 2. Aucune assistance en justice n’est fournie au membre du personnel contre lequel l’Etat, la commune ou la zone pluricommunaleexerce l’action civile prévue aux articles 48 et 49.

§ 3. L’assistance en justice peut être refusée, selon le cas, par la commune, la zone pluricommunale ou par l’Etat lorsque le dédommagement poursuivi par le membre du personnel est purement moral. Le membre du personnel à qui l’assistance en justice est ainsi refusée, peut, à sa demande, présenter son point de vue dans les dix jours qui suivent la décision de refus. La décision est ensuite confirmée ou modifiée.

§ 3. L’assistance en justice peut être refusée, selon le cas, par la commune, la zone pluricommunale ou par l’Etat lorsque le dédommagement poursuivi par le membre du personnel est purement moral. Le membre du personnel à qui l’assistance en justice est ainsi refusée, peut, à sa demande, présenter son point de vue dans les dix jours qui suivent la décision de refus. La décision est ensuite confirmée ou modifiée. L’assistance en justice peut être refusée selon le cas par la commune, la zone pluricommunale ou par l’Etat, lorsque les faits ne présentent manifestement aucun lien avec l’exercice des fonctions.

L’assistance en justice peut être refusée selon le cas par la commune, la zone pluricommunale ou par l’Etat, lorsque les faits ne présentent manifestement aucun lien avec l’exercice des fonctions. L’assistance en justice peut également être refusée lorsqu’il est manifeste que le membre du personnel concerné a commis une faute intentionnelle ou une faute lourde ou qu’il a, en tant que victime, refusé d’emblée et sans motifs fondés la médiation pénale visée à l’article 216ter, § 1er, alinéa 1er, du Code d’instruction criminelle.

L’assistance en justice peut également être refusée lorsqu’il est manifeste que le membre du personnel concerné a commis une faute intentionnelle ou une faute lourde ou qu’il a, en tant que victime, refusé d’emblée et sans motifs fondés la médiation pénale visée à l’article 216ter, § 1er, alinéa 1er, du Code d’instruction criminelle. Aucune assistance en justice n’est accordée au membre du personnel qui intente une action contre l’Etat, la commune ou la zone pluricommunale.

Aucune assistance en justice n’est accordée au membre du personnel qui intente une action contre l’Etat, la commune ou la zone pluricommunale. L’assistance en justice peut être refusée au membre du personnel qui intente une action contre un autre membre du personnel.

L’assistance en justice peut être refusée au membre du personnel qui intente une action contre un autre membre du personnel.

§ 4. Lorsque l’assistance en justice n’a pas été accordée conformément au § 3, alinéas 2, 3 et 5 et qu’il ressort de la décision de justice que ce refus n’était pas fondé, le membre du personnel a droit au remboursement des frais qu’il a exposés pour assurer sa défense.

§ 4. Lorsque l’assistance en justice n’a pas été accordée conformément au § 3, alinéas 2, 3 et 5 et qu’il ressort de la décision de justice que ce refus n’était pas fondé, le membre du personnel a droit au remboursement des frais qu’il a exposés pour assurer sa défense. Lorsque l’assistance en justice a été accordée mais qu’il ressort de la décision de justice qu’elle n’aurait pas dû l’être, les frais exposés afin d’assurer sa défense, peuvent être récupérés auprès du fonctionnaire de police, de la manière prévue à l’article 49.

Lorsque l’assistance en justice a été accordée mais qu’il ressort de la décision de justice qu’elle n’aurait pas dû l’être, les frais exposés afin d’assurer sa défense, peuvent être récupérés auprès du membre du personnel, de la manière prévue à l’article 49.

§ 5. Le Roi détermine les conditions dans lesquelles les honoraires de l’avocat choisi pour prêter l’assistance en justice sont prises en charge par l’Etat, par la commune ou par la zone pluricommunale.

§ 5. Le Roi détermine les conditions dans lesquelles les honoraires de l’avocat choisi pour prêter l’assistance en justice sont prises en charge par l’Etat, par la commune ou par la zone pluricommunale. L’assistance en justice des membres du personnel de la police fédérale ou de l’Inspection générale de la police fédérale et de la police locale est à charge du ministère de l’Intérieur.

L’assistance en justice des membres du personnel de la police fédérale ou de l’Inspection générale de la police fédérale et de la police locale est à charge du Service public fédéral Intérieur. L’assistance en justice des membres de la police locale est à charge de la commune ou, le cas échéant, de la zone pluricommunale, sauf le recours de celle-ci contre l’Etat si le membre du personnel de la police locale est attrait en justice pour des actes accomplis lors d’une mission réalisée pour le compte de l’Etat.

L’assistance en justice des membres de la police locale est à charge de la commune ou, le cas échéant, de la zone pluricommunale, sauf le recours de celle-ci contre l’Etat si le membre du personnel de la police locale est attrait en justice pour des actes accomplis lors d’une mission réalisée pour le compte de l’Etat.

Le moment des faits donnant lieu à la demande d’assistance en justice détermine l’autorité visée aux alinéas 2 et 3. Le Roi détermine les modalités de la prise en charge de l’assistance en justice pour les membres du personnel qui sont employés par un autre service.

Le Roi détermine les modalités de la prise en charge de l’assistance en justice pour les membres du personnel qui sont employés par un autre service. Le Roi détermine en même temps les cas dans lesquels les membres du personnel sont employés par un autre service, tel que visé à l’alinéa 4.

Le Roi détermine en même temps les cas dans lesquels les membres du personnel sont employés par un autre service, tel que visé à l’alinéa 4.

§ 6. L’assistance en justice prévue n’entraîne de la part de l’Etat, de la commune ou de la zone pluricommunale aucune reconnaissance de sa responsabilité.

§ 6. L’assistance en justice prévue n’entraîne de la part de l’Etat, de la commune ou de la zone pluricommunale aucune reconnaissance de sa responsabilité.

Art. 53. § 1er. Le Roi détermine les conditions et les modalités selon lesquelles le membre du personnel visé à l’article 47 est indemnisé, en temps de paix, du dommage aux biens subi dans ou à la suite de ses fonctions.

Art. 53. § 1er. Le Roi détermine les conditions et les modalités selon lesquelles le membre du personnel est indemnisé, en temps de paix, du dommage aux biens subi dans ou à la suite de ses fonctions. On entend par dommage aux biens, le dommage occasionné aux biens dont le membre du personnel est propriétaire ou détenteur et qui sont indispensables pour l’exercice de ses fonctions.

On entend par dommage aux biens, le dommage occasionné aux biens dont le membre du personnel est propriétaire ou détenteur et qui sont indispensables pour l’exercice de ses fonctions.

§ 2. L’indemnisation est à charge de l’Etat pour les membres du personnel de la police fédérale ou de l’Inspection générale de la police fédérale et de la police locale, à charge de la province pour les fonctionnaires de liaison, visés à l’article 134 de la loi provinciale et à charge de la commune ou, le cas échéant, de la zone pluricommunale, pour les membres du personnel) de la police locale.

§ 2. L’indemnisation est à charge de l’Etat pour les membres du personnel de la police fédérale ou de l’Inspection générale de la police fédérale et de la police locale, à charge de la province pour les fonctionnaires de liaison, visés à l’article 134 de la loi provinciale et à charge de la commune ou, le cas échéant, de la zone pluricommunale, pour les membres du personnel) de la police locale.

§ 3. L’indemnisation est exclue, lorsque le dommage aux biens est dû à une faute intentionnelle ou à une faute lourde imputable au membre du personnel concerné.

§ 3. L’indemnisation est exclue, lorsque le dommage aux biens est dû à une faute intentionnelle ou à une faute lourde imputable au membre du personnel concerné. Il en va de même, à concurrence du montant accordé ou à accorder, lorsque le dommage aux biens a été ou est susceptible d’être indemnisé:

Il en va de même, à concurrence du montant accordé ou à accorder, lorsque le dommage aux biens a été ou est susceptible d’être indemnisé: 1° en vertu d’une assurance contractée par le membre du personnel intéressé ou à son profit, sous réserve du défaut de paiement par l’organisme assureur dans le délai d’un an à dater de la réalisation du dommage;

1° en vertu d’une assurance contractée par le membre du personnel intéressé ou à son profit, sous réserve du défaut de paiement par l’organisme assureur dans le délai d’un an à dater de la réalisation du dommage; 2° à titre de frais de justice en matière répressive.

2° à titre de frais de justice en matière répressive.

§ 4. L’Etat, la province, la commune ou la zone pluricommunale est subrogé dans les droits et actions du membre du personnel concerné à concurrence de la somme payée.

§ 4. L’Etat, la province, la commune ou la zone pluricommunale est subrogé dans les droits et actions du membre du personnel concerné à concurrence de la somme payée.

§ 5. L’indemnisation par l’Etat, la province, la commune ou la zone pluricommunale exclut tout recours pour le même fait dommageable, à concurrence du montant octroyé, contre l’Etat, la province, la commune ou la zone pluricommunale, ses organes ou préposés.

§ 5. L’indemnisation par l’Etat, la province, la commune ou la zone pluricommunale exclut tout recours pour le même fait dommageable, à concurrence du montant octroyé, contre l’Etat, la province, la commune ou la zone pluricommunale, ses organes ou préposés.

§ 6. L’indemnisation est à charge du ministère de l’Intérieur en ce qui concerne le personnel de la police fédérale ou de l’Inspection générale de la police fédérale et de la police locale.

§ 6. L’indemnisation est à charge du Service public fédéral Intérieur en ce qui concerne le personnel de la police fédérale ou de l’Inspection générale de la police fédérale et de la police locale.

§ 7. Le Roi détermine les modalités de la prise en charge du dommage aux biens pour les membres

§ 7. Le Roi détermine les modalités de la prise en charge du dommage aux biens pour les membres du personnel qui sont employés par un autre service.

du personnel qui sont employés par un autre service. Le Roi détermine en même temps les cas dans lesquels les membres du personnel sont employés par un autre service, tel que visé à l’alinéa 1er.

Le Roi détermine en même temps les cas dans lesquels les membres du personnel sont employés par un autre service, tel que visé à l’alinéa 1er. […] […] Loi du 7 décembre 1998 organisant un service de police intégré, structuré à deux niveaux

[…] […]

Art. 126. § 1er. L’exercice du droit de grève par les fonctionnaires de police de la police fédérale et de la police locale est soumis aux conditions suivantes:

Art. 126. § 1er. L’exercice du droit de grève par les fonctionnaires de police de la police fédérale et de la police locale est soumis aux conditions suivantes: 1° l’annonce préalable de la grève par une organisation syndicale agréée;

1° l’annonce préalable de la grève par une organisation syndicale agréée; 2° la discussion préalable au sein du comité de négociation pour les services de police, avec l’autorité compétente, de la question pour laquelle la grève est envisagée.

2° la discussion préalable au sein du comité de négociation pour les services de police, avec l’autorité compétente, de la question pour laquelle la grève est envisagée. Le Roi détermine les modalités relatives au préavis et à la discussion visés à l’alinéa 1er et le délai dans lequel ils doivent avoir lieu.

Le Roi détermine les modalités relatives au préavis et à la discussion visés à l’alinéa 1er et le délai dans lequel ils doivent avoir lieu.

§ 2. Le ministre de l’Intérieur peut, après concertation avec le ministre de la Justice, ordonner aux fonctionnaires de police de la police fédérale et de la police locale qui font usage ou qui désirent faire usage du droit de grève, de continuer ou de reprendre le travail pendant la période et pour les missions pour lesquelles leur engagement est nécessaire et qu’il désigne. Si les fonctionnaires de police font partie de la direction générale de la police judiciaire, l’ordre est donné conjointement par les ministres de l’Intérieur et de la Justice. Le bourgmestre ou le collège de police dispose de la même compétence à l’égard des fonctionnaires de police de la police locale.

§ 2. Le ministre de l’Intérieur peut, après concertation avec le ministre de la Justice, ordonner aux fonctionnaires de police de la police fédérale et de la police locale qui font usage ou qui désirent faire usage du droit de grève, de continuer ou de reprendre le travail pendant la période et pour les missions pour lesquelles leur engagement est nécessaire et qu’il désigne. Si les fonctionnaires de police font partie de la direction générale de la police judiciaire, l’ordre est donné conjointement par les ministres de l’Intérieur et de la Justice. Le bourgmestre ou le collège de police dispose de la même compétence à l’égard des fonctionnaires de police de la police locale.

L’autorité qui souhaite donner l’ordre visé à l’alinéa précédent est tenue de communiquer au préalable aux organisations syndicales représentatives du personnel des services de police et, le cas échéant, à l’organisation syndicale agréée qui a déposé le préavis de grève, les missions pour lesquelles elle estime que l’ordre est nécessaire.

L’autorité qui souhaite donner l’ordre visé à l’alinéa précédent est tenue de communiquer au préalable aux organisations syndicales représentatives du personnel des services de police et, le cas échéant, à l’organisation syndicale agréée qui a déposé le préavis de grève, les missions pour lesquelles elle estime que l’ordre est nécessaire.

§ 3. Le fonctionnaire de police qui ne donne pas suite à l’ordre d’une autorité visée au § 2 est puni d’une peine d’emprisonnement de huit jours à un mois et d’une amende de 100 à 10 000 EUR, ou d’une de ces peines seulement.

§ 3. Le fonctionnaire de police qui ne donne pas suite à l’ordre d’une autorité visée au § 2 est puni d’une peine de niveau 1.

Est puni des peines portées par l’alinéa précédent, celui qui, sciemment et volontairement, amène de quelque manière que ce soit, un membre du personnel de la police intégrée à qui l’ordre d’une des autorités visées au § 2 a été donné, à ne pas donner suite à cet ordre.

Est puni de la peine portée par l’alinéa précédent, celui qui, sciemment et volontairement, amène de quelque manière que ce soit, un membre du personnel de la police intégrée à qui l’ordre d’une des autorités visées au § 2 a été donné, à ne pas donner suite à cet ordre. Les dispositions du livre Ier du Code pénal, en ce compris le chapitre VII et l’article 85, sont d’application pour les infractions visées aux alinéas 1er et 2.

Les dispositions du livre Ier du Code pénal, en ce compris le chapitre VII et l’article 85, sont d’application pour les infractions visées aux alinéas 1er et 2. […] […]

Art. 134. Sans préjudice des incompatibilités prévues dans des lois et arrêtés particuliers et des dispositions transitoires en vigueur, la qualité de membre du personnel du cadre opérationnel est incompatible avec les emplois, professions ou occupations complémentaires suivants, même non rémunérés, qui sont exercés, soit dans une entreprise privée sans but lucratif, soit au sein d’une association de fait, soit, le cas échéant, auprès des particuliers:

Art. 134. Sans préjudice des incompatibilités prévues dans des lois et arrêtés particuliers et des dispositions transitoires en vigueur, la qualité de membre du personnel du cadre opérationnel est incompatible avec les emplois, professions ou occupations complémentaires suivants, même non rémunérés, qui sont exercés, soit dans une entreprise privée sans but lucratif, soit au sein d’une association de fait, soit, le cas échéant, auprès des particuliers: 1° être membre opérationnel d’un service de secours ou être ambulancier;

1° être membre opérationnel d’un service de secours ou être ambulancier; 2° en tant que membre du personnel dirigeant ou enseignant d’une école de conduite agréée, visée à l’arrêté royal du 23 mars 1998 relatif aux conditions d’agrément des écoles de conduite de véhicules à moteur, donner des cours

2° en tant que membre du personnel dirigeant ou enseignant d’une école de conduite agréée, visée à l’arrêté royal du 11 mai 2004 relatif aux conditions d’agrément des écoles de conduite des véhicules à moteur, donner des pratiques de conduite de véhicules si cet enseignement est dispensé en tout ou en partie sur la voie publique au sens de l’article 1er de l’arrêté royal du 1er décembre 1975 portant règlement général sur la police de la circulation routière et de l’usage de la voie publique;

cours pratiques de conduite de véhicules si cet enseignement est dispensé en tout ou en partie sur la voie publique au sens de l’article 1er de l’arrêté royal du 1er décembre 1975 portant règlement général sur la police de la circulation routière et de l’usage de la voie publique; 3° l’exercice de la fonction de garde champêtre particulier.

3° l’exercice de la fonction de garde champêtre particulier. […] […]

Art. 136. § 1er. Les membres du personnel du cadre logistique et administratif ne peuvent, ni directement, ni par personne interposée, exercer aucune occupation qui peut porter atteinte à l’accomplissement de leurs devoirs professionnels ou à la dignité de la fonction.

Art. 136. § 1er. Les membres du personnel du cadre administratif et logistique ne peuvent, ni directement, ni par personne interposée, exercer aucune occupation qui peut porter atteinte à l’accomplissement de leurs devoirs professionnels ou à la dignité de la fonction. Le membre du personnel du cadre administratif et logistique communique par écrit et au préalable, selon le cas, au commissaire général ou au collège de police l’occupation qu’il entend exercer.

Le membre du personnel du cadre administratif et logistique communique par écrit et au préalable, selon le cas, au commissaire général ou à l’autorité qu’il désigne ou au collège de police l’occupation qu’il entend exercer.

§ 2. Les membres du personnel du cadre logistique et administratif qui sont membres du personnel d’une zone de police ou qui reçoivent une allocation ou un salaire de celle-ci ne peuvent faire partie du collège de police ni du conseil communal d’une des communes de la zone concernée.

§ 2. Les membres du personnel du cadre administratif et logistique qui sont membres du personnel de la zone de police ou qui reçoivent une allocation ou un traitement de celle-ci ne peuvent pas faire partie du collège de police, du conseil communal ou du conseil de l’action sociale, d’une des communes de la zonede police. […] […]

Art. 146. Tous les responsables de traitements de données à caractère personnel qui sont chargés par ou en vertu de la loi de l’application du statut de la police intégrée se communiquent les données à caractère personnel qui relèvent du champ d’application du règlement général sur la protection des données qui sont nécessaires à l’exercice de leurs missions.

Art. 146. Les responsables du traitement traitent les données à caractère personnel aux fins qui relèvent du champ d’application du règlement général sur la protection des données et qui sont réglées par ou en vertu de la loi.

Les responsables du traitement qui sont chargés, par ou en vertu de la loi, de l’application du statut de la police intégrée se communiquent mutuellement les données à caractère personnel qui sont nécessaires aux fins réglées par ou en vertu de la loi. […] […]

Art. 149quinquies. Le fonctionnement du SSGPI est contrôlé par un “Comité consultatif et de contrôle” mixte, dénommé ci-après “le Comité SSGPI”, où siègent des représentants tant de la police fédérale que de la police locale - au prorata du nombre de dossiers personnels traités -, que des organisations syndicales représentatives du personnel des services de police. Les représentants des organisations syndicales sont des membres sans voix délibérative.

Art. 149quinquies. Le fonctionnement du SSGPI est contrôlé par un “Comité consultatif et de contrôle” mixte, dénommé ci-après “le Comité SSGPI”, où siègent des représentants tant de la police fédérale que de la police locale - au prorata du nombre de dossiers personnels traités -, que des organisations syndicales représentatives du personnel des services de police. Les représentants des organisations syndicales sont des membres sans voix délibérative. Les représentants de la police fédérale sont désignés par le ministre de l’Intérieur sur proposition du commissaire général et après avis du ministre de la Justice.

Les représentants de la police fédérale sont désignés par le ministre de l’Intérieur sur proposition du commissaire général et après avis du ministre de la Justice. Les représentants de la police locale - répartis également entre bourgmestres, chefs de corps et comptables spéciaux - sont désignés par le conseil des bourgmestres. Ils proviennent tous de zones de police différentes.

Les représentants de la police locale - répartis également entre bourgmestres, chefs de corps et comptables spéciaux - sont désignés par le conseil des bourgmestres. Ils proviennent tous de zones de police différentes. Le directeur-chef de service du SSGPI est, de plein droit, membre sans voix délibérative du Comité SSGPI.

Le directeur-chef de service du SSGPI est, de plein droit, membre sans voix délibérative du Comité SSGPI. Pour l’exécution de sa misison, le Comité SSGPI a le droit d’accès aux pièces traitées par le SSGPI. Les membres sont cependant tenus au secret en ce qui concerne les données individualisées ainsi portées à leur connaissance. La violation de ce secret est passible de peines prévues à l’article 458 du Code pénal.

Pour l’exécution de sa misison, le Comité SSGPI a le droit d’accès aux pièces traitées par le SSGPI. Les membres sont cependant tenus au secret en ce qui concerne les données individualisées ainsi portées à leur connaissance. La violation de ce secret est passible de peines prévues à l’article 352 du Code pénal. Le Roi détermine, par arrêté délibéré en Conseil des ministres, les modalités de la composition, les compétences, les règles de fonctionnement et la durée du mandat des membres du Comité SSGPI.

Le Roi détermine, par arrêté délibéré en Conseil des ministres, les modalités de la composition, les compétences, les règles de fonctionnement et la durée du mandat des membres du Comité SSGPI. […] […]

Loi du 26 avril 2002 relative aux éléments essentiels du statut des membres du personnel des services de police et portant diverses autres dispositions relatives aux services de police

[…] […]

Art. 14. Le candidat doit satisfaire aux conditions fixées à l’article 12, alinéa 1er, 1° à 4° et 7°, à la date de sa participation aux épreuves de sélection.

Art. 14. Le candidat doit, à la date de sa participation aux épreuves de sélection, satisfaire aux conditions fixées à l’article 12, alinéa 1er, 1°,

2°, 4°, 7° et 11° ainsi qu’avoir fait l’objet des vérifications prévues à l’article 12, alinéa 2, a), c), e) et f) et, sur base de celles-ci, ne pas présenter de facteurs de risque qui constituent un obstacle à l’engagement à la police tel que prévu à l’article

12, alinéa 1er, 3°. Les conditions fixées à l’article 12, alinéa 1er, 5°, 6°, 8° et 10°, doivent être remplies lors de l’accession à la formation de base.

Les conditions fixées à l’article 12, alinéa 1er, 3°,

5°, 6°, 8°, 9° et 10° doivent être remplies lors de l’accession à la formation de base. […] […]

Art. 20. N’est pas admis à la sélection, le candidat qui:

Art. 20. N’est pas admis à la sélection, le candidat qui: 1° à l’issue d’un examen médical d’aptitude, a été déclaré inapte à l’exercice de l’emploi visé;

1° à l’issue d’un examen médical d’aptitude, a été déclaré inapte à l’exercice de l’emploi visé; 2° a précédemment été démis comme stagiaire pour inaptitude professionnelle ou précédemment été réaffecté pour inaptitude professionnelle;

2° a précédemment été démis comme stagiaire pour inaptitude professionnelle ou précédemment été réaffecté pour inaptitude professionnelle; 3° a précédemment été licencié comme membre du personnel contractuel pour motif grave visé à l’article 35 de la loi du 3 juillet 1978 relative aux contrats de travail ou pendant ou à l’expiration de la période d’essai visée aux articles 48 et 67 de la même loi;

3° a précédemment été licencié comme membre du personnel contractuel pour motif grave visé à l’article 35 de la loi du 3 juillet 1978 relative aux contrats de travail;

4° a précédemment fait l’objet d’un retrait définitif d’emploi;

4° a précédemment fait l’objet d’un retrait définitif d’emploi; 5° a, au moment de la démission acceptée, une évaluation avec la mention finale “insuffisant”.

5° a, au moment de la démission acceptée, une évaluation avec la mention finale “insuffisant”.

Art. 21. Le candidat doit satisfaire aux conditions fixées à l’article 19, 1° à 4°, à la date de sa participation aux épreuves de sélection.

Art. 21. Le candidat doit, à la date de sa participation aux épreuves de sélection, satisfaire aux conditions fixées à l’article 19, 1°, 2° et 4° ainsi qu’avoir fait l’objet des vérifications prévues à l’alinéa 2, a), c), e) et f) et, sur base de celles-ci, ne pas présenter de facteurs de risque qui constituent un obstacle à l’engagement à la police tel que prévu à l’article 19, 3°. Les conditions visées à l’article 19, 3°, découlent: Les conditions visées à l’article 19, 3°, découlent: a) d’une copie certifiée conforme du casier judiciaire complet datant de moins de trois mois à la date d’introduction de la candidature;

a) d’une copie certifiée conforme du casier judiciaire complet datant de moins de trois mois à la date d’introduction de la candidature; b) d’une enquête de milieu et des antécédents, comprenant notamment un entretien avec le candidat au domicile et au lieu de résidence éventuel de celui-ci, diligentée par le corps de police locale;

b) d’une enquête de milieu et des antécédents, comprenant notamment un entretien avec le candidat au domicile et au lieu de résidence éventuel de celui-ci, diligentée par le corps de police locale; c) de toutes les informations disponibles transmises par les services de renseignement et de sécurité et par l’Organe de coordination pour l’analyse de la menace;

c) de toutes les informations disponibles transmises par les services de renseignement et de sécurité et par l’Organe de coordination pour l’analyse de la menace; d) de toutes les informations disponibles relatives aux sanctions administratives communales imposées pour une infraction mixte;

d) de toutes les informations disponibles relatives aux sanctions administratives communales imposées pour une infraction mixte; e) des données judiciaires, communiquées par les services de police, moyennant autorisation des autorités judiciaires compétentes;

e) des données judiciaires, communiquées par les services de police, moyennant autorisation des autorités judiciaires compétentes; f) des autres données et informations validées dont disposent les services de police.

f) des autres données et informations validées dont disposent les services de police. Les autres conditions fixées à l’article 19 doivent être remplies, selon le cas, lors de l’admission au stage ou de l’engagement.

Les conditions fixées à l’article 19, 3°, 5°, 6°, 7° et 8° doivent être remplies, selon le cas, lors de l’admission au stage ou de l’engagement. […] […]

Art. 37. Les membres du cadre opérationnel qui réussissent la formation de base d’un cadre

Art. 37. Les membres du cadre opérationnel qui réussissent la formation de base d’un cadre supérieur, et qui conformément aux règles de supérieur, sont promus par accession au cadre supérieur envisagé.

mobilité ou de désignation d’office, sont désignés dans un emploi du cadre envisagé sont promus par accession au cadre supérieur envisagé. La mise en place d’épreuves pour la promotion vers le cadre d’assistants de sécurisation de police n’est pas possible.

La mise en place d’épreuves pour la promotion vers le cadre d’assistants de sécurisation de police n’est pas possible. Les épreuves de sélection pour la promotion vers le cadre de base sont accessibles aux assistants de sécurisation de police, aux agents de police et aux agents de sécurisation de police.

Les épreuves de sélection pour la promotion vers le cadre de base sont accessibles aux assistants de sécurisation de police, aux agents de police et aux agents de sécurisation de police. […] […]

Art. 91bis. Le caractère adéquat de la rétribution annuelle visée à l’article 91 est réévalué tous les quatre ans à partir du 1er novembre 2024, en tenant compte des critères suivants:

- du pouvoir d’achat des membres du personnel qui perçoivent la rétribution annuelle visée à l’article 91, compte tenu du coût de la vie;

- du niveau général et de la répartition des traitements et salaires;

- du taux de croissance des traitements et salaires;

- des niveaux et évolutions de la productivité nationale à long terme.

Il est également tenu compte de la valeur de référence indicative de 50 % des traitement et salaire moyens bruts.

À l’occasion de cette réévaluation, le comité commun à l’ensemble des services publics, visé à l’article 3, § 1er, alinéa 1er, 3°, de la loi du 19 décembre 1974 organisant les relations entre les autorités publiques et les syndicats des agents relevant de ces autorités, rend un avis aux ministres compétents.

L’avis motive les indicateurs retenus pour exprimer les critères visés à l’alinéa 1er, et peut proposer d’autres valeurs de référence indicatives que celle visée à l’alinéa 2.

[…] […] Loi du 21 mars 2007 réglant l’installation et l’utilisation de cameras de surveillance

[…] […]

Art. 9. Seul le responsable du traitement pour ce qui est des lieux fermés accessibles au public ou des lieux fermés non accessibles au public ou la personne agissant sous son autorité a accès aux images, sauf dans le cas visé à l’article 6, § 2, alinéa 7.

Art. 9. Seul le responsable du traitement pour ce qui est des lieux fermés accessibles au public ou des lieux fermés non accessibles au public ou la personne agissant sous son autorité a accès aux images, sauf dans le cas visé à l’article 6, § 2, alinéa 7. Le responsable du traitement ou la personne agissant sous son autorité prend toutes les mesures de précaution nécessaires pour éviter que des personnes non autorisées n’aient accès aux images.

Le responsable du traitement ou la personne agissant sous son autorité prend toutes les mesures de précaution nécessaires pour éviter que des personnes non autorisées n’aient accès aux images. Les personnes qui ont accès aux images sont soumises au devoir de discrétion en ce qui concerne les données personnelles fournies par les images, étant entendu que le responsable du traitement pour ce qui est des lieux fermés accessibles au public ou des lieux fermés non accessibles au public ou la personne agissant sous son autorité:

Les personnes qui ont accès aux images sont soumises au devoir de discrétion en ce qui concerne les données personnelles fournies par les images, étant entendu que le responsable du traitement pour ce qui est des lieux fermés accessibles au public ou des lieux fermés non accessibles au public ou la personne agissant sous son autorité: 1° peut transmettre les images aux services de police ou aux autorités judiciaires s’il constate des faits pouvant être constitutifs d’infraction ou d’incivilités et que les images peuvent contribuer à faire la preuve de ces faits ou à en identifier les auteurs;

1° peut transmettre les images aux services de police ou aux autorités judiciaires s’il constate des faits pouvant être constitutifs d’infraction ou d’incivilités et que les images peuvent contribuer à faire la preuve de ces faits ou à en identifier les auteurs; 2° doit transmettre gratuitement les images aux services de police si ceux-ci les réclament dans le cadre de leurs missions de police administrative ou judiciaire et si les images concernent l’infraction ou les incivilités constatées. S’il s’agit d’un lieu fermé non accessible au public, le responsable du traitement ou la personne agissant sous son autorité peut toutefois exiger la production d’un mandat judiciaire dans le cadre d’une information ou d’une instruction;

2° doit transmettre gratuitement les images aux services de police si ceux-ci les réclament dans le cadre de leurs missions de police administrative ou judiciaire et si les images concernent l’infraction ou les incivilités constatées. S’il s’agit d’un lieu fermé non accessible au public, le responsable du traitement ou la personne agissant sous son autorité peut toutefois exiger la production d’un mandat judiciaire dans le cadre d’une information ou d’une instruction;

3° peut, lorsqu’il s’agit d’un lieu fermé accessible au public, et si un accord dont les modalités ont été fixées par une convention écrite, a été conclu entre le responsable du traitement et le service de police concerné:

3° peut, lorsqu’il s’agit d’un lieu fermé accessible au public, et si un accord dont les modalités ont été fixées par une convention écrite, a été conclu entre le responsable du traitement et le service de police concerné: a) transmettre les images en temps réel aux services de police, pour la sécurisation de lieux déterminés par le Roi, par arrêté royal délibéré en Conseil des ministres, dont le projet est soumis pour avis à l’Autorité de protection des données, qui, par leur nature, présentent un risque particulier pour la sécurité;

a) transmettre les images aux services de police, pour la sécurisation de lieux déterminés par le Roi, par arrêté royal délibéré en Conseil des ministres, dont le projet est soumis pour avis à l’Autorité de protection des données, qui, par leur nature, présentent un risque particulier pour la sécurité;

b) transmettre les images en temps réel aux services de police, dans le respect des règles applicables en matière de sécurité privée et particulière, lorsqu’il se produit un fait susceptible de nécessiter leur intervention.

b) transmettre les images aux services de police, dans le respect des règles applicables en matière de sécurité privée et particulière, lorsqu’il se produit un fait susceptible de nécessiter leur intervention.

Sans préjudice de l’application des articles 47sexies et 47septies du Code d’Instruction criminelle, les services de la police fédérale et locale ont, dans le cadre de leurs missions de police judiciaire ou administrative, un accès en temps réel, libre et gratuit, aux images des caméras installées sur le réseau des sociétés publiques des transports en commun ou dans les sites nucléaires déterminés par arrêté royal délibéré en Conseil des ministres. Les modalités ce libre accès aux images, du transfert et de sa sécurisation sont déterminées dans des protocoles d’accord entre les services de police et la société publique de transport en commun ou le site nucléaire concernés, soumis pour avis à l’Autorité de protection des données, préalablement à sa signature.

Sans préjudice de l’application des articles 47sexies et 47septies du Code d’Instruction criminelle, les services de la police fédérale et locale ont, dans le cadre de leurs missions de police judiciaire ou administrative, un accès, libre et gratuit, aux images des caméras installées sur le réseau des sociétés publiques des transports en commun ou dans les sites nucléaires déterminés par arrêté royal délibéré en Conseil des ministres. Les modalités ce libre accès aux images, du transfert et de sa sécurisation sont déterminées dans des protocoles d’accord entre les services de police et la société publique de transport en commun ou le site nucléaire concernés, soumis pour avis à l’Autorité de protection des données, préalablement à sa signature.

Sans préjudice du troisième alinéa, 1° et 2°, les services de police peuvent consulter les images afin de pouvoir intervenir immédiatement à des fins de police administrative ou judiciaire et de prendre les mesures de police nécessaires qui en découlent. […] […]

Loi du 16 mai 2024 relatif aux compétences des membres du corps européen de gardefrontières et de garde-côtes sur le territoire national

[…] […]

Art. 4. § 1er. S’agissant de l’exécution de compétences policières, les membres du contingent permanent intervenant sur le territoire national sont assimilés à des membres du cadre opérationnel de la police intégrée qui mettent en oeuvre l’article 21 de la loi sur la fonction de police.

Art. 4. § 1er. S’agissant de l’exécution de compétences policières, les membres du contingent permanent intervenant sur le territoire national sont assimilés à des membres du cadre opérationnel de la police intégrée qui mettent en oeuvre l’article 21 de la loi sur la fonction de police. Leurs tâches et compétences sont limitées aux tâches définies:

Leurs tâches et compétences sont limitées aux tâches définies: 1° à l’article 2, 4), du règlement; 1° à l’article 2, 4), du règlement; 2° à l’article 2, 3) et 5), du règlement, dans la mesure où celles-ci sont liées à la mission précitée visée à l’article 2, 4), du règlement;

2° à l’article 2, 3) et 5), du règlement, dans la mesure où celles-ci sont liées à la mission précitée visée à l’article 2, 4), du règlement; 3° à l’article 3, paragraphe 1, i), du règlement. 3° à l’article 3, paragraphe 1, i), du règlement.

§ 2. Les membres du contingent permanent peuvent exercer des compétences conformément aux dispositions du présent chapitre, pour autant que ces compétences ne soient pas plus étendues que celles conférées aux membres de la police intégrée agissant dans le cadre de l’article 21 de la loi sur la fonction de police sur le territoire national et à la condition d’avoir, pour celles-ci, reçu la formation nécessaire.

§ 2. Les membres du contingent permanent peuvent exercer des compétences conformément aux dispositions du présent chapitre, pour autant que ces compétences ne soient pas plus étendues que celles conférées aux membres de la police intégrée agissant dans le cadre de l’article 21 de la loi sur la fonction de police sur le territoire national et à la condition d’avoir, pour celles-ci, reçu la formation nécessaire. § 3. Pour les missions visées au paragraphe 1er, alinéa 2, 1° à 3°, le Roi détermine, par arrêté délibéré en Conseil des ministres, les zones géographiques du territoire national sur lesquelles les membres du contingent permanent peuvent exercer les compétences octroyées par la présente loi.

§ 3. Pour les missions visées au paragraphe 1er, alinéa 2, 1° à 3°, le Roi détermine, par arrêté délibéré en Conseil des ministres, les zones géographiques du territoire national sur lesquelles les membres du contingent permanent peuvent exercer les compétences octroyées par la présente loi. L’arrêté royal visé à l’alinéa 1er a une durée de validité de deux ans et fait l’objet d’une évaluation annuelle.

L’arrêté royal visé à l’alinéa 1er a une durée de validité de deux ans et fait l’objet d’une évaluation annuelle.

[…] […]

Arrêté royal du 30 mars 2001 portant la position juridique du personnel des services de police

[…] […]

Art. IV.I.49. Le ministre ou le directeur du service qu’il désigne fixe, lors de l’organisation de la sélection, la date à laquelle les candidats doivent satisfaire aux conditions particulières d’admission.

Art. IV.I.49. Le ministre ou le chef du service qu’il désigne fixe, lors de l’organisation de la sélection, la date à laquelle les candidats doivent satisfaire aux conditions particulières d’admission.

[…] […]

Art. XI.II.23. § 1er. Pour l’application des dispositions de ce chapitre, il faut entendre:

Art. XI.II.23. § 1er. Pour l’application des dispositions de ce chapitre, il faut entendre par

“rétribution”:

le traitement augmenté de l’allocation de foyer ou de résidence, ainsi que de tous autres suppléments de traitement, allocations ou avantages forfaitaires accordés chaque mois.

1° par “rétribution”: le traitement augmenté de l’allocation de foyer ou de résidence, ainsi que de tous autres suppléments de traitement, allocations ou avantages forfaitaires accordés chaque mois;

1° par “rétribution”: le traitement augmenté de l’allocation de foyer ou de résidence, ainsi que de tous autres suppléments de traitement, allocations ou avantages forfaitaires accordés chaque mois;

2° par “prestations complètes”: les prestations dont l’horaire absorbe totalement une activité professionnelle normale [art. 90].

2° par “prestations complètes”: les prestations dont l’horaire absorbe totalement une activité professionnelle normale [art. 90].

§ 2. N’interviennent pas dans la détermination de la rétribution:

1° les indemnités et allocations qui couvrent des charges réelles;

§ 2. N’interviennent pas dans la détermination de la rétribution:

1° les indemnités et allocations qui couvrent des charges réelles;

2° les allocations familiales et leurs suppléments mensuels;

2° les allocations familiales et leurs suppléments mensuels;

3° les allocations ou suppléments spécifiés ciaprès:

3° les allocations spécifiées ci-après:

a) les allocations relatives aux prestations de service effectuées le samedi, le dimanche, un jour férié ou durant la nuit ainsi que les allocations horaires pour prestations de service supplémentaires, pour le personnel contactable et rappelable et pour service ininterrompu de plus de vingt-quatre heures;

a) les allocations relatives aux prestations de service effectuées le samedi, le dimanche, un jour férié ou durant la nuit ainsi que les allocations horaires pour prestations de service supplémentaires, pour le personnel contactable et rappelable et pour service ininterrompu de plus de vingt-quatre heures; b) l’allocation forfaitaire pour certains membres du personnel chargés de l’exécution de certaines missions s’inscrivant dans le cadre de la mise en oeuvre de la politique fédérale en matière d’immigration;

b) l’allocation forfaitaire pour certains membres du personnel chargés de l’exécution de certaines missions s’inscrivant dans le cadre de la mise en oeuvre de la politique fédérale en matière d’immigration; c) l’allocation de bilinguisme. c) l’allocation de bilinguisme.

Enkel adviezen met betrekking tot ontwerpen en voorstellen met rang van wet, die uitgaan van de federale overheid, het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie worden zowel in het Nederlands als in het Frans door de Autoriteit gepubliceerd. De ‘Originele versie’ is de versie die gevalideerd werd.

Advies nr. 70/2026 van 14 april 2026

Betreft: advies met betrekking tot een voorontwerp van wet tot wijziging van diverse bepalingen die betrekking hebben op de politiediensten (CO-A-2025-231)

Trefwoorden: bewakingscamera’s – toegang in real time – openbare vervoersmaatschappij – politie en veiligheid

Vertaling

Gelet op de wet van 3 december 2017 tot oprichting van de Gegevensbeschermingsautoriteit, met name de artikelen 23 en 26 (hierna “WOG”);

Gelet op Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van Richtlijn

95/46/EG (hierna “AVG”);

Gelet op de wet van 30 juli 2018 betreffende de bescherming van natuurlijke personen met betrekking tot de verwerking van persoonsgegevens (hierna “WVG”);

Gelet op de adviesaanvraag van de heer Bernard Quintin, minister van Veiligheid en Binnenlandse

Zaken, belast met Beliris, die op 3 maart 2026 ontvankelijk is verklaard;

Brengt de Autorisatie- en Adviesdienst van de Gegevensbeschermingsautoriteit (hierna “de Autoriteit”)

op 14 april 2026 het volgende advies uit:

I.

VOORWERP EN CONTEXT VAN DE ADVIESAANVRAAG

1. De aanvrager heeft bij de Autoriteit een adviesaanvraag ingediend met betrekking tot artikel 59 van een voorontwerp van wet tot wijziging van diverse bepalingen die betrekking hebben op de politiediensten (hierna “het ontwerp”). Het ontwerp wijzigt de reikwijdte van artikel 9, vierde lid, van de wet van 21 maart 2007 tot regeling van de plaatsing en het gebruik van bewakingscamera’s (hierna “de camerawet”) door het begrip toegang “in real time” tot camerabeelden uit te breiden. Deze bepaling luidt momenteel als volgt:

“Onverminderd de toepassing van de artikelen 47sexies en 47septies van het Wetboek van strafvordering hebben de federale en lokale politiediensten, binnen het kader van hun opdrachten van gerechtelijke of bestuurlijke politie, vrije en kosteloze toegang in real time tot de beelden van de camera's die geïnstalleerd zijn op het net van de openbare vervoersmaatschappijen of in de nucleaire sites die bij een koninklijk besluit vastgesteld na overleg in de Ministerraad worden bepaald. De nadere regels van deze vrije toegang tot de beelden, de overdracht en de beveiliging ervan worden bepaald in protocolakkoorden tussen de betrokken politiediensten en openbare vervoersmaatschappij of nucleaire site, ter advies voorgelegd aan de Gegevensbeschermingsautoriteit, voorafgaandelijk aan de ondertekening ervan.”

2. De Autoriteit heeft reeds tweemaal een adviesaanvraag ontvangen over dergelijke protocollen en heeft daarbij de volgende twee adviezen uitgebracht, die onder meer rechtstreeks betrekking hebben op artikel 9, vierde lid, van de camerawet zelf. Ter contextualisering van het voorliggende advies wordt verwezen naar deze twee adviezen (hierna “de eerdere adviezen van de Autoriteit”):

• advies nr. 113/2025 van 24 oktober 2025 met betrekking tot een protocolakkoord betreffende de realtimetoegang tot de beelden van de camera's die zijn geïnstalleerd op het TECnet van Namen, tussen de Opérateur des Transports de Wallonie en de politiezone Namur

Capitale (CO-A-2025-162) (hierna “advies nr. 113/2025”);

• advies nr. 118/2024 van 23 december 2024 over een protocolakkoord tot regeling van de realtimetoegang van de federale politie tot de beelden van de camera's die zijn geïnstalleerd op het net van de NMBS (CO-A-2024-268) (hierna “advies nr. 118/2024”).

3. De Autoriteit heeft de aanvrager bevraagd om na te gaan of bij de opstelling van het ontwerp rekening was gehouden met deze eerdere adviezen. De aanvrager antwoordde het volgende (vertaald door de Autoriteit):

Advies 70/2026 - 3/18 “Wij bevestigen dat de adviezen 113/2025 en 118/2024 van de Gegevensbeschermingsautoriteit bij onze diensten welbekend zijn. Wij hebben overigens meegewerkt aan de opstelling van de protocollen die aanleiding hebben gegeven tot deze adviesaanvragen.

Precies in die context, en in het licht van de vastgestelde juridische en operationele knelpunten, is beslist over te gaan tot een wetswijziging, met als doel de bestaande rechtsonzekerheid weg te nemen en de reikwijdte van het begrip “toegang in real time” zoals bedoeld in artikel

9 van de camerawet te verduidelijken.”

4. Naast de kwestie van de reikwijdte van het begrip “in real time” hebben de twee eerdere adviezen van de Autoriteit echter ook gewezen op andere knelpunten in het huidige wettelijke kader, die in het vervolg van dit advies worden besproken.

II. ONDERZOEK VAN HET ONTWERP

Dit advies is als volgt opgebouwd:

II.1. Reikwijdte van het ontwerp – uitbreiding van de toegang “in real time” tot camerabeelden ..... 3

II.2. Omstandigheden waarin camerabeelden worden bekeken in het kader van artikel 9, vierde lid, van de camerawet ...................................................................................................................... 8

II.3. Waarborgen voor het bekijken van camerabeelden in het kader van artikel 9, vierde lid, van de camerawet ................................................................................................................................ 12

II.1. Reikwijdte van het ontwerp – uitbreiding van de toegang “in real time” tot camerabeelden

5. Artikel 59 van het ontwerp vult artikel 9 van de camerawet aan met het volgende lid:

“In de zin van dit artikel wordt onder ‘real time’ verstaan het zonder significante vertraging overdragen van camerabeelden aan de politiediensten, zodat deze de gebeurtenissen kunnen volgen op het ogenblik dat zij zich voordoen. Dit omvat tevens de mogelijkheid voor de politiediensten om binnen een maximale periode van 90 minuten terug te kijken naar deze beelden, zonder dat deze door hen zelf worden opgeslagen, en uitsluitend voor zover dit redelijk en noodzakelijk is om de situatie te contextualiseren dan wel om verdachten, slachtoffers, getuigen of bewijsmateriaal te identificeren.” (in vet aangeduid door de Autoriteit)

6. Uit de memorie van toelichting blijkt het volgende: “Met dit wetsontwerp wordt het begrip “real time”

[...] verduidelijkt en uitgebreid.” (in vet aangeduid door de Autoriteit) In de praktijk is in het kader van advies nr. 118/2024 over een protocolakkoord tussen de federale politie en de NMBS gebleken dat de aanvrager in het ter advies voorgelegde protocol een interpretatie van de camerawet verdedigde die toeliet camerabeelden te raadplegen op een wijze die verder ging dan een toegang in real time, met een mogelijkheid tot terugspoelen of herbekijken van de beelden. In de overwegingen 45 en

46 van advies nr. 118/2024 was de Autoriteit van oordeel dat een dergelijke benadering strijdig was met het huidige artikel 9, vierde lid, van de camerawet. Het ontwerp beoogt deze mogelijkheid voortaan wel toe te laten.

7. De Autoriteit benadrukt meteen al dat, vanuit conceptueel oogpunt, niet langer uitsluitend sprake is van het bekijken van beelden in real time, maar ook van het bekijken van beelden die zijn opgeslagen in het informatiesysteem van de betrokken verwerkingsverantwoordelijke (de camerawet heeft betrekking op de openbare vervoersmaatschappijen en de camera’s die zijn geïnstalleerd in de nucleaire sites die bij een koninklijk besluit vastgesteld na overleg in de Ministerraad worden bepaald), en dit “uitsluitend voor zover dit redelijk en noodzakelijk is om de situatie te contextualiseren dan wel om verdachten, slachtoffers, getuigen of bewijsmateriaal te identificeren”, zonder dat de politiediensten de beelden zelf opslaan. De Autoriteit heeft de aanvrager verzocht te bevestigen dat de uitdrukking “de mogelijkheid voor de politiediensten om binnen een maximale periode van 90 minuten terug te kijken naar deze beelden, zonder dat deze door hen zelf worden opgeslagen” inderdaad betekent dat de politiediensten toegang kunnen krijgen tot de door de betrokken verwerkingsverantwoordelijke opgeslagen beelden, via en binnen diens eigen informatiesysteem, tot maximaal 90 minuten vóór de aanvang van het bekijken van de beelden. De aanvrager bevestigde het volgende (vertaald en in vet aangeduid door de Autoriteit):

“Het is inderdaad de bedoeling dat de politiediensten toegang kunnen krijgen tot de beelden die zich bevinden op de servers van de verwerkingsverantwoordelijke van de betrokken camera’s, zonder dat die beelden worden doorgestuurd naar of opgeslagen door de politiediensten. Het gaat dus uitsluitend om een recht om de beelden te raadplegen die zich in het informatiesysteem van de verwerkingsverantwoordelijke bevinden, waarbij een beperkte terugblik in de tijd mogelijk is (tot maximaal 90 minuten vóór de aanvang van het bekijken van de beelden), zonder dat de politie de beelden zelf opslaat.

Er dient te worden gepreciseerd dat de mogelijkheid om de beelden binnen een maximale termijn van 90 minuten te herbekijken, zoals voorzien in het ontwerp, strikt beperkt is tot de gevallen waarin de politiediensten toegang krijgen tot de beelden zonder deze zelf op te slaan, en dit uitsluitend via het informatiesysteem van de betrokken verwerkingsverantwoordelijke.

Wanneer de politiediensten beelden in real time wensen te bekijken en daarbij met hun eigen

Advies 70/2026 - 5/18 middelen een opname maken, valt die situatie onder het juridische kader van de wet op het politieambt. Het ontwerp strekt er dan ook niet toe een algemene bevoegdheid voor de politiediensten te creëren of uit te breiden om beelden vooraf op te nemen, maar uitsluitend om op nauwkeurig omschreven en beperkte wijze een tijdelijk recht op raadpleging van die beelden te regelen, met het oog op de rechtszekerheid en de naleving van het evenredigheidsbeginsel.”

8. Onder die omstandigheden, en onverminderd de hierna volgende opmerkingen, is de Autoriteit van oordeel dat het dispositief van het ontwerp een onderscheid moet maken tussen de twee situaties waarop artikel 9 van de camerawet, zoals gewijzigd bij het ontwerp, betrekking heeft:

enerzijds de toegang in real time tot de beelden van de betrokken camera’s en anderzijds, naar aanleiding van die toegang, de bijkomende toegang tot de door de betrokken verwerkingsverantwoordelijke opgeslagen beelden voor een periode van maximaal 90 minuten, te rekenen vanaf het begin van de raadpleging in real time. In zijn advies benadrukt ook het COC dat de gegevensverwerking die met het ontwerp wordt beoogd, duidelijk moet worden onderscheiden van de toegang in real time1. De Autoriteit is van oordeel dat het begrip “in real time” in geen geval op een tegenstrijdige wijze kan worden gedefinieerd.

9. In de memorie van toelichting bij het ontwerp wordt deze uitbreiding als volgt gemotiveerd: “Een strikte invulling van “real time” als louter het ogenblikkelijk doorsturen van beelden volstaat niet om tegemoet te komen aan de operationele noden van de politiediensten.” (in vet aangeduid door de Autoriteit) Daarbij wordt het volgende concrete voorbeeld gegeven:

“De terugkijkmogelijkheid wordt beperkt tot maximaal 90 minuten. Deze termijn houdt rekening met de realiteit van de interventieketen: tussen het plegen van een feit en de effectieve consultatie van camerabeelden verstrijkt immers vaak enige tijd. Het slachtoffer moet tot rust kunnen komen en melding kunnen doen of laten doen, meestal via 101 of 112;

het dispatchingcentrum moet de oproep verwerken en een ploeg uitsturen; de politie verzamelt ter plaatse verklaringen en geeft deze door; pas daarna kan de beeldanalyse plaatsvinden om verdachten, vluchtwegen of medeplichtigen te identificeren en eventueel een dringend signalement te verspreiden. Een kortere termijn zou hiervoor onvoldoende marge laten.” (in vet aangeduid door de Autoriteit)

10. Nu dit is verduidelijkt, heeft de Autoriteit, om na te gaan of een uitbreiding van het toepassingsgebied van artikel 9, vierde lid, van de camerawet daadwerkelijk noodzakelijk is, gelet op de beginselen van evenredigheid en minimale gegevensverwerking en rekening houdend met het 1 COC, Advies van 5 februari 2026 (DA250025) betreffende het voorontwerp van wet tot wijziging van diverse bepalingen die betrekking hebben op de politiediensten, overwegingen 38-39.

Advies 70/2026 - 6/18 positief recht en de bestaande wettelijke mogelijkheden voor de politie om toegang te krijgen tot de door een verwerkingsverantwoordelijke opgeslagen beelden, de aanvrager gevraagd waarom de huidige regels inzake de toegang tot de door verwerkingsverantwoordelijken opgeslagen beelden niet volstaan (aangezien het hier wel degelijk gaat om toegang tot beelden die zijn opgeslagen in het informatiesysteem van de verwerkingsverantwoordelijke die de betrokken plaats beheert). Artikel 9, derde lid, van de camerawet voorziet bijvoorbeeld reeds in een aantal gevallen (met betrekking tot camera’s die zijn geplaatst in voor het publiek toegankelijke besloten plaatsen of niet voor het publiek toegankelijke besloten plaatsen), waaronder, in punt 2°, de verplichting (met een ruim toepassingsgebied) voor de verwerkingsverantwoordelijke om “de beelden kosteloos [over te dragen] [...] aan de politiediensten indien zij hierom verzoeken in het kader van hun opdrachten van bestuurlijke of gerechtelijke politie en de beelden het vastgestelde misdrijf of de vastgestelde overlast betreffen. Indien het een niet voor het publiek toegankelijke besloten plaats betreft, kan de verwerkingsverantwoordelijke of de persoon die onder zijn gezag handelt, evenwel eisen dat er een gerechtelijk mandaat in het kader van een opsporingsonderzoek of gerechtelijk onderzoek wordt voorgelegd.” (in vet aangeduid door de Autoriteit) (opmerking: de Autoriteit spreekt zich in dit advies niet uit over deze bepaling) De Autoriteit heeft de aanvrager bovendien verzocht aan te geven welke eventuele andere regels momenteel de toegang van de politie regelen tot de door de bewakingscamera’s van andere verwerkingsverantwoordelijken opgeslagen beelden.

11. De aanvrager antwoordde het volgende (vertaald door de Autoriteit):

“Vanuit operationeel oogpunt is het voor de politiediensten essentieel dat zij kennis kunnen nemen van de aanleiding en het voorafgaande verloop van bepaalde feiten. Die kennis is onder meer nodig om inzicht te krijgen in het verloop van de gebeurtenissen, eventuele medeplegers of medeplichtigen te identificeren, hun werkwijze vast te stellen en de situatie waarmee de politiediensten worden geconfronteerd correct te beoordelen. In dringende operationele situaties, bijvoorbeeld tijdens een lopende interventie of onmiddellijk na de feiten, laat dit dispositief de politie niet altijd toe om snel te achterhalen wat zich voordien heeft afgespeeld. Daarom wordt voorzien in een beperkte en strikt omkaderde mogelijkheid om, zonder de beelden op te slaan, beelden te raadplegen die kort vóór de interventie zijn opgenomen. Deze maatregel strekt er uitsluitend toe tegemoet te komen aan een onmiddellijke operationele behoefte. Hij vormt een aanvulling op de bestaande mechanismen, zonder deze te vervangen en zonder de geraadpleegde beelden een bijkomende bewijswaarde toe te kennen.

De in de tijd beperkte toegang tot eerdere beelden beantwoordt aan deze concrete en onmiddellijke operationele behoeften.” (in vet aangeduid en onderstreept door de Autoriteit)

12. In tegenstelling tot wat de aanvrager aanvoert, stelt het verstrekte algemene antwoord de Autoriteit niet in staat om “concrete en onmiddellijke operationele behoeften” te identificeren waaraan het positief recht niet zou kunnen beantwoorden. Wel blijkt uit dit antwoord dat de voorgenomen mogelijkheid beperkt moet blijven tot dringende situaties waarin het positief recht niet toelaat de betrokken beelden voldoende snel te raadplegen, gelet op de onmiddellijke behoefte van de politiediensten (wat een concrete motivering vereist). Evenmin wordt in het ontwerp gemotiveerd waarom voor een termijn van 90 minuten is gekozen. Zoals echter blijkt uit overweging 11, voorziet het positief recht reeds in een ruime mogelijkheid om zeer snel toegang te krijgen tot die beelden, wanneer zij betrekking hebben op het vastgestelde misdrijf of de vastgestelde overlast. Onder die omstandigheden is de Autoriteit van oordeel dat de aanvrager, gelet op het positief recht, de noodzaak om de mogelijkheid tot het bekijken van beelden in real time uit te breiden tot de raadpleging van door de betrokken verwerkingsverantwoordelijke opgeslagen beelden tot maximaal 90 minuten in het verleden, niet overtuigend motiveert. Het komt de aanvrager toe de noodzaak van de nieuwe verwerking van persoonsgegevens die hij wil invoeren concreet te motiveren (in de memorie van toelichting bij het ontwerp) en het dispositief van het ontwerp dienovereenkomstig te preciseren (bijvoorbeeld door te bepalen dat het moet gaan om een dringende interventie waarbij de tijdige beschikbaarheid van de beelden, met het oog op een goed verloop van die interventie, niet kan worden gewaarborgd op grond van artikel

9, derde lid, 2°, van de camerawet).

13. Voorts – en deze kwesties houden verband met de hierna volgende uiteenzettingen over de omstandigheden waarin camerabeelden worden geraadpleegd2 – begrijpt de Autoriteit uit het ontwerp dat de toegang tot opgeslagen beelden een tweeledig doeleinde heeft. Ten eerste gaat het, wanneer een misdrijf zojuist is gepleegd of nog wordt gepleegd, om het identificeren van verdachten, slachtoffers, getuigen of bewijsmateriaal. De Autoriteit heeft de aanvrager verzocht te bevestigen dat dit inderdaad de beoogde situatie is. Ten tweede voorziet het ontwerp er als alternatief in dat de beelden kunnen worden geraadpleegd om “de situatie te contextualiseren”. Aangezien de Autoriteit echter niet begreep wat dit begrip concreet inhoudt, heeft zij de aanvrager verzocht dit te verduidelijken3. De aanvrager heeft de volgende aanvullende informatie verstrekt (vertaald door de Autoriteit):

“Met het begrip “contextualisering” wordt in de eerste plaats beoogd de politiediensten in staat te stellen te begrijpen waarom de feiten zich afspelen zoals zij worden waargenomen.

2 Overweging 15 en volgende.

3 In haar vraag aan de aanvrager heeft de Autoriteit aangegeven dat zij uit het ontwerp afleidt dat het terugkijken van beelden (tot maximaal 90 minuten terug) een tweeledig doeleinde dient, waarbij het eerste doeleinde betrekking lijkt te hebben op heterdaadgevallen (identificatie van verdachten, slachtoffers, getuigen of bewijsmateriaal wanneer een misdrijf zojuist is gepleegd of nog wordt gepleegd). De reikwijdte van het tweede doeleinde is daarentegen minder duidelijk: wat wordt bedoeld met “de situatie contextualiseren”? Op welke scenario’s wordt concreet gedoeld? Of houden beide gevallen wel degelijk verband met heterdaad, in welk geval het erom gaat die heterdaadgevallen in hun context te plaatsen?

In bepaalde situaties volstaat het immers niet vast te stellen wat zich op dat moment afspeelt of wat zich weldra zal afspelen, zonder ook inzicht te hebben in de aanleiding of de voorafgaande omstandigheden.

De mogelijkheid om kort terug te gaan in de tijd maakt het aldus mogelijk de situatie in haar geheel beter te begrijpen en het politieoptreden op passende en evenredige wijze af te stemmen.”

14. Onder die omstandigheden, en onverminderd de opmerking in overweging 12 en de hiernavolgende opmerkingen over artikel 9, vierde lid, van de camerawet, is de Autoriteit van oordeel dat het ontwerp evenredig zou kunnen zijn voor zover het de reikwijdte van artikel 9, vierde lid, van de camerawet in gevallen van heterdaad (wanneer een misdrijf wordt gepleegd of zojuist is gepleegd) uitbreidt tot de toegang tot door de verwerkingsverantwoordelijke opgeslagen beelden die dateren van maximaal 90 minuten vóór de aanvang van de realtimeraadpleging. Daarentegen mag het ontwerp niet voorzien in een alternatieve en algemene mogelijkheid om opgeslagen beelden te raadplegen teneinde “de situatie te contextualiseren”. Een dergelijke formulering maakt niet duidelijk welke verwerkingen van persoonsgegevens worden beoogd en voldoet niet aan de vereiste van voorspelbaarheid, zoals neergelegd in artikel 8 van het EVRM en artikel 22 van de Grondwet.

II.2. Omstandigheden waarin camerabeelden worden bekeken in het kader van artikel 9, vierde lid, van de camerawet

15. Los van de reikwijdte van de toegang tot camerabeelden in real time en op een later tijdstip heeft de Autoriteit zich in haar eerdere adviezen meer fundamenteel gebogen over de omstandigheden waarin de politie toegang kan krijgen tot de betrokken camerabeelden en over de waarborgen die daarbij gelden. Voorafgaandelijk verwijst de Autoriteit met name naar de oorsprong en de ontwikkeling van artikel 9, vierde lid, van de camerawet, die zij heeft uiteengezet in de overwegingen 7 tot en met 20 van haar advies nr. 118/2024. Zij beperkt zich ertoe eraan te herinneren dat de toegang in real time tot de camera’s van de openbare vervoersmaatschappijen reeds sinds 2012 bestaat, zodat de aanvrager inmiddels een duidelijk beeld zou moeten hebben van wat in de praktijk wordt verwacht en van de mogelijkheden die artikel 9, vierde lid, van de camerawet biedt.

16. Deze bepaling, gelezen in samenhang met de wet van 5 augustus 1992 op het politieambt (hierna

“WPA”), voorziet in twee categorieën van gevallen waarin camerabeelden in real time kunnen worden geraadpleegd: raadpleging waarbij de politie de beelden opneemt, in welk geval afdeling 1 van hoofdstuk IV van de WPA samen met de camerawet van toepassing is, en raadpleging

Advies 70/2026 - 9/18 waarbij de politie de beelden niet opneemt, in welk geval uitsluitend de camerawet van toepassing is. In beide categorieën van gevallen kunnen de politiediensten handelen in het kader van al hun opdrachten van bestuurlijke politie of in het kader van al hun opdrachten van gerechtelijke politie. De reikwijdte van artikel 9, vierde lid, van de camerawet is bijgevolg ruim.

17. Zoals de Autoriteit in overweging 24 van haar advies nr. 118/2024 heeft uiteengezet, vloeit de vaststelling van de essentiële elementen van de gegevensverwerking in het kader van de werking van een onderzoeks- en controledienst voort uit de toepassing van verschillende regels: die welke de materiële regels vastleggen waarvan de naleving moet worden verzekerd en de daarop toepasselijke sancties (bijvoorbeeld, in dit geval, het Strafwetboek – deze regels hebben een rechtstreekse invloed op de vaststelling van het doeleinde van de verwerking, de categorieën van betrokkenen en de categorieën van verwerkte gegevens), die welke betrekking hebben op de bevoegdheden van de dienst en de procedures om deze uit te oefenen (bijvoorbeeld, in dit geval, de WPA en het Wetboek van Strafvordering – ook deze regels hebben een rechtstreekse invloed op de categorieën van betrokkenen en van verwerkte gegevens, alsook op de ontvangers van die gegevens), en tot slot de regels die specifiek zijn gewijd aan gegevensbescherming (bijvoorbeeld, in dit geval, titel 2 van de WVG), met dien verstande dat uiteraard niet is uitgesloten dat de twee andere genoemde categorieën van regels eveneens regels inzake gegevensbescherming bevatten (zoals de WPA illustreert)4. In dat opzicht verschilt de wijze waarop de gegevensverwerking door een controledienst normatief wordt geregeld wezenlijk van de wijze waarop bijvoorbeeld de oprichting van een gegevensbank wordt geregeld. In dat laatste geval bepalen de wettelijke bepalingen waarbij de gegevensbank wordt opgericht immers op meer rechtstreekse en expliciete wijze de doeleinden en de categorieën van verwerkte gegevens. Voor de talrijke controlediensten waarin het positief recht voorziet, de politie en de strafrechtelijke autoriteiten geldt een soepelere eis ten aanzien van de omschrijving van de essentiële elementen van de gegevensverwerkingen in het toepasselijke normatieve kader, aangezien die elementen doorgaans duidelijk voortvloeien uit de hiervoor beschreven regels die de bevoegdheden (in het bijzonder inzake gegevensverzameling) van de betrokken diensten vastleggen, alsook uit de materiële regels waarvan zij de naleving moeten verzekeren en waarvan zij de schendingen moeten opsporen en vervolgen (bijvoorbeeld strafbare feiten). Dit geldt evenwel slechts voor zover die regels op voldoende voorspelbare wijze zijn geformuleerd, zodat met name duidelijk kan worden vastgesteld welke verwerkingen van persoonsgegevens daar noodzakelijkerwijs uit voortvloeien. Vanuit die optiek worden de volgende opmerkingen geformuleerd.

4 Zie bijvoorbeeld advies nr. 129/2022 van 1 juli 2022 betreffende de artikelen 2 en 7 tot en met 47 van een ontwerp van wet houdende diverse bepalingen inzake Economie (CO-A-2022-110); advies nr. 77/2020 van 24 augustus 2020 over een wetsvoorstel houdende het Wetboek van Strafprocesrecht (CO-A-2020-059), overweging 24; advies nr. 252/2022 van 1 december 2022 met betrekking tot een voorontwerp van wet tot hervorming van boek II van het Strafwetboek (CO-A-2022- 281), overweging 9.

18. In de overwegingen 25 en 26 van haar advies nr. 118/2024 heeft de Autoriteit met betrekking tot de toegang in real time tot de beelden van de betrokken bewakingscamera’s zonder opname door de politie het volgende geoordeeld, hetgeen nog steeds relevant is. Zij was van oordeel dat artikel 9, vierde lid, van de camerawet, gelet op de zeer algemene bewoordingen ervan, de essentiële elementen van de beoogde gegevensverwerkingen niet bepaalt overeenkomstig de beginselen van voorspelbaarheid en legaliteit, zoals neergelegd in artikel 8 van het EVRM en artikel

22 van de Grondwet, en geen enkele waarborg bevat die de evenredigheid van de beoogde gegevensverwerking kan verzekeren. Dat blijkt met name uit de volgende elementen:

• wat het doeleinde van de verwerking betreft, beperkt artikel 9, vierde lid, zich tot een verwijzing naar alle opdrachten van gerechtelijke en bestuurlijke politie (aanvankelijk was de wet van 2012, voor wat de netten van de openbare vervoersmaatschappijen betreft, bedoeld om de veiligheid in het openbaar vervoer te versterken, zoals ook uit de titel bleek; de aanvrager heeft overigens in zijn antwoorden op de verzoeken om informatie van de Autoriteit in het kader van advies nr. 118/2024 bevestigd dat dit inderdaad het nagestreefde doeleinde was);

• het preciseert niet in welke omstandigheden het in real time bekijken van de beelden van de betrokken camera’s gerechtvaardigd kan zijn (bijvoorbeeld tijdens een interventie naar aanleiding van een misdrijf), noch onder welke voorwaarden dat moet gebeuren;

• het duidt geen verwerkingsverantwoordelijke(n) of ontvangers van de gegevens aan (het verwijst enkel naar de politiediensten – opmerking: het behoort tot de bevoegdheid van het COC om zich uit te spreken over de identificatie van de verwerkingsverantwoordelijke(n) binnen de politiediensten);

• wat de betrokken gegevens en de gegevensverwerking zelf betreft, verwijst het op zeer algemene wijze naar alle camera’s die aanwezig zijn op de netten van de openbare vervoersmaatschappijen (zonder onderscheid naargelang het type camera: vast, tijdelijk vast, zichtbaar, mobiel, intelligent - ANPR - of niet, of de plaats van de camera: een voor het publiek toegankelijke niet-besloten plaats, een voor het publiek toegankelijke besloten plaats, zoals een trein of bus, dan wel een niet voor het publiek toegankelijke besloten plaats, zoals kantoren). De Autoriteit merkt hierbij op dat, wat intelligente camera’s betreft, de toegang tot de intelligente functie van de camera niet is toegestaan op grond van artikel 9, vierde lid, van de camerawet. Zij heeft dit reeds in herinnering gebracht in overweging 33 van haar advies nr. 113/2025. Artikel 2, 4/3, van de camerawet definieert een intelligente bewakingscamera als een “bewakingscamera die ook onderdelen en software bevat, die al dan niet gekoppeld aan registers of bestanden, de verzamelde beelden al dan niet autonoom

Advies 70/2026 - 11/18 kunnen verwerken” (in vet aangeduid door de Autoriteit). Artikel 9, vierde lid, van de camerawet heeft betrekking op “toegang in real time tot de beelden” (in vet aangeduid door de Autoriteit) van de betrokken camera’s. Met andere woorden, deze bepaling heeft geen betrekking op de toegang tot de eventuele intelligente functies van de betrokken camera’s of tot het resultaat van die functies (namelijk een beeldstroom verrijkt met aanvullende gegevens; aanvullende informatie die afzonderlijk via de betrokken software beschikbaar is). De Autoriteit spreekt zich hierover dan ook niet uit;

• de begrippen “openbare vervoersmaatschappijen” en “net” worden overigens niet gedefinieerd, zelfs niet door een eenvoudige verwijzing naar de toepasselijke wetgeving.

19. Bij wijze van conclusie kan uit de lezing van artikel 9, vierde lid, van de camerawet niet duidelijk worden afgeleid welke gegevensverwerkingen zullen worden uitgevoerd. De protocollen die destijds ter advies aan de Autoriteit zijn voorgelegd en de antwoorden die de aanvragers daarbij hebben verstrekt, hebben weliswaar een antwoord geboden op deze kwesties, maar die hadden in het toepasselijke normatieve kader (camerawet, WPA en, in voorkomend geval, koninklijk besluit vastgesteld na overleg in de Ministerraad) moeten worden beantwoord. De Autoriteit kwam dan ook tot de conclusie, en handhaaft die conclusie nog steeds, dat artikel 9, vierde lid, van de camerawet in het licht van deze overwegingen moet worden aangepast.

20. In overweging 43 van haar advies nr. 118/2024 heeft de Autoriteit opgemerkt dat, hoewel de antwoorden die de aanvrager aanvankelijk in het kader van haar eerdere adviezen heeft verstrekt, in het algemeen lijken aan te geven dat er zeer verschillende scenario's zijn (beheer van een grootschalig evenement; reactie op een ongeval; “ontdekking van een misdrijf”; een interventie die moet worden “gestuurd”, een geval waarnaar het protocol verwijst, enz.) die aanleiding geven tot verwerking en tot zeer verschillende verwerkingen, er zich niettemin (gerechtvaardigde) scenario's lijken af te tekenen (bijvoorbeeld het organiseren van een grootschalig evenement waarbij bewaking van de reizigers nodig is om de veiligheid in het openbaar vervoer te garanderen; melding van het plegen van een strafbaar feit op het openbaarvervoernetwerk; melding van een ongeval op het openbaarvervoernetwerk; oproep tot hulp van het openbaarvervoernetwerk; enz.). In overweging 8 van haar advies nr. 113/2025 verwees de Autoriteit eveneens naar het algemene geval van heterdaad (een misdrijf dat wordt gepleegd of zojuist is gepleegd).

21. Wat vervolgens de toegang in real time tot de beelden van de betrokken bewakingscamera’s met opname door de politie betreft, heeft de Autoriteit zich eveneens uitgesproken in overweging 13 van haar advies nr. 113/2025. Zij was van oordeel dat de in overweging 18 hierboven in herinnering gebrachte opmerkingen minstens gedeeltelijk ook gelden voor de toegang in real time tot de camera’s van de betrokken openbare vervoersmaatschappij wanneer door de politie, met Advies 70/2026 - 12/18 eigen middelen, een opname wordt gemaakt. Hoewel afdeling 1 van hoofdstuk IV van de WPA, in tegenstelling tot artikel 9, vierde lid, van de camerawet, aanvullende waarborgen bevat (en preciezer is wat betreft de betrokken camera’s), biedt deze afdeling geen antwoord op alle kwesties die in deze overweging worden opgeworpen, en in het bijzonder:

• biedt de WPA wat betreft het doeleinde van de gegevensverwerking geen directe meerwaarde ten opzichte van artikel 9, vierde lid, dat eveneens van toepassing is en dat enkel verwijst naar alle opdrachten van gerechtelijke en bestuurlijke politie, zonder voor die opdrachten specifiek het versterken van de veiligheid in het openbaar vervoer te noemen;

• lijkt de WPA evenmin te preciseren onder welke omstandigheden het in real time bekijken van de beelden van de betrokken camera’s gerechtvaardigd kan zijn (bijvoorbeeld tijdens een interventie), noch onder welke voorwaarden dat moet gebeuren (op dit aspect wordt hieronder eveneens teruggekomen, onder de titel “Waarborgen voor het bekijken van camerabeelden”).

22. De Autoriteit is van oordeel dat dit ontwerp een gelegenheid biedt om artikel 9, vierde lid, van de camerawet aan te passen in het licht van de voorgaande uiteenzettingen. Zij heeft immers reeds in overweging 19 van haar advies nr. 118/2024 in herinnering gebracht dat de sluiting van protocollen, zelfs indien zij aan het advies van de Autoriteit worden onderworpen, geen oplossing kan bieden voor een eventuele niet-inachtneming door artikel 9, vierde lid, van de camerawet van de beginselen van voorspelbaarheid en legaliteit, zoals neergelegd in artikel 8 van het EVRM en artikel 22 van de Grondwet.

II.3. Waarborgen voor het bekijken van camerabeelden in het kader van artikel 9, vierde lid, van de camerawet

23. In haar advies nr. 118/2024 (waarin de Autoriteit in overweging 8 met name verwijst naar de oorspronkelijke standpunten van de Raad van State en de Commissie voor de bescherming van de persoonlijke levenssfeer) heeft zij gewezen op de vragen die rijzen met betrekking tot de waarborgen

– inzake de evenredigheid en de voorspelbaarheid5 van de beoogde gegevensverwerkingen die gelden voor het bekijken door de politie van de relevante beelden in het kader van artikel 9, vierde lid, van de camerawet. In het algemeen, onverminderd de overwegingen 18 en 19, kunnen die waarborgen betrekking hebben op:

5 Sommige van de in deze paragraaf genoemde “waarborgen” kunnen behoren tot de vaststelling van de essentiële elementen.

• de duur van het bekijken van de beelden (stelselmatigheid; beperking in de tijd; mogelijkheid tot verlenging). Daarbij dient met name te worden verwezen naar de opmerking van de Raad van State over de vraag of het bekijken al dan niet blijvend kan zijn en of het bekijken al dan niet stelselmatig kan plaatsvinden, waarnaar de Autoriteit verwees in haar advies nr.

118/2024 – heel concreet rijst bijvoorbeeld de vraag of wordt overwogen om beelden continu te verspreiden en te bekijken via een applicatie in een daarvoor bestemde politieruimte6;

• in voorkomend geval, de toepassing van versterkte waarborgen naargelang van de plaats waar de camera’s zijn opgesteld;

• de beperking van de personen die bevoegd zijn om het bekijken van de beelden op te starten;

• de eventuele noodzaak om, wat de algemene mogelijkheid tot het bekijken van de beelden betreft (dat wil zeggen niet voor elke gegevensverwerking), te beschikken over een toestemming van een derde instantie, zoals de bevoegde gemeenteraad (het geval bedoeld in de WPA en hieronder in herinnering gebracht) (in voorkomend geval zou, afhankelijk van de gevallen waarin de beelden uiteindelijk in real time mogen worden bekeken, en in het bijzonder indien die gevallen bijvoorbeeld verder zouden gaan dan interventies in geval van heterdaad, ook kunnen worden nagegaan of de toestemming van de verwerkingsverantwoordelijke zelf – de beheerder van de betrokken plaats – vereist is);

• het toezicht op het bekijken van de beelden, bijvoorbeeld, wat de opdrachten van gerechtelijke politie betreft, door het Openbaar Ministerie;

• de rapportering over het bekijken van de beelden.

24. In het positief recht zijn aanvullende waarborgen bijvoorbeeld opgenomen in afdeling 1 van hoofdstuk IV van de wet van 5 augustus 1992 op het politieambt (hierna “WPA”) (“De algemene vorm en voorwaarden van uitvoering van de opdrachten”), die naast artikel 9, vierde lid, van de camerawet van toepassing is wanneer de politiediensten de beelden in real time bekijken en daarbij met eigen middelen een opname maken. Het gaat in het bijzonder om de volgende waarborgen: de 6 In dit verband merkt de Autoriteit nog op dat de Commissie voor de bescherming van de persoonlijke levenssfeer reeds het volgende had benadrukt: “Hoewel er inderdaad een zekere noodzaak bestaat dat politiediensten bij bepaalde, aangelegenheden in real time toegang kunnen hebben tot beelden van een andere verantwoordelijke voor de verwerking om onmiddellijk te kunnen ingrijpen, kan niet ontkend worden dat de privacyimpact zwaar is. De Commissie sluit dus niet uit dat het in bepaalde, bijzonder gemotiveerde en specifieke gevallen aangewezen kan zijn om in een real time toegang voor de politie te voorzien, maar ze is van oordeel dat de huidige argumentatie voor een algemene toelating niet overtuigend is. Dit punt verdient in elk geval een grondig parlementair debat.” CBPL, advies nr. 15/2016 van 27 april 2016 met betrekking tot een voorontwerp van wet tot wijziging van de wet op het politieambt en van de wet van 21 maart 2007 tot regeling van de plaatsing en het gebruik van bewakingscamera’s (CO-A-2016-017), overweging 48.

Advies 70/2026 - 14/18 verplichting om een principiële toestemming te verkrijgen (naargelang van het geval van de gemeenteraad of van de minister van Binnenlandse Zaken)7; regels inzake de bewaring van de gegevens8 en de toegang tot de bewaarde gegevens9; en regels betreffende het register van de verwerkingen10.

Artikel 25/5, § 1, van de WPA bepaalt bovendien het volgende: “Het gebruik van camera's vindt plaats op beslissing en onder de verantwoordelijkheid van de politieambtenaar bedoeld in de artikelen 7 tot

7/3[11], die waakt over de naleving van de proportionaliteits- en subsidiariteitsbeginselen.”12

25. Opmerking: artikel 25/3, § 1, 2°, b), van de WPA bepaalt dat het akkoord van de beheerder van de plaats (wanneer die niet de politie is en het camera’s betreft die zich bevinden in voor het publiek toegankelijke besloten plaatsen13)14, een waarborg die bijdraagt tot de evenredigheid van de beoogde gegevensverwerkingen15, alleen vereist is wanneer de politie in de betrokken plaatsen haar eigen camera’s gebruikt. Dit gezegd zijnde merkt de Autoriteit op dat, wat realtimetoegang betreft, de Commissie voor de bescherming van de persoonlijke levenssfeer herhaaldelijk heeft gewezen op het belang van het akkoord van de derde entiteit die verantwoordelijk is voor de betrokken camera’s16. De in dit

7 Artikel 25/4 van de WPA.

8 Artikel 25/6 van de WPA.

9 Artikel 25/7 van de WPA.

10 Artikel 25/8, § 1, van de WPA.

11 Deze bepalingen verwijzen in wezen naar de hiërarchie van de leden van het operationeel kader van de politiediensten (overste van de politiedienst, korpschef van de lokale politie, bestuurlijke directeur-coördinator).

12 Artikel 25/5, § 2, van de WPA heeft betrekking op de situatie waarbij andere personen dan leden van de politiediensten toegang in real time hebben tot de beelden van de betrokken camera's. Deze mogelijkheid blijft in dit advies buiten beschouwing, aangezien het gaat om toegang tot beelden door de politiediensten zelf. Toegang door andere personen moet worden beoordeeld in overeenstemming met de andere wettelijke bepalingen die dit regelen.

13 Een voor het publiek toegankelijke besloten plaats is, overeenkomstig artikel 25/2, 5°, van de WPA, “elk gebouw of elke door een omsluiting afgebakende plaats, bestemd voor het gebruik door het publiek waar diensten aan het publiek kunnen worden verstrekt”.

14 Artikel 25/3, § 1, 2°, van de WPA.

15 Zie in dit verband met name Parl. St., Kamer van volksvertegenwoordigers, nr. 54-2855/003, Verslag namens de Commissie voor de Binnenlandse Zaken, de Algemene Zaken en het Openbaar Ambt, Antwoorden van de vice-eersteminister en minister van Veiligheid en Binnenlandse Zaken, op de vragen die tijdens de algemene bespreking zijn gesteld, p. 69:

“Door te voorzien in de beperking van deze mogelijkheid tot limitatief opgesomde plaatsen, die in het bijzonder zijn blootgesteld aan veiligheidsrisico’s (luchthavens, havens, stations, enzovoort) en door de mogelijkheid te verbinden aan de machtiging van de beheerder van deze plaats, is erover gewaakt dat zowel de proportionaliteits- en subsidiariteitsbeginselen als de geest van de camerawet zijn nageleefd.

Immers, reeds toen er sprake was om de politie over de algemene lijn de mogelijkheid te geven om toegang in real time te hebben tot de beelden van de camera’s geïnstalleerd op de besloten plaatsen, merkte de Privacycommissie in haar advies 15/2016 op dat “hoewel er immers een zekere noodzaak bestaat opdat de politiediensten, in bepaalde omstandigheden, in real time toegang kunnen hebben tot de beelden van een andere verantwoordelijke voor de verwerking om onmiddellijk te kunnen optreden, kan men niet ontkennen dat de impact inzake privacy belangrijk is. De Commissie sluit dus niet uit dat in bepaalde bijzonder specifieke gevallen kan worden aangegeven om een toegang in real time door de politie te voorzien, maar zij is van mening dat de huidige argumentering voor een algemene toelating niet overtuigt.” Deze opmerking kan a fortiori worden aangehaald wat betreft de mogelijkheid voor de politie om zelf camera’s op deze plaatsen te installeren.” (in vet aangeduid door de Autoriteit)

16 In overweging 8 van haar advies nr. 50/2016 van 21 september 2016 met betrekking tot een voorontwerp van wet tot wijziging van de wet op het politieambt en de wet van 21 maart 2007 tot regeling van de plaatsing en het gebruik van bewakingscamera’s (CO-A-2016-062) neemt de Commissie voor de bescherming van de persoonlijke levenssfeer met name het volgende in overweging:

“Wat de hypothese betreft waarin de beheerders hun eigen camera’s ter beschikking stellen van de politie (bv. camera van de uitbater van een luchthaven, die ook door de politie wordt gebruikt), kan ook de vraag gesteld worden of een dergelijk gemengd gebruik wel toegelaten is, gelet op het feit dat de camerawet die mogelijkheid niet voorziet (die mogelijkheid wordt enkel in voorontwerp 1 en niet in voorontwerp 2 voorzien). Indien dit gemengd gebruik van dezelfde camera’s mogelijk zou zijn, dringt

Advies 70/2026 - 15/18 advies in aanmerking genomen mogelijkheid kan overigens worden vergeleken met de mogelijkheid bedoeld in artikel 9, derde lid, 3°, van de camerawet17, maar gaat verder in termen van inmenging, aangezien het akkoord van de beheerder van de plaats hier niet vereist is. Hoewel het ontbreken van een verplichting om het akkoord van de beheerder van de betrokken plaats (de openbare vervoersmaatschappij) te verkrijgen in bepaalde gevallen gerechtvaardigd kan zijn, is het des te belangrijker dat de omstandigheden waaronder realtimetoegang wordt verkregen, duidelijk worden omschreven in het toepasselijke normatieve kader (zie de overwegingen 18 en 19).

de Commissie er in elk geval op aan dat de beelden door de verschillende verantwoordelijken gescheiden zouden verwerkt worden, zodat er strikt over gewaakt wordt dat elke verantwoordelijke voor de verwerking zijn rol speelt binnen de perken van de regelgeving die op elk van hen toepasselijk is[...].

Verder is het de Commissie niet duidelijk hoe deze mogelijkheid om camera’s te gebruiken in welbepaalde voor het publiek toegankelijke besloten plaatsen, zich verhoudt tot de mogelijkheid (zie artikel 14 voorontwerp 2, dat artikel 9 van de Camerawet wijzigt) voor de politie om beelden in real time te laten overdragen. Bij de real time overdracht is het bijvoorbeeld wel vastgelegd dat er een akkoord moet zijn met de verantwoordelijke beheerder van de camera. Maar stel dat die verantwoordelijke weigert in te stemmen met een real time-overdracht van de beelden, kan de politie zich dan nog beroepen op artikel 2 van voorontwerp 1 om toch in real time en dwingend over camerabeelden van die plaats te beschikken? De Commissie gaat ervan uit dat de politie dit niet dwingend kan opleggen.

Het komt de steller van het ontwerp toe hieromtrent duidelijk te scheppen. [...]”

In overweging 17 van haar advies nr. 53/2017 van 20 september 2017 met betrekking tot een voorontwerp van wet tot wijziging van de wet op het politieambt en de wet van 21 maart 2007 tot regeling van de plaatsing en het gebruik van bewakingscamera’s (CO-A-2017-054) stelt de Commissie voor de bescherming van de persoonlijke levenssfeer het volgende:

“Ten tweede komt de Commissie terug op de mogelijkheid die in het voorontwerp aan de politie geboden wordt om camera’s te gebruiken in welbepaalde voor het publiek toegankelijke besloten plaatsen (bv. luchthavens), waarvan de politie niet de beheerder is (artikel 8 voorontwerp).

De Commissie constateert dat artikel 8 van het voorontwerp samen dient gelezen te worden met artikel 78, 4°, van het voorontwerp, waar de mogelijkheid wordt geregeld om in real time beelden van private bewakingscamera’s die in bepaalde voor het publiek toegankelijke besloten plaatsen zijn opgesteld, aan de politie over te dragen. De Commissie heeft ter zake de volgende opmerkingen:

a) Een real time overdracht van beelden van een private camera is enkel mogelijk als de beheerder van de betrokken plaats hiertoe zijn akkoord geeft en in twee welbepaalde situaties [[voetnoot:] “Het is de Commissie overigens niet geheel duidelijk of de punten a) en b) van het ontworpen artikel 9,3° van de Camerawet cumulatief dienen toegepast te worden dan wel of er twee aparte gevallen geviseerd worden.”]. Een eerste geval betreft de plaatsen die door de Koning worden aangeduid. Het tweede geval waarin een dergelijke real time overdracht mogelijk is, betreft situaties waarin er “zich een feit voordoet waarvoor de tussenkomst van politiediensten vereist kan zijn” en mits “naleving van de regels die gelden op het vlak van de private en bijzondere veiligheid”. De Commissie merkt dat de eerste geciteerde zinsnede bijzonder ruim en vaag is. Zij suggereert aldus om in een betere afbakening te voorzien. Betreffende de zinsnede die verwijst naar de regels op het vlak van de private en bijzondere veiligheid, verwijst de Commissie naar haar opmerking in randnummer 22.

b) Ten tweede is er ook geen tijdspanne voorzien gedurende dewelke de real time overdracht mogelijk is. Wordt dit ook overgelaten aan de modaliteiten van het akkoord tussen de beheerder van de plaats en de politie? […]”

17 Volgens hetwelk:

“De personen die toegang hebben tot de beelden, hebben een discretieplicht omtrent de persoonsgegevens die de beelden opleveren, met dien verstande dat de verwerkingsverantwoordelijke inzake voor het publiek toegankelijke besloten plaatsen of niet voor het publiek toegankelijke besloten plaatsen of de persoon die onder zijn gezag handelt, de beelden :

[…]

3° kan, wanneer het een voor het publiek toegankelijke besloten plaats betreft, en indien er een akkoord, waarvan de modaliteiten werden bepaald door een schriftelijke overeenkomst, werd afgesloten tussen de verwerkingsverantwoordelijke en de betrokken politiedienst :

a) overdragen in real time aan de politiediensten, voor de beveiliging van door de Koning bepaalde plaatsen, bij koninklijk besluit vastgesteld na overleg in de Ministerraad, waarvan het ontwerp voor advies wordt voorgelegd aan de Gegevensbeschermingsautoriteit die, door hun aard, een bijzonder risico voor de veiligheid inhouden;

b) overdragen in real time aan de politiediensten, met naleving van de regels die gelden op het vlak van de private en bijzondere veiligheid, wanneer zich een feit voordoet waarvoor hun tussenkomst vereist kan zijn.” (in vet aangeduid door de Autoriteit)

26. Met betrekking tot de uitvoering van opdrachten van bestuurlijke politie, wanneer de politie de beelden bekijkt zonder een opname te maken en de voormelde bepalingen van de WPA bijgevolg niet van toepassing zijn, is de Autoriteit, overeenkomstig de redenering die zij heeft gevolgd in overweging 16 van haar advies nr. 118/2024, van oordeel dat het aan de aanvrager staat de specifieke bepalingen aan te geven die waarborgen zouden inhouden van het type waarnaar hiervoor is verwezen, met inbegrip van de waarborgen waarop de Raad van State en de Commissie voor de bescherming van de persoonlijke levenssfeer hebben gewezen. Bij gebrek aan (een) specifieke bepaling(en) die in dergelijke waarborgen voorzie(t)(n), is de Autoriteit van mening dat het normatieve kader dat op dit gebied van toepassing is, dienovereenkomstig moet worden aangepast.

De Autoriteit heeft er tevens aan herinnerd dat de algemene regels inzake gegevensbescherming niet kunnen worden beschouwd als dergelijke specifieke waarborgen.

27. Het in real time bekijken van de beelden in het kader van een opdracht van gerechtelijke politie en van een bijzondere opsporingsmethode geeft voor de Autoriteit geen aanleiding tot opmerkingen. Dat gezegd zijnde heeft de Autoriteit op basis van de informatie die haar was verstrekt (zie de overwegingen 6 tot en met 8 van advies nr. 113/2025) eveneens erkend dat er wel degelijk een legitiem geval lijkt te bestaan waarin de beelden van de betrokken bewakingscamera’s in real time worden bekeken buiten het kader van een bijzondere opsporingsmethode, namelijk in geval van heterdaad. Zij was (en blijft) evenwel van oordeel, zoals uiteengezet in overweging 9 van advies nr. 113/2025, dat het op dat scenario toepasselijke normatieve kader nog moet worden vastgesteld, rekening houdend met de uiteenzettingen in dit advies en in de eerdere adviezen van de Autoriteit (beoogde hypothese; toepasselijke waarborgen; en in dit geval, wat betreft opdrachten van gerechtelijke politie, welke controle door de bevoegde gerechtelijke autoriteit?18).

18 De Commissie voor de bescherming van de persoonlijke levenssfeer herinnerde met name in haar advies nr. 50/2016 van 21 september 2016 met betrekking tot een voorontwerp van wet tot wijziging van de wet op het politieambt en de wet van 21 maart 2007 tot regeling van de plaatsing en het gebruik van bewakingscamera’s (CO-A-2016-062), in overweging 6, aan het volgende met betrekking tot het onderscheid tussen de opdrachten van bestuurlijke politie en de opdrachten van gerechtelijke politie:

“Het onderscheid tussen de bestuurlijke en gerechtelijke politiefunctie is van groot belang omdat de verantwoordelijke overheden andere zijn en niet dezelfde mate van onafhankelijkheid hebben. Bij de eerste zijn dat de bestuurlijke overheden (vooral burgemeester en in mindere mate de Minister), bij de tweede de gerechtelijke overheden (openbaar ministerie, onderzoeksrechter, onderzoeksgerechten). De controle op de gerechtelijke politiefunctie is heel wat dwingender, directer en onafhankelijker dan op de bestuurlijke politiefunctie. Indien alleen een burgemeester toezicht houdt op het politieoptreden zijn er duidelijk minder garanties op behoorlijk en wetsconform politieoptreden vermits hij ook de rechtstreekse gezagsoverheid is van de betrokken politie.”

OM DEZE REDENEN, is de Autoriteit de volgende mening toegedaan:

1. Onverminderd de volgende opmerkingen dienen de twee situaties waarop artikel 9, vierde en vijfde lid, zoals ingevoegd door het ontwerp in de camerawet, betrekking heeft, van elkaar te worden onderscheiden. Het gaat enerzijds om de toegang in real time tot de beelden van de betrokken camera’s en anderzijds, naar aanleiding van die toegang, om de bijkomende toegang tot de door de betrokken verwerkingsverantwoordelijke opgeslagen beelden voor een periode van maximaal 90 minuten, te rekenen vanaf het begin van de raadpleging in real time (overwegingen 7-8);

2. De aanvrager motiveert niet op overtuigende wijze waarom artikel 9, vierde lid, van de camerawet moet worden uitgebreid tot de raadpleging van beelden die door de betrokken verwerkingsverantwoordelijke zijn opgeslagen en die dateren van maximaal 90 minute n vóór de aanvang van de realtimeraadpleging. Het staat aan de aanvrager om de noodzaak van de nieuwe verwerking van persoonsgegevens die hij beoogt in te voeren concreet te motiveren (in de memorie van toelichting bij het ontwerp) en het dispositief van het ontwerp dienovereenkomstig te preciseren (bijvoorbeeld door te bepalen dat het moet gaan om een dringende interventie waarbij de tijdige beschikbaarheid van de beelden, met het oog op een goed verloop van die interventie, niet kan worden gewaarborgd op grond van artikel 9, derde lid, 2°, van de camerawet);

Onverminderd deze opmerking en de hiernavolgende opmerkingen over artikel 9, vierde lid, van de camerawet, zou het ontwerp evenredig kunnen zijn voor zover het de reikwijdte van artikel 9, vierde lid, van de camerawet in gevallen van heterdaad (wanneer een misdrijf wordt gepleegd of zojuist is gepleegd) uitbreidt tot de toegang tot door de verwerkingsverantwoordelijke opgeslagen beelden die dateren van maximaal 90 minuten vóór de aanvang van de realtimeraadpleging. Daarentegen mag het ontwerp niet voorzien in een alternatieve en algemene mogelijkheid om opgeslagen beelden te raadplegen teneinde “de situatie te contextualiseren” (overwegingen 9-14);

3. Er moet rekening worden gehouden met de oorsprong en de ontwikkeling van artikel 9, vierde lid, van de camerawet, zoals uiteengezet in de overwegingen 7 tot en met 20 van advies nr. 118/2024. Aangezien reeds sinds 2012 sprake is van toegang in real time tot de camera’s van de openbare vervoersmaatschappijen, moet de aanvrager inmiddels een duidelijk beeld hebben ontwikkeld van hetgeen in de praktijk wordt verwacht en van de mogelijkheden die artikel 9, vierde lid, van de camerawet biedt (overweging 15);

4. Artikel 9, vierde lid, van de camerawet moet zodanig worden aangepast dat de essentiële elementen van de toegestane verwerkingen van persoonsgegevens (het in real time bekijken van camerabeelden en het bekijken van tot 90 minuten eerder opgenomen camerabeelden)

er duidelijk uit blijken. In zijn huidige vorm laat deze bepaling, zoals de Autoriteit reeds heeft uiteengezet in haar adviezen nrs. 118/2024 en 113/2025, niet toe te voorzien welke gegevensverwerkingen in concreto zullen worden uitgevoerd (de omstandigheden (hypothesen) en de voorwaarden waaronder de politiediensten de beelden van de betrokken bewakingscamera’s in real time zullen kunnen raadplegen), ongeacht of het gaat om het bekijken van de beelden (met of zonder opname van de beelden door de politiediensten met eigen middelen) in het kader van de uitoefening van hun opdrachten van bestuurlijke politie, dan wel om het bekijken van de beelden in het kader van de uitoefening van hun opdrachten van gerechtelijke politie buiten de toepassing van een bijzondere opsporingsmethode. De sluiting van protocollen, ook al worden die aan het advies van de Autoriteit onderworpen, kan een eventuele niet-inachtneming door artikel 9, vierde lid, van de camerawet van de beginselen van voorspelbaarheid en legaliteit, zoals neergelegd in artikel 8 van het EVRM en artikel 22 van de Grondwet, niet verhelpen (overwegingen 14-22);

5. De aanvrager moet de specifieke bepalingen van de normen aangeven die specifieke waarborgen zouden inhouden voor het bekijken door de politiediensten van de beelden van de betrokken bewakingscamera’s, zonder dat zij met eigen middelen een opname van de beelden maken, bij de uitoefening van hun opdrachten van bestuurlijke politie en van gerechtelijke politie buiten de toepassing van een bijzondere opsporingsmethode. Bij gebrek aan (een) specifieke bepaling(en) die in dergelijke waarborgen voorzie(t)(n), moet het toepasselijke normatieve kader dienovereenkomstig worden aangepast. De algemene regels inzake gegevensbescherming kunnen niet als dergelijke specifieke waarborgen worden beschouwd (overwegingen 23-27).

Voor de Autorisatie- en Adviesdienst, (get.) Alexandra Jaspar, directeur

(…)

CONTROLEORGAAN OP DE POLITIONELE INFORMATIE

Uw referentie

Onze referentie

Bijlage(n)

Datum

DA250025 05.02.2026

Betreft: Advies betreffende het voorontwerp van wet tot wijziging van diverse bepalingen die betrekking hebben op de politiediensten

Het Controleorgaan op de politionele informatie (hierna afgekort ‘COC’ of ‘Controleorgaan’).

Gelet op de wet van 30 juli 2018 betreffende de bescherming van natuurlijke personen met betrekking tot de verwerking van persoonsgegevens (BS, 5 september 2018, hierna afgekort als ‘WVG’) inzonderheid het artikel 59 §1, 2e lid, artikel 71 en Titel VII, inzonderheid artikel 236.

Gelet op de wet van 3 december 2017 tot oprichting van een Gegevensbeschermingsautoriteit (hierna afgekort ‘WOG’).

Gelet op de wet van 5 augustus 1992 op het politieambt (hierna ‘WPA’).

Gelet op de wet van 7 december 1998 tot organisatie van een geïntegreerde politie, gestructureerd op twee niveaus (hierna ‘WGP’).

Gelet op de Law Enforcement Directive 2016/680 van 27 april 2016 (hierna ‘LED’).

Gelet op de wet van 25 december 2016 betreffende de verwerking van passagiersgegevens.

Gelet op Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 “betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van Richtlijn

95/46/EG” (algemene verordening gegevensbescherming of ‘AVG’);

Gelet op het verzoek van de ministers van Veiligheid en Binnenlandse Zaken van 22 december 2025;

Gelet op het verslag van de heer Ronny Saelens, Lid-Raadsheer a.i. van het Controleorgaan.

Brengt op 5 februari 2026 het volgend advies uit.

I.

Voorafgaande opmerking nopens de bevoegdheid van het Controleorgaan

1. In het licht van, respectievelijk, de toepassing en omzetting van de Verordening 2016/6791 en de Richtlijn 2016/6802 heeft de wetgever de taken en opdrachten van het Controleorgaan grondig gewijzigd. Artikel 4 § 2, vierde lid, van de organieke wet van 3 december 2017 betreffende de oprichting van een Gegevensbeschermingsautoriteit (hierna afgekort ‘WOG’) bepaalt dat de competenties, taken en bevoegdheden als toezichthoudende autoriteit voorzien door de Verordening

2016/679 voor de politiediensten in de zin van artikel 2,2°, van de wet van 7 december 1998 tot organisatie van een geïntegreerde politie, gestructureerd op twee niveaus, worden uitgeoefend door het Controleorgaan. Het betekent onder meer dat het Controleorgaan ook bevoegd is wanneer politiediensten persoonsgegevens verwerken die buiten de opdrachten van bestuurlijke en gerechtelijke politie vallen, bijvoorbeeld in het kader van sociaaleconomische doeleinden of human ressources verwerkingen. Het Controleorgaan moet geraadpleegd worden bij de voorbereiding van wetgeving of een regelgevende maatregel die verband houdt met de verwerking van persoonsgegevens door de politiediensten van de geïntegreerde politie (zie artikel 59 §1, 2e lid en 236

§2 WVG, artikel 36.4 van de AVG en artikel 28.2 van de Richtlijn politie-justitie). Daarbij heeft het Controleorgaan de opdracht om te onderzoeken of de voorgenomen verwerkingsactiviteit door de politiediensten in overeenstemming is met de bepalingen van Titel 1 (voor de niet operationele verwerkingen)3 en 2 (voor de operationele verwerkingen) van de WVG 4. Daarnaast heeft het COC ook een ambtshalve adviesopdracht voorzien in artikel 236 §2 WVG en een algemene voorlichtingsopdracht van het brede publiek, betrokkenen, verwerkingsverantwoordelijken en verwerkers in de materie van het privacy – en gegevensbeschermingsrecht voorzien in artikel 240 WVG.

2. Wat betreft derhalve in het bijzonder de verwerkingsactiviteiten in kader van de opdrachten van bestuurlijke en/of gerechtelijke politie brengt het Controleorgaan advies uit, hetzij uit eigen beweging, hetzij op verzoek van de Regering of van de Kamer van volksvertegenwoordigers, van een bestuurlijke of gerechtelijke overheid of van een politiedienst, inzake iedere aangelegenheid die betrekking heeft op het politionele informatiebeheer zoals geregeld in Afdeling 12 van Hoofdstuk 4 van de wet op het politieambt5.

3. Het Controleorgaan is, ten aanzien van de politiediensten, de Algemene Inspectie van de federale politie en lokale politie (afgekort ‘AIG’) zoals bedoeld in de wet van 15 mei 2007 op de Algemene

1 Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 “betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van Richtlijn 95/46/EG” (algemene verordening gegevensbescherming of ‘AVG’). 2 Richtlijn (EU) 2016/680 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 “betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door bevoegde autoriteiten met het oog op de voorkoming, het onderzoek, de opsporing en de vervolging van strafbare feiten of de tenuitvoerlegging van straffen, en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van Kaderbesluit 2008/977/JBZ van de Raad” (hierna ‘Richtlijn Politie en Justitie’ of Law Enforcement Directive (LED)). 3 Artikel 4 §2, 4e lid WOG. 4 Artikel 71 §1, 3e lid WVG. 5 Artikelen 59 §1, 2e lid en 236 § 2 WVG.

Inspectie en de Passagiersinformatie-eenheid (hierna afgekort ‘BELPIU’) bedoeld in Hoofdstuk 7 van de wet van 25 december 2016 tevens belast met het toezicht op de toepassing van Titel 2 van de GBW en/of de verwerking van persoonsgegevens zoals bedoeld in de artikelen 44/1 tot 44/11/13 van de wet op het politieambt en/of elke andere opdracht die haar krachtens of door andere wetten wordt verleend6.

4. Het Controleorgaan is ingevolge artikel 281, § 4, van de algemene wet van 18 juli 1977 “inzake douane en accijnzen”, zoals gewijzigd door de wet van 16 mei 2024 “tot wijziging van de wet van 25 december 2016 betreffende de verwerking van passagiersgegevens ten aanzien van de Dienst

Geschillen van de Algemene Administratie van Douane en Accijnzen bevoegd in het kader van de vorderingen gericht aan de BELPIU in fiscale materies.

5. Het COC is tot slot ook belast, in het kader van de dataretentie wetgeving, op grond van artikel

126/3 §1, 8e lid van de wet van 13 juni 2005 betreffende de elektronische communicatie (hierna afgekort ‘WEC’), zoals gewijzigd door de wet van 20 juli 2022 betreffende het verzamelen en het bewaren van de identificatiegegevens en van metagegevens in de sector van de elektronische communicatie en de verstrekking ervan aan de autoriteiten (BS van 8 augustus 2022), met de validatie van de statistieken met betrekking tot het aantal strafbare feiten en de bewaringstermijn voor elk gerechtelijk arrondissement en elke politiezone in het kader waarvan het al zijn bevoegdheden uitoefent die hem zijn toegekend bij titel 7 van de wet van 30 juli 2018. Het is daarnaast ook nog belast, in toepassing van artikel 42 § 3, 2de en 3de lid WPA met de controle van de vorderingen van de Cel Vermiste Personen van de federale politie tot opvraging van de gegevens met betrekking tot de elektronische communicatie betreffende de vermiste persoon.

6. Het Controleorgaan is bevoegd om advies te verlenen over aspecten met betrekking tot de verwerking van informatie en persoonsgegevens en de bescherming van het privéleven door de verwerking van persoonsgegevens voor zover deze betrekking hebben op of in verband staan met de operationele en niet-operationele werking van de politiediensten en/of het personeel van de geïntegreerde politie (hierna ‘GPI7’) en/of voor zover de voor advies voorgelegde ontwerptekst een impact heeft op de politionele informatiehuishouding in het algemeen.

7. Het Controleorgaan is daarnaast niet enkel een gegevensbeschermingsautoriteit maar een toezichthouder die evenzeer wettelijk belast is met de legaliteit, efficiëntie, effectiviteit en economie van de politionele informatiehuishouding8.

6 Artikel 71 §1, derde lid juncto 236 § 3 WVG. 7 Geïntegreerde politie – Police Intégrée. 8 Activiteitenverslag 2021, www.controleorgaan.be, randnummers 3, 52 en in het bijzonder 71: “Het COC heeft echter allerminst alleen oog voor dataprotectie; het heeft evenzeer veel aandacht en is bevoegd voor alle andere operationele aspecten van de politionele informatiehuishouding”; artikel 71 §1 WVG.

II.

Voorwerp van de aanvraag

8. De adviesaanvraag heeft betrekking op een voorontwerp van wet tot wijziging van diverse bepalingen van die betrekking hebben op de politiediensten (hierna ‘voorontwerp’).

9. Blijkens de stellers ervan voorziet het voorontwerp in een brede actualisering van de bepalingen die betrekking of invloed hebben op (het personeel) van de politiediensten. Het betreft in het bijzonder:

- een harmonisatie van de terminologie in de WPA, enerzijds, en de aanpassing van de terminologie aan het Nieuw Strafwetboek (hierna Nieuw Sw.) dat op 8 april 2026 in werking treedt, anderzijds;

- de versterking van de integriteitscontroles bij de rekrutering van politiepersoneel;

- de uitbreiding van de regeling van toegang tot niet-politionele camerabeelden door de politie, enerzijds, en een aanpassing van de kenbaarheidsvereiste voor het gebruik van tijdelijk vaste politiecamera’s, anderzijds;

- het uitwerken van een wettelijke regeling voor de toegang tot operationele politionele gegevensbanken door externe medewerkers van de politiediensten;

- een actualisering van het bevoegdheidsdomein van de Directie Beveiliging (DAB) van de Algemene directie bestuurlijke politie (DGA), om deze in lijn te brengen met de beleidsnota van de minister van Binnenlandse Zaken;

- en tot slot diverse aanpassingen van statutaire bepalingen van het personeel van de politiediensten.

10. In dat verband voorziet het voorontwerp in een aanpassing van de volgende wettelijke kaders:

- het Wetboek van Strafvordering (Sv.);

- de wet op het politieambt (WPA);

- de wet geïntegreerde politie (WGP);

- de wet betreffende het statuut van het personeel van de politiediensten9;

- het KB m.b.t. de rechtspositie van het personeel van de politiediensten (RPPOL)10.

- de Camerawet van 21 maart 200711;

- de wet van 16 mei 2024 betreffende de bevoegdheden op het grondgebied van de leden van de Europese grens- en kustwacht;

Het dringend karakter van de adviesaanvraag

11. Er wordt door de stellers gevraagd om aan het verzoek ‘een dringend karakter’ te verlenen, zonder zich evenwel formeel of uitdrukkelijk op artikel 236 §2, 3de lid WVG te beroepen. Blijkens het voormeld

9 Wet van 26 april 2002 houdende de essentiële elementen van het statuut van de personeelsleden van de politiediensten (de zgn. ‘Exoduswet’). 10 KB van 30 maart 2001 tot regeling van de rechtspositie van het personeel van de politiediensten (RPPOL). 11 Wet van 21 maart 2007 tot regeling van de plaatsing en het gebruik van bewakingscamera’s.

3de lid kan de termijn van zestig dagen tot ten minstens vijftien dagen worden gebracht onder de voorwaarde dat de steller het bijzonder dringend geval met specifieke redenen verantwoordt. Aan deze voorwaarde wordt door de steller niet voldaan.

Hoe dan ook zijn de feitelijk ingeroepen redenen niet aanvaardbaar, omdat de overheid zelf verantwoordelijk is voor de laattijdigheid van de adviesaanvraag, met name wat betreft de omzetting van de EU-Richtlijn 2022/2041 van het Europees Parlement en de Raad van 19 oktober betreffende toereikende minimumlonen in de Europese Unie, die ook van toepassing is op de gewaarborgde bezoldiging van de personeelsleden van de politiediensten. Ook de inwerkingtreding van het Nieuw

SW op 8 april 2026 is reeds gekend sedert 8 april 2024 en dus ook de noodzaak tot aanpassing van o.a. de WPA aan voormeld Nieuw Sw.12 Niettemin heeft het COC, in functie van de omstandigheden en zijn capaciteit, de adviesaanvraag zo spoedig mogelijk behandeld.

12. Aangezien het voorontwerp een ook impact heeft op het informatiebeheer van en door de GPI, enerzijds, en de bescherming van de persoonsgegevens bedoeld in de AVG van de personeelsleden van de politiediensten, anderzijds, zal het Controleorgaan zich in het huidig advies beperken tot die aspecten van het voorontwerp die daarmee in verband staan. Voor het overige verwijst het Controleorgaan naar het advies van de GBA en van de Raad van State.

III.

Analyse van de aanvraag

A) Algemene opmerking

13. In dit advies worden uitsluitend de ontworpen artikelen van voorontwerp in beschouwing genomen waarbij het COC concrete opmerkingen heeft. Daarbij volgt het COC de systematiek van het voorontwerp.

B) Concrete opmerkingen

Wet op het politieambt (WPA)

14. Hoofdstuk 3 van het voorontwerp wijzigt enkele bepalingen van de WPA, waaronder de regeling van het zichtbaar cameragebruik bij de uitvoering van opdrachten van bestuurlijke en gerechtelijke

12 De wetten van 29 februari 2024 die Boek I en Boek II van het Strafwetboek invoeren zijn gepubliceerd in het Belgisch staatsblad van 8 april 2024, met een voorziene inwerkingtreding twee jaar nu publicatie.

politie. In dat verband voorzien de stellers van het voorontwerp in een aanpassing van artikel 25/2

§2, 1ste lid, 1° en 2° WPA (artikel 6 voorontwerp). Dit artikel regelt de wijze waarop politiecamera’s als ‘zichtbaar’ worden beschouwd. Daarbij wordt een onderscheid gemaakt tussen (tijdelijk) vaste camera’s en mobiele camera’s.

15. De stellers van het voorontwerp wensen de verplichting tot het kenbaar maken van het aangeven van het gebruik van tijdelijk vaste camera’s via een pictogram af te schaffen en te vervangen door een “politionele markering” wanneer de camera wordt gemonteerd in een politievoertuig of – (lucht)vaartuig dat zintuigelijk herkenbaar is voor de rechtsonderhorige. In de memorie van toelichting wordt het voorstel tot wetswijzing als volgt verantwoord (verbatim):

(…). “Deze regel (de voorgestelde wetwijziging, n.v.h. COC) zou gelden voor tijdelijk vaste én mobiele camera’s die zijn gemonteerd aan boord van politievoertuigen, -vaartuigen, -luchtvaartuien of elk ander bemand of onbemand voortuig of werkmiddel. Voor bijvoorbeeld een politievoertuig voorzien van striping en uitgerust met een ANPR-camera, dat gedurende een bepaalde periode op een openbare plaats is geparkeerd of stilstaat, is dus niet langer een pictogram vereist. Wanneer een ANPR-camera als tijdelijk vaste camera wordt gebruikt, is het immers praktisch onuitvoerbaar om naast de striping van het voertuig ook nog een pictogram te voorzien”. (…)13

16. De voorziene aanpassing heeft dus als gevolg dat alleen het gebruik van vaste camera’s worden aangegeven via een pictogram wanneer deze niet in of op een politievoertuig, -(lucht)vaartuig of aan politioneel vervoermiddel worden gemonteerd. In de praktijk betekent dit dat alleen nog de (tijdelijk)

vaste camera’s die duurzaam aan de grond worden vastgemaakt via een pictogram moeten worden aangegeven.

17. Bij de motivering van de voorziene wetsaanpassing lijken de stellers van het voorontwerp evenwel uit te gaan van een onjuiste interpretatie van de huidige wet waar wordt gesteld: (…) Wanneer een ANPR-camera als tijdelijk vaste camera wordt gebruikt, is het immers praktisch onuitvoerbaar om naast de striping van het voertuig ook nog een pictogram te voorzien”. (…)14

18. In de huidige stand van de wet moet het zichtbaar gebruik van vaste en/of tijdelijk camera’ worden aangekondigd door middel van een pictogram (artikel 25/2 § 2, 1° WPA). Het is evenwel strikt genomen niet wettelijk verplicht om (ook) een pictogram op het politievoertuig te plaatsen. Ook in de omstandigheid dat een camera gemonteerd in een politievoertuig als een tijdelijk vaste camera wordt gebruikt, wordt de aankondiging van dit cameragebruik immers geregeld door het koninklijk besluit van 22 mei 2019 “tot vaststelling van de wijze waarop het gebruik van vaste en tijdelijk camera’s wordt aangegeven”. Uit het uitvoeringsbesluit kan worden afgeleid dat het pictogram zichtbaar wordt geplaatst aan de toegangswegen van het grondgebied van de gemeente. De bedoeling is immers dat

13 Memorie van Toelichting, p. 6. 14 Memorie van Toelichting, p. 6.

de rechtsonderhorige wordt geïnformeerd (artikel 37 WVG) wanneer hij of zij een zone betreedt die onder politioneel cameratoezicht staat15. Het vrijwillig aanbrengen van een aanvullende pictogram op het politievoertuig versterkt uiteraard de informatievoorziening aan de rechtsonderhorige m.b.t. het casuïstiek gebruik van politiecamera’s, maar is dus geen wettelijk verplichting als dusdanig.

In de hypothese dat in een gemeente geen gebruik wordt gemaakt van (tijdelijk) vaste politiecamera’s, maar wel van mobiele politiecamera’s, volgt uit in de huidige stand van de wet dat de rechtsonderhorige wettelijk gezien pas kennis krijgt van het gebruik van de camera wanneer het operationeel lid dat drager is van deze camera de betrokkene waarschuwt (in zoverre dat mogelijk is)

of het politievoertuig, waarin een mobiele camera is gemonteerd, als een politievoertuig identificeerbaar is.

19. Het initiatief van de stellers van het voorontwerp brengt met zich dat in de hypothese dat dezelfde gemeente uitsluitend gebruik maakt van tijdelijk vaste camera’s gemonteerd aan boord van een politievoertuig, (lucht)vaartuig of op een ander politioneel vervoermiddel voorzien van een politionele markering én van mobiele camera’s, dit cameragebruik niet (meer) moet worden aangegeven via vaste pictogrammen aan de toegangswegen van het grondgebied van de gemeente.

20.1. Niettemin begrijpt het COC de motivering van de stellers van het voorontwerp om de vereiste van het “als dusdanig geïdentificeerd kan worden”, dat in de huidige stand van de wet alleen geldt voor het mobiel cameragebruik, te vervangen door “politionele markeringen”, zoals voorzien in het ontworpen artikel 25/5 §2, 1ste lid, 1°, b) en 2°, a), omdat het begrip identificeerbaarheid (van een politievoertuig) een subjectief begrip is dat verschillend kan worden geïnterpreteerd. Dat was in 202316 trouwens ook een achterliggende reden voor de wetgever om de voorwaarde van ‘identificeerbaar’ voor het gebruik van een mobiele camera (individuele camera) gedragen door een lid van het operationeel kader te versterken met de toevoeging “overeenkomstig artikel 41” (WPA).

20.2. Het begrip “werkmiddel” dat zijn intrede doet in het ontworpen artikel 25/5 §2, 1ste lid, 1°, b)

en 2°, a) wordt niet nader gedefinieerd in het voorontwerp, noch anderszins geduid in het ontwerp van toelichting. Het is het COC niet meteen duidelijk over welk ‘werkmiddel’, dat dus geen voer- of vaartuig is, het zou kunnen gaan.

21. In artikel 33ter WPA worden enkele technische wijzigingen aangebracht met het oog op het harmoniseren van de terminologie van de Nederlandstalige versie. Wat betreft het ontworpen artikel

33ter van het voorontwerp (artikel 14) wordt alleen het woord “vrijheidsberoving” vervangen door het woord “vrijheidsbeneming”. De stellers lijken hierbij over het hoofd te zien dat het 1ste lid van het 15 Zie ook F. SCHUERMANS, R. SAELENS en S. DE PROFT, Politie & Privacy. Operationele verwerking van persoonsgegevens door de politiediensten in hoofdlijnen. Praktijdhandboek, Brussel, Politeia, 2025, 314-315. 16 Wet van 19 oktober 2023 tot wijziging van de wet op het politieambt wat betreft het gebruik van individuele camera’s door politiediensten, artikel 2.

huidig artikel 33ter ook het woord “aangehouden” (1e lid: “aangehouden persoon”) bevat , dat niet wordt vervangen door het woord “arrestatie” (in casu dan “gearresteerde persoon”), terwijl dat wel het geval is in het ten 2° van het artikel 14. Ook het woord “aangehoudenen” in het laatste lid van artikel 33ter lijkt te moeten worden vervangen door het woord “gearresteerden”.

22. Het ontworpen artikel 44/9, 1° t.e.m. 5° (artikel 24) voorziet in een aanpassing van de bewaartermijnen bedoeld in artikel 44/9 WPA teneinde deze in overeenstemming te brengen met de 8 strafniveaus van het Nieuw Sw. Hetzelfde ontworpen artikel voorziet tevens in een invoegen van een nieuw lid tussen het 3de en 4de lid van artikel 44/9 §2 WPA. Het betreft een aanpassing aan de bewaartermijnen van artikel 44/9 voor situaties waarin sprake is misdrijven die door artikel 21bis van het Wetboek van Strafvordering niet worden onderworpen aan de strafrechtelijke verjaring. Voor deze gevallen wordt voorzien in de mogelijkheid om de bewaartermijnen te verlengen om deze in overeenstemming te brengen met het strafonderzoek en de maatschappelijke belangen die gemoeid zijn met de bestrijding van bijzonder ernstige strafbare feiten. Het gaat bijvoorbeeld om misdaden tegen de menselijkheid of terrorisme17. Er wordt voorzien in een verlenging met een nieuwe termijn van “telkens dertig jaar”. Het betreft een gemotiveerd beslissing van de bevoegde procureur des Konings of de onderzoeksrechter.

23.1. Niettegenstaande de legitimiteit van deze voorziene aanpassing, is het COC van oordeel dat ook deze bewaartermijn moet beantwoorden aan het proportionaliteitsbeginsel. Daarom verzoekt het COC om tussen de woorden “van” en “dertig jaar” het woord “maximum” in te voegen. Dit sluit aan bij de ontworpen voorwaarde dat de verlenging van de bewaartermijn wordt gebaseerd op een gemotiveerde beslissing van de bevoegde autoriteit, enerzijds, en voorkomt tevens dat de beslissing algemeen en/of systematisch wordt uitgebracht.

23.2. Meer fundamenteel en tegelijk problematisch is de keuze voor de procureur des Konings of, nog problematischer, de onderzoeksrechter om, in politionele gegevensbanken waarvoor zij niet de verwerkingsverantwoordelijke zijn – dat zijn en blijven immers hic et nunc (daaraan wijzigt het voorontwerp niets) de Minister van Binnenlandse Zaken en Justitie, een beslissingsbevoegdheid te geven nopens politionele bewaartermijnen. Naast het feit dat dergelijke beslissing, in het licht van titel

2 WVG, geconcretiseerd in de WPA, en dus in de huidige stand van de wet, toebehoort aan de formele (de politieministers) en (eventueel) de functionele verwerkingsverantwoordelijke GPI en niet aan een derde (die ook geen enkele verantwoordelijkheid ter zake draagt of moet dragen18, moeten bijkomend

17 Memorie van toelichting, p. 5. 18 Niet zelden wordt actueel door de functionele verwerkingsverantwoordelijke (in de feiten de politiediensten) ten onrechte een zgn. ‘beslissing’ van het OM afgewacht om een persoonsgegeven te wissen of te archiveren – zonder dat er sprake is van de toepassing van artikel 44/11/2 §6, 1ste lid of artikel 44/9 §2, 4e lid, 2de streepje WPA (de beschikbaarheid van de gegevens tijdens een openstaand opsporings- of gerechtelijk onderzoek) - zolang de politie niet werd ingelicht door het OM van zijn standpunt nopens het al dan niet politioneel bewaren van de gegevens. Herhaaldelijk moet het COC de politiediensten erop wijzen dat het OM niet de verwerkingsverantwoordelijke is en ter zake geen enkele zeggenschap heeft, noch enige verantwoordelijkheid draagt vragen gesteld worden bij de gelijke behandeling van de rechtsonderhorige als men dergelijke verlengingsbeslissing overlaat aan de diverse parketten te lande, laat staan de meer dan 120 onderzoeksrechters in het Rijk. Men riskeert zeer snel afwijkende zienswijzen en praktijken tussen parketten onderling, tussen onderzoeksrechters onderling of tussen parketten en onderzoeksrechters te zien. Het is daarnaast vrij duister over welke ‘motieven’ (“gemotiveerde beslissing”) het kan of moet gaan. De toelichting behoudt ook daarover het stilzwijgen. Men kan zich desgevallend wel voorstellen dat bijvoorbeeld een niet bindend advies zou worden gevraagd aan het bevoegde Openbaar Ministerie (ook in gevallen trouwens dat er sprake is van een gerechtelijk onderzoek, teneinde zo veel als mogelijke uniforme beslissingen te bekomen19, desgevallend via een omzendbrief van het College van procureurs-generaal). De beslissing zelf tot al dan niet verlenging van bewaartermijnen komt daarentegen toe aan de verwerkingsverantwoordelijken die daarvoor ook de formele en materiële verantwoordelijkheid dragen, die kan en moet getoetst worden door het COC en finaal eventueel door de rechter.

24. Wat de toepassing in de praktijk van de nieuw ontworpen regels inzake de bewaartermijnen betreft moet het COC vaststellen dat de stellers van het voorontwerp geen enkele aandacht schenken aan problemen en vragen van overgangsrecht.

24.1. Reeds op dit moment wordt het COC bevraagd door DPO’s van politiezones die met de handen in het haar zitten nopens de wijze waarop de nieuwe regels met ingang van 8 april 2026 (zullen)moeten worden toegepast: (verbatim): “Nous nous permettons de vous adresser le présent mail afin d’obtenir des éclaircissements relatifs aux conséquences de l’entrée en vigueur du nouveau Code pénal sur le traitement et l’analyse des demandes d’accès indirect. En effet, notre équipe a pris connaissance des évolutions législatives introduites par le nouveau Code pénal, dont l’entrée en vigueur est prévue pour le 8 avril 2026, et s’interroge sur leur impact analytique et juridique dans le cadre de nos missions. À cet égard, plusieurs questions se posent :

Premièrement, la distinction traditionnelle entre contraventions, délits et crimes n’étant plus maintenue à compter du 8 avril

2026, nous souhaiterions connaître les conséquences de cette réforme sur les délais de conservation et de ventilation actuellement fondés sur ces catégories, notamment en ce qui concerne l’archivage des faits.

Deuxièmement, nous nous interrogeons sur la manière dont devront être justifiés les délais applicables, selon que l’on se réfère à la date de commission des faits, à la date de réception de la demande par nos services ou à celle de sa transmission à votre autorité. À cet égard, conviendra-t-il de porter une attention particulière à la date d’entrée en vigueur du nouveau Code pénal dans nos analyses, ou cette réforme aura-t-elle un impact limité sur l’appréciation des demandes ? Par ailleurs, en cas de réclamations ou de demandes d’informations complémentaires introduites après le 8 avril 2026, pourriez-vous nous indiquer sur quel cadre pénal il conviendra de se fonder pour l’analyse des dossiers concernés. Plus largement, de nombreuses interrogations se posent, en notre qualité de délégués à la protection des données (DPO), quant à l’articulation entre le nouveau

Code pénal et le régime applicable aux demandes d’accès indirect. Nous vous serions reconnaissants de bien vouloir nous communiquer, dans la mesure du possible, des premières orientations ou éléments d’analyse susceptibles de nous guider dans le traitement des futures demandes »20.

19 Zo mag er op gewezen worden dat krachtens artikel 21bis §1, 3e lid Sv. het OM bijvoorbeeld ook beslist over het verlenen van inzage in het strafdossier of het verkrijgen van een afschrift, zelfs tijdens het gerechtelijk onderzoek, voor de niet rechtstreeks belanghebbende; idem dito voor de uitoefening van de gegevensbeschermingsrechten door de niet rechtstreeks belanghebbende krachtens artikel 21ter, 2e lid Sv. 20 Vrije vertaling: “Wij sturen u deze e-mail om opheldering te krijgen over de gevolgen van de inwerkingtreding van het nieuwe Strafwetboek voor de behandeling en analyse van verzoeken om onrechtstreekse toegang. Ons team heeft namelijk kennis

24.2. Ten gronde komt het uiteraard aan de verwerkingsverantwoordelijke Ministers en de GPI zélf toe om het antwoord te verstrekken op de door het terrein en de DPO’s gestelde vragen en de nodige instructies of richtlijnen te geven; dat is niet de rol, noch de verantwoordelijkheid van de toezichthouder.

Vastgesteld moet worden dat het voorontwerp alvast geen antwoord biedt op pertinente vragen van overgangsrecht, die zich onvermijdelijk zullen stellen. De doorgevoerde amenderingen zijn immers beperkt tot de aanpassing van de bewaartermijnen in de WPA, en de artikelen 44/5 en 44/9 in het bijzonder, aan de strafbepalingen en de nieuwe strafniveaus van het Nieuw Sw.

24.3. Nochtans is de impact van de inwerkingtreding van het Nieuw Sw. op de politionele bewaartermijnen van de WPA reëel. Er zijn 2 hypothesen die zich aandienen:

- Hypothese 1: er wordt niets gewijzigd aan de WPA of (wellicht realistischer) dit voorontwerp, met de thans voor advies ingediende wijziging, geraakt niet afgewerkt (is dus m.a.w. nog geen wet) tegen uiterlijk 8 april 2026: op dat moment is de klassieke indeling van misdrijven opgeheven, maar blijven de bepalingen van de WPA (met zijn 3-ledige indeling van de politionele bewaartermijn van 1, 10 of jaar 30 jaar conform de oude indeling) van toepassing.

Ze zijn echter de jure niet meer toepasbaar. Het COC mag hopen dat er voor dat scenario een antwoord klaar ligt en (minstens tijdelijke) richtlijnen aan de GPI-eenheden zullen verstrekt worden.

- Hypothese 2: de nieuwe regels van het huidig voorontwerp (afgezien van eventuele amenderingen tijdens het verdere parlementaire en wetgevende traject) zijn wel tijdig in werking kunnen treden (dus uiterlijk op 08.04.2026). Ook dan stelt zich, in de eerste plaats voor de GPI (én nadien eventueel ook voor het Controleorgaan), de vraag naar de toepasselijke regels en toepasselijke bewaartermijnen, afhankelijk van het feit of de politionele registraties dateren van vóór, of na de inwerkingtreding van de nieuwe regels. Dat is allerminst evident indien er geen overgangsbepaling wordt voorzien. Welke bewaartermijnen zijn van toepassing voor die politionele registraties die dateren van vóór 8 april 2026? De oude of de genomen van de wetswijzigingen die zijn ingevoerd door het nieuw Strafwetboek, dat op 8 april 2026 in werking zal treden, en vraagt zich af wat de analytische en juridische gevolgen hiervan zijn voor onze opdrachten. In dit verband rijzen verschillende vragen Ten eerste gezien het traditionele onderscheid tussen overtredingen, wanbedrijven en misdaden vanaf 8 april 2026 komt te vervallen, willen wij graag weten wat de gevolgen van deze hervorming zijn voor de bewaartermijnen en de indeling die momenteel op deze categorieën zijn gebaseerd, met name wat betreft het archiveren van feiten. Ten tweede vragen we ons af hoe de toepasselijke termijnen moeten worden gemotiveerd, afhankelijk van het feit of we verwijzen naar de datum waarop de feiten zijn gepleegd, de datum waarop de aanvraag door onze diensten is ontvangen of de datum waarop deze aan uw autoriteit wordt overgemaakt. Moeten we in dit verband in onze analyses bijzondere aandacht besteden aan de datum van inwerkingtreding van het nieuw Strafwetboek, of zal deze hervorming slechts een beperkte invloed hebben op de beoordeling van de verzoeken? Kunt u ons bovendien meedelen op welk strafrechtelijk kader we ons moeten baseren voor de analyse van dossiers in geval van klachten of verzoeken om aanvullende informatie die na 8 april 2026 worden ingediend? Meer in het algemeen rijzen er bij ons, in onze hoedanigheid van gegevensbeschermingsfunctionarissen (DPO's), tal van vragen over de samenhang tussen het nieuwe Strafwetboek en de regeling die van toepassing is op verzoeken om onrechtstreekse toegang. Wij zouden u dankbaar zijn indien u ons, voor zover mogelijk, de eerste richtsnoeren of analyse-elementen zou kunnen meedelen die ons kunnen helpen bij de behandeling van toekomstige verzoeken”.

nieuwe? Is de in het voorontwerp voorziene wijzigingen van de bewaartermijnen te beschouwen als een ‘procedurewet’ en onmiddellijk van toepassing (zoals in het strafprocesrecht), ook op registraties die dateren van vóór de inwerkintreding? Dat zou betekenen dat de GPI (en het COC in het kader van een verzoek tot onrechtstreekse toegang bijvoorbeeld) telkens de geregistreerde feiten moeten (her)indelen – en dus ook strafrechtelijk herkwalificeren naar de nieuwe misdrijven voorzien in Boek II Nieuw Sw - in een van de nieuwe strafniveaus om de toepasselijke bewaartermijn te kunnen bepalen. Of moet de GPI het zgn. lex mitior beginsel toepassen en voor de burger/verdachte/verzoeker de meest gunstige regeling nemen (dus de minst lange bewaartermijn), zelfs als de nieuwe termijnen reeds in werking zijn getreden? Quid met de hangende zaken waarin op 08.04.2026 nog geen eindbeslissing werd genomen, enz. …?

Los van de complexe juridische probleemstelling van overgangsrecht dient het COC te waarschuwen voor het feit dat de grote meerderheid van DPO’s, functioneel beheerders en leidinggevenden hiermee zullen worstelen (en wellicht ook hulp zoeken bij het COC …). De GPI moet zich daarop voorbereiden.

Het is dus naar het oordeel van het COC absoluut noodzakelijk dat er een duidelijke en zo éénvoudig mogelijke overgangsregeling wordt voorzien. Daarbij lijkt de meest eenvoudige te ontwerpen regel dat alle feiten (misdrijven) geregistreerd door de politie vóór 8 april 2026 dienen te worden behandeld volgens de oude regels en bewaartermijnen van artikel 44/9 WPA en alle feiten (misdrijven) die geregistreerd worden vanaf 8 april 2026 worden beoordeeld en afgehandeld op grond van de nieuwe regels en dito bewaartermijnen zoals voorzien in het voorontwerp.

25. Artikel 27 van het voorontwerp voorziet eenzelfde verlenging van de bewaartermijn van dertig jaar voor de gegevens die in basisgegevensbank worden bewaard. Daartoe wordt voorzien in een aanvulling van de 3de paragraaf van artikel 44/11/2 met een nieuw lid (dat het dan het 2de lid zou worden). Hierbij verwijst het COC naar dezelfde opmerking als in de randnummers 23.1 en 23.2 (cf.

supra).

26. Het ontworpen artikel 44/11/15 (artikel 31 voorontwerp) WPA voorziet in een uitbreiding van de regeling m.b.t. het politioneel informatiebeheer. Het voormeld artikel bevat 3 paragrafen.

De eerste paragraaf voorziet een rechtsgrond voor de toegang tot (niet) operationele gegevens in operationele politionele gegevensbanken en niet-politionele gegevensbanken waartoe de politiediensten wettig toegang hebben, door en voor:

- ambtenaren van de fiscale administraties die ter beschikking worden gesteld van de federale politie in het raam van de strijd tegen de georganiseerde economische en financiële criminaliteit21;

21 In de betreffende ontworpen paragraaf 3 wordt expliciet verwezen naar Wet van 11 december 1998 betreffende de classificatie, de veiligheidsmachtigingen, de veiligheidsadviezen en de publiek gereguleerde dienst.

- de neutrale operatoren, call takers, die werkzaam zijn bij de communicatie- en informatiecentra (CIC)

van de federale politie;

- en de consulenten die werkzaam zijn bij en voor de politiediensten.

Deze ambtenaren, operatoren en consuleten worden daarbij “gelijkgesteld” met personeelsleden van de politiediensten.

Het eerste lid van de tweede paragraaf van het ontworpen artikel preciseert dat deze toegang wordt verleend op basis van de nood er kennis van te nemen door en onder de verantwoordelijkheid van de leidinggevende van de politiedienst (korpschef, directeur, …) voor wie deze personen de verwerkingsactiviteiten uitvoeren en voor zover de toegang tot de gegevens (informatie en persoonsgegevens) noodzakelijk is voor de uitoefening van hun opdrachten22. De toegang tot deze gegevensbanken gebeurt in overeenstemming met dezelfde regels, procedures en modaliteiten die gelden voor de politieambtenaren “met inbegrip van artikel 44/11/1”.

Het tweede lid voorziet dat “de toegangsprofielen en de identificatie” van deze personen ter beschikking worden gesteld van het Controleorgaan.

De derde pararagraaf voorziet erin dat deze personen moeten beschikking over een positief veiligheidsadvies zoals bedoeld in de Classifcatiewet van 11 december 199823.

27. Blijkens het eerste lid van het ontworpen artikel 44/11/15 zou dus ook artikel 44/11/1 WPA van toepassing zijn op de verwerkingen van en door deze voormelde 3 categorieën van personen (niet leden van de GPI). Dit laatste artikel stelt, kort gezegd, correctioneel strafbaar elk lid van de politiediensten dat wetens en willens:

- persoonsgegevens of informatie achterhoudt die van belang zijn voor de uitoefening van de strafvordering of persoonsgegevens of informatie die aanleiding kunnen geven tot het nemen van maatregelen die noodzakelijk zijn voor de bescherming van personen, van de openbare veiligheid of van de openbare gezondheid;

- nalaat de Algemene Nationale Gegevensbank te voeden zoals geregeld in artikel 44/7 WPA.

28. Het Controleorgaan begrijpt weliswaar de doelstelling van de toepassing van artikel 44/11/1 WPA en de beide daarin voorzien strafbaarstellingen op de eerste categorie van personen, namelijk de ambtenaren van de fiscale administraties die ter beschikking worden gesteld van de federale politie in 22 Hierbij geldt de Gemeenschappelijke bindende richtlijn van 13 juli 2021 van de Ministers van Justitie en van Binnenlandse Zaken met betrekking tot de toegangsregels van de leden van de politiediensten tot de algemene nationale gegevensbank en de basis,- bijzondere en technische gegevensbank als referentiekader, B.S., 13 juli 2021. 23 Wet van 11 december 1998 betreffende de classificatie, de veiligheidsmachtigingen, de veiligheidsadviezen en de publiek geregelde diensten.

het raam van de strijd tegen de georganiseerde economische en financiële criminaliteit24. Deze ambtenaren hebben immers de hoedanigheid van officier van gerechtelijk politie en hebben in dat verband een overeenkomstige verwerkingsbevoegdheid en verwerkingsplicht.

Dat belet niet dat men zich vragen kan en moet stellen nopens de opportuniteit om de ANG voedingsplicht ook uit te breiden naar voormelde fiscale ambtenaren. De steller van het voorontwerp moet zich beraden of dat een pad is dat men wil inslaan. De precedentswaarde is immers groot. Het is ook niet omdat ambtenaren een OGP hoedanigheid hebben dat men ze ook mede verantwoordelijk moet maken voor de kwaliteit van de hele GPI informatiehuishouding en ze dus een (strafrechtelijk sanctioneerbare) vattingsbevoegdheid en zelfs vattingsverplichting moet verlenen. Er zijn ontelbare federale en deelstatelijke ambtenaren van bijzondere inspectiediensten die processen-verbaal opstellen (sociale inspectie, milieu-inspectie, wooninspectie, economische inspectie, enz. …). Ook zij werken vaak samen (zelfs in één en hetzelfde onderzoek) met leden van de GPI maar hebben daarom nog geen ANG vattingsbevoegdheid, laat staan vattingsverplichting. Er bestaat dan weer geen vattingsverplichting – en dus ook geen strafbaarstelling voor de niet voeding - ten aanzien van de leden van de Dienst Enquêtes van het Vast Comité P, noch van de AIG, wat in de praktijk een veel groter probleem is.

Tot slot betekent een dergelijke verplichting ook dat men deze ambtenaren moet opleiden om ze kwalitatief en kwantitatief in de mogelijkheid te stellen tot vatting in de ANG. Laat nu juist daar het schoentje erg knellen, zelfs bij de leden van de GPI, laat staan bij externen, zoals fiscale ambtenaren.

Het COC is van oordeel dat een leesrecht in de ANG voor voormelde fiscale ambtenaren meer dan afdoende is en beantwoordt aan de operationele noden. De vatting van de ANG zelf moet dan gebeuren door de leden van de federale politie aan wie zij ondersteuning bieden.

29. Voor de tweede en derde categorie van personen is de voorziene vattingsbevoegdheid en vattingsverplichting al helemaal een brug te ver.

29.1. Wat de voormelde CIC-medewerkers (de zgn. neutrale calltakers) betreft, worden de via de noodoproepen ontvangen informatie en persoonsgegevens door hen in het CAD25-systeem, dat als een basisgegevensbank wordt beschouwd (artikel 44/12/2 WPA), verwerkt en verder behandeld door, in casu, de politie. Deze CIC-medewerkers hebben daarentegen niet de plicht, noch de bevoegdheid (laat staan de kennis en kunde) om de ANG te voeden.

29.2. Wat de derde categorie personen betreft, namelijk de externe consulenten, hebben deze zelfs geen enkele operationele verwerkingsbevoegdheid. Dat wordt niet anders wanneer zij in functie van 24 KB tot vaststelling van de regels waarbij ambtenaren van de algemene fiscale administratie ter beschikking worden gesteld van de federale politie teneinde deze bij te staan in de strijd tegen de georganiseerde economische en financiële criminaliteit.

25 Computer Aided Dispatching. De CAD maakt het, kort gezegd, mogelijk de noodoproepen (112/101) te behandelen en interventieploegen ter plaatse te sturen.

de omstandigheden, in het raam van de hen afgebakende toegekende niet-politionele opdracht en toegewezen profiel, casuïstisch noodzakelijk toegang hebben tot operationele politionele gegevensbanken. Zij hebben derhalve evident noch de wettelijke verplichting, noch de expertise om de ANG te voeden volgens de regels van de kunst.

Aldus kan artikel 44/11/1 WPA bezwaarlijk van toepassing worden verklaard op de in het ontworpen artikel 44/11/15 WPA geviseerde CIC-medewerkers en de externe consulenten. Evenmin wordt de (noodzaak van de) toepassing van artikel 44/11/1 WPA op deze twee categorieën personen in de memorie van toelichting bij het voorontwerp verantwoord.

30. De tweede paragraaf van hetzelfde ontworpen artikel voorziet dat de toegang tot de gegevensbanken wordt verleend onder “de verantwoordelijkheid” van de korpschef, de commissarisgeneraal, de directeur-generaal of de directeur voor wie deze persoon dagelijks werken. In dat verband worden de stellers van voorontwerp verzocht om tussen de woorden “onder” en “verantwoordelijkheid” de woorden “het gezag bedoeld in artikel 54 van de wet gegevensbescherming en de” in te voegen.

Deze toevoeging is in het belang van de rechtszekerheid en de wettelijke afbakening van politiebevoegdheden (en wie deze laatste kan uitoefenen). Daarmee is het ook duidelijk dat de in het ontworpen artikel 44/11/15 WPA bedoelde categorieën personen, onder het gezag van de functionele “verwerkingsverantwoordelijke” (politiechef) informatie en persoonsgegevens verwerken (politiegegevens). Aldus worden deze personen, in het kader van de uitoefening van hun opdrachten, niet aanzien als een “verwerker” in de zin van artikel 26, 9° WVG. Het verhindert bovendien dat de leidinggevende, om allerlei (drog)redenen, de uitoefening van politieopdrachten (en/of politiebevoegdheden) de facto et de jure aan een private persoon zou uitbesteden door misbruik te maken van de rechtsfiguur van de ‘verwerker’ om diens rol te doen overgaan in een (verkapte of verdoken) politieopdracht en/of de uitoefening van politiebevoegdheden om ze dan maar kunstmatig als ‘steunopdrachten’ te benoemen.

31. Daarnaast rijst de vraag of de voorwaarde dat de drie categorieën van personen beschikken over een positief veiligheidsadvies zoals bedoeld in de Classificatiewet van 11 december 199826 (ontworpen artikel 44/11/15 §3 WPA), in het licht van het evenredigheidsbeginsel, wel het gepaste rechtsinstrument is om het beoogde doel in functie van de draagwijdte van het ontworpen artikel te bereiken, met name: naar gelang de specifieke opdracht en het toegekend profiel een gedeeltelijke toegang (middels lees- of schrijfrechten) tot operationeel politionele gegevensbanken te verlenen. De evenredigheid van deze voorwaarde wordt door de stellers niet verantwoord. De achterliggende reden om de voorwaarde van een positief veiligheidsadvies te voorzien, lijkt ingegeven te worden door het 26 Wet van 11 december 1998 betreffende de classificatie, de veiligheidsmachtigingen, de veiligheidsadviezen en de publiek geregelde diensten.

feit dat er geen andere rechtsgrond is voor de ‘screening’ van personen die geen deel uitmaken van het operationeel kader of het administratief en logistiek kader (bedoeld in de WPA en WGP)27van de

GPI. Het is aan de stellers van het voorontwerp om duidelijkheid te brengen. In dat verband moet tevens worden opgemerkt dat het toekennen van een positief veiligheidsadvies een tijdelijke gelding heeft en dus periodiek moet worden aangevraagd. Deze voorwaarde wordt evenwel niet gesteld wat betreft de integriteitsvereiste van het operationeel kader van de politie, wat, op zijn zachtst gezegd, niet erg logisch is. Zie in dat verband het randnummer 37 (cf. infra).

Wet geïntegreerde politie (WGP)

32. Met het ontworpen artikel 147 (artikel 46) wensen de stellers van het voorontwerp alle twijfels weg te nemen dat de politie ook gemachtigd is om persoonsgegevens te verwerken voor doeleinden die onder de toepassing van de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) vallen. Het COC merkt op dat in het ontworpen artikel niet noodzakelijk moet worden gepreciseerd dat ook de personeelsleden van de politiediensten en de “verwerkers”28 persoonsgegevens kunnen verwerken.

Wat betreft de personeelsleden volgt dit reeds uit artikel 29 AVG. Wat betreft de verwerker wordt de verwerkingsbevoegdheid geregeld in artikel 28 AVG.

33. Niettemin rijst de vraag of het ontworpen 147 niet reeds uit titel V van de WGP voortvloeit, die betrekking heeft op de “Nadere regels betreffende de verwerking van persoonsgegevens”, waarbij artikel 143 e.v. mede in verband staan met de verwerking van persoonsgegeven voor doeleinden die onder de toepassing van de AVG vallen. In zoverre de stellers van het voorontwerp van oordeel zijn dat daarmee de beoogde rechtszekerheid niet zou worden bereikt, wordt voorgesteld om het ontworpen artikel 147 mutatis mutandis te integreren in artikel 146 WGP. Op die manier zou het ontworpen artikel 147 als een nieuw eerste lid van artikel 146 worden ingevoegd.

Het voorgesteld amendement bestaat erin dat het huidige artikel 146 zou worden aangepast als volgt:

“De verwerkingsverantwoordelijken verwerken de persoonsgegevens voor de doeleinden die onder de toepassing van de algemene verordening vallen die door of krachtens de wet worden geregeld.

De verwerkingsverantwoordelijken die door of krachtens de wet belast zijn met de toepassing van het statuut van de geïntegreerde politie delen aan elkaar de persoonsgegevens mee die noodzakelijk zijn voor de doeleinden die door of krachtens de wet worden geregeld”.

Het eerste lid staat in verband met de verwerking van persoonsgegevens die door de politiediensten worden uitgevoerd in het kader van sociaaleconomische doeleinden, waaronder

27 Artikelen 19 en 21 Exoduswet. 28 Waarmee de steller wellicht doelt op de “verwerker” bedoeld in artikel 4. 8) AVG: “een natuurlijke persoon of rechtspersoon, een overheidsinstantie, een dienst of een ander orgaan die/dat ten behoeve van de verwerkingsverantwoordelijke persoonsgegevens verwerkt”.

personeelsadministratie, logistiek, financiën en andere publiek en privaatrechtelijke handelingen. Het tweede lid regelt specifiek de uitwisseling van persoonsgegevens van de personeelsleden van de geïntegreerde politie in het kader van het personeelsbeheer op grond van het statuut, zoals door de wetgever beoogd werd door de wet van 22 mei 2019 tot wijziging van diverse bepalingen wat het politionele informatiebeheer betreft29.

Wet van 26 april 2002 betreffende het statuut van het politiepersoneel (Exoduswet)

34. Met het ontworpen artikel 14 (artikel 48 voorontwerp) wensen de stellers van het voorontwerp, m.b.t. het selectie- en rekruteringsproces van de leden van het operationeel kader, enkele praktische verduidelijkingen aan te brengen ten opzichte van het huidige artikel 14 Exoduswet. De aanpassingen hebben betrekking op drie van de selectie- en rekruteringsvoorwaarden, waaronder deze betreffende het onberispelijk gedrag en de afwezigheid van risicofactoren. Het ontworpen artikel voorziet in een aanpassing van het tijdstip waarop de informatiegaring met betrekking tot de kandidaat voor het operationeel kader aanvangt. De bedoelding is dat de kandidaat op de datum waarop hij aan de selectieproeven deelneemt, aan deze voorwaarde voldoet. Het betreft een onderzoek van de omgeving en de antecedenten van de kandidaat voordat hij of zij wordt toegelaten tot de basisopleiding.

35. Wat vaststaat is dat er actueel nogal wat onduidelijkheden en mogelijke knelpunten bestaan, in het kader van het ‘moraliteitsonderzoeken’, ‘omgevingsonderzoeken’ of ‘antecedentenonderzoeken’, rond wat kan en niet kan op het vlak van informatiegaring en onderzoek en dat geldt des te meer ten aanzien van personen ‘in de omgeving’ van degene die het voorwerp is van het voormelde onderzoeken. Het COC wordt regelmatig bevraagd op dat vlak en het moet gezegd: er is te veel juridische onduidelijkheid, met bovendien als nefast neveneffect verschillende praktijken tussen de vele politie-entiteiten van de GPI. Bovendien worden de soorten onderzoeken nogal eens door elkaar gehaald. Een antecedentenonderzoek is niet hetzelfde als een moraliteitsonderzoek. Vanuit het perspectief van de ernst van aantasting van de persoonlijke levenssfeer moet immers een onderscheid worden gemaakt tussen deze aspecten van het onderzoek naar het onberispelijk gedrag en de afwezigheid van risicofactoren van de betrokkene. In de huidige stand van de wet zijn er echter geen objectieve criteria waaraan het onderzoek naar de omgeving moet worden getoetst. Dit leidt zoals gezegd tot arbitraire praktijken die door de politiediensten (kunnen) worden toegepast en waarbij veel vragen kunnen gesteld nopens de wettelijkheid van dit onderzoek van de kandidaat of persoon die het voorwerp is van het onderzoek.

36. Het COC verzoekt de stellers van het voorontwerp dan ook om van deze gelegenheid gebruik te maken om tevens de draagwijdte van het onderzoek van de omgeving van de met het oog op het 29 Parl. St. Kamer 2018-2019, nr. 54-3697/001, 50.

beoordelen van het gedrag en de risicofactoren, met name het moraliteitsonderzoek, duidelijk in deze wet vast te leggen. Dit draagt niet alleen bij aan de rechtszekerheid en voorzienbaarheid, als kwaliteitsvoorwaarde van de wettelijke basis, maar verhindert ook het toepassen van ad hoc regelingen of de aanname van willekeurige of arbitraire criteria.

37. In zijn visiedocument van maart 202130 pleitte de Algemene Inspectie van de federale politie en van de lokale politie (AIG) ervoor om de integriteit van de het politiepersoneel niet uitsluitend in het kader van de selectie- en rekrutering te onderzoeken, maar de integriteit op bepaalde tijdstippen of bij bepaalde gebeurtenissen tijdens de loopbaan van het politiepersoneel te onderzoeken31. Het COC sluit zich daarbij voor zoveel als nog nodig aan. Er valt immers niet geloofwaardig te verantwoorden waarom de voorwaarde van onberispelijk gedrag en de afwezigheid van risicofactoren uitsluitend zou gelden in de fase van selectie en rekrutering en niet uitdrukkelijk tijdens de hele loopbaan, nog afgezien van de vereiste van (hoge mate van) integriteit voor de uitoefening van specifieke functies (korpschef, information officer, enz. .) of in specifieke materies (drugszaken, terrorisme, enz....). In dat verband heeft het COC, bijvoorbeeld, in een individuele adviesaanvraag het standpunt ingenomen dat het uitvoeren van een controle van de antecedenten (en dus niet uitgebreid naar een ‘moraliteitsonderzoek’) in het raam van mobiliteit met het oog op de uitoefening van een specifieke functie verenigbaar is met artikel 130 WGP, dat in wezen vereist dat het statuut van de politieambtenaren hun integriteit waarborgt gedurende de ganse loopbaan.

De Camerawet van 21 maart 2007

38. Met het ontworpen artikel 9 (artikel 59 voorontwerp) wensen de stellers van het voorontwerp het begrip “real time” zoals bedoeld in artikel 9 van de Camerawet een ruimere draagwijdte te geven en dus een juridische fictie te creëren - in die zin dat wordt toegelaten dat de politie de real time camerabeelden kan terugkijken tot maximaal 90 minuten (anderhalf uur). In tegenstelling tot wat door de stellers van het voorontwerp in de memorie van toelichting wordt gesteld, betreft het ‘terugkijken’ van de camerabeelden (tot 90 minuten terug in de tijd) wel degelijk een ‘retrobevraging’. Vandaar dat artikel 9 ook voorziet dat de politie de door de verwerkingsverantwoordelijke bewaarde camerabeelden kan opvragen (door deze aan de politie te laten “overdragen”32). Immers, de Camerawet vereist niet dat de in (real time verzamelde) camerabeelden worden bewaard. De stellers van het voorontwerp verklaren het ‘terugkijken’ binnen het real time gebeuren evenwel als volgt: “Dit is geen “retrobevraging”, maar een beperkt terugkijken zonder significante vertraging (…).”33. Integendeel, 30 AIG, Visiedocument 3, Zijn alle flikken onbekwaam. De aanpak van integriteit binnen de Belgische politie, maart 2021, p. 69. 31 Zie in dat verband ook het op deze visietekst gebaseerd wetsvoorstel van 3 september 2020, Parl. St. Kamer 2019-2020, nr. 55-1497/001. 32 Het is daarbij niet vereist dat de beelden effectief naar het politiesysteem worden overgebracht. Zo kunnen de politieambtenaren met de verwerkingsverantwoordelijke afspreken dat de bewaarde beelden bij deze laatste worden bekeken met het oog op het beoordelen van het al dan niet bestaan van het operationeel belang van de beelden. 33 Ibid.

wanneer tot anderhalf uur kan worden teruggekeken, betreft dit een verwerking (raadplegen), om in de geest van de redenering van de stellers van het voorontwerp te blijven, met (een zeer) significatie vertraging. Dit blijkt, bijvoorbeeld, ook uit de definitie van een “systeem voor biometrische identificatie op afstand in real time” bedoeld in artikel 3, 42 van de AIA34, waarbij het “zonder significante vertraging” precies een aspect is van real time en deze daardoor afbakent. Dit betreft de tijdspanne van de verwerking rekening houdende met de technische realiteit: de tijdspanne tussen het technisch verzamelen van de gegevens en het vastleggen (realiseren) van dezelfde gegevens (in casu het visueel zichtbaar maken op het scherm). Het anderhalf uur kunnen terug kijken in de tijd voldoet dus bijlange na niet (meer) aan de voorwaarde ‘zonder’ significante vertraging. De toelichting wil het zonlicht ontkennen door te proberen argumenteren dat anderhalf uur in de tijd terugkijken van beelden geen “retrobevraging” zou zijn, quod non uiteraard.

39. Hoewel het COC de (operationele) verantwoording voor het ‘terugkijken’ van de real time camerabeelden door de stellers van het voorontwerp wel degelijk begrijpt, creëert de voorziene verruiming van dit voormeld begrip dus (nog meer) rechtsonzekerheid.

In de eerste plaats rijst de vraag hoe de draagwijdte van het begrip real time bedoeld in het ontworpen artikel zich dan verhoudt tot het eensluidend begrip in artikel 5 §4 Camerawet.

In de tweede plaats, rijst de vraag welke “verwerking” de verwerkingsverantwoordelijke, bedoeld in de artikelen 5, 6, 7 en 7/3 Camerawet, uitvoert, in de omstandigheid dat de beelden niet in real time worden bekeken maar de verwerkingsverantwoordelijke om wettige redenen toch beslist om ‘even terug te kijken’.

In de derde plaats rijst de vraag of het begrip in “real time” bedoeld in artikel 25/5 § 2 WPA dan een andere juridische draagwijdte heeft dan deze bedoeld in de artikelen 5 §4 en/of het ontworpen artikel

9 van he voorontwerp.

M.a.w., de libellering van het ontworpen nieuw lid van artikel 9 Camerawet (met name, “In de zin van dit artikel wordt onder real time …”) betekent meteen dat hetzelfde begrip, minstens in alle andere artikelen van de Camerawet, a contrario, zeker niet die betekenis (of m.a.w. de betekenis van de in casu gecreëerde juridische fictie) heeft, maar wel de normale taalkundige betekenis, met name

‘onmiddellijk’ en/of ‘zonder significante vertraging’. Het COC betwijfelt of dat wel de bedoeling is van de stellers van het voorontwerp.

40. Om de complexiteit van het ontworpen artikel 9 niet te vergroten, enerzijds, maar toch tegemoet te komen aan de legitieme behoeften van de politiediensten in het licht van de doelstelling van het ontworpen artikel 9 anderzijds, stelt het COC voor om:

34 “een systeem voor biometrische identificatie op afstand, waarbij het vastleggen van biometrische gegevens, de vergelijking en de identificatie zonder significante vertraging plaatsvinden”, (…). Verordening (EU) 2024/1689 van het Europees Parlement en de Raad van 13 juni 2024 tot vaststelling van geharmoniseerde regels betreffende artificiële intelligentie en tot wijziging van de Verordeningen (EG) nr. 300/2008, (EU) nr. 167/2013, (EU) nr. 168/2013, (EU) 2018/858, (EU) 2018/1139 en (EU) 2019/2144, en de Richtlijnen 2014/90/EU, (EU) 2016/797 en (EU) 2020/1828 (verordening artificiële intelligentie.

1) het begrip real time in de artikelen 5 §4 en 9 Camerawet en in artikel 25/5 §2 WPA te schrappen;

2) het ontworpen artikel als volgt te amenderen:

“Onverminderd artikel 9, derde lid, 1° en 2°, kunnen de politiediensten de beelden raadplegen om onmiddellijk te kunnen ingrijpen voor doeleinden van bestuurlijke en gerechtelijke politie en de daaruit voortvloeiende noodzakelijke politiemaatregelen te kunnen nemen”.

Verantwoording

Op die manier is het duidelijk dat de beelden de facto in ‘real time’ kunnen worden bekeken aangezien het raadplegen van deze beelden gebeurt om hic et nunc te kunnen ingrijpen. De camerabeelden worden dus bekeken om te kunnen handelen in de toekomst. In zoverre het noodzakelijk is om daarbij ex ante te kijken, wordt toepassing gemaakt van artikel 9, derde lid, 1° of 2°, waardoor in deze fase de politie toegang krijgt tot de bewaarde beelden, zonder dat dit noodzakelijk moet worden vastgelegd op maximum 90 minuten en zonder dat de beelden ab initio in het operationeel politiesysteem worden verwerkt.

Dit betreft geen complexe juridische constructie. De modaliteiten van beide verwerkingen kunnen vooraf in een document worden vastgelegd, waardoor de politie het resultaat kan nastreven dat wordt beoogd via het ontworpen artikel 9. Bovendien blijven de onderscheiden doelstellingen van de bepalingen van artikel 9 hun juridische waarde behouden.

De artikelen 5 §4 Camerawet en artikel 25/5 §2 WPA kunnen, mutatis mutandis, in gelijke zijn worden aangepast.

41. Tot slot verzoekt het COC om een kennelijke vergetelheid van de wetgever bij wet van 19 oktober

2023 m.b.t. de individuele camera recht te zetten. Het betreft twee onderscheiden technische aanpassingen.

De eerste betreft de uitbreiding van afdeling 1 van hoofdstuk IV van de WPA door de wet van 19 oktober 2023 m.b.t. de individuele camera met een artikel 25/9. Tenzij dit de bedoelding was van de wetgever, werd artikel 46/2 WPA niet tevens in die zin aangepast (de verwijzing naar “de artikelen

25/1 tot 25/8” moet dus worden vervangen door een verwijzing naar “de artikelen 25/1 tot 25/9”).

Nochtans lijkt dat wel de bedoelding te zijn van de wetgever in 2023.

De tweede betreft de bewaartermijnen vastgelegd in artikel 44/11/3decies §2, 1ste en 2de lid, §3, 1ste en 2de lid en §4, 5de en 6de lid en artikel 46/5, 3de lid WPA. De bewaartermijnen bevatten de woorden “twaalf maanden” en “één maand”. Door de voormelde wet van 19 oktober 2023 werden deze woorden in de andere artikelen m.b.t. het cameragebruik vervangen door “365 dagen” en “30 dagen”

(zie de artikel 25/6, 1ste lid en 46/12, 1ste lid WPA).

OM DEZE REDENEN,

Het Controleorgaan op de Politionele Informatie, Verzoekt de aanvrager rekening te houden met de hogervermelde opmerkingen.

Advies goedgekeurd door het Controleorgaan op de Politionele Informatie op 5 februari 2026.

Voor het Controleorgaan, De Voorzitter a.i., Frank SCHUERMANS (GET)

L’Autorité ne publie en français et en néerlandais que les avis concernant les projets ou propositions de textes de rang de loi émanant de l’Autorité fédérale, de la Région de Bruxelles-Capitale ou de la Commission Communautaire Commune. La « Version originale » est la version qui a été validée.

Avis n° 70/2026 du 14 avril 2026

Objet : Avis concernant un avant-projet de loi modifiant diverses dispositions relatives aux services de police (CO-A-2025-231).

Mots-clés : caméras de surveillance – accès en temps réel – société de transport public – police et sécurité.

Version originale

Vu la loi du 3 décembre 2017 portant création de l'Autorité de protection des données, en particulier ses articles 23 et 26 (ci-après « LCA ») ;

Vu le règlement (UE) 2016/679 du Parlement européen et du Conseil du 27 avril 2016 relatif à la protection des personnes physiques à l'égard du traitement des données à caractère personnel et à la libre circulation de ces données, et abrogeant la directive 95/46/CE (ci-après « RGPD ») ;

Vu la loi du 30 juillet 2018 relative à la protection des personnes physiques à l'égard des traitements de données à caractère personnel (ci-après « LTD ») ;

Vu la demande d'avis de Monsieur Bernard Quintin, ministre de la Sécurité et de l’Intérieur, chargé de Beliris, déclarée recevable le 3 mars 2026 ;

Le Service d’Autorisation et d’Avis de l’Autorité de protection des données (ci-après « l’Autorité »)

émet, le 14 avril 2026, l'avis suivant :

Avis 70/2026 - 2/17

I.

OBJET ET CONTEXTE DE LA DEMANDE D’AVIS

1. Le Demandeur a introduit auprès de l’Autorité une demande d’avis concernant l’article 59 d’un avantprojet de loi modifiant diverses dispositions relatives aux services de police (ci-après « le Projet »).

Le Projet modifie la portée de l’article 9, al. 4, de la loi du 21 mars 2007 réglant l’installation et l’utilisation de caméras de surveillance (ci-après, « la Loi Caméras ») en élargissant le concept d’accès « en temps réel » aux images de vidéosurveillance. Cette disposition est actuellement rédigée comme suit :

« Sans préjudice de l'application des articles 47sexies et 47septies du Code d'Instruction criminelle, les services de la police fédérale et locale ont, dans le cadre de leurs missions de police judiciaire ou administrative, un accès en temps réel, libre et gratuit, aux images des caméras installées sur le réseau des sociétés publiques des transports en commun ou dans les sites nucléaires déterminés par arrêté royal délibéré en Conseil des ministres. Les modalités de ce libre accès aux images, du transfert et de sa sécurisation sont déterminées dans des protocoles d'accord entre les services de police et la société publique de transport en commun ou le site nucléaire concernés, soumis pour avis à l'Autorité de protection des données, préalablement à sa signature ».

2. L’Autorité a déjà été saisie à deux reprises de demandes d’avis concernant de tels protocoles et a rendu les deux avis suivants qui notamment, portent directement sur l’article 9, al. 4, de la Loi

Caméras lui-même. Il est renvoyé à ces deux Avis (ci-après « les Avis précédents de l’Autorité ») aux fins de contextualisation du présent Avis :

•

Avis n° 113/2025 du 24 octobre 2025 concernant un Protocole d’accord relatif à l’accès en temps réel aux images des caméras installées sur le réseau du TEC de Namur, entre l’Opérateur des Transports de Wallonie et la zone de police de Namur Capitale (CO-A-2025-162) (ciaprès « l’Avis n° 113/2025 ») ;

•

Avis n° 118/2024 du 23 décembre 2024 concernant un protocole d’accord réglementant l’accès en temps réel de la Police Fédérale aux images des caméras installées sur le réseau de la SNCB (CO-A-2024-268) (ci-après « l’Avis n° 118/2024 »).

3. L’Autorité a interrogé le Demandeur afin de déterminer si ces Avis avaient été pris en compte dans la réalisation du Projet. Le Demandeur a répondu ce qui suit :

Avis 70/2026 - 3/17

« Nous confirmons que les avis 113/2025 et 118/2024 de l’Autorité de protection des données sont bien connus de nos services. Nous avons d’ailleurs participé à l’élaboration des protocoles ayant donné lieu à ces demandes d’avis.

C’est précisément dans ce contexte, et à la lumière des difficultés juridiques et opérationnelles constatées, qu’il a été décidé de procéder à une modification législative, afin de lever les incertitudes juridiques existantes et de clarifier la portée de la notion d’ « accès en temps réel »

visée à l’article 9 de la loi Caméras ».

4. Outre la question de la portée de la notion « en temps réel », les deux Avis précédents de l’Autorité avaient cependant également mis en avant d’autres problèmes soulevés par le cadre légal actuel dont il sera question dans les développements suivants.

II. EXAMEN DU PROJET

Le présent avis est structuré comme suit :

II.1. Portée du Projet – extension de l’accès « en temps réel » aux images de vidéosurveillance ..... 3

II.2. Circonstances dans lesquelles sont visionnées les images de vidéosurveillance dans le cadre de l’article 9, al. 4, de la Loi Caméras................................................................................................ 8

II.3. Garanties encadrant le visionnage des images de vidéosurveillance dans le cadre de l’article 9, al. 4, de la Loi Caméras .............................................................................................................. 12

II.1. Portée du Projet – extension de l’accès « en temps réel » aux images de vidéosurveillance

5. L’article 59 du Projet complète l’article 9 de la Loi Caméras par l’alinéa suivant :

« Par ‘en temps réel’ au sens du présent article, on entend la transmission sans décalage temporel important d’images de caméras aux services de police, afin que ceux-ci puissent suivre les événements au moment où ils se produisent. Cela comprend également la possibilité pour les services de police de revisionner ces images dans un délai maximal de 90 minutes, sans les enregistrer eux-mêmes, et uniquement dans la mesure où cela est raisonnable et nécessaire pour contextualiser la situation ou identifier des suspects, victimes, témoins ou éléments de preuve » (mis en gras par l’Autorité).

Avis 70/2026 - 4/17

6. Comme l’exposé des motifs l’indique, « ce projet de loi vise à clarifier et élargir la notion de ‘temps réel’ » (mis en gras par l’Autorité). En pratique, dans le contexte de son Avis n° 118/2024 concernant un Protocole d’accord entre la Police fédérale et la SNCB, il s’est avéré que le Demandeur défendait dans le Protocole soumis pour avis une interprétation de la Loi Caméras permettant une consultation des images de vidéosurveillance allant au-delà du temps réel, avec une possibilité de retour en arrière/revisionnage. L’Autorité avait alors considéré aux considérants nos 45 et 46 de son Avis n° 118/2024 qu’une telle approche était contraire à l’article 9, al. 4, de la Loi Caméras actuel. Le

Projet entend désormais permettre cette possibilité.

7. D’emblée, l’Autorité souligne sur le plan conceptuel qu’il n’est dès lors plus question de simple visionnage en temps réel mais bien également de visionnage des images enregistrées dans le système d’information du responsable du traitement concerné (la Loi Caméras vise les sociétés publiques des transports en commun ou les caméras situées dans les sites nucléaires déterminés par arrêté royal délibéré en Conseil des ministres), et ce « uniquement dans la mesure où cela est raisonnable et nécessaire pour contextualiser la situation ou identifier des suspects, victimes, témoins ou éléments de preuve » et sans enregistrement par les services de police. L’Autorité a invité le Demandeur à confirmer que l’expression « la possibilité pour les services de police de revisionner ces images dans un délai maximal de 90 minutes, sans les enregistrer eux-mêmes » signifie bien que la possibilité est offerte aux services de police d’accéder aux images enregistrées par le responsable du traitement concerné via et dans son propre système d’information, jusqu’à une période de 90 minutes avant le début du visionnage. Le Demandeur a confirmé ce qui suit :

« L’intention est effectivement que les services de police puissent accéder aux images se trouvant sur les serveurs du responsable du traitement des caméras concernées, sans que ces images ne soient transférées vers ni enregistrées par les services de police. Il s’agit donc exclusivement d’un droit de consultation des images présentes dans le système d’information du responsable du traitement, permettant un retour limité dans le temps (jusqu’à 90 minutes avant le début du visionnage), sans constitution d’un enregistrement propre par la police.

Il convient de préciser que la faculté de revisionnage dans un délai maximal de 90 minutes, telle que prévue par le projet, est strictement limitée aux hypothèses dans lesquelles les services de police accèdent aux images sans procéder eux-mêmes à un enregistrement, et ce exclusivement via le système d’information du responsable du traitement concerné. Lorsque les services de police entendent visionner des images en temps réel avec enregistrement par leurs propres moyens, cette situation relève du régime juridique dans la Loi sur la fonction de police. Le projet ne vise donc ni à créer, ni à étendre une faculté générale d’enregistrement préalable des images par les services de police, mais uniquement à encadrer de manière

Avis 70/2026 - 5/17 précise et limitée un droit de consultation temporaire, dans un souci de sécurité juridique et de proportionnalité » (mis en gras par l’Autorité).

8. Dans ces conditions, et sans préjudice des commentaires suivants, l’Autorité est d’avis que le dispositif du Projet doit scinder les deux hypothèses visées par l’article 9 de la Loi Caméras tel que modifié par le Projet : d’une part, l’accès en temps réel aux images des caméras concernées, et d’autre part, à l’occasion de cet accès, l’accès en outre aux images enregistrées par le responsable du traitement concerné pour une période n’allant pas au-delà de 90 minutes à compter du début de la consultation en temps réel. Dans son Avis, le COC souligne également que le traitement de données recherché par le Projet est à clairement distinguer de l’accès en temps réel1. L’Autorité est d’avis que le concept « en temps réel » ne peut en tout état de cause être défini de manière antinomique.

9. L’exposé des motifs du Projet motive cette extension dans la mesure où « une interprétation stricte du ‘temps réel’ comme étant uniquement la transmission instantanée des images ne suffit pas à répondre aux besoins opérationnels des services de police » (mis en gras par l’Autorité). Il fournit l’illustration concrète suivante :

« La possibilité de retour en arrière est limitée à un maximum de 90 minutes. Ce délai tient compte de la réalité de la chaîne d’intervention : entre la commission d’un fait et la consultation effective des images, un certain temps s’écoule généralement. La victime doit pouvoir se calmer et signaler ou faire signaler les faits, généralement via le 101 ou le 112 ; le centre de dispatching doit traiter l’appel et envoyer une équipe ; la police recueille les déclarations sur place et les transmet ; ce n’est qu’ensuite que l’analyse des images peut avoir lieu pour identifier les suspects, les voies de fuite ou les complices et éventuellement diffuser un signalement urgent. Un délai plus court ne permettrait pas une marge suffisante » (mis en gras par l’Autorité).

10. Cela étant précisé, afin de déterminer si une extension du champ d’application de l’article 9, al. 4, de la Loi Caméras est bien nécessaire, compte-tenu des principes de proportionnalité et de minimisation des données, au regard du droit positif et des possibilités légales actuelles pour la Police d’accéder aux images enregistrées par un responsable du traitement, l’Autorité a interrogé le Demandeur quant à la question de savoir pourquoi les règles actuelles régissant l’accès aux images enregistrées par les responsables du traitement ne suffisent pas (dès lors qu’il s’agit bien d’accéder à des images enregistrées dans le système d’information du responsable du traitement gestionnaire du 1 COC, Avis du 5 février 2026 (DA250025) relatif à l’avant-projet de loi modifiant des dispositions diverses relatives aux services de police, considérants nos 38-39.

Avis 70/2026 - 6/17 lieu concerné). L’article 9, al. 3, de la Loi Caméras par exemple, consacre effectivement déjà certaines hypothèses (concernant les caméras placées dans des lieux fermés accessibles au public ou des lieux fermés non accessibles au public), dont en son 2°, l’obligation (dont le champ d’application est large) du responsable du traitement « de transmettre gratuitement les images aux services de police si ceux-ci les réclament dans le cadre de leurs missions de police administrative ou judiciaire et si les images concernent l'infraction ou les incivilités constatées. S'il s'agit d'un lieu fermé non accessible au public, le responsable du traitement ou la personne agissant sous son autorité peut toutefois exiger la production d'un mandat judiciaire dans le cadre d'une information ou d'une instruction » (mis en gras par l’Autorité) (remarque : l’Autorité ne se prononce pas au sujet de cette disposition dans le présent Avis). L’Autorité a en outre invité le Demandeur à identifier les éventuelles autres règles régissant actuellement l’accès par la Police aux images enregistrées par les caméras de vidéosurveillance d’autres responsables du traitement.

11. Le Demandeur a répondu ce qui suit :

« D’un point de vue opérationnel, il est essentiel pour les services de police de pouvoir connaître l’origine et le déroulement préalable de certains faits. Cette connaissance est notamment nécessaire pour comprendre la dynamique des événements, identifier d’éventuels coauteurs ou complices, déterminer leur mode opératoire et apprécier correctement la situation à laquelle les services sont confrontés. Dans des situations opérationnelles urgentes, par exemple lors d’une intervention en cours ou immédiatement après des faits, ce dispositif ne permet pas toujours à la police de comprendre rapidement ce qui s’est passé auparavant. C’est pourquoi une possibilité limitée et strictement encadrée est prévue

: elle permet de consulter, sans enregistrement, des images prises peu de temps avant l’intervention. Cette mesure vise uniquement à répondre à un besoin opérationnel immédiat. Elle complète les mécanismes existants, sans les remplacer et sans conférer aux images consultées une valeur probante supplémentaire.

L’accès limité dans le temps aux images antérieures répond à ces besoins opérationnels concrets et immédiats » (mis en gras et souligné par l’Autorité).

12. Contrairement à ce qu’indique le Demandeur, la réponse générale communiquée ne permet pas à l’Autorité d’identifier « des besoins opérationnels concrets et immédiats » auxquels serait incapable de répondre le droit positif. Certes, cette réponse permet d’identifier que la possibilité envisagée doit être limitée aux situations d’urgence dans lesquelles le droit positif ne permet pas de consulter assez rapidement les images concernées compte-tenu du besoin immédiat du service de police (ce qui nécessiterait une motivation concrète). Le Projet ne motive pas non plus le délai de 90 minutes. Mais comme cela vient d’être mis en évidence au considérant n° 11, le droit

Avis 70/2026 - 7/17 positif prévoit déjà une possibilité large d’accéder très rapidement à ces images si les images concernent l'infraction ou les incivilités constatées. Dans ces conditions, l’Autorité est d’Avis que comptetenu du droit positif, le Demandeur ne motive pas de manière convaincante la nécessité de l’extension du visionnage en temps réel à la consultation d’images du passé, enregistrées par le responsable du traitement concerné et ce, jusqu’à 90 minutes. Il revient au Demandeur de motiver concrètement (dans l’exposé des motifs du Projet) la nécessité du nouveau traitement de données à caractère personnel qu’il entend mettre en œuvre et de préciser le dispositif du

Projet en conséquence (p. ex., en indiquant qu’il doit être question d’une intervention urgente dans le cadre de laquelle la disponibilité des images en temps utile en vue de garantir le bon déroulement de celle-ci ne peut être assurée en application de l’article 9, al. 3, 2°, de la Loi Caméras).

13. Ensuite, et ces questionnements sont à lier aux développements suivants concernant les circonstances de consultation des images de vidéosurveillance2, l’Autorité comprend du Projet que la finalité de l’accès aux images enregistrées est double. Premièrement, dans le cas d’une infraction qui vient de se commettre ou est en train de se commettre, il s’agit d’identifier des suspects, des victimes, des témoins ou des éléments de preuve. L’Autorité a invité le Demandeur à confirmer que telle était bien l’hypothèse visée. Deuxièmement, le Projet prévoit alternativement qu’il peut être question de « contextualiser la situation ». L’Autorité ne percevant néanmoins pas ce que revêt concrètement cette notion, elle a invité le Demandeur à la clarifier3. Le Demandeur a communiqué les compléments d’informations suivants :

« La notion de contextualisation vise principalement à permettre aux services de police de comprendre pourquoi les faits se déroulent de la manière observée. Il ne suffit en effet pas, dans certaines situations, de constater ce qui est en train de se produire ou ce qui va se produire, sans pouvoir appréhender les éléments déclencheurs ou les circonstances préalables.

La possibilité de revenir brièvement en arrière dans le temps permet ainsi de mieux comprendre la situation dans son ensemble et d’adapter l’intervention policière de manière adéquate et proportionnée ».

14. Dans ces conditions, sans préjudice du commentaire émis au considérant n° 12 et des commentaires suivants concernant l’article 9, al. 4, de la Loi Caméras, l’Autorité est d’Avis que le Projet

2 Considérants nos 15 et s. 3 Dans son questionnement, l’Autorité a indiqué au Demandeur comprendre du Projet que le visionnage dans le passé (pour 90 minutes) poursuit une double finalité, la première semblant concerner les flagrants délits (identification des suspects, victimes, témoins ou éléments de preuve, dans le cas d’une infraction qui vient de se commettre ou se commet). Tandis que la portée de la seconde est plus difficile à comprendre : « contextualiser la situation » ? Concrètement, quels sont les scénarios visés ? Ou les deux hypothèses sont-elles bien liées aux flagrants délits ? Auquel cas il s’agit de contextualiser ces derniers.

Avis 70/2026 - 8/17 pourrait être proportionné en ce qu’il étendrait la portée l’article 9, al. 4, de la Loi Caméras dans les hypothèses de flagrant délit (infraction qui se commet ou vient de se commettre), à l’accès à des images enregistrées par le responsable du traitement jusqu’à 90 minutes dans le passé.

Inversement, le Projet ne pourrait pas prévoir une hypothèse alternative et générale de consultation des images enregistrées pour « contextualiser la situation ». Une telle formulation ne permet pas d’entrevoir les traitements de données à caractère personnel envisagés et ne répond pas à l’exigence de prévisibilité consacrée dans les articles 8 CEDH et 22 de la Constitution.

II.2. Circonstances dans lesquelles sont visionnées les images de vidéosurveillance dans le cadre de l’article 9, al. 4, de la Loi Caméras

15. Indépendamment de la portée de l’accès en temps réel et en différé aux images de vidéosurveillance, l’Autorité s’est plus fondamentalement interrogée, dans ses Avis précédents, sur les circonstances dans lesquelles la Police peut accéder aux images de vidéosurveillance concernées et sur les garanties applicables en la matière. A titre préliminaire, l’Autorité renvoie notamment aux origines et à l’évolution de l’article 9, al. 4, de la Loi Caméras qu’elle détaille dans les considérants nos 7-20 de son Avis n° 118/2024. Elle se limite à rappeler que c’est depuis 2012 qu’il est question d’accès en temps réel aux caméras des sociétés de transport public de telle sorte que le Demandeur doit pouvoir avoir développé à ce jour, une vision claire de ce qu’il est attendu en pratique, des possibilités offertes par l’article 9, al. 4, de la Loi Caméras.

16. Cette disposition, lue en combinaison avec la loi du 5 août 1992 sur la fonction de police (ci-après, la

« LFP ») permet deux catégories d’hypothèses de consultation des images de vidéosurveillance en temps réel : un visionnage avec enregistrement des images par la Police, auquel cas la section

1re, du Chapitre IV de la LFP s’applique conjointement avec la Loi Caméras ; un visionnage sans enregistrement des images par la Police, hypothèse dans laquelle seule la Loi Caméras est applicable. Dans ces deux catégories d’hypothèses, les services de police peuvent agir dans le cadre de toutes leurs missions de police administrative, ou dans le contexte de toutes leurs missions de police judiciaire. La portée de l’article 9, al. 4, de la Loi Caméras est par conséquent large.

17. Comme l’Autorité l’a mis en évidence au considérant n° 14 de son Avis n° 118/2024, la détermination des éléments essentiels du traitement de données dans le cadre du fonctionnement d’un service d’enquête et de contrôle résultera de l’application de diverses règles : celles qui fixent les règles matérielles dont la mise en œuvre est recherchée et les sanctions y applicables (par exemple en l’occurrence, le Code pénal – ces règles ont un impact direct sur la détermination de la finalité du traitement, des catégories de personnes concernées et des catégories de données traitées), celles qui concernent les compétences et pouvoirs du service ainsi que les modalités de leur exercice (par exemple en l’occurrence, la LFP et le Code d’Instruction Criminelle, règles qui de Avis 70/2026 - 9/17 nouveau, auront un impact direct sur les catégories de personnes concernées et de données traitées, ainsi que sur les destinataires de ces données) et enfin, les règles spécifiquement dédiées à la protection des données (par exemple en l’occurrence, le titre 2 de la LTD) – étant entendu qu’il n’est évidemment pas exclu que les deux autres corps de règles évoqués contiennent aussi des règles dédiées à la protection des données (la LFP notamment l’illustre)4. En ce sens, la manière d’encadrer sur le plan normatif le traitement de données par un service de contrôle est sensiblement différente de la manière d’encadrer par exemple, la mise en place d’une banque de données. Dans ce dernier cas, les dispositions légales mettant en place cette banque de données détermineront plus directement et explicitement des finalités et des catégories de données traitées. Dans le cas des nombreux services de contrôle existant en droit positif, de la police et des autorités judiciaires pénales, l’exigence de formulation des éléments essentiels des traitements de données dans le cadre normatif applicable est plus souple dans la mesure où ceux-ci découleront généralement clairement des ensembles de règles qui ont été décrites ci-avant et fixent les pouvoirs (en particulier de collectes de données) des services concernés, et les règles matérielles dont ils doivent assurer le respect et rechercher et poursuivre les transgressions (par exemple, des infractions pénales). Pour autant que ces règles soient formulées d’une manière suffisamment prévisible de telle sorte notamment, qu’il soit possible d’entrevoir clairement les traitements de données à caractère personnel qu’elles impliquent nécessairement.

C’est dans cette logique que sont émis les commentaires suivants.

18. Aux considérants nos 25-26 de son Avis n° 118/2024, s’agissant de l’accès en temps réel aux images des caméras de vidéosurveillance concernées sans enregistrement par la police, l’Autorité a considéré ce qui suit et qui reste pertinent. Elle était d’avis que compte-tenu de sa formulation tout à fait générale, l’article 9, al. 4, de la Loi Caméras ne détermine pas les éléments essentiels des traitements de données envisagés conformément aux principes de prévisibilité et de légalité consacrés dans les articles 8 CEDH et 22 de la Constitution, et ne comporte aucune garantie de nature à assurer la proportionnalité du traitement de données envisagé. Notamment :

•

S’agissant de la finalité du traitement, l’article 9, al. 4, se borne à se référer à l’ensemble des missions de police judiciaire et de police administrative (initialement, s’agissant des réseaux des sociétés de transport en commun, la loi de 2012 visait le renforcement de la sécurité dans les transports publics, comme son intitulé l’indiquait ; le demandeur confirmait par ailleurs dans les réponses communiquées à la suite des demandes d’informations de l’Autorité dans le cadre de son Avis n° 118/2024, qu’il s’agissait bien de la finalité poursuivie) ;

4 Voir par exemple, l’avis n° 129/2022 du 1er juillet 2022 concernant les articles 2 et 7 à 47 d’un projet de loi portant des dispositions diverses en matière d’Economie (CO-A-2022-110) ; l’avis n° 77/2020 du 24 août 2020 concernant une proposition de loi contenant le Code de procédure pénale (CO-A-2020-059), considérant n° 24 ; l’avis n° 252/2022 du 1er décembre 2022 concernant un avant-projet de loi portant réforme du Livre II du Code pénal (CO-A-2022-281), considérant n° 9.

Avis 70/2026 - 10/17

•

Il ne précise rien des circonstances susceptibles de justifier le visionnage en temps réel des caméras concernées (par exemple, lors d’une intervention à la suite de la commission d’une infraction) et des conditions dans lesquelles ce visionnage doit avoir lieu ;

• Il n’identifie pas de responsable(s) du traitement ni les destinataires des données (il se limite à se référer aux services de police – remarque : c’est au COC qu’il revient de se prononcer quant à l’identification du (ou des) responsable(s) du traitement au sein des services de police) ;

• S’agissant des données concernées et du traitement de données lui-même, il se réfère de manière très générale à toutes les caméras présentes sur les réseaux des sociétés de transport en commun (sans distinction selon le type de caméra, fixe, fixe temporaire, visible, mobile, intelligente-ANPR-ou pas, ou la localisation des caméras, lieu ouvert accessible au public, lieu fermé accessible-train, bus- ou non-bureaux- au public). L’Autorité souligne au passage que s’agissant des caméras intelligentes, l’accès à la fonctionnalité intelligente de la caméra n'est pas autorisé sur le fondement de l’article 9, al. 4, de la Loi Caméras. L’Autorité a rappelé ce point dans le considérant n° 33 de son Avis n° 113/2025.

L’article 2, 4/3, de la Loi Caméras définit la caméra de surveillance intelligente comme une « caméra de surveillance qui comprend également des composantes ainsi que des logiciels qui, couplés ou non à des registres ou à des fichiers, peuvent traiter de manière autonome ou non les images recueillies » (mis en gras par l’Autorité). L’article 9, al. 4, de la Loi Caméras vise « l’accès en temps réel aux images » (mis en gras par l’Autorité) des caméras concernées. Autrement dit, cette disposition ne vise pas l’accès aux éventuelles fonctionnalités intelligentes des caméras concernées ou au produit de ces fonctionnalités (soit un flux d’images enrichi de données complémentaires ; des informations complémentaires disponibles distinctement via le logiciel concerné), et l’Autorité ne se prononce pas à ce sujet ;

• Les concepts de sociétés de transport en commun et de réseau ne sont par ailleurs pas définis, fût-ce par une simple référence à la législation applicable.

19. En conclusion, à la lecture de l’article 9, al. 4, de la Loi Caméras, il n’est pas possible d’entrevoir les traitements de données qui seront réalisés. Ce sont les Protocoles alors communiqués à l’Autorité pour avis et les réponses communiquées par les Demandeurs à ces occasions qui ont apporté des réponses à ces questionnements qui pourtant, devraient être résolus dans le cadre normatif applicable (Loi Caméras, LFP, et le cas échéant, arrêté royal délibéré en Conseil des ministres).

L’Autorité concluait et conclut toujours que l’article 9, al. 4, de la Loi Caméras doit par conséquent être adapté à l’aune de ces considérations.

Avis 70/2026 - 11/17

20. Au considérant n° 43 de son Avis n° 118/2024, l’Autorité observait que si les réponses initialement communiquées par le Demandeur dans le cadre de ses Avis précédents semblent indiquer de manière générale qu’il existe des scénarios très différents (gestion d’un événement de grande ampleur ; réaction à un accident ; « découverte d’une infraction » ; une intervention à « guider », hypothèse à laquelle se réfère le Protocole, etc.) qui impliquent un déclenchement du traitement de données et des traitements assez différents, cela n’empêche pas que des scénarios (légitimes) semblent néanmoins se dessiner (ex. organisation d’un évènement de grande ampleur nécessitant une surveillance des voyageurs afin de garantir la sécurité dans les transports publics ; signalement de la commission d’une infraction sur le réseau de transport public ; signalement d’un accident sur le réseau de transport public ; appel à l’aide depuis le réseau de transport public ; etc.). Au considérant n° 8 de son Avis n° 113/2025, l’Autorité visait également l’hypothèse générale du flagrant délit (infraction qui se comment ou vient de se commettre).

21. S’agissant ensuite de l’accès en temps réel aux images des caméras de vidéosurveillance concernées avec enregistrement par la police, l’Autorité s’est également exprimée dans le considérant n°

13 de son Avis n° 113/2025. Elle a considéré que les commentaires rappelés au considérant n° 18 ci-avant valent pour partie à tout le moins à l’égard de l’accès en temps réel aux caméras de la société publique de transport concernée lorsqu’il y a un enregistrement qui est effectué par la Police, par ses propres moyens. S’il est vrai qu’effectivement, contrairement à l’article 9, al. 4, de la

Loi Caméras, la section 1re, du Chapitre IV de la LFP prévoit des garanties complémentaires (et est plus précise quant aux caméras concernées), cette section ne répond pas à toutes les interrogations rappelées dans ce considérant et en particulier :

•

S’agissant de la finalité du traitement de données, la LFP n’apporte pas de plus-value directe par rapport à l’article 9, al. 4, d’application également, qui se borne à se référer à l’ensemble des missions de police judiciaire et de police administrative sans viser plus particulièrement le renforcement de la sécurité dans les transports publics pour ce qui concerne ceuxci ;

• Et la LFP ne semble pas préciser les circonstances susceptibles de justifier le visionnage en temps réel des caméras concernées (par exemple, lors d’une intervention) ni les conditions dans lesquelles ce visionnage doit avoir lieu (cet aspect est également évoqué ciaprès, au titre des garanties encadrant le visionnage des images).

22. L’Autorité est d’avis que le présent Projet constitue une opportunité d’adapter l’article 9, al. 4, de la Loi Caméras sur la base des développements précédents. Car elle a déjà rappelé au considérant n° 19 de son Avis n° 118/2024 que la conclusion de protocoles, même soumis à l’avis de l’Autorité, ne pourrait remédier à l’éventuelle méconnaissance des principes de Avis 70/2026 - 12/17 prévisibilité et de légalité consacrés dans les articles 8 CEDH et 22 de la Constitution par l’article 9, al. 4, de la Loi Caméras.

II.3. Garanties encadrant le visionnage des images de vidéosurveillance dans le cadre de l’article 9, al. 4, de la Loi Caméras

23. Dans son Avis n° 118/2024 (où l’Autorité se réfère notamment dans le considérant n° 8 à des positions initiales exprimées par le Conseil d’Etat et la Commission de la Protection de la Vie Privée), celle-ci a mis en évidence les questions se posant concernant les garanties – en matière de proportionnalité et de prévisibilité5 des traitements de données envisagés – qui encadrent le visionnage par la Police des images pertinentes dans le cadre de l’article 9, al. 4, de la Loi Caméras. De manière générale, sans préjudice des considérants nos 18-19, ces garanties peuvent concerner :

• La durée du visionnage (systématicité ; limitation dans le temps ; possibilité de renouvellement). Il convient de se référer notamment au commentaire du Conseil d’Etat à l’égard du caractère permanent ou non du visionnage et du recours systématique ou non à celui-ci auquel l’Autorité faisait référence dans son Avis n° 118/2024 – très concrètement par exemple, est-il envisagé que des images soient continuellement diffusées et visionnées via une application dans un local de la Police prévu à cet effet ?6) ;

• Le cas échéant, l’application de garanties renforcées selon le lieu de placement des caméras ;

• La limitation des personnes qui ont le pouvoir de déclencher le visionnage ;

• L’éventuelle nécessité, quant à la possibilité générale (c’est-à-dire pas pour chaque traitement de données) du visionnage, de disposer d’une autorisation d’une entité tierce, telle que le conseil communal compétent (hypothèse visée dans la LFP et rappelée ci-après) (le cas échéant, selon les hypothèses in fine visées par le visionnage en temps réel, en particulier si celles-ci allaient par exemple au-delà des interventions en cas de flagrant délit, l’éventuelle

5 Certaines des « garanties » évoquées dans le présent paragraphe sont susceptibles de relever de la fixation des éléments essentiels

6 Sur ce point, l’Autorité relève encore que la Commission de la Protection de la Vie Privée avait déjà également souligné ce qui suit : « Bien qu'il existe en effet une certaine nécessité à ce que les services de police puissent, dans certaines circonstances, accéder en temps réel à des images d'un autre responsable du traitement afin de pouvoir intervenir immédiatement, on ne peut nier que l'impact en matière de vie privée est important. La Commission n'exclut donc pas qu'il puisse être indiqué, dans certains cas particulièrement spécifiques et motivés, de prévoir un accès en temps réel par la police mais elle estime que l'argumentation actuelle en faveur d'une autorisation générale ne convainc pas. Ce point mérite en tout état de cause un débat parlementaire approfondi », C.P.V.P., Avis n° 15/2016 du 27 avril 2016 concernant un avant-projet de loi modifiant la loi sur la fonction de police et la loi du 21 mars 2007 réglant l'installation et l'utilisation des caméras de surveillance (CO-A-2016-017), considérant n° 48.

Avis 70/2026 - 13/17 nécessité d’obtenir l’autorisation du responsable du traitement lui-même – gestionnaire du lieu concerné – pourrait également être évaluée) ;

•

La supervision du visionnage, par exemple s’agissant des missions de police judiciaire, par le ministère public ;

• Le rapportage au sujet du visionnage mis en œuvre.

24. En droit positif, des garanties complémentaires sont par exemple consacrées dans la section

1re, du Chapitre IV de la loi du 5 août 1992 sur la fonction de police (ci-après, la « LFP »)

(« De la forme et des conditions générales d’exercice des missions »), qui s’applique en sus de l’article

9, al. 4, de la Loi Caméras en cas de visionnage en temps réel avec enregistrement par les services de police via leurs propres moyens. En particulier, ces garanties sont : la nécessité d’obtenir une autorisation de principe (selon le cas, du conseil communal ou du ministre de l’Intérieur)7 ; des règles concernant la conservation des données8 et l’accès aux données conservées9 ; des règles relatives à l’inventaire des traitements10. L’article 25/5, § 1er, de la LFP prévoit encore que « L’utilisation de caméras a lieu sur décision et sous la responsabilité du fonctionnaire de police visé aux articles 7 à 7/3[11], lequel veille au respect des principes de proportionnalité et de subsidiarité »12.

25. Remarque : L’article 25/3, §1er, 2°, b) de la LFP ne prévoit la nécessité d’obtenir l’accord du gestionnaire du lieu (lorsque celui-ci n’est pas la Police, et que sont en cause des caméras dans des lieux fermés accessibles au public13)14, garantie qui contribue à la proportionnalité des traitements envisagés15, que lorsque la Police recourt à ses propres caméras dans les lieux concernés. Cela étant précisé, 7 Article 25/4 de la LFP.

8 Article 25/6 de la LFP.

9 Article 25/7 de la LFP.

10 Article 25/8, § 1er, de la LFP.

11 Ces dispositions se réfèrent en substance à la hiérarchie des membres du cadre opérationnel des services de police (supérieur du service de police, chef de corps de police locale, directeur coordonnateur administratif).

12 L’article 25/5, § 2, de la LFP vise quant à lui l’hypothèse dans laquelle d’autres personnes que des membres des services de police ont accès en temps réel aux images des caméras concernées. Cette hypothèse n’est pas prise en considération dans le présent avis, s’agissant de l’accès aux images par les services de police eux-mêmes. Un accès par d’autres personnes est à évaluer conformément aux autres dispositions législatives qui le réglemente.

13 Un lieu fermé accessible au public est, conformément à l’article 25/2, 5°, de la LFP, « tout bâtiment ou lieu délimité par une enceinte, destiné à l’usage du public, où des services peuvent lui être fournis ».

14 Article 25/3, § 1er, 2°, de la LFP.

15 Notamment dans ce sens, voir Doc. Parl., Ch. des Représentants, n° 54-2855/003, Rapport fait au nom de la Commission de l’intérieur, des affaires générales et de la fonction publique, Réponses du vice-premier ministre et ministre de la Sécurité et de l’Intérieur, aux questions posées lors de la discussion générale, p. 69 :

« En prévoyant la limitation de cette possibilité à une liste restrictive de lieux particulièrement exposés à des risques de sécurité (aéroports, ports, gares, etc.) et en subordonnant cette possibilité à l’autorisation du gestionnaire de ce lieu, le projet veille au respect tant des principes de proportionnalité et de subsidiarité, que de l’esprit de la loi caméras.

En effet, lorsqu’il avait été question de permettre à la police d’accéder en temps réel, de manière générale, aux images des caméras installées dans des lieux fermés, la Commission de la protection de la vie privée avait déjà fait observer, dans son avis 15/2016, que “bien qu’il existe en effet une certaine nécessité à ce que les services de police puissent, dans certaines

Avis 70/2026 - 14/17 en matière d’accès en temps réel, l’Autorité relève qu’à plusieurs reprises, la Commission de la Protection de la Vie Privée avait souligné l’intérêt de l’accord de l’entité tierce responsable des caméras concernées16. L’hypothèse prise en considération dans le présent Avis peut d’ailleurs être comparée avec l’hypothèse visée par l’article 9, al. 3, 3°, de la Loi Caméras17, au-delà de laquelle elle va en circonstances, accéder en temps réel à des images d’un autre responsable du traitement afin de pouvoir intervenir immédiatement, on ne peut nier que l’impact en matière de vie privée est important. La Commission n’exclut donc pas qu’il puisse être indiqué, dans certains cas particulièrement spécifiques et motivés, de prévoir un accès en temps réel par la police mais elle estime que l’argumentation actuelle en faveur d’une autorisation générale ne convainc pas.” Cette remarque peut à fortiori être transposée en ce qui concerne la possibilité pour la police d’installer elle-même des caméras dans ces lieux » (mis en gras par l’Autorité).

16 Dans le considérant n° 8 de son Avis n° 50/2016 du 21 septembre 2016 concernant un avant-projet de loi modifiant la loi sur la fonction de police et la loi du 21 mars 2007 réglant l'installation et l'utilisation des caméras de surveillance (CO-A-2016-062), la Commission de la Protection de la Vie Privée considère notamment ce qui suit :

« Concernant l'hypothèse où les gestionnaires mettent leurs propres caméras à la disposition de la police (par ex. caméras du gestionnaire d'un aéroport qui sont aussi utilisées par la police), la question peut aussi se poser de savoir si une telle utilisation mixte est bien autorisée, vu que la loi caméras ne prévoit pas cette possibilité (cette possibilité n'est reprise que dans l'avantprojet 1, pas dans l'avant-projet 2). Si une telle utilisation mixte des mêmes caméras était possible, la Commission insiste en tout cas pour que les images soient traitées de manière distincte par les différents responsables, afin de veiller de manière stricte à ce que chaque responsable du traitement joue son rôle dans les limites de la réglementation qui est applicable à chacun[…].

Par ailleurs, la Commission ne comprend pas bien le rapport entre cette possibilité d'utiliser des caméras dans certains lieux fermés déterminés accessibles au public et la possibilité (voir l'article 14 de l'avant-projet 2, modifiant l'article 9 de la loi caméras) pour la police de faire transmettre des images en temps réel. En cas de transmission en temps réel, il est par exemple bien établi qu'un accord doit exister avec le gestionnaire responsable de la caméra. Mais dans l'hypothèse où ce responsable refuse la transmission des images en temps réel, la police peut-elle alors encore invoquer l'article 2 de l'avant-projet 1 afin de quand même disposer de manière contraignante et en temps réel d'images de ce lieu ? La Commission part du principe que la police ne peut pas l'imposer.

Il incombe à l'auteur de l'avant-projet de clarifier les choses […] ».

Dans le considérant n° 17 de son Avis n° 53/2017 du 20 septembre 2017 concernant un avant-projet de loi modifiant la loi sur la fonction de police et la loi du 21 mars 2007 réglant l'installation et l'utilisation des caméras de surveillance (CO-A-2017-054), la Commission de la Protection de la Vie Privée indique ce qui suit :

« Deuxièmement, la Commission revient sur la possibilité offerte à la police par l'avant-projet d'utiliser des caméras dans certains lieux fermés accessibles au public (par exemple les aéroports), dont la police n'est pas gestionnaire (article 8 de l'avant-projet).

La Commission constate que l'article 8 de l'avant-projet doit être lu conjointement avec l'article 78, 4° de l'avant-projet, qui régit la possibilité de transmettre à la police en temps réel des images de caméras de surveillance privées qui sont installées dans certains lieux fermés accessibles au public. La Commission formule les remarques suivantes à cet égard :

a) Une transmission en temps réel d'images d'une caméra privée n'est possible que si le gestionnaire du lieu en question donne son accord à cet effet dans deux situations déterminées [[note de bas de page :] « Il n'est d'ailleurs pas tout à fait clair pour la Commission de savoir si les points a) et b) du projet d'article 9, 3° de la Loi caméras doivent être appliqués cumulativement ou si deux cas distincts sont visés »]. Un premier cas concerne les lieux qui sont désignés par le Roi. Le deuxième cas, lorsqu'une telle transmission en temps réel est possible, concerne les situations dans lesquelles "il se produit un fait susceptible de nécessiter l'intervention des services de police" et moyennant "le respect des règles applicables en matière de sécurité privée et particulière". La Commission remarque que le premier passage cité est particulièrement large et vague. Elle suggère donc de prévoir une meilleure délimitation. Quant au passage qui renvoie aux règles en matière de sécurité privée et particulière, la Commission renvoie à sa remarque du point 22.

b) Deuxièmement, on ne prévoit pas non plus de durée au cours de laquelle la transmission en temps réelle est possible. Cette durée est-elle également à prévoir dans les modalités de l'accord entre le gestionnaire du lieu et la police ? […] ».

17 Selon lequel :

« Les personnes qui ont accès aux images sont soumises au devoir de discrétion en ce qui concerne les données personnelles fournies par les images, étant entendu que le responsable du traitement pour ce qui est des lieux fermés accessibles au public ou des lieux fermés non accessibles au public ou la personne agissant sous son autorité :

[…]

3° peut, lorsqu'il s'agit d'un lieu fermé accessible au public, et si un accord dont les modalités ont été fixées par une convention écrite, a été conclu entre le responsable du traitement et le service de police concerné :

a) transmettre les images en temps réel aux services de police, pour la sécurisation de lieux déterminés par le Roi, par arrêté royal délibéré en Conseil des ministres, dont le projet est soumis pour avis à l'Autorité de protection des données, qui, par leur nature, présentent un risque particulier pour la sécurité;

Avis 70/2026 - 15/17 termes d’ingérence, dès lors que l’accord du gestionnaire du lieu n’est ici pas requis. Si l’absence de nécessité d’un accord du gestionnaire du lieu concerné (la société de transport public) est justifiable dans certaines hypothèses, celle-ci nécessite néanmoins d’autant plus que les circonstances de l’accès en temps réels soient clairement définies dans le cadre normatif applicable (se référer aux considérants nos 18-19).

26. S’agissant de l’exercice des missions de police administrative, lorsque la Police visionne les images sans enregistrement, et que les dispositions précitées de la LFP ne sont par conséquent pas applicables, dans la même logique que celle suivie dans le considérant n° 16 de son Avis n° 118/2024, l’Autorité est d’avis qu’il appartient au Demandeur d’identifier les dispositions spécifiques qui constitueraient des garanties du type de celles évoquées ci-avant, y compris par le Conseil d’Etat et la Commission de la Protection de la Vie Privée. A défaut de disposition(s) particulière(s)

prévoyant de telles garanties, l’Autorité est d’avis que le cadre normatif applicable en la matière devrait être adapté en conséquence. L’Autorité a également rappelé que les règles générales de protection des données ne constituent pas de telles garanties spécifiques.

27. Le visionnage en temps réel dans le cadre d’une mission de police judiciaire et d’une méthode particulière de recherche n’appelle pas de commentaire de la part de l’Autorité. Cela état précisé, l’Autorité a également reconnu, sur la base d’informations qui lui avaient été communiquées (voir les considérants nos 6-8 de l’Avis n° 113/2025), qu’il apparaissait bien exister une hypothèse légitime (celle du flagrant délit) de visionnage en temps réel des images des caméras de vidéosurveillance concernées en dehors du cadre d’une méthode particulière de recherche. Toutefois, elle a également été (et elle demeure) d’avis, au considérant n° 9 de l’Avis n° 113/2025, que le cadre normatif applicable à ce scénario reste encore à déterminer compte-tenu des développements du présent Avis et des Avis précédents de l’Autorité (hypothèse visée ; garanties applicables ; et en l’occurrence, s’agissant de mission de police judiciaire, quel contrôle de l’autorité judiciaire compétente18).

b) transmettre les images en temps réel aux services de police, dans le respect des règles applicables en matière de sécurité privée et particulière, lorsqu'il se produit un fait susceptible de nécessiter leur intervention » (mis en gras par l’Autorité).

18 La Commission de la Protection de la Vie Privée rappelait notamment dans son Avis n° 50/2016 du 21 septembre 2016 concernant un avant-projet de loi modifiant la loi sur la fonction de police et la loi du 21 mars 2007 réglant l’installation et l’utilisation des caméras de surveillance (CO-A-2016-062), au considérant n° 6, ce qui suit concernant la distinction entre les missions de police administrative et les missions de police judiciaire :

« La distinction entre la fonction de police administrative et judiciaire est très importante car les autorités responsables sont différentes et n'ont pas le même degré d'indépendance. Pour la première, il s'agit des autorités administratives (principalement le bourgmestre et dans une moindre mesure le ministre) et pour la seconde, des autorités judiciaires (ministère public, juge d'instruction, juridictions d'instruction). Le contrôle sur la fonction de police judiciaire est beaucoup plus contraignant, direct et indépendant que sur la fonction de police administrative. Si seul un bourgmestre contrôle les interventions policières, les garanties que ces interventions policières se déroulent convenablement et conformément à la loi seront clairement moindres, vu qu'il représente aussi l'autorité hiérarchique directe de la police en question ».

Avis 70/2026 - 16/17

PAR CES MOTIFS,

L’Autorité est d’avis que,

1. Sans préjudice des commentaires suivants, il convient de scinder les deux hypothèses visées par l’article 9 als 4 et 5 tel qu’ajouté par le Projet à la Loi Caméras. Sont concernés d’une part, l’accès en temps réel aux images des caméras concernées, et d’autre part, à l’occasion de cet accès, l’accès en outre aux images enregistrées par le responsable du traitement concerné pour une période n’allant pas au-delà de 90 minutes maximum à compter du début de la consultation en temps réel (considérants nos 7-8) ;

2. Le Demandeur ne motive pas de manière convaincante la nécessité de l’extension de l’article 9, al. 4, de la Loi Caméras à la consultation d’images du passé, enregistrées par le responsable du traitement concerné et ce, jusqu’à 90 minutes. Il lui revient de motiver concrètement (dans l’exposé des motifs du Projet) la nécessité du nouveau traitement de données à caractère personnel qu’il entend mettre en œuvre et de préciser le dispositif du Projet en conséquence (p. ex., en indiquant qu’il doit être question d’une intervention urgente dans le cadre de laquelle la disponibilité des images en temps utile en vue de garantir le bon déroulement de celle-ci ne peut être assurée en application de l’article 9, al. 3, 2°, de la Loi

Caméras) ;

Sans préjudice de ce commentaire et des commentaires suivants concernant l’article 9, al. 4, de la Loi Caméras, le Projet pourrait être proportionné en ce qu’il étendrait la portée de l’article

9, al. 4, de la Loi Caméras dans les hypothèses de flagrant délit (infraction qui se commet ou vient de se commettre), à l’accès à des images enregistrées par le responsable du traitement jusqu’à 90 minutes dans le passé. Inversement, le Projet ne pourrait pas prévoir une hypothèse alternative et générale de consultation des images enregistrées pour

« contextualiser la situation » (considérants nos 9-14) ;

3. Il convient d’avoir égard aux origines et à l’évolution de l’article 9, al. 4, de la Loi Caméras rappelés dans les considérants nos 7-20 de l’Avis n° 118/2024. Notamment, dès lors que c’est depuis 2012 qu’il est question d’accès en temps réel aux caméras des sociétés de transport public, le Demandeur doit pouvoir avoir développé à ce jour, une vision claire de ce qu’il est attendu en pratique, des possibilités offertes par l’article 9, al. 4, de la Loi Caméras (considérant n° 15) ;

4. L’article 9, al. 4, de la Loi Caméras doit être adapté de manière telle que les éléments essentiels des traitements de données à caractère personnel permis (visionnage en temps réel et jusqu’à 90 minutes dans le passé d’images de vidéosurveillance) s’en dégagent clairement.

Avis 70/2026 - 17/17

En l’état, comme l’Autorité l’a déjà mis en évidence dans ses Avis nos 118/2024 et 113/2025, cette disposition ne permet pas d’entrevoir les traitements de données qui seront réalisés in concreto (circonstances (hypothèses) et conditions dans lesquelles les services de police pourront consulter en temps réel les images des caméras de vidéosurveillance concernées), qu’il s’agisse d’un visionnage (avec ou sans enregistrement par les services de police des images, par leurs propres moyens) dans le cadre de l’exercice par ces services de leurs missions de police administrative, ou d’un visionnage dans le cadre de l’exercice de leurs missions de police judiciaire en dehors de la mise en œuvre d’une méthode particulière de recherche. La conclusion de protocoles, même soumis à l’avis de l’Autorité, ne peut pas remédier à l’éventuelle méconnaissance par l’article 9, al. 4, de la Loi Caméras, des principes de prévisibilité et de légalité consacrés dans les articles 8 CEDH et 22 de la Constitution (considérants nos 14-22) ;

5. Le Demandeur doit identifier les dispositions spécifiques des normes qui constitueraient des garanties spécifiques dans le contexte du visionnage par les services de police, des images des caméras de vidéosurveillance concernées, sans enregistrement des images par leurs propres moyens, dans l’exercice de leurs missions de police administrative et de police judiciaire en dehors de la mise en œuvre d’une méthode particulière de recherche. A défaut de disposition(s) particulière(s) prévoyant de telles garanties spécifiques, le cadre normatif applicable en la matière devrait être adapté en conséquence. Les règles générales de protection des données ne constituent pas de telles garanties spécifiques (considérants nos 23-27).

Pour le Service d’Autorisation et d’Avis, Alexandra Jaspar, Directrice

(…)

ORGANE DE CONTRÔLE DE L’INFORMATION POLICIÈRE

Votre référence

Notre référence

Annexe(s)

Date

DA250025 05.02.2026

Objet : Avis relatif à l’avant-projet de loi modifiant des dispositions diverses relatives aux services de police

L’Organe de contrôle de l’information policière (ci-après le ‘COC’ ou ‘l’Organe de contrôle’).

Vu la loi du 30 juillet 2018 relative à la protection des personnes physiques à l’égard des traitements de données à caractère personnel (M.B. du 5 septembre 2018, ci-après ‘la LPD’), en particulier l’article 59 §1er, 2e alinéa, l’article 71 et le Titre 7, en particulier l’article 236.

Vu la loi du 3 décembre 2017 portant création de l’Autorité de protection des données (ci-après ‘la LAPD’).

Vu la loi du 5 août 1992 sur la fonction de police (ci-après ‘la LFP’).

Vu la loi du 7 décembre 1998 organisant un service de police intégré, structuré à deux niveaux (ciaprès ‘la LPI’).

Vu la Law Enforcement Directive 2016/680 du 27 avril 2016 (ci-après ‘la LED’).

Vu la loi du 25 décembre 2016 relative au traitement des données des passagers.

Vu le Règlement (UE) 2016/679 du Parlement européen et du Conseil du 27 avril 2016 « relatif à la protection des personnes physiques à l’égard du traitement des données à caractère personnel et à la libre circulation de ces données, et abrogeant la directive 95/46/CE » (règlement général sur la protection des données ou « RGPD »).

Vu la demande du 22 décembre 2025 du ministre de la Sécurité et de l’Intérieur.

Vu le rapport de Monsieur Ronny Saelens, Membre-conseiller a.i. de l’Organe de contrôle.

Émet, le 5 février 2026, l’avis suivant.

I.

Remarque préalable concernant la compétence de l’Organe de contrôle

1. À la lumière respectivement de l’application et de la transposition du Règlement 2016/6791 et de la Directive 2016/6802, le législateur a remanié en profondeur les tâches et missions de l’Organe de contrôle. L’article 4 §2, quatrième alinéa de la loi du 3 décembre 2017 portant création de l’Autorité de protection des données (ci-après ‘la LAPD’) dispose qu’à l’égard des services de police au sens de l’article 2, 2°, de la loi du 7 décembre 1998 organisant un service de police intégré, structuré à deux niveaux, les compétences, missions et pouvoirs d’autorité de contrôle tels que prévus par le Règlement

2016/679 sont exercés par l’Organe de contrôle. Cela signifie notamment que l’Organe de contrôle est compétent également lorsque des services de police traitent des données à caractère personnel qui ne relèvent pas des missions de police administrative et judiciaire, par exemple dans le cadre de finalités socioéconomiques ou de traitements relevant de la gestion des ressources humaines.

L’Organe de contrôle doit être consulté lors de la préparation de la législation ou d’une mesure réglementaire ayant trait au traitement de données à caractère personnel par les services de police de la police intégrée (voir les articles 59 §1er, 2e alinéa et 236 §2 de la LPD, l’article 36.4 du RGPD et l’article 28.2 de la directive Police-Justice). L’Organe de contrôle a dans ce contexte pour mission d’examiner si l’activité de traitement projetée par les services de police est conforme aux dispositions du Titre 1er (pour les traitements non opérationnels)3 et du Titre 2 (pour les traitements opérationnels)

de la LPD4. De plus, le COC est aussi chargé d’émettre des avis d’initiative, comme prévu à l’article

236 §2 de la LPD, et est investi conformément à l’article 240 de la LPD d’une mission générale d’information à l’égard du grand public, des personnes concernées, des responsables du traitement et des sous-traitants dans le domaine du droit à la protection des données et à la protection de la vie privée.

2. En ce qui concerne en particulier les activités de traitement dans le cadre des missions de police administrative et/ou judiciaire, l’Organe de contrôle émet dès lors des avis soit d’initiative, soit à la demande du Gouvernement ou de la Chambre des Représentants, d’une autorité administrative ou judiciaire ou d’un service de police, concernant toute matière ayant trait à la gestion de l’information policière telle que régie par la Section 12 du Chapitre 4 de la loi sur la fonction de police5.

3. Par ailleurs, l’Organe de contrôle est également chargé, à l’égard des services de police, de l’inspection générale de la police fédérale et de la police locale (en abrégé ‘AIG’) visée dans la loi du 1 Règlement (UE) 2016/679 du Parlement européen et du Conseil du 27 avril 2016 « relatif à la protection des personnes physiques à l’égard du traitement des données à caractère personnel et à la libre circulation de ces données, et abrogeant la directive 95/46/CE » (règlement général sur la protection des données ou « RGPD »). 2 Directive (UE) 2016/680 du Parlement européen et du Conseil du 27 avril 2016 « relative à la protection des personnes physiques à l’égard du traitement des données à caractère personnel par les autorités compétentes à des fins de prévention et de détection des infractions pénales, d’enquêtes et de poursuites en la matière ou d’exécution de sanctions pénales, et à la libre circulation de ces données, et abrogeant la décision-cadre 2008/977/JAI du Conseil » (ci-après dénommée « directive Police-Justice » ou Law Enforcement Directive (LED)). 3 Article 4 §2, 4e alinéa de la LAPD. 4 Article 71 §1er, 3e alinéa de la LPD. 5 Articles 59 §1er, 2e alinéa et 236 §2 de la LPD.

15 mai 2007 sur l’Inspection générale et de l’Unité d’information des passagers (ci-après dénommée en abrégé ‘BELPIU’) visée au Chapitre 7 de la loi du 25 décembre 2016, de la surveillance de l’application du Titre 2 de la LPD et/ou du traitement de données à caractère personnel tel que visé aux articles 44/1 à 44/11/13 de la loi sur la fonction de police, et/ou de toute autre mission qui lui est confiée en vertu ou par d’autres lois6.

4. L’Organe de contrôle est compétent à l’égard du Service Contentieux de l’Administration générale des Douanes et Accises en ce qui concerne les réquisitions adressées par ce service à la BELPIU dans des matières fiscales, et ce en vertu de l’article 281 §4 de la loi générale « sur les douanes et accises »

du 18 juillet 1977, telle que modifiée par la loi du 16 mai 2024 « modifiant la loi du 25 décembre 2016 relative au traitement des données des passagers ».

5. Enfin, l’Organe de contrôle est également chargé, dans le cadre de la législation sur la rétention des données et en vertu de l’article 126/3 §1er, 8e alinéa de la loi du 13 juin 2005 relative aux communications électroniques (ci-après ‘la LCE’), telle que modifiée par la loi du 20 juillet 2022 relative à la collecte et à la conservation des données d’identification et des métadonnées dans le secteur des communications électroniques et à la fourniture de ces données aux autorités (M.B. du 8 août 2022), de la validation des statistiques relatives au nombre de faits punissables et au délai de conservation pour chaque arrondissement judiciaire et chaque zone de police, une matière dans le cadre de laquelle il exerce toutes les compétences qui lui ont été attribuées par le Titre 7 de la loi du 30 juillet 2018. Il est par ailleurs également chargé, en application de l’article 42 §3, 2e et 3e alinéas de la LFP, du contrôle des requêtes de la Cellule Personnes disparues de la police fédérale en vue de la consultation des données relatives aux communications électroniques impliquant la personne disparue.

6. L’Organe de contrôle est compétent pour rendre des avis sur les aspects ayant trait au traitement des informations et des données à caractère personnel et à la protection de la vie privée par le traitement de données à caractère personnel pour autant qu’il existe un rapport avec le fonctionnement opérationnel et non opérationnel des services de police et/ou avec le personnel de la police intégrée (ci-après ‘la GPI7’) et/ou pour autant que le projet de texte soumis pour avis ait un impact sur la gestion de l’information policière en général.

7. Par ailleurs, l’Organe de contrôle n’est pas seulement une autorité de protection des données, mais est aussi une autorité de contrôle qui est légalement chargée de contrôler la légalité, l’efficacité, l’efficience et l’économie de la gestion de l’information policière8.

6 Article 71 §1er, troisième alinéa juncto article 236 §3 de la LPD. 7 Geïntegreerde politie – Police Intégrée. 8 Rapport d’activité 2021, www.organedecontrole.be, voir les points 3 et 52 et plus spécifiquement le point 71 : « Il serait cependant faux de s’imaginer que le COC se préoccupe seulement de la protection des données ; il porte aussi énormément d’attention à tous les autres aspects opérationnels de la gestion de l’information policière et des informations des autres services qu’il contrôle, s’agissant là de matières relevant également de sa compétence. » ; article 71 §1er de la LPD.

II.

Objet de la demande

8. La demande d’avis a trait à un avant-projet de loi modifiant des dispositions diverses relatives aux services de police (ci-après ‘l’avant-projet’).

9. Selon ses auteurs, l’avant-projet prévoit une actualisation approfondie des dispositions qui ont un impact sur les services de police ou leur personnel ou qui s’y rapportent. Cette actualisation inclut en particulier :

- une harmonisation de la terminologie de la LFP, d’une part, et l’adaptation de la terminologie en fonction du nouveau Code pénal (ci-après ‘le nouveau Code pénal’) qui entrera en vigueur le 8 avril

2026, d’autre part ;

- le renforcement des contrôles d’intégrité lors du recrutement du personnel de police ;

- l’extension du régime de l’accès par la police aux images des caméras non policières, d’une part, et une adaptation de l’exigence du caractère reconnaissable de l’utilisation de caméras policières fixes temporaires, d’autre part ;

- l’élaboration d’un régime légal pour l’accès, par les collaborateurs externes des services de police, aux banques de données policières opérationnelles ;

- une actualisation du domaine de compétence de la Direction de sécurisation (DAB) de la Direction générale de la police administrative (DGA), afin de l’aligner sur la note de politique du ministre de l’Intérieur ;

- et enfin diverses adaptations de dispositions du statut du personnel des services de police.

10. L’avant-projet prévoit pour ce faire une adaptation des cadres légaux suivants :

- le Code d’instruction criminelle ;

- la loi sur la fonction de police (LFP) ;

- la loi sur la police intégrée (LPI) ;

- la loi relative au statut du personnel des services de police9 ;

- l’arrêté royal portant la position juridique du personnel des services de police (PJPol)10.

- la loi caméras du 21 mars 200711 ;

- la loi du 16 mai 2024 relative aux compétences des membres du corps européen de garde-frontières et de garde-côtes sur le territoire national.

L’urgence de la demande d’avis

11. Les auteurs de l’avant-projet demandent de conférer un ‘caractère urgent’ à la demande, sans toutefois invoquer formellement ou explicitement l’article 236 §2, 3e alinéa de la LPD. Selon ce 3e 9 Loi du 26 avril 2002 relative aux éléments essentiels du statut des membres du personnel des services de police (la ‘loi Exodus’). 10 Arrêté royal du 30 mars 2001 portant la position juridique du personnel des services de police (PJPol). 11 Loi du 21 mars 2007 réglant l’installation et l’utilisation de caméras de surveillance.

alinéa, le délai de soixante jours peut être réduit à quinze jours minimum à condition que l’auteur motive spécialement le cas d’urgence particulier. L’auteur ne satisfait en l’occurrence pas à cette condition.

En tout état de cause, les motifs invoqués concrètement ne sont pas acceptables étant donné que l’État est lui-même responsable de l’introduction tardive de la demande d’avis, notamment en ce qui concerne la transposition de la directive UE/2022/2041 du Parlement européen et du Conseil du 19 octobre 2022 relative à des salaires minimaux adéquats dans l’Union européenne, qui s’applique aussi à la rémunération garantie des membres du personnel des services de police. De même, l’entrée en vigueur du nouveau Code pénal le 8 avril 2026 est déjà connue depuis le 8 avril 2024, au même titre donc que la nécessité d’adapter notamment la LFP en fonction de ce nouveau Code pénal.12

Néanmoins, le COC a tout de même traité la demande d’avis dans les meilleurs délais compte tenu des circonstances et de sa capacité.

12. Attendu que l’avant-projet a également un impact sur la gestion de l’information de et par la GPI, d’une part, et sur la protection des données à caractère personnel visées dans le RGPD des membres du personnel des services de police, d’autre part, l’Organe de contrôle se bornera dans le présent avis à examiner les aspects de l’avant-projet qui s’y rapportent. Pour le reste, l’Organe de contrôle renvoie à l’avis de l’APD et à celui du Conseil d’État.

III.

Analyse de la demande

A) Remarque générale

13. Le présent avis aborde exclusivement les projets d’articles de l’avant-projet au sujet desquels le COC a des remarques concrètes à formuler. Le COC suit pour ce faire la systématique de l’avantprojet.

B) Remarques concrètes

Loi sur la fonction de police (LFP)

14. Le chapitre 3 de l’avant-projet modifie quelques dispositions de la LFP, dont le régime de l’utilisation visible de caméras dans le cadre de l’exercice de missions de police administrative et 12 Les lois du 29 février 2024 introduisant le Livre Ier et le Livre II du Code pénal ont été publiées au Moniteur belge le 8 avril 2024, avec entrée en vigueur prévue deux ans après leur publication.

judiciaire. Dans ce domaine, les auteurs de l’avant-projet prévoient une adaptation de l’article 25/2

§2, 1er alinéa, 1° et 2° de la LFP (article 6 de l’avant-projet). Cet article définit les modalités à remplir pour qu’une caméra de police soit considérée comme ‘visible’, et établit dans ce contexte une distinction entre les caméras fixes (temporaires) et les caméras mobiles.

15. Les auteurs de l’avant-projet souhaitent supprimer l’obligation de signaler l’utilisation de caméras fixes temporaires au moyen d’un pictogramme et de remplacer ce dernier par un « marquage policier »

lorsque la caméra est montée à bord d’un véhicule de police, d’un navire de police ou d’un aéronef de police sensoriellement reconnaissable en tant que tel pour le sujet de droit. Dans l’exposé des motifs, cette proposition de modification de la loi est justifiée comme suit (verbatim) :

« (…). Cette règle (la modification de loi proposée, note du COC) s’appliquera aux caméras fixes temporaires ou mobiles montées à bord de véhicules de police, de navires de police, d’aéronefs de police, ou de tout autre véhicule ou équipement automatique ou non. À titre d’exemple, il n’est donc plus obligatoire de prévoir un pictogramme pour un véhicule de police stripé muni d’une caméra ANPR qui est stationné ou à l’arrêt dans un lieu public pendant une période donnée. Lorsqu’une caméra

ANPR est utilisée comme caméra fixe temporaire, il est en effet impossible, en pratique, de prévoir un pictogramme en plus du striping du véhicule. (…) ».13

16. L’adaptation prévue a donc pour conséquence que l’utilisation de caméras fixes n’est signalée au moyen d’un pictogramme que lorsque celles-ci ne sont pas montées à bord d’un véhicule de police, d’un navire de police, d’un aéronef de police ou de tout autre moyen de transport de police. Dans la pratique, cela signifie que seules les caméras fixes (temporaires) qui sont durablement ancrées au sol devront encore être signalées au moyen d’un pictogramme.

17. Dans leur motivation de la modification de loi projetée, les auteurs de l’avant-projet semblent toutefois se baser sur une interprétation erronée de la loi actuelle lorsqu’ils déclarent : « (…)

Lorsqu’une caméra ANPR est utilisée comme caméra fixe temporaire, il est en effet impossible, en pratique, de prévoir un pictogramme en plus du striping du véhicule. (…) ».14

18. Dans l’état actuel de la loi, l’utilisation visible de caméras fixes et/ou temporaires doit être signalée au moyen d’un pictogramme (article 25/2 §2, 1° de la LFP). Strictement parlant, la loi n’oblige toutefois pas à apposer (également) un pictogramme sur le véhicule de police. Même dans le cas où une caméra montée à bord d’un véhicule de police est utilisée comme une caméra fixe temporaire, l’annonce de cette utilisation est en effet régie par l’arrêté royal du 22 mai 2019 « définissant la manière de signaler l’utilisation de caméras fixes et fixes temporaires par les services de police ». L’arrêté d’exécution permet de conclure que le pictogramme est placé de manière visible à hauteur des voies d’accès du territoire de la commune. L’objectif est en effet d’informer le sujet de droit (article 37 de la LPD)

13 Exposé des motifs, p. 6. 14 Exposé des motifs, p. 6.

lorsqu’il pénètre dans une zone surveillée par des caméras de police15. L’apposition volontaire d’un pictogramme additionnel sur le véhicule de police renforce évidemment l’information du sujet de droit quant à l’utilisation ponctuelle de caméras de police, mais n’est donc pas une obligation légale en tant que telle.

Dans l’hypothèse où il n’est pas, dans une commune, fait usage de caméras de police fixes (temporaires), mais bien de caméras de police mobiles, il découle de la formulation actuelle de la loi que le sujet de droit ne prendra légalement connaissance de l’utilisation de la caméra que lorsque le membre opérationnel de la police qui est porteur de cette caméra l’en informera (dans la mesure du possible), ou lorsque le véhicule de police à bord duquel une caméra mobile est montée est reconnaissable en tant que véhicule de police.

19. L’initiative des auteurs de l’avant-projet implique que dans l’hypothèse où la même commune utilise exclusivement des caméras fixes temporaires montées à bord d’un véhicule de police, d’un navire de police, d’un aéronef de police ou de tout autre moyen de transport de police muni d’un marquage policier et des caméras mobiles, cette utilisation de caméras ne doit pas (ou plus) être signalée à hauteur des voies d’accès du territoire de la commune.

20.1. Le COC comprend néanmoins la motivation qui amène les auteurs de l’avant-projet à vouloir remplacer l’exigence d’être « identifiables comme tels », qui dans l’état actuel de la loi s’applique uniquement à l’utilisation de caméras mobiles, par des « marquages policiers » tels que prévus au projet d’article 25/5 §2, 1er alinéa, 1°, b) et 2°, a), dès lors que le caractère identifiable (d’un véhicule de police) est une notion subjective qui peut faire l’objet d’interprétations diverses. Il s’agit d’ailleurs là d’une raison sous-jacente qui a motivé en 202316 le législateur à renforcer la condition du caractère

‘identifiable’ de l’utilisation d’une caméra mobile (caméra individuelle) portée par un membre du cadre opérationnel de la police par l’ajout de la mention « conformément à l’article 41 » (de la LFP).

20.2. La notion d’« équipement » qui fait son apparition dans le projet d’article 25/5 §2, 1er alinéa, 1°, b) et 2°, a) n’est pas définie dans l’avant-projet ni expliquée d’une autre manière dans le projet d’exposé des motifs. Le COC ne voit pas d’emblée de quel ‘équipement’ il pourrait s’agir, puisqu’il ne s’agit donc pas d’un véhicule, d’un navire ou d’un aéronef.

21. L’avant-projet apporte à l’article 33ter de la LFP quelques modifications techniques en vue d’harmoniser la terminologie de la version néerlandaise. En ce qui concerne le projet d’article 33ter (article 14 de l’avant-projet), il est seulement procédé au remplacement du mot « vrijheidsberoving »

par le mot « vrijheidsbeneming ». Les auteurs semblent ainsi perdre de vue que le 1er alinéa de l’actuel

15 Voir aussi F. SCHUERMANS, R. SAELENS et S. DE PROFT, Politie & Privacy. Operationele verwerking van persoonsgegevens door de politiediensten in hoofdlijnen. Praktijdhandboek, Bruxelles, Politeia, 2025, 314-315. 16 Loi du 19 octobre 2023 modifiant la loi sur la fonction de police, en ce qui concerne l’utilisation des caméras individuelles par les services de police, article 2.

article 33ter contient également le mot « aangehouden » (1er alinéa : « aangehouden persoon »), qui n’est pas remplacé par le terme « arrestatie » (en l’occurrence « gearresteerde persoon »), alors que ce remplacement est prévu au point 2° de l’article 14. Le mot « aangehoudenen » figurant au dernier alinéa de l’article 33ter semble également devoir être remplacé par le mot « gearresteerden ».

22. Le projet d’article 44/9, 1° à 5° inclus (article 24) prévoit une adaptation des délais de conservation visés à l’article 44/9 de la LFP afin de les aligner sur les 8 niveaux de peine du nouveau Code pénal.

Le même projet d’article prévoit en outre l’insertion d’un nouvel alinéa entre les 3e et 4e alinéas de l’article 44/9 §2 de la LFP. Il s’agit d’une adaptation des délais de conservation prévus à l’article 44/9 pour les situations dans lesquelles il est question d’infractions qui, en vertu de l’article 21bis du Code d’instruction criminelle, ne sont pas soumises à la prescription. Dans de tels cas, il est prévu de pouvoir prolonger les délais de conservation afin qu’ils restent conformes aux nécessités de l’enquête pénale et aux intérêts sociétaux en jeu dans la lutte contre les infractions particulièrement graves, telles que les crimes contre l’humanité ou le terrorisme17. Le nouvel alinéa prévoit de prolonger la période de conservation d’une « nouvelle période de 30 ans » sur décision motivée du procureur du Roi ou du juge d’instruction compétent.

23.1. En dépit de la légitimité de l’adaptation projetée, le COC est d’avis que ce délai doit lui aussi respecter le principe de proportionnalité. Pour cette raison, le COC prie les auteurs d’insérer entre les mots « de » et « 30 ans » le mot « maximum ». Cet ajout rejoint d’une part la condition projetée selon laquelle la prolongation du délai de conservation doit se fonder sur une décision motivée de l’autorité compétente, et évite dans le même temps que la décision soit prise de manière générale et/ou systématique.

23.2. Un aspect plus fondamental et en même temps problématique est le choix d’attribuer au procureur du Roi ou – plus problématique encore – au juge d’instruction une compétence de décision au sujet des délais de conservation à observer dans des banques de données policières dont ils ne sont pas les responsables du traitement. Les responsables du traitement de ces banques de données sont et restent en effet hic et nunc les ministres de l’Intérieur et de la Justice, et l’avant-projet n’y change rien. Outre le fait qu’une telle décision, à la lumière du Titre 2 de la LPD tel qu’il est concrétisé dans la LFP, et donc dans l’état actuel de la loi, appartient aux responsables du traitement formels (les ministres de tutelle de la police) et (éventuellement) au responsable du traitement fonctionnel (la

GPI) et non à un tiers (qui n’assume ou ne doit assumer aucune responsabilité en la matière)18, il

17 Exposé des motifs, p. 5. 18 Il n’est pas rare actuellement que le responsable du traitement fonctionnel (dans les faits les services de police) attende à tort une ‘décision’ du MP pour effacer ou archiver une donnée à caractère personnel – sans qu’il ne soit question de l’application de l’article 44/11/2 §6, 1er alinéa ni de l’article 44/9 §2, 4e alinéa, 2e tiret de la LFP (la disponibilité des données pendant qu’une information ou une instruction judiciaire est ouverte) – aussi longtemps que la police n’a pas été informée par le MP de sa position quant à la conservation ou non des données par la police. Il est récurrent que le COC doive rappeler aux services de police que le MP n’est pas le responsable du traitement et n’a aucune autorité en la matière, ni n’est investi d’une quelconque responsabilité.

convient additionnellement de s’interroger sur l’égalité de traitement des sujets de droit lorsqu’une telle décision de prolongation est laissée à l’appréciation des différents parquets du pays, et a fortiori des plus de 120 juges d’instruction du Royaume. On risque en effet de voir très rapidement se dessiner des visions et des pratiques divergentes d’un parquet à l’autre et d’un juge d’instruction à l’autre, voire entre les parquets et les juges d’instruction. Les ‘motifs’ (« décision motivée ») dont il peut ou dont il doit s’agir restent par ailleurs plutôt obscurs. L’exposé des motifs ne dit rien à ce sujet. On peut toutefois le cas échéant s’imaginer qu’un avis non contraignant soit par exemple demandé au Ministère public compétent (comme c’est d’ailleurs le cas également lorsqu’il est question d’une instruction judiciaire, afin d’obtenir dans la mesure du possible des décisions uniformes19, éventuellement par le biais d’une circulaire du Collège des procureurs généraux). Par contre, la décision proprement dite de prolonger ou non les délais de conservation appartient aux responsables du traitement, qui en assument également la responsabilité formelle et matérielle, et peut et doit être évaluée par le COC et éventuellement en dernière instance par le juge.

24. En ce qui concerne l’application dans la pratique des nouvelles règles que l’avant-projet prévoit pour les délais de conservation, le COC est au regret de constater que les auteurs de l’avant-projet ne tiennent aucunement compte des problèmes et questions susceptibles de se poser dans le cadre du droit transitoire.

24.1. Déjà à l’heure actuelle, le COC est consulté par des délégués à la protection des données (DPO)

de zones de police qui s’interrogent sur la manière dont les nouvelles règles devront être appliquées à partir du 8 avril 2026 (verbatim) : « Nous nous permettons de vous adresser le présent mail afin d’obtenir des éclaircissements relatifs aux conséquences de l’entrée en vigueur du nouveau Code pénal sur le traitement et l’analyse des demandes d’accès indirect. En effet, notre équipe a pris connaissance des évolutions législatives introduites par le nouveau

Code pénal, dont l’entrée en vigueur est prévue pour le 8 avril 2026, et s’interroge sur leur impact analytique et juridique dans le cadre de nos missions. À cet égard, plusieurs questions se posent :

Premièrement, la distinction traditionnelle entre contraventions, délits et crimes n’étant plus maintenue à compter du 8 avril

2026, nous souhaiterions connaître les conséquences de cette réforme sur les délais de conservation et de ventilation actuellement fondés sur ces catégories, notamment en ce qui concerne l’archivage des faits.

Deuxièmement, nous nous interrogeons sur la manière dont devront être justifiés les délais applicables, selon que l’on se réfère à la date de commission des faits, à la date de réception de la demande par nos services ou à celle de sa transmission à votre autorité. À cet égard, conviendra-t-il de porter une attention particulière à la date d’entrée en vigueur du nouveau Code pénal dans nos analyses, ou cette réforme aura-t-elle un impact limité sur l’appréciation des demandes ? Par ailleurs, en cas de réclamations ou de demandes d’informations complémentaires introduites après le 8 avril 2026, pourriez-vous nous indiquer sur quel cadre pénal il conviendra de se fonder pour l’analyse des dossiers concernés. Plus largement, de nombreuses interrogations se posent, en notre qualité de délégués à la protection des données (DPO), quant à l’articulation entre le nouveau

Code pénal et le régime applicable aux demandes d’accès indirect. Nous vous serions reconnaissants de bien vouloir nous

19 On peut par exemple souligner qu’en vertu de l’article 21bis §1er, 3e alinéa du Code d’instruction criminelle, le MP statue par exemple également sur l’autorisation de consulter le dossier pénal ou d’en obtenir copie, même pendant l’instruction judiciaire, pour une personne n’ayant pas la qualité de personne directement intéressée ; il en va de même pour l’exercice des droits en matière de protection des données par une personne n’ayant pas la qualité de personne directement intéressée en vertu de l’article 21ter, 2e alinéa du Code d’instruction criminelle.

communiquer, dans la mesure du possible, des premières orientations ou éléments d’analyse susceptibles de nous guider dans le traitement des futures demandes. ».

24.2. Sur le fond, il appartient en effet aux ministres responsables du traitement et à la GPI ellemême de répondre aux questions posées par les acteurs du terrain et par les DPO et de donner les instructions et directives nécessaires ; cette tâche ne relève ni du rôle ni de la responsabilité de l’autorité de contrôle.

Force est de constater que l’avant-projet n’apporte en tout cas aucune réponse à plusieurs questions pertinentes qui se poseront inévitablement concernant le droit transitoire. Les amendements se bornent en effet à adapter les délais de conservation prévus dans la LFP, et en particulier aux articles

44/5 et 44/9, en fonction des dispositions pénales ainsi que des nouveaux niveaux de peine du nouveau Code pénal.

24.3. Pourtant, l’impact de l’entrée en vigueur du nouveau Code pénal sur les délais de conservation à observer par la police conformément à la LFP est bien réel. Deux scénarios peuvent se présenter :

- Scénario 1 : aucune modification n’est apportée à la LFP ou – ce qui est peut-être plus réaliste

– le présent avant-projet contenant la modification actuellement soumise pour avis n’est pas finalisé (autrement dit, n’est pas encore une loi) d’ici le 8 avril 2026 : à ce moment, la classification classique des infractions est abrogée tandis que les dispositions de la LFP (qui prévoient 3 délais de conservation – 1 an, 10 ans ou 30 ans – en fonction de l’ancienne classification des infractions) sont encore en vigueur mais ne sont plus applicables de jure. Le

COC espère qu’une réponse est prête pour le cas où ce scénario viendrait à se réaliser, et que des directives seront transmises (en temps utile) aux entités de la GPI.

- Scénario 2 : les nouvelles règles du présent avant-projet (abstraction faite d’éventuels amendements apportés durant la suite du trajet parlementaire et législatif) ont pu entrer en vigueur à temps (c’est-à-dire au plus tard le 08.04.2026). Dans ce cas également, la question des règles et des délais de conservation à appliquer se pose, en première instance pour la GPI (et par la suite éventuellement aussi pour l’Organe de contrôle), selon que les enregistrements effectués par la police datent d’avant ou d’après l’entrée en vigueur des nouvelles règles. La réponse n’a rien d’une évidence si aucune disposition transitoire n’est prévue. Quels délais de conservation s’appliquent pour les enregistrements effectués par la police qui datent d’avant le 8 avril 2026 ? Les anciens ou les nouveaux ? La modification des délais de conservation qui est prévue dans l’avant-projet doit-elle être considérée comme relevant du droit procédural et est-elle donc applicable immédiatement (comme dans le droit de la procédure pénale), également pour les enregistrements datant d’avant son entrée en vigueur ? Dans l’affirmative, cela signifierait que la GPI (et le COC dans le cadre par exemple d’une demande d’accès indirect) devra à chaque fois (re)classer les faits enregistrés dans l’un des nouveaux niveaux de peine – et donc aussi les requalifier du point de vue pénal en fonction des nouvelles infractions prévues dans le Livre II du nouveau Code pénal – pour pouvoir déterminer le délai de conservation applicable. Ou la GPI devra-t-elle appliquer le principe de la lex mitior et opter pour le régime le plus avantageux pour le citoyen/suspect/demandeur (c’est-à-dire pour le délai de conservation le moins long), même si les nouveaux délais sont déjà entrés en vigueur ? Et quid des dossiers en cours dans lesquels aucune décision finale n’aura encore été prise au 08.04.2026 ? Etc. …

Indépendamment de la problématique juridique complexe du droit transitoire, le COC se doit de prévenir les parties prenantes que la grande majorité des DPO, gestionnaires fonctionnels et dirigeants seront confrontés à des interrogations en la matière (et solliciteront peut-être l’aide du COC…). La GPI doit s’y préparer.

Le COC est donc d’avis qu’il est absolument indispensable de prévoir un régime transitoire le plus clair et le plus simple possible. Dans ce contexte, la règle la plus simple à concevoir semble consister à prévoir que tous les faits (infractions) enregistrés par la police avant le 8 avril 2026 doivent être traités selon les anciennes règles et les anciens délais de conservation de l’article 44/9 de la LFP, tandis que tous les faits (infractions) enregistrés à partir du 8 avril 2026 seront appréciés et traités conformément aux nouvelles règles et aux nouveaux délais de conservation tels que prévus dans l’avant-projet.

25. L’article 27 de l’avant-projet prévoit une même prolongation de trente ans du délai de conservation pour les données conservées dans une banque de données de base. Il complète à cette fin le 3e paragraphe de l’article 44/11/2 en y ajoutant un nouvel alinéa (qui deviendrait ainsi le 2e alinéa). Le

COC renvoie à ce sujet à la remarque qu’il formulait aux points 23.1 et 23.2 ci-dessus.

26. Le projet d’article 44/11/15 de la LFP (article 31 de l’avant-projet) se propose d’élargir le régime de la gestion de l’information policière. L’article en question se compose de 3 paragraphes.

Le premier paragraphe confère un fondement juridique à l’accès aux données (non) opérationnelles contenues dans les banques de données opérationnelles, policières ou non, auxquelles les services de police ont légalement accès, par et pour :

- les fonctionnaires des administrations fiscales qui sont mis à la disposition de la police fédérale dans le cadre de la lutte contre la criminalité économique et financière20 ;

- les opérateurs neutres employés dans les centres d’information et de communication (CIC) de la police fédérale ;

- et les consultants qui travaillent au sein et pour les services de police.

20 Le projet de paragraphe 3 en question fait explicitement référence à la loi du 11 décembre 1998 relative à la classification, aux habilitations de sécurité, aux avis de sécurité et au service public réglementé.

Ces fonctionnaires, opérateurs et consultants sont dans ce contexte « assimilés » à des membres du personnel des services de police.

Le premier alinéa du deuxième paragraphe du projet d’article précise que cet accès est attribué sur la base du principe du besoin d’en connaître par et sous la responsabilité du dirigeant du service de police (chef de corps, directeur, …) pour lequel ces personnes effectuent les activités de traitement, et pour autant que l’accès aux données (informations et données à caractère personnel) soit nécessaire pour l’exercice de leurs missions21. L’accès à ces banques de données se déroule selon les mêmes règles, procédures et modalités que celles qui s’appliquent aux membres des services de police, « en ce compris l’article 44/11/1 ».

Le deuxième alinéa prévoit que « les profils d’accès et l’identification » de ces personnes sont tenus à la disposition de l’Organe de contrôle.

Le troisième paragraphe dispose quant à lui que ces personnes doivent disposer d’un avis de sécurité positif tel que visé dans la loi du 11 décembre 199822.

27. Selon le premier alinéa du projet d’article 44/11/15, l’article 44/11/1 de la LFP s’appliquerait donc également aux traitements de et par ces 3 catégories susmentionnées de personnes (ne faisant pas partie de la GPI). Pour résumer, ce dernier article rend passible d’une peine correctionnelle tout membre des services de police qui, sciemment et volontairement :

- retient des données à caractère personnel ou des informations présentant un intérêt pour l’exécution de l’action publique ou des données à caractère personnel ou des informations de police administrative qui peuvent donner lieu à la prise de mesures indispensables à la protection des personnes, à la sécurité publique ou à la santé publique ;

- ou s’abstient d’alimenter la Banque de données nationale générale conformément à l’article 44/7 de la LFP.

28. L’Organe de contrôle comprend certes le but de l’application de l’article 44/11/1 de la LFP et des deux pénalisations qu’il prévoit pour la première catégorie de personnes, à savoir les fonctionnaires des administrations fiscales qui sont mis à la disposition de la police fédérale dans le cadre de la lutte contre la criminalité économique et financière23. Ces fonctionnaires ont en effet la qualité d’officier de police judiciaire et sont à ce titre investis d’une compétence et d’une obligation de traitement.

21 La directive commune contraignante des ministres de la Justice et de l’Intérieur relative aux règles d’accès des membres des services de police à la banque de données nationale générale, aux banques de données de base, particulières et techniques (M.B. 13 juillet 2021) constitue en la matière le cadre de référence. 22 Loi du 11 décembre 1998 relative à la classification, aux habilitations de sécurité, aux avis de sécurité et au service public réglementé. 23 Arrêté royal déterminant les modalités de la mise à disposition de la police fédérale, des fonctionnaires des administrations fiscales aux fins de l’assister dans la lutte contre la criminalité économique et financière.

Il n’en demeure pas moins que l’on peut et que l’on doit s’interroger sur l’opportunité d’étendre à ces fonctionnaires fiscaux l’obligation d’alimenter la BNG. Les auteurs de l’avant-projet doivent se demander si telle est bien la voie qu’ils veulent emprunter. Le cas échéant, cela reviendrait en effet à créer un précédent considérable. De plus, ce n’est pas parce que ces fonctionnaires ont la qualité d’OPJ qu’il faut aussi leur faire partager la responsabilité de la qualité de toute la gestion de l’information de la GPI en leur attribuant une compétence et même une obligation de saisie (au risque d’encourir une sanction pénale). Il existe un nombre infini de fonctionnaires de services d’inspection spéciaux de l’État fédéral et des entités fédérées qui dressent des procès-verbaux (inspection sociale, inspection environnementale, inspection du logement, inspection économique, etc.). Eux aussi collaborent fréquemment avec des membres de la GPI (même dans le cadre d’une seule et même enquête), mais ils ne sont pas pour autant investis d’une compétence de saisie dans la BNG, et encore moins d’une obligation de saisie. Il n’existe en outre aucune obligation de saisie – ni donc aucune pénalisation en cas de non-alimentation – dans le chef des membres du Service d’enquêtes du Comité permanent P, ni d’ailleurs dans le chef des membres de l’AIG, ce qui est dans la pratique nettement plus problématique.

Une telle obligation, enfin, signifie également qu’il faudrait former ces fonctionnaires afin de leur permettre – qualitativement et quantitativement – d’alimenter la BNG. Or, c’est là que le bât blesse, même pour les membres de la GPI, mais encore plus pour des parties externes comme les fonctionnaires fiscaux. Le COC est d’avis qu’un droit de lecture de la BNG est largement suffisant pour les fonctionnaires fiscaux susmentionnés et permet de répondre aux besoins opérationnels. Les saisies proprement dites dans la BNG devront être effectuées par les membres de la police fédérale qu’ils assistent.

29. Pour les deux autres catégories de personnes, la compétence et l’obligation de saisie qui sont prévues par l’avant-projet vont de toute façon trop loin.

29.1. Les collaborateurs des CIC (les call takers neutres, comme on les appelle aussi) saisissent pour leur part les informations et données à caractère personnel reçues dans le cadre des appels d’urgence dans le système CAD24, qui est considéré comme une banque de données de base (article 44/12/2 de la LFP), après quoi le traitement ultérieur de ces données est assuré en l’occurrence par la police. Ces collaborateurs des CIC n’ont par contre pas l’obligation ni la compétence d’alimenter la BNG (et encore moins les connaissances et les aptitudes requises).

29.2. Quant à la troisième catégorie de personnes, à savoir les consultants externes, ils ne disposent même d’aucune compétence de traitement opérationnelle. Cette situation ne change pas lorsqu’ils ont ponctuellement, en fonction des circonstances et dans le cadre de la mission non policière et du 24 Computer Aided Dispatching. En résumé, le CAD permet de traiter les appels d’urgence (112/101) et de dépêcher sur place les équipes d’intervention.

profil attribué qui ont été délimités pour eux, besoin d’accéder à des banques de données policières opérationnelles. Il va donc de soi qu’ils n’ont ni l’obligation légale d’alimenter la BNG selon les règles de l’art, ni l’expertise requise pour ce faire.

Par conséquent, l’article 44/11/1 de la LFP peut difficilement être déclaré applicable aux collaborateurs des CIC et consultants externes visés au projet d’article 44/11/15 de la LFP. L’application de l’article

44/11/1 de la LFP à ces deux catégories de personnes et sa nécessité ne sont d’ailleurs pas motivées dans l’exposé des motifs.

30. Le deuxième paragraphe du même projet d’article dispose que l’accès aux banques de données est attribué sous « la responsabilité » du chef de corps, du commissaire général, du directeur général ou du directeur pour lequel ces personnes travaillent quotidiennement. À cet égard, les auteurs de l’avant-projet sont priés d’insérer entre les mots « sous » et « la responsabilité » les mots « l’autorité visée à l’article 54 de la loi sur la protection des données et ».

Cet ajout est important dans l’intérêt de la sécurité juridique et de la délimitation légale des compétences de police (et des personnes pouvant les exercer). Il permet aussi d’établir clairement que les catégories de personnes visées au projet d’article 44/11/15 de la LFP traitent des informations et données à caractère personnel (données policières) sous l’autorité du « responsable du traitement »

(le chef de police). Ces personnes ne sont donc pas, dans le cadre de l’exercice de leurs missions, considérées comme un « sous-traitant » au sens de l’article 26, 9° de la LPD. De plus, cet ajout empêche que le dirigeant, pour toutes sortes de raisons (captieuses), ne délègue de facto et de jure l’exercice de missions de police (et/ou de compétences de police) à une personne privée en abusant de la forme juridique du ‘sous-traitant’ afin de transformer son rôle en une mission de police (déguisée)

et/ou en l’exercice de compétences de police pour les qualifier artificiellement de ‘missions d’appui’.

31. La question se pose par ailleurs de savoir si la condition exigeant que les trois catégories de personnes disposent d’un avis de sécurité positif tel que visé dans la loi du 11 décembre 199825 (projet d’article 44/11/15 §3 de la LFP) est bien l’instrument juridique adéquat, à la lumière du principe de proportionnalité, pour atteindre le but visé compte tenu de la portée du projet d’article, à savoir :

accorder en fonction de la mission spécifique et du profil attribué un accès partiel (à travers des droits de lecture ou d’écriture) à des banques de données policières opérationnelles. Les auteurs ne justifient en tout cas pas la proportionnalité de cette condition. La motivation sous-jacente de leur volonté de prévoir cette condition semble résider dans le fait qu’il n’existe aucun autre fondement juridique pour le ‘screening’ de personnes qui ne font pas partie du cadre opérationnel ou du cadre administratif et logistique de la GPI (visés dans la LFP et la LPI)26. Il appartient aux auteurs de l’avant-projet de faire

25 Loi du 11 décembre 1998 relative à la classification, aux habilitations de sécurité, aux avis de sécurité et au service public réglementé. 26 Articles 19 et 21 de la loi Exodus.

la clarté sur ce point. À cet égard, il convient en outre de faire remarquer qu’un avis de sécurité positif a une durée de validité limitée et doit donc être demandé périodiquement. Cette condition n’est toutefois pas imposée dans le cadre de l’exigence d’intégrité du cadre opérationnel de la police, ce qui n’est à tout le moins pas très logique. Voir à ce sujet le point 37 ci-après.

Loi sur la police intégrée (LPI)

32. À travers le projet d’article 147 de la LPI (article 46 de l’avant-projet), les auteurs de l’avant-projet veulent exclure tout doute quant à la compétence de la police pour le traitement de données à caractère personnel en vue de finalités relevant de l’application du règlement général sur la protection des données (RGPD). Le COC fait remarquer qu’il n’est pas indispensable de préciser dans le projet d’article que le personnel des services de police ainsi que les « sous-traitants »27 peuvent également traiter des données à caractère personnel. Pour le personnel des services de police, cette compétence découle en effet déjà de l’article 29 du RGPD. Et pour le « sous-traitant », la compétence de traitement est prévue à l’article 28 du RGPD.

33. On peut néanmoins se demander si le projet d’article 147 ne découle pas déjà du Titre V de la LPI, qui traite des « Modalités relatives au traitement de données à caractère personnel », sachant que les articles 143 et suivants ont trait au traitement de données à caractère personnel en vue de finalités relevant de l’application du RGPD. Si les auteurs de l’avant-projet estiment que ces dispositions ne suffisent pas à atteindre la sécurité juridique visée, le COC propose d’intégrer mutatis mutandis le projet d’article 147 à l’article 146 de la LPI en l’y insérant en tant que nouveau premier alinéa de cet article 146.

L’amendement proposé consisterait à adapter comme suit l’actuel article 146 :

« Les responsables du traitement traitent les données à caractère personnel en vue des finalités relevant de l’application du règlement général sur la protection des données qui sont régies par ou en vertu de la loi.

Les responsables du traitement qui sont chargés par ou en vertu de la loi de l’application du statut de la police intégrée se communiquent les données à caractère personnel qui relèvent du champ d’application du règlement général sur la protection des données qui sont nécessaires aux finalités régies par ou en vertu de la loi. ».

Le premier alinéa a trait aux traitements de données à caractère personnel qui sont effectués par les services de police dans le cadre de finalités socioéconomiques, parmi lesquelles l’administration du personnel, la logistique, les finances et d’autres actes de droit public et privé. Le deuxième alinéa régit

27 Terme par lequel les auteurs entendent probablement le « sous-traitant » visé à l’article 4.8) du RGPD : « la personne physique ou morale, l’autorité publique, le service ou un autre organisme qui traite des données à caractère personnel pour le compte du responsable du traitement ».

quant à lui spécifiquement l’échange de données à caractère personnel des membres du personnel de la police intégrée dans le cadre de la gestion du personnel sur la base du statut, tel que visé par le législateur dans la loi du 22 mai 2019 modifiant diverses dispositions en ce qui concerne la gestion de l’information policière28.

Loi du 26 avril 2002 relative aux éléments essentiels du statut des membres du personnel des services de police (loi Exodus)

34. À travers le projet d’article 14 de la loi Exodus (article 48 de l’avant-projet), les auteurs de l’avantprojet souhaitent apporter quelques précisions pratiques par rapport à la formulation actuelle de l’article 14 de la loi Exodus en ce qui concerne le processus de sélection et de recrutement des membres du cadre opérationnel. Les adaptations ont trait à trois des conditions de sélection et de recrutement, dont celle relative à la conduite irréprochable et à l’absence de facteurs de risque. Le projet d’article prévoit d’adapter le moment où débute la collecte d’informations au sujet d’un candidat au cadre opérationnel. L’objectif est que le candidat remplisse cette condition à la date de sa participation aux épreuves de sélection. Il s’agit d’une enquête du milieu et des antécédents du candidat avant son accession à la formation de base.

35. Il est établi qu’il existe actuellement de nombreuses imprécisions et potentielles difficultés quant à ce qui est possible ou non sur le plan de la collecte d’informations et des investigations dans le cadre de l’« enquête de moralité », de l’« enquête du milieu » et de l’« enquête des antécédents », et c’est d’autant plus vrai à l’égard des personnes faisant partie du ‘milieu’ de la personne qui fait l’objet de ces enquêtes. Le COC est régulièrement consulté à ce sujet et force est d’admettre qu’il y a trop d’imprécisions juridiques, avec qui plus est comme effet secondaire néfaste des pratiques divergentes entre les nombreuses entités de police de la GPI. À cela s’ajoute le fait que l’on confond souvent les différents types d’enquêtes. Une enquête des antécédents n’est pas une enquête de moralité. Partant de la perspective de la gravité de l’atteinte à la vie privée, il convient en effet d’établir une distinction entre ces aspects de l’enquête portant sur la conduite irréprochable de l’intéressé et l’absence de facteurs de risque. Cependant, il n’existe pas dans l’état actuel de la loi de critères objectifs permettant d’évaluer l’enquête du milieu. Et comme nous le disions, cela conduit à des pratiques arbitraires qui sont ou peuvent être appliquées par les services de police et qui soulèvent de nombreuses questions quant à la légalité de cette enquête menée sur le candidat ou sur la personne qui fait l’objet de l’enquête.

36. Le COC prie donc les auteurs de l’avant-projet de mettre l’occasion à profit pour définir clairement dans cette loi la portée de l’enquête du milieu visant à évaluer la conduite et les facteurs de risque, à savoir l’enquête de moralité. En plus de contribuer à la sécurité juridique et à la prévisibilité – deux

28 Doc. Parl. Chambre 2018-2019, n° 54-3697/001, 50.

conditions permettant de garantir la qualité de la base légale –, cela empêchera aussi l’application de régimes ad hoc ou l’adoption de critères arbitraires.

37. Dans son document de vision de mars 2021,29 l’Inspection générale de la police fédérale et de la police locale (AIG) plaidait pour que l’intégrité du personnel de police ne soit pas vérifiée exclusivement dans le cadre de la sélection et du recrutement, mais aussi à certains moments ou lors de certains événements pendant la carrière du personnel de police30. Pour autant qu’il soit encore utile de le préciser, le COC partage ce point de vue. On ne saurait en effet apporter une justification crédible au fait que la condition de la conduite irréprochable de l’intéressé et de l’absence de facteurs de risque s’appliquerait exclusivement pendant la phase de sélection et de recrutement et pas explicitement pendant l’ensemble de la carrière, sans parler de l’exigence (d’un haut degré) d’intégrité requise pour l’exercice de fonctions spécifiques (chef de corps, information officer, etc.) ou dans des matières spécifiques (stupéfiants, terrorisme, etc.). À cet égard, le COC a par exemple adopté dans le cadre d’une demande d’avis individuelle le point de vue selon lequel la réalisation d’un contrôle des antécédents (donc sans l’étendre à une ‘enquête de moralité’) dans le cadre de la mobilité en vue de l’exercice d’une fonction spécifique est compatible avec l’article 130 de la LPI, qui exige par essence que le statut des fonctionnaires de police garantisse leur intégrité pendant toute leur carrière.

Loi caméras du 21 mars 2007

38. À travers le projet d’article 9 de la loi caméras (article 59 de l’avant-projet), les auteurs de l’avantprojet souhaitent conférer une portée plus large à la notion « en temps réel » telle que visée à l’article

9 de la loi caméras – et donc créer une fiction juridique – en autorisant la police à revisionner ces images dans un délai maximal de 90 minutes (une heure et demie). Contrairement à ce que les auteurs de l’avant-projet affirment dans l’exposé des motifs, le fait de ‘revisionner’ les images des caméras (en remontant jusqu’à 90 minutes dans le temps) est bel et bien une ‘interrogation rétroactive’. C’est la raison pour laquelle l’article 9 prévoit également que la police puisse consulter les images de caméras conservées par le responsable du traitement (en les faisant « transmettre » à la police31). La loi caméras n’exige en effet pas que les images des caméras (collectées en temps réel) soient conservées.

Les auteurs de l’avant-projet expliquent toutefois en ces termes le ‘retour en arrière’ dans le cadre du visionnage en temps réel : « Il ne s’agit pas d’une « interrogation rétroactive », mais d’un retour limité sans délai significatif (…). »32. En réalité, c’est tout le contraire : lorsque l’on peut ‘revisionner’ les images des caméras en remontant jusqu’à une heure et demie dans le temps, il s’agit bien d’un 29 AIG, 3e document de vision, Tous les flics sont-ils incompétents ? L’approche de l’intégrité au sein de la police belge, mars 2021, p. 69. 30 Voir à ce sujet également la proposition de loi du 3 septembre 2020 basée sur ce document de vision, Doc. Parl. Chambre 2019-2020, n° 55-1497/001. 31 Il n’est pas exigé dans ce contexte que les images soient effectivement transférées au système de la police. Les fonctionnaires de police peuvent par exemple convenir avec le responsable du traitement que les images conservées seront visionnées auprès de ce dernier afin d’évaluer si elles revêtent ou non un intérêt opérationnel. 32 Ibid.

traitement (la consultation) avec, pour rester dans l’esprit du raisonnement des auteurs de l’avantprojet, un délai (très) significatif. Cela ressort par exemple également de la définition d’un « système d’identification biométrique à distance en temps réel » qui est énoncée à l’article 3, 42 du règlement sur l’intelligence artificielle (AIA)33, selon laquelle la notion « sans décalage temporel important »

constitue précisément un aspect de la notion « en temps réel » et, à ce titre, délimite cette dernière notion. Il s’agit du laps de temps du traitement compte tenu de la réalité technique : le temps qui s’écoule entre la collecte technique des données et la fixation (réalisation) de ces mêmes données (en l’occurrence leur affichage à l’écran). Le fait de pouvoir remonter une heure et demie dans le temps ne remplit donc pas (plus) – et de loin – la condition « sans délai significatif ». L’exposé des motifs veut nier l’évidence en tentant d’argumenter que le fait de revisionner des images en remontant une heure et demie dans le temps ne constitue pas une « interrogation rétroactive », ce qui est évidemment faux.

39. Bien que le COC comprenne la justification (opérationnelle) avancée par les auteurs de l’avantprojet pour motiver la possibilité qui est créée de ‘revisionner’ les images en temps réel des caméras, l’élargissement projeté de la notion susmentionnée crée donc encore plus d’incertitude juridique.

Pour commencer, on peut se demander comment la portée de la notion « en temps réel » visée dans le projet d’article serait alors conciliable avec la même notion telle qu’elle est visée à l’article 5 §4 de la loi caméras.

Ensuite, on peut se demander quel « traitement » le responsable du traitement visé aux articles 5, 6, 7 et 7/3 de la loi caméras effectue dans la situation où les images ne sont pas visionnées en temps réel mais où le responsable du traitement décide tout de même, pour des motifs légitimes, d’effectuer un ‘retour en arrière’.

En troisième lieu, on peut se demander si la notion « en temps réel » visée à l’article 25/5 §2 de la LFP a alors une autre portée juridique que celle visée à l’article 5 §4 et/ou dans le projet d’article 9 proposé par l’avant-projet.

Autrement dit, la formulation du projet de nouvel alinéa de l’article 9 de la loi caméras (« Par ‘en temps réel’ au sens du présent article (…) ») signifie d’emblée que la même notion, au moins dans tous les autres articles de la loi caméras, n’a a contrario certainement pas cette signification (c’est-àdire la signification de la fiction juridique créée en l’occurrence), mais bien sa signification linguistique normale, à savoir le sens de ‘immédiatement’ et/ou ‘sans délai significatif’. Le COC doute que telle soit bien l’intention des auteurs de l’avant-projet.

33 « un système d’identification biométrique à distance dans lequel l’acquisition des données biométriques, la comparaison et l’identification se déroulent sans décalage temporel important (…) ». Règlement (UE) 2024/1689 du Parlement européen et du Conseil du 13 juin 2024 établissant des règles harmonisées concernant l’intelligence artificielle et modifiant les règlements (CE) n° 300/2008, (UE) n° 167/2013, (UE) n° 168/2013, (UE) 2018/858, (UE) 2018/1139 et (UE) 2019/2144 et les directives 2014/90/UE, (UE) 2016/797 et (UE) 2020/1828 (règlement sur l’intelligence artificielle).

40. Afin de ne pas accroître la complexité du projet d’article 9 mais de tout de même tenir compte des besoins légitimes des services de police à la lumière de l’objectif du projet d’article 9, le COC propose :

1) de supprimer la notion « en temps réel » aux articles 5 §4 et 9 de la loi caméras ainsi qu’à l’article

25/5 §2 de la LFP ;

2) d’amender comme suit le projet d’article :

« Sans préjudice de l’article 9, troisième alinéa, 1° et 2°, les services de police peuvent consulter les images afin de pouvoir immédiatement intervenir à des fins de police administrative et judiciaire et de pouvoir prendre les mesures de police indispensables en découlant. ».

Motivation

Cette formulation permet d’établir clairement que les images peuvent de facto être visionnées en temps réel puisque ces images sont consultées afin de pouvoir intervenir hic et nunc. Les images sont donc visionnées afin de pouvoir agir dans le futur. Pour autant que cette finalité nécessite un visionnage ex ante, il est recouru à l’application de l’article 9, troisième alinéa, 1° ou 2°, de sorte qu’à ce stade, la police accède aux images conservées, sans que cette consultation ne doive nécessairement être limitée à 90 minutes maximum et sans que les images ne soient ab initio traitées dans le système opérationnel de la police.

Il ne s’agit pas d’une construction juridique complexe. Les modalités des deux traitements peuvent être définies au préalable dans un document, de manière à permettre à la police de s’efforcer d’atteindre le résultat qui est visé à travers le projet d’article 9. De plus, les différents objectifs des dispositions de l’article 9 conservent leur valeur juridique.

Les articles 5 §4 de la loi caméras et 25/5 §2 de la LFP peuvent mutatis mutandis être adaptés dans le même sens.

41. Pour terminer, le COC prie les auteurs de remédier à un oubli manifeste commis par le législateur dans la loi du 19 octobre 2023 concernant la caméra individuelle. Il s’agit de deux adaptations techniques distinctes.

La première a trait à l’insertion, par la loi du 19 octobre 2023 concernant la caméra individuelle, d’un article 25/9 à la Section 1re du Chapitre IV de la LFP. À moins que telle n’ait été l’intention du législateur, l’article 46/2 de la LFP n’a pas été adapté en conséquence. La référence aux « articles 25/1 à 25/8 »

doit donc être remplacée par une référence aux « articles 25/1 à 25/9 », comme cela semble avoir été l’intention du législateur en 2023.

La deuxième adaptation technique a trait aux délais de conservation fixés à l’article 44/11/3decies §2, 1er et 2e alinéas, §3, 1er et 2e alinéas et §4, 5e et 6e alinéas ainsi qu’à l’article 46/5, 3e alinéa de la LFP.

Les délais de conservation contiennent les mots « douze mois » et « un mois », alors que la loi susmentionnée du 19 octobre 2023 a remplacé ces mots dans les autres articles relatifs à l’utilisation de caméras par « 365 jours » et « trente jours » (voir l’article 25/6, 1er alinéa et l’article 46/12, 1er alinéa de la LFP).

PAR CES MOTIFS, l’Organe de contrôle de l’information policière prie le demandeur de tenir compte des remarques susmentionnées.

Avis approuvé par l’Organe de contrôle de l’information policière le 5 février 2026.

Pour l’Organe de contrôle, Le président a.i., Frank SCHUERMANS (Sé)

Centrale drukkerij - Imprimerie centrale