{"check":null,"uid":"346fce97b2437711","title":"ร่างพระราชบัญญัติเศรษกิจหมุนเวียน พ.ศ. ....","title_generated":false,"country":"Таиланд","organ":"Парламент Таиланда","kind":"law","kind_name":"Законодательство","lang":"th","date":"2026-11-07","summary":"Закон Таиланда устанавливает правила регулирования производства изделий ручной работы с целью минимизации негативного воздействия на окружающую среду и здоровье населения. Он ограничивает использование материалов одноразового применения, стимулирует переработку отходов и внедрение экологически чистых технологий. Закон также предусматривает защиту личных данных потребителей и доступ к информации о продуктах, обеспечивая их осознанный выбор безопасных и устойчивых товаров.","snippet":"","topics":["Цифровые платформы и сервисы"],"status":"ok","error":"","text_len":137748,"versions":1,"url":"https://www.parliament.go.th/section77/survey_detail.php?id=647","first_seen":"2026-11-08","last_checked":"2026-11-16 07:41","relevance":"hit","score":30,"query":"","source_key":"parliament_th","verdict":{"relevance":"hit","score":30,"topics":["Цифровые платформы и сервисы"],"need_body":24,"authorities":[],"evidence":[{"topic":"Цифровые платформы и сервисы","term":"แพลตฟอร์มดิจิทัล","weak":false,"pos":13025,"ctx":"แจก ให้เปล่า แลกเปลี่ยน หรือ โอนเพื่อ ประโยชน์ในทางการค้า หรือการมีไว้เพื่อจําหน่ายด้วย  “แพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติ” หมายความว่า ระบบหรือ โครงสร้างพื้นฐานทางเทคโนโลยีดิจิทัลที","zone":"текст","weight":1},{"topic":"Цифровые платформы и сервисы","term":"แพลตฟอร์มดิจิทัล","weak":false,"pos":14327,"ctx":"ณาจักร :  ที่ประธานสภาคผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน  ณ= = ๓7 ซี  (๕) ผู้ประกอบธุรกิจบริการแพลตฟอร์มดิจิทัลหรือผู้ให้บริการตลาดกลาง ทางอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งอํานวยความสะดวกในการจําหน่ายผลิตภัณฑ์จากต่า","zone":"текст","weight":1},{"topic":"Цифровые платформы и сервисы","term":"ผู้ให้บริการแพลตฟอร์ม","weak":false,"pos":15096,"ctx":"่อจําหน่าย ผู้สั่งหรือนําเข้ามาใน ราชอาณาจักรเพื่อขายต่อซึ่งสินค้า หรือผู้ให้บริการ รวมถึงผู้ให้บริการแพลตฟอร์มพาณิชย์ อิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งมีส่วนเกี่ยวข้องในการจัดหา เสนอขาย จัดจําหน่าย หรืออํานวยความสะ","zone":"текст","weight":1},{"topic":"Цифровые платформы и сервисы","term":"แพลตฟอร์มดิจิทัล","weak":false,"pos":25693,"ctx":"ตาม (๒) และแผนปฏิบัติการตาม (๓) และ (๕)  (๒) กําหนดหลักเกณฑ์การเชื่อมโยงข้อมูลและการใช้งานแพลตฟอร์มดิจิทัล เพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติ และหนังสือเดินทางผลิตภัณฑ์ดิจิทัล เพื่อประโยชน์ในการตรวจสอ","zone":"текст","weight":1},{"topic":"Цифровые платформы и сервисы","term":"แพลตฟอร์มดิจิทัล","weak":false,"pos":34010,"ctx":"้าหมายตามหลักเกณฑ์และวิธีการตามพระราชบัญญิตตินี้  (๑๐) อุดหนุนการพัฒนาตัวชี้วัด ฐานข้อมูล แพลตฟอร์มดิจิทัล หรือมาตรฐานด้าน เศรษฐกิจหมุนเวียน รวมทั้งอุดหนุนหรือให้กู้ยืมเพื่อลงทุนในกิจการทดสอบ รับร","zone":"текст","weight":1},{"topic":"Цифровые платформы и сервисы","term":"แพลตฟอร์มดิจิทัล","weak":false,"pos":48098,"ctx":"ังคับซึ่งจําเป็นต่อการ บรรลุวัตถุประสงค์  (๑).มาตรการสนับสนุนการวิจัย นวัตกรรม และการพัฒนาแพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อ การตรวจสอบย้อนกลับ และหนังสือเดินทางผลิตภัณฑ์ดิจิทัล  (๑๐) แนวทางการเสริมสร้างความรู","zone":"текст","weight":1}],"dropped":[{"topic":"Электронная коммерция и платежи","term":"ธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์","weak":false,"pos":14841,"ctx":"ประกอบรธุรกิจ ผู้จําหน่าย และผู้บริโภคเข้าด้วยกัน เพื่อให้เกิด การเสนอขายสินค้า หรือการทําธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ ไม่ว่าจะมีการเรียกเก็บค่าบริการหรือไม่ และไม่ว่าจะจดทะเบียนจัดตั้งในราชอาณาจักรหรือไม่ก็ต","why":"одиночное упоминание (нужно 24)"},{"topic":"Кибербезопасность","term":"ไซเบอร์","weak":false,"pos":61438,"ctx":"ณฑ์ วัสดุ หรือวัตถุไม่ใช้แล้วตลอดวัฏจักรชีวิต  เพื่อประโยชน์ในการรักษาความมั่นคงปลอดภัยทางไซเบอร์และการคุ้มครอง ความลับทางการค้า รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมอาจมอบห","why":"одиночное упоминание (нужно 24)"},{"topic":"Кибербезопасность","term":"ไซเบอร์","weak":false,"pos":65810,"ctx":"ลับทางการค้า  ให้ผู้รับถิดชอบการบริหารจัดการแพลตฟอร์มจัดให้มีระบบรักษาความมันคง ปลอดภัยทางไซเบอร์เพื่อจํากัดสิทธิการเข้าถึงข้อมูลความลับทางการค้า โดยให้เปิดเผยได้เฉพาะ ต่อพนักงานเจ้าหน้าท","why":"одиночное упоминание (нужно 24)"}]},"last_changed":"2026-11-08","meta":{"author":"นางสาวสุจิตรา วาสนาดำรงดี กับผู้มีสิทธิเลือกตั้ง จำนวน 20,335 คน","period":"รับฟังตั้งแต่ วันที่ 7 พฤศจิกายน 2569 ถึงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2569","organ":"Парламент Таиланда","files":["https://www.parliament.go.th/section77/manage/files/file_20261107105817_1_647.pdf","https://www.parliament.go.th/section77/manage/files/file_20261107105817_3_647.pdf"]},"source_url":"https://www.parliament.go.th/section77/survey_detail.php?id=647","text":"ร่างพระราชบัญญัติ 0๒\n\nร5ต6\n\n' . -.\nทีประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nบันทึกหลักการและเหตุผล\nประกอบร่างพระราชบัญญัติเศรษฐกิจหมุนเวียน\n\nพ.ศึ. ....\n\nหลักการ\n\nให้มีกฎหมายว่าด้วยเศรษฐกิจหมุนเวียน\n\nเหตุผล\n\nโดยที่ปัจจุบันประเทศไทยประสบปัญหาสิ่งแวดล้อมและผลกระทบต่อสุขภาพ.\nของประชาชน อันเนื่องมาจากการเพิ่มขึ้นของปริมาณขยะมูลฝอยอย่างต่อเนื่อง ซึ่งการจัดการ\nและการกําจัดขยะที่ขาดประสิทธิภาพไม่เพียงแต่ก่อให้เกิดมลพิษและการปล่อยก๊าซเรือนกระจก\nเท่านั้น แต่ยังส่งผลให้เกิดการสูญเสียทรัพยากรธรรมชาติที่ควรค่าแก่การอนุรักษ์หรือนํากลับมาใช้\nประโยชน์ใหม่ และกระทบกระเทือนต่อสิทธิของประชาชนในการดํารงชีวิตในสิ่งแวดล้อมที่ดี\nและมีสุขภาวะเป็นสิทธิขั้นพื้นฐาน โดยประชาชนจึงพึงมีสิทธิในการเข้าถึงข้อมูลลักษณะของผลิตภัณฑ์\nตลอดจนข้อมูลผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและสุขภาพเพื่อให้สามารถเลือกใช้ผลิตภัณฑ์\nที่ผ่านการออกแบบที่ยั่งยืนและปลอดภัย อีกทั้งปัจจุบันมีความจําเป็นต้องยกระดับมาตรฐาน\nการผลิตของผู้ประกอบธุรกิจไทยให้สอดคล้องกับระเบียบการค้าระหว่างประเทศที่สําคัญ อันจะช่วย\nลดอุปสรรคทางการค้าและสร้างความเชื่อมั่นในห่วงโซ่คุณค่าระดับสากล จึงมีความจําเป็นต้อง\nกําหนดมาตรการทางกฎหมายภายใต้แนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียน เพื่อปรับเปลี่ยนรูปแบบการผลิต\nและการบริโภคจากระบบเศรษฐกิจเชิงเส้นไปสู่ระบบที่เน้นการหมุนเวียนทรัพยากรอย่างเป็นระบบ\nและยั่งยืน ทั้งมาตรการเชิงบังคับและเชิงส่งเสริมตลอดวงจรชีวิตของผลิตภัณฑ์ ตั้งแต่การส่งเสริม\nการออกแบบเชิงนิเวศเศรษฐกิจเพื่อเพิ่มความทนทานและการซ่อมแซมได้ รวมทั้งการลดปริมาณ\nสารอันตรายที่อยู่ในวัตถุและผลิตภัณฑ์ การลดการผลิตและใช้ผลิตภัณฑ์แบบใช้ครั้งเดียวทิ้ง ไปจนถึง\nการสนับสนุนการนําวัสดุกลับมาใช้ซ้า ผลิตซั้า และแปรใช้ใหม่อย่างมีประสิทธิภาพ อันจะรักษาความ\nมั่นคงทางทรัพยากรและสร้างเสริมคุณภาพชีวิตที่ดีให้กับประชาชนอย่างยั่งยืน จึงจําเป็นต้องตรา\nพระราชบัญญัตินี้\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nฒ ๓\n\nไร. ข ) 99 โอว - .\nทประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nฆณ\n\nรวิง\nพระราชบัญญัติ\n\nเว\n=\n\nเศรษฐกิจหมุนเวียน\nพ.ศี. ....\n\nโดยที่เป็นการสมควรมีกฎหมายว่าด้วยเศรษฐกิจหมุนเวียน\n\nพระราชบัญญัตินี้มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจํากัดสิทธิและเสรีภาพ\nของบุคคล ซึ่งมาตรา ๒๐ ประกอบกับมาตรา ๓๕ และมาตรา ๕๐ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย\nบัญญัติให้กระทําได้โดยอาศัยอํานาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย\n\nเหตุผลและความจําเป็นในการจํากัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคลตามพระราชบัญญัตินี้\nเพื่อประโยชน์สาธารณะในการลดปริมาณขยะ ะและ ะปริมาณทรัพยากรปฐมภูมิที่ใช้ในกระบวนการผลิต\nโดยนําวัตถุไม่ใช้แล้วไปใช้ข้า แปรใช้ใหม่ ผลิตซ้้า หรือใช้ประโยชน์อื่น ตลอดจนลดการเกิดวัตถุไม่ใช้\nแล้วตั้งแต่ขั้นตอนการออกแบบการผลิต โดยสอดคล้องกับแนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียน รวมทั้งการลด\nปริมาณสารอันตรายที่อยู่ในวัตถุและผลิตภัณฑ์ อันจะเป็นประโยชน์ในการลดผลกระทบต่อ\nสิ่งแวดล้อมและสุขภาพของประชาชน ซึ่งการตราพระราชบัญญัตินี้สอดคล้องกับเงื่อนไขที่บัญญัติไว้ใน\nมาตรา ๒๒ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยแล้ว\n\n๑๕\n\nติเศรษฐกิจหมนเวียน พ.ศ. ....”\n\nฆ ๕3 น\n\nมาตรา ๑ พระราชบัญญัตินีเรียกว่า “พระราชบัญ\n\nมาตรา ๒ พระราชบัญญัตินีให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจา\n9๑7 1 ฉ7 @7๕( ฉ/ ๑7 ฆ่ เซ ๐ ณฆฒฆ ๑ 1๑7\nนุเบกษาเป็นต้นไป เว้นแต่บทบัญญัติในหมวด ๕ และ ๑๑ ให้ใช้บังคับเมือพันกําหนดสองปีนับแต่วัน\nประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป\n\nมาตรา ๓ พระราชบัญญัตินี้ไม่ใช้บังคับกับ\n\n(๑) การกําจัดวัตถุอันตรายตามกฎหมายว่าด้วยวัตถุอันตราย\n\n(๒) ของเสียจําพวกวัตถุกัมมันตรังสีตามกฎหมายว่าด้วยพลังงานนิวเคลียร์\nเพื่อสันติ\n\n8/7\nฉ7 ๒ชรง 1 ๑ ฉ7-\n\nการยกเว้นไม่ให้นําบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัตินี่ทั้งหมดหรือแต่บางส่วนมาใช้\n\nขัย\n=!\n\nบังคับแก่การจัดการวัตถุไม่ใช้แล้วในลักษณะใด กิจการใด หรือเพื่อประโยชน์สาธารณะอื่นใด\nเป็นการชั่วคราว ให้ตราเป็นพระราชกฤษฎีกา\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nทีประธานสภาตู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nพระราชกฤษฎีกาทีถูกตราขึ้นตามวรรคสองจะต้องกําหนดระยะเวลาการยกเว้นไม่ให้\nนําบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัตินีมาใช้บังคับใช้ โดยจะเกินกว่าระยะเวลาสองปีมิได้\n\n987\nฆ\n\nมาตรา ๕ ในพระราชบัญญัฏินี่\n\n“เศรษฐกิจหมุนเวียน” หมายความว่า รูปแบบการผลิตและการบริโภคซึ่งมุ่งหมายให้\nเกิดการลดการใช้ทรัพยากรปฐมภูมิ การใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่า ป้องกันหรือลดการเกิดขยะ\nและมลพิษตั้งแต่กระบวนการผลิต รวมทั้งการลดปริมาณสารอันตรายที่อยู่ในวัสดุและผลิตภัณฑ์\nโดยการออกแบบให้วัสดุและผลิตภัณฑ์มีความปลอดภัย สามารถนํามาใช้ข้า ซ่อมแซม แปรใช้ใหม่\nผลิตซั้าหรือหมุนเวียนใช้ประโยชน์ได้ตลอดอายุการใช้งานของผลิตภัณฑ์\n\n“หลักลําดับขั้นการจัดการขยะ” หมายความว่า หลักเกณฑ์ในการจัดลําดับ\nความสําคัญของมาตรการในการจัดการวัตถุไม่ใช้แล้วและขยะสุดท้าย โดยให้เลือกใช้มาตรการที่\nสามารถบ้องกันและลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม สุขภาพของประชาชน และการใช้\nทรัพยากรธรรมชาติได้มากที่สุดเป็นลําดับแรก และให้ใช้มาตรการที่ก่อให้เกิดผลกระทบสูงกว่าเป็น\nลําดับถัดไปตามลําดับ ดังต่อไปนี้\n\n(๑) การป้องกันการเกิดขยะและการลดการใช้ทรัพยากร\n\n(๒) การนํากลับมาใช้ซ้้า\n\n(๓) การแปรใช้ใหม่หรือการปรับปรุงสภาพเพื่อนํากลับมาใช้ประโยชน์\n\n(๑) การนําไปใช้ประโยชน์ในรูปแบบอื่น รวมถึงการใช้เป็นเชื้อเพลิงเพื่อผลิตพลังงาน\n\n(@) การกําจัดขั้นสุดท้ายด้วยวิธีฝังกลบหรือวิธีอื่นตามที่กฎหมายกําหนด\n\n“หลักความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นของผู้ผลิต” หมายความว่า หลักกฎหมายซึ่ง\nกําหนดให้ผู้ผลิตต้องรับผิดชอบต่อผลกระทบที่เกิดจากผลิตภัณฑ์ตลอดวัฏจักรชีวิตของผลิตภัณฑ์\nตั้งแต่การออกแบบผลิตภัณฑ์ การคัดเลือกวัสดุ ไปจนถึงขั้นตอนหลังจากที่ผลิตภัณฑ์กลายเป็นวัตถุไม่\nใช้แล้ว ทั้งในทางกายภาพและการเงิน เพื่อให้เกิดการเก็บรวบรวม การแปรใช้ใหม่ หรือการบําบัด\nฟื้นฟูที่เหมาะสม และส่งเสริมให้เกิดการออกแบบผลิตภัณฑ์ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมและลดปริมาณ\nของเสีย\n\n“ความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นของผู้บริโภค” หมายความว่า ผู้บริโภคหรือผู้ครอบครอง\nผลิตภัณฑ์มีส่วนร่วมรับผิดชอบต่อการจัดการผลิตภัณฑ์และบรรจุภัณฑ์ตลอดวัฏจักรชีวิตของ\nผลิตภัณฑ์ โดยคํานึงถึงการเลือกใช้สินค้าที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม การใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่า\nการคัดแยกวัตถุไม่ใช้แล้ว ณ แหล่งกําเนิด และการนําผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ใช้แล้วเข้าสู่ระบ บรับ\nคืนหรือระบบจัดการที่ผู้ผลิตหรือหน่วยงานของรัฐจัดให้มีขึ้น เพื่อส่งเสริมการหมุนเวียนทรัพยากร\nอย่างมีประสิทธิภาพ\n\n“แผนแม่บท” หมายความว่า แผนแม่บทการจัดการทรัพยากรอย่างยั่งยืน\n\n“แผนปฏิบัติการรายผลิตภัณฑ์” หมายความว่า แผนงานที่คณะกรรมการกําหนดขึ้น\nเพื่อระบุเป้าหมาย มาตรฐาน และวิธีบริหารจัดการผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์เป้าหมายเป็นการเฉพาะ\nเพื่อใช้เป็นกรอบการดําเนินงานของผู้ผลิต องค์กรรับผิดชอบจัดการบรรจุภัณฑ์หรือผลิตภัณฑ์\nผู้ประกอบธุรกิจ และหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง\n\n“แผนปฏิบัติการส่งเสริมเศรษฐกิจหมุนเวียนระดับจังหวัด” หมายความว่า แผนงาน\nที่จังหวัดจัดทําขึ้นเพื่อบูรณาการยุทธศาสตร์การบริหารจัดการทรัพยากรและการจัดการวัตถุไม่ใช้แล้ว\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nทิประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nในระดับจังหวัด โดยมุ่งเน้นการเชื่อมโยงแผนปฏิบัติการรายผลิตภัณฑ์เข้ากับโครงสร้างพื้นฐานในพื้นที่\nและการสนับสนุนความร่วมมือระหว่างองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น\n\n“แผนปฏิบัติการส่งเสริมเศรษฐกิจหมุนเวียนระดับท้องถิ่น” หมายความว่า แผนงาน\nที่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจัดทําขึ้นเพื่อกําหนดแนวทางและโครงการส่งเสริมเศรษฐกิจหมุนเวียน\nในระดับพื้นที่ โดยมุ่งเน้นการคัดแยกวัสดุเพื่อคืนสู่ระบบเศรษฐกิจการรองรับระบบรับคืนผลิตภัณฑ์\nตามแผนปฏิบัติการรายผลิตภัณฑ์ และการจัดการวัตถุไม่ใช้แล้ว\n\n“แผนปฏิบัติการจัดการอาหารส่วนเกินและขยะอาหาร ” หมายความว่า แผนงาน\nที่คณะกรรมการกําหนดขึ้นเพื่อระบุเป้าหมาย มาตรฐาน และวิธีการบริหารจัดการอาหารที่ยัง\nปลอดภัยสําหรับการบริโภคของมนุษย์ให้เข้าสู่ระบบการส่งต่อหรือบริจาค และการบริหารจัดการ\nอาหารที่ไม่เหมาะสมสําหรับการบริโภคตามหลักลําดับขั้นการจัดการขยะอาหาร เพื่อลดผลกระทบ\nต่อสิ่งแวดล้อมและส่งเสริมความมั่นคงทางอาหาร\n\n“ทรัพยากรปฐมภูมิ” หมายความว่า ทรัพยากรธรรมชาติหรือวัสดุที่ได้มาจาก\nการสกัด การขุดเจาะ การเก็บเกี่ยว หรือการนํามาจากแหล่งกําเนิดตามธรรมชาติโดยตรง\nและยังไม่เคยผ่านการใช้งานหรือกระบวนการแปรใช้ใหม่เพื่อนํากลับมาใช้ประโยชน์ในระบบ\nเศรษฐกิจ\n\n“วัสดุ” หมายความว่า วัตถุดิบตั้งต้น หรือวัตถุใดที่นํามาใช้ประกอบ ผลิต หรือเป็น\nส่วนหนึ่งสิ่งของหรือผลิตภัณฑ์\n\n“วัสดุทุติยภูมิ” หมายความว่า วัสดุ สาร หรือวัตถุ ที่ได้จากการนําวัตถุไม่ใช้แล้วมา\nผ่านกระบวนการแปรใช้ใหม่ หรือบําบัดฟื้นฟู จนมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะใช้เป็นวัตถุดิบในการผลิต\nแทนทรัพยากรปฐมภูมิ และได้รับการรับรองให้สิ้นสุดสถานะความเป็นของเสีย\n\n“ผลิตภัณฑ์” หมายความว่า สิ่งของที่ผลิตหรือมีไว้เพื่อจําหน่าย\n\n“บรรจุภัณฑ์” หมายความว่า ภาชนะ หีบห่อ หรือสิ่งของอื่นที่ทําจากวัสดุใด ๆ ซึ่งใช้\nสําหรับบรรจุ ห่อหุ้ม ป้องกัน รวบรวม จัดส่ง หรือนําเสนอสินค้าตั้งแต่ผู้ผลิตไปจนถึงผู้บริโภค\n\n“วัตถุสําหรับใช้ครั้งเดียว” หมายความว่า ผลิตภัณฑ์ บรรจุภัณฑ์ หรือสิ่งของอื่น\nที่ออกแบบ ผลิต หรือมีวัตถุประสงค์เพื่อใช้เพียงครั้งเดียว และมิได้ออกแบบหรือมุ่งหมายให้สามารถ\nหมุนเวียนและใช้การได้หลายครั้งหรือตลอดอายุการใช้งาน หรือซ่อมแซมเพื่อนํากลับมาใช้ซ้้าสําหรับ\nวัตถุประสงค์เดียวกันกับที่ออกแบบไว้\n\n“ผลิตภัณฑ์ผลพลอยได้” หมายความว่า วัตถุหรือวัสดุที่เกิดขึ้นจากกระบวนการผลิต\nซึ่งมิได้มีวัตถุประสงค์หลักในการผลิตวัตถุนั้น แต่สามารถนําไปใช้ประโยชน์ต่อได้โดยตรงตามกฎหมาย\nโดยไม่ต้องผ่านกระบวนการบําบัดเพิ่มเติม\n\n“อาหารส่วนเกิน” หมายความว่า อาหารส่วนที่คงเหลือเนื่องจากมีปริมาณมากเกิน\nกว่าความต้องการของผู้ผลิต ผู้บริโภค หรือผู้จําหน่าย ซึ่งยังปลอดภัยสําหรับการบริโภคของมนุษย์\nและให้รวมถึงอาหารมีอายุเกินวันที่ระบุให้ควรบริโภคก่อน\n\n“วัตถุไม่ใช้แล้ว” หมายความว่า ผลิตภัณฑ์ บรรจุภัณฑ์ หรือสิ่งของอื่นที่บุคคล\nผู้ครอบครองละทิ้ง หรือประสงค์ละทิ้ง หรือจําต้องทิ้งตามกฎหมายหรือสภาพการณ์\n\n“ขยะอาหาร” หมายความว่า อาหารส่วนเกินที่ไม่เหมาะสมกับการบริโภคของมนุษย์\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nทีประธานสภาคู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\n“ขยะจากการก่อสร้างและรื้อถอน” หมายความว่า วัตถุไม่ใช้แล้วที่เกิดจาก\nการก่อสร้าง การดัดแปลง หรือการรื้อถอนอาคารหรือสิ่งปลูกสร้าง รวมถึงดิน หิน คอนกรีต อิฐ เศษ\nไม้ เศษโลหะ และวัสดุอื่นที่เกิดจากกิจกรรมดังกล่าว\n\n“ขยะสุดท้าย” หมายความว่า สิ่งของ วัตถุ หรือวัสดุเหลือทิ้งจากกระบวนการ\nจัดการวัตถุไม่ใช้แล้วตามหลักลําดับขั้นการจัดการขยะ เนื่องจากไม่สามารถหรือไม่คุ้มค่าที่จะนํา\nกลับมาใช้ซั้า แปรใช้ใหม่ หรือใช้ประโยชน์ในรูปแบบอื่น ภายใต้สภาวะเทคโนโลยี ต้นทุน หรือระบบ\nจัดการวัตถุไม่ใช้แล้วที่มีอยู่ในขณะนั้น\n\n“การสิ้นสุดสถานะการเป็นของเสีย” หมายความว่า สถานะของวัตถุไม่ใช้แล้ว\nที่ผ่านกระบวนการแปรใช้ใหม่หรือการบําบัดฟื้นฟูจนมีคุณลักษณะและสมบัติครบถ้วนตามเกณฑ์หรือ\nมาตรฐานที่คณะกรรมการประกาศกําหนด มีความต้องการในการใช้งาน มีตลาดรองรับที่แน่นอน และ\nไม่ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมหรือสุขภาพอนามัย\n\n“การออกแบบเชิงนิเวศเศรษฐกิจ” หมายความว่า การออกแบบผลิตภัณฑ์\nหรือบรรจุภัณฑ์โดยคํานึงถึงวัฏจักรชีวิตของผลิตภัณฑ์ตั้งแต่การผลิต การใช้งาน จนถึงการจัดการเมื่อ\nสิ้นสุดอายุการใช้งาน เพื่อยืดอายุการใช้งาน ลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม และเพิ่มประสิทธิภาพการใช้\nทรัพยากร โดยมุ่งเน้นการใช้วัสดุที่ปลอดภัยและหมุนเวียนได้ การเพิ่มความทนทาน การออกแบบให้\nสามารถซ่อมแซม แยกชิ้นส่วน หรือถอดประกอบได้โดยสะดวก และการเอื้อให้สามารถนํากลับมาใช้\nขั้าหรือแปรใช้ใหม่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ\n\n“การนํากลับมาใช้ซั้า” หมายความว่า กระบวนการตรวจสอบ ทําความสะอาด หรือ\nซ่อมแซม วัตถุไม่ใช้แล้วหรือชิ้นส่วนของวัตถุนั้น เพื่อให้สามารถนํากลับมาใช้ใหม่ได้ตามวัตถุประสงค์\nเดิมโดยไม่ต้องผ่านกระบวนการแปรรูปอื่นอีก\n\n“การแปรใช้ใหม่” หมายความว่า การนําวัตถุหรือวัสดุไม่ใช้แล้วมาแปรรูปเพื่อให้\nได้มาซึ่งผลิตภัณฑ์ วัสดุ หรือสาร สําหรับใช้ตามวัตถุประสงค์เดิมหรือวัตถุประสงค์อื่น ทั้งนี้ ไม่รวมถึง\nการนําไบใช้เป็นเชื้อเพลิงหรือเพื่อการผลิตพลังงาน หรือนําไปถมปรับสภาพพื้นที่\n\n“การผลิตซ้า” หมายความว่า กระบวนการทางอุตสาหกรรมที่นําผลิตภัณฑ์\nที่ผ่านการใช้งานแล้วหรือชิ้นส่วนของผลิตภัณฑ์ดังกล่าว มาผ่านกระบวนการทําความสะอาด\nตรวจสอบ ซ่อมแซม หรือเปลี่ยนชิ้นส่วนใหม่ เพื่อให้ผลิตภัณฑ์นั้นมีคุณสมบัติและมาตรฐานเทียบเท่า\nกับผลิตภัณฑ์ใหม่\n\n“การใช้ประโยชน์” หมายความว่า การดําเนินการใด ๆ ที่มีผลให้วัตถุไม่ใช้แล้ว\nสามารถทําหน้าที่แทนวัสดุอื่นซึ่งจะต้องนํามาใช้เพื่อวัตถุประสงค์นั้น หรือการเตรียมวัตถุไม่ใช้แล้วให้\nพร้อมสําหรับหน้าที่ดังกล่าว ไม่ว่าจะเกิดขึ้นภายในสถานประกอบการหรือในระบบเศรษฐกิจ และให้\nหมายความรวมถึงการนําไปใช้เป็นเชื้อเพลิงหรือเพื่อการผลิตพลังงาน\n\n“การพึ่งพาอาศัยกันทางอุตสาหกรรม” หมายความว่า การรวมกลุ่มหรือความ\nร่วมมือระหว่างผู้ประกอบธุรกิจตั้งแต่สองรายขึ้นไป เพื่อบริหารจัดการทรัพยากร การผลิต หรือ\nโครงสร้างพื้นฐานร่วมกัน โดยมุ่งเน็นการแลกเปลี่ยนวัตถุไม่ใช้แล้ว ผลิตภัณฑ์ผลพลอยได้ พลังงาน\nหรือน้้า ซึ่งเกิดจากกระบวนการผลิตของกิจการหนึ่ง เพื่อนําไปใช้เป็นวัตถุดิบหรือปัจจัยการผลิตของ\nอีกกิจการหนึ่ง เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการใช้ทรัพยากรและลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม\n\n“การจัดซื้อจัดจ้างสินค้าและบริการหมุนเวียน” หมายความว่า การจัดซื้อจัดจ้าง\nพัสดุ บริการ หรืองานจ้างก่อสร้างของหน่วยงานของรัฐ ที่กําหนดให้ความสําคัญเป็นลําดับแรกแก่\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\n= » ร ” ๑\nทีประธานสภาคผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nสิ่งของหรือการดําเนินการที่ได้รับการออกแบบตามหลักเศรษฐกิจหมุนเวียน โดยคํานึงถึงความทนทาน\nการซ่อมแซมได้ การนํากลับมาใช้ซั้า การใช้วัสดุแปรใช้ใหม่หรือการลดการใช้ทรัพยากรปฐมภูมิ\nและการลดการเกิดของเสียตลอดวัฏจักรชีวิต\n\n“ต้นทุนตลอดวัฏจักรชีวิต” หมายความว่า ต้นทุนทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับพัสดุ งาน\nจ้างก่อสร้าง หรือบริการ ตลอดช่วงอายุการใช้งาน ตั้งแต่การได้มา การใช้งาน การบํารุงรักษา ไปจนถึง\nการจัดการเมื่อสิ้นสุดอายุการใช้งาน และให้หมายความรวมถึงต้นทุนผลกระทบภายนอกทาง\nสิ่งแวดล้อมที่สามารถคํานวณเป็นตัวเงินได้ ตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่คณะกรรมการกําหนด\n\n“การตรวจสอบย้อนกลับ” หมายความว่า ความสามารถในการระบุและติดตาม\nประวัติ สถานที่ตั้ง หรือการเคลื่อนย้ายของวัสดุ ผลิตภัณฑ์ และวัตถุไม่ใช้แล้ว ตลอดห่วงโซ่อุปทาน\nและกระบวนการจัดการโดยอาศัยระบบการบันทึกข้อมูลหรือเทคโนโลยีดิจิทัล\n\n“ความสอดคล้องของผลิตภัณฑ์” หมายความว่า ผลิตภัณฑ์ที่มีคุณสมบัติตามที่ได้\nตกลงกันไว้ และใช้งานได้ตามวัตถุประสงค์ปกติของผลิตภัณฑ์นั้น ๆ และมีคุณภาพไม่ตํากว่าตัวอย่าง\nข้อมูล คําอธิบาย หรือโฆษณา ที่ผู้จําหน่ายได้แสดงไว้\n\n“ฉลาก” หมายความรวมถึงรูป รอยประดิษฐ์ เครื่องหมาย หรือข้อความใด ๆ ที่\nแสดงไว้ที่บรรจุภัณฑ์ และหมายความรวมถึงเอกสารหรือคู่มือสําหรับใช้ประกอบผลิตภัณฑ์ ป้ายที่\nติดตั้งหรือแสดงไว้ที่ผลิตภัณฑ์หรือภาชนะบรรจุหรือหีบห่อบรรจุภัณฑ์นั้น\n\n“จําหน่าย” หมายความรวมถึง ขาย จ่าย แจก ให้เปล่า แลกเปลี่ยน หรือ โอนเพื่อ\nประโยชน์ในทางการค้า หรือการมีไว้เพื่อจําหน่ายด้วย\n\n“แพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติ” หมายความว่า ระบบหรือ\nโครงสร้างพื้นฐานทางเทคโนโลยีดิจิทัลที่เป็นสื่อกลางในการรวบรวม จัดเก็บ วิเคราะห์ และ\nแลกเปลี่ยนข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับวัสดุ ผลิตภัณฑ์ และวัตถุไม่ใช้แล้ว เพื่อประโยชน์ในการตรวจสอบ\nย้อนกลับ การบริหารจัดการความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นของผู้ผลิต และการอํานวยความสะดวก\nในการเกื้อกูลทรัพยากรในระบบเศรษฐกิจ\n\n“หนังสือเดินทางผลิตภัณฑ์ดิจิทัล” หมายความว่า ชุดข้อมูลดิจิทัลซึ่งระบ\nรายละเอียดเกี่ยวกับองค์ประกอบของวัสดุ และให้หมายความรวมถึงข้อมูลการประเมินปริมาณการใช้\nวัสดุและการปล่อยก๊าซเรือนกระจกจากการผลิตผลิตภัณฑ์และบรรจุภัณฑ์ วิธีการถอดประกอบ ช่อง\nทางการซ่อมแซม หรือการจัดการเมื่อสิ้นสุดอายุการใช้งานของผลิตภัณฑ์ ซึ่งเชื่อมโยงกับผลิตภัณฑ์นั้น\nโดยเข้าถึงข้อมูลได้ผ่านเครื่องหมายหรือรหัสที่ตรวจสอบได้\n\n“ผู้ผลิต” หมายความว่า\n\n(๑) ผู้ที่ผลิตผลิตภัณฑ์ภายใต้ชื่อทางการค้า เครื่องหมายการค้า หรือยี่ห้อของตน\nเพื่อจําหน่ายในราชอาณาจักร\n\n(๒) ผู้ที่ว่าจ้างให้ผู้อื่นผลิตผลิตภัณฑ์ภายใต้ชื่อทางการค้า เครื่องหมายการค้า หรือ\nแบรนด์ของตนเอง เพื่อจําหน่ายภายในราชอาณาจักร\n\n(๓) ผู้ที่นําเข้าผลิตภัณฑ์เพื่อจําหน่ายหรือเพื่อใช้ประโยชน์ใด ๆ ในกิจการของตน\nภายในราชอาณาจักร\n\n(๓) ผู้ผลิตผลิตภัณฑ์ที่มิได้มีชื่อทางการค้าหรือเครื่องหมายการค้าปรากฏบน\nผลิตภัณฑ์เพื่อจําหน่ายในราชอาณาจักร :\n\nที่ประธานสภาคผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nณ= = ๓7 ซี\n\n(๕) ผู้ประกอบธุรกิจบริการแพลตฟอร์มดิจิทัลหรือผู้ให้บริการตลาดกลาง\nทางอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งอํานวยความสะดวกในการจําหน่ายผลิตภัณฑ์จากต่างประเทศให้แก่ผู้บริโภคใน\nราชอาณาจักร ในกรณีที่ไม่สามารถระบุตัวบุคคลตาม (๑) ถึง (@) ที่มีภูมิลําเนาในราชอาณาจักรได้\n\n“ผู้ประกอบธุรกิจบริการแพลตฟอร์มติจิทัลหรือผู้ให้บริการตลาดกลางทาง\nอิเล็กทรอนิกส์” หมายความว่า บุคคลหรือนิติบุคคลที่ให้บริการสื่อกลางทางอิเล็กทรอนิกส์ซึ่งจัดพื้นที่\nระบบ หรือจัดการข้อมูลเพื่อเชื่อมโยงผู้ประกอบรธุรกิจ ผู้จําหน่าย และผู้บริโภคเข้าด้วยกัน เพื่อให้เกิด\nการเสนอขายสินค้า หรือการทําธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ ไม่ว่าจะมีการเรียกเก็บค่าบริการหรือไม่\nและไม่ว่าจะจดทะเบียนจัดตั้งในราชอาณาจักรหรือไม่ก็ตาม\n\n“ผู้ประกอบธุรกิจ” หมายความว่า ผู้ขาย ผู้ผลิตเพื่อจําหน่าย ผู้สั่งหรือนําเข้ามาใน\nราชอาณาจักรเพื่อขายต่อซึ่งสินค้า หรือผู้ให้บริการ รวมถึงผู้ให้บริการแพลตฟอร์มพาณิชย์\nอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งมีส่วนเกี่ยวข้องในการจัดหา เสนอขาย จัดจําหน่าย หรืออํานวยความสะดวก\nในการจําหน่ายสินค้านั้น\n\n“ผู้ครอบครอง” หมายความว่า บุคคลธรรมดาหรือนิติบุคคลที่มีอํานาจครอบครอง\nหรือควบคุมดูแลวัตถุไม่ใช้แล้วในทางข้อเท็จจริง\n\n“ผู้ตรวจสอบอิสระ” หมายความว่า บุคคล นิติบุคคล หรือหน่วยงานรับรอง\nที่ได้รับการขึ้นทะเบียนจากคณะกรรมการให้ทําหน้าที่ตรวจสอบ ทวนสอบ และรับรองข้อมูล\nการจัดการวัสดุและผลิตภัณฑ์ตามพระราชบัญญัตินี้\n\n“ชุมชน” หมายความว่า บุคคลซึ่งรวมตัวกัน คณะบุคคล องค์กร นิติบุคคล หรือ\nเครือข่ายในพื้นที่ใดพื้นที่หนึ่ง ซึ่งดําเนินกิจกรรมเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ด้านเศรษฐกิจหมุนเวียน\nตามพระราชบัญญัตินี้ ไม่ว่าจะมีหรือไม่มีวัตถุประสงค์เพื่อแสวงหากําไรหรือไม่ก็ตาม\n\n“องค์กรจัดการอาหารส่วนเกิน” หมายความว่า หน่วยงานของรัฐ องค์กรเอกชน\nวิสาหกิจเพื่อสังคม หรือกลุ่มบุคคล ซึ่งดําเนินกิจกรรมรับมอบอาหารส่วนเกินเพื่อนําไปส่งต่อ\nเพื่อการบริโภคของมนุษย์ หรือนําไปจัดการตามหลักลําดับการจัดการขยะอาหาร และให้รวมถึงบุคคล\nที่มีส่วนร่วมดําเนินการรับมอบและส่งต่ออาหารส่วนเกินขององค์กรหรือรับมอบจากองค์กรเพื่อส่งต่อ\nให้ผู้บริโภค ไม่ว่าจะมีหรือไม่มีวัตถุประสงค์เพื่อแสวงหากําไร และไม่ว่าจดทะเบียนเป็นนิติบุคคล\nหรือไม่ก็ตาม\n\n“องค์กรรับผิดชอบจัดการบรรจุภัณฑ์หรือผลิตภัณฑ์” หมายความว่า นิติบุคคลที่\nจัดตั้งขึ้นเพื่อทําหน้าที่เป็นตัวแทนในการปฏิบัติตามความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นของผู้ผลิต โดยมีภารกิจ\nหลักในการบริหารจัดการค่าบริการ การจัดตั้งระบบรับคืน การรวบรวม การคัดแยก และการนํา\nบรรจุภัณฑ์หรือผลิตภัณฑ์ที่ไม่ใช้แล้วกลับมาใช้ซั้าหรือแปรใช้ใหม่ ตลอดจนการติดตามและรายงานผล\nการดําเนินงานตามที่พระราชบัญญัตินี้กําหนด\n\n“ค่าบริการ” หมายความว่า เงินที่องค์กรรับผิดชอบจัดการบรรจุภัณฑ์หรือผลิตภัณฑ์\nเรียกเก็บจากผู้ผลิตที่เป็นสมาชิก เพื่อนําไปใช้เป็นค่าใช้จ่ายในการบริหารจัดการผลิตภัณฑ์\nหรือบรรจุภัณฑ์ที่ไม่ใช้แล้วตามแผนความรับผิดชอบการจัดการ ซึ่งครอบคลุมถึงต้นทุนในการเก็บ\nรวบรวมการคัดแยก การขนส่ง การเตรียมเพื่อการนํากลับมาใช้ซื้า การแปรใช้ใหม่ การผลิตข้้า หรือ\nการจัดการด้วยวิธีอื่นตามหลักลําดับขั้นการจัดการขยะ รวมทั้งค่าใช้จ่ายในการดําเนินงานขององค์กร\nและการสร้างความตระหนักรู้แก่ประชาชนตามที่กําหนดในพระราชบัญญัตตินี้\n\nร่างพระราชบัญญัติ 2๕\n\nทประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\n“คณะกรรมการ” หมายความว่า คณะกรรมการนโยบายเศรษฐกิจหมุนเวียน\nแห่งชาติ\n\n“คณะกรรมการบริหารกองทุน” หมายความว่า คณะกรรมการบริหารกองทุน\nเศรษฐกิจหมุนเวียน\n\n“กองทุน” หมายความว่า กองทุนเศรษฐกิจหมุนเวียน\n\n“สํานักงาน” หมายความว่า สํานักงานกองทุนเศรษฐกิจหมุนเวียน\n\n“พนักงานเจ้าหน้าที่” หมายความว่า ผู้ซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้งให้มีอํานาจหน้าที่\nปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตตินี้\n\nมาตรา ๕ ให้นายกรัฐมนตรี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติ\nและสิงแวดล้อม รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย\nรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ รักษาการตามพระราชบัญญัติ\n\n7 97/ ฉ/\nณ ๑7 ๕ส\n\nนี ทั้งนี้ ในส่วนทีเกียวกับหน้าทีและอํานาจของตน\nให้รัฐมนตรีผู้รักษาการตามวรรคหนึ่ง มีอํานาจแต่งตั้งพนักงานเจ้าหน้าที ออก\n= ซ่ = ม ๕ ฉ/ ม=๑ซ๊ 1 จฆ่ งจ่ ฆ\nกฎกระทรวง ระเบียบ และประกาศ เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี่ ในส่วนทีเกียวข้อง\nกับหน้าทีและอํานาจของตน\nการกําหนดอัตราภาษี อัตราเงินสมทบ อัตราค่าธรรมเนียม และการยกเว้นหรือ\n\n9๑7\nฒณณฑ์\n\nลดหย่อน ให้เป็นไปตามที่รัฐมนตรีผู้รับผิดชอบออกกฎกระทรวงตามที่บัญญัติไว้ในพระราชบัญญัตินี่\nโดยต้องไม่เกินอัตราขั้นสูงท้ายพระราชบัญญัตตินี้\n\nกฎกระทรวง ระเบียบ และประกาศนั้น เมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้วให้\nใช้บังคับได้\n\nหมวด ๑\nบททัวไป\n\n9/\nฒ= ณส 1\n\nมาตรา ๒ พระราชบัญญัตินี้มีความมุ่งหมายเพื่อเปลี่ยนแปลงรูปแบบการผลิต\nและการบริโภคภายในประเทศให้เกิดการลดการใช้ทรัพยากรปฐมภูมิและหมุนเวียนทรัพยากร\nในระบบเศรษฐกิจ โดยส่งเสริมการนํากลับมาใช้ซั้า ซ่อมแซม แปรใช้ใหม่ หรือผลิตช้า ตลอดจนบริหาร\nจัดการวัตถุไม่ใช้แล้วให้สามารถนํากลับมาใช้ประโยชน์ให้ได้มากที่สุด ในทุกภาคส่วน โดยต้องคํานึงถึง\nการป้องกันและลดปริมาณสารอันตรายที่ปนเปื้อนในผลิตภัณฑ์และวัตถุไม่ใช้แล้ว เพื่อลดความเสี่ยง\nต่อสุขภาพของประชาชนและระบบนิเวศในระยะยาว สอดคล้องกับหลักการเศรษฐกิจหมุนเวียน\nความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นของผู้ผลิต ความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นของผู้บริโภคและหลักลําดับขั้น\nการจัดการขยะและขยะอาหาร\n\nฒณ/- ๕ ๑7\n\nมาตรา ฆ ภายใต้บังคับแห่งกฎหมาย พระราชบัญญัตินีรับรองสิทธิของบุคคล\n\nขัยณ\n\nและกําหนดหน้าทีความรับผิดชอบของบุคคลและหน่วยงานของรัฐ ดังต่อไปนี่\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\n2รว\n\nก ๒\n\nทีประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\n(๑) บุคคลย่อมมีสิทธิในการดํารงชีวิตในสิงแวดล้อมทีมีสุขภาวะทีดีและไม่เป็น\n\nอันตรายต่อสุขภาพ อันอาจเป็นผลกระทบมาจากการผลิต การใช้งานผลิตภัณฑ์ และการจัดการวัตถุ\nไม่ใช้แล้ว\n\n(๒) ผู้บริโภคมีสิทธิได้รับทราบและเข้าถึงข้อมูลที่จําเป็นเกี่ยวกับคุณลักษณะของ\nผลิตภัณฑ์ อายุการใช้งาน วัสดุหรือส่วนประกอบ เงื่อนไขการซ่อมแซมหรือซ่อมบํารุงผลิตภัณฑ์ ข้อมูล\nปริมาณการใช้วัสดุและการปล่อยก๊าซเรือนกระจกของผลิตภัณฑ์และบรรจุภัณฑ์ การนํากลับมาใช้ข้้า\nหรือแปรใช้ใหม่ของผลิตภัณฑ์ และวิธีการจัดการเมื่อสิ้นสุดอายุการใช้งาน ตลอดจนข้อมูลผลกระทบ\nต่อสุขภาพและสิ่งแวดล้อมที่เกิดขึ้นจากผลิตภัณฑ์\n\n(๓) บุคคลมีสิทธิในการเลือกซื้อหรือใช้ผลิตภัณฑ์และบริการที่ผ่านการออกแบบ\nเชิงนิเวศเศรษฐกิจ มีอายุการใช้งานยาวนาน เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมและปลอดภัยจากสารเคมี\nอันตราย\n\n(@) บุคคลย่อมมีสิทธิแสดงความคิดเห็น แจ้งข้อมูล หรือเผยแพร่ข้อเท็จจริงอันเป็น\nประโยชน์ต่อส่วนรวมเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ วัสดุ หรือกิจกรรมใดที่เกี่ยวข้องกับการดําเนินการตาม\nพระราชบัญญัตินี้ รวมถึงการให้ข้อมูลเกี่ยวกับการโฆษณาสิ่งแวดล้อมที่บิดเบือนความจริง หรือ\nการจงใจออกแบบผลิตภัณฑ์ให้มีอายุการใช้งานจํากัดซึ่งส่งผลกระทบหรืออาจส่งผลกระทบต่อสุขภาพ\nและสิ่งแวดล้อม\n\nเมื่อบุคคลได้ใช้สิทธิดังกล่าวโดยสุจริต บุคคลผู้นั้นย่อมได้รับความคุ้มครองโดยไม่ต้อง\nรับผิดทั้งทางแพ่ง ทางอาญา ทางวินัย หรือทางพินัย และหากมีการดําเนินคดีจากการใช้สิทธิดังกล่าว\nให้หน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้องดําเนินการให้ความช่วยเหลือทางกฎหมายและคุ้มครองบุคคลนั้น\nตามหลักเกณฑ์ที่คณะกรรมการประกาศกําหนด\n\n(๕) ผู้ผลิตมีเสรีภาพในออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์ และผู้นําเข้ามีเสรีภาพ\nในการคัดเลือกและจัดหาผลิตภัณฑ์เพื่อนําเข้ามาในราชอาณาจักร โดยมุ่งเน้นการลดผลกระทบต่อ\nสิ่งแวดล้อมและลดการใช้ทรัพยากรปฐมภูมิ และต้องคํานึงถึงความปลอดภัยต่อสุขภาพของประชาชน\nและระบบนิเวศเป็นสําคัญ\n\nฯ ฆ ณฆ\n\n(๒) หน่วยงานของรัฐมีหน้าทีสนับสนุนแผนงานและโครงการส่งเสริมเศรษฐกิจ\n\nฆ ข่ ๐ ๑7 เล ๑7 ฆ้ ๑ 9 = = =ซ ๐ = =%\nหมุนเวยน รวมทั้งกําหนดหลักเกณฑ์การจัดซื่อจัดจ้างสินค้าและบริการหมุนเวียนโดยคํานึงถึงอายุ\n\nการใช้งานผลิตภัณฑ์ บริการซ่อมบํารุงหลังจําหน่าย ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและการใช้วัสดุใน\nกระบวนการผลิต และในการใช้งาน รวมถึงการจัดการผลิตภัณฑ์หลังการใช้งาน\n\n(๓) หน่วยงานของรัฐมีหน้าที่ให้ความรู้ ฝึกอบรม ส่งเสริมการวิจัย การพัฒนา\nนวัตกรรมและเทคโนโลยีเกี่ยวกับเศรษฐกิจหมุนเวียน รวมทั้งสร้างความตระหนักรู้เกี่ยวกับผลกระทบ\n\nจากการใช้ทรัพยากรและผลิตภัณฑ์ต่อสิงแวดล้อมและความรับผิดชอบต่อการผลิตและการบริโภค\n\nเท\n\nจ่\nทยงยน\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\n= 2? โธ 9๑ ๑\nทีประธานสภาคผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\nหมิวิด๒\nคณะกรรมการนโยบายเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติ\n\nมาตรา ๕ ให้มีคณะกรรมการคณะหนึ่งเรียกว่า “คณะกรรมการนโยบายเศรษฐกิจ\nหมุนเวียนแห่งชาติ” ประกอบด้วย\n\n(๑) นายกรัฐมนตรี หรือรองนายกรัฐมนตรีที่นายกรัฐมนตรีมอบหมาย เป็นประธาน\nกรรมการ\n\n(๒) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม รัฐมนตรีว่าการ\nกระทรวงอุตสาหกรรม รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ เป็น\nรองประธานกรรมการ\n\n(๓) กรรมการโดยตําแหน่ง ได้แก่ ปลัดกระทรวงการคลัง ปลัดกระทรวงการ\nอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม ปลัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม\nเลขาธิการคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค และเลขาธิการคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน\n\n(@) กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิจากภาคเอกชน ซึ่งคณะรัฐมนตรีแต่งตั้งจากสภา\nหอการค้าแห่งประเทศไทย สภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย และสมาคมธนาคารไทย องค์กรละ\nหนึ่งคน\n\n(@) กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิจากภาควิชาการ จํานวนสามคน ซึ่งคณะรัฐมนตรีแต่งตั้ง\nจากผู้มีความรู้ ความเชี่ยวชาญ และประสบการณ์ด้านวัสดุศาสตร์ วิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม วิศวกรรม\nสิ่งแวดล้อม อนามัยสิ่งแวดล้อม นิติศาสตร์ หรือเศรษฐศาสตร์สิ่งแวดล้อม\n\n.(9) กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิจากภาคประชาสังคม จํานวนสามคน ซึ่งคณะรัฐมนตรี\nแต่งตั้งจากผู้แทนองค์กรเอกชนด้านการคุ้มครองสิ่งแวดล้อม องค์กรคุ้มครองผู้บริโภค หรือเครือข่าย\nภาคประชาชนที่ดําเนินการเกี่ยวกับการจัดการทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม\n\nให้อธิบดีกรมควบคุมมลพิษ เป็นกรรมการและเลขานุการ และให้คณะกรรมการ\nแต่งตั้งข้าราชการของสํานักงานนโยบายและยุทธศาสตร์การค้า กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น\nและสํานักงานเศรษฐกิจอุตสาหกรรม เป็นกรรมการและผู้ช่วยเลขานุการ\n\nหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขในการสรรหา การคัดเลือก และการแต่งตั้งกรรมการ\nตาม (@) (@) และ (9) ให้เป็นไปตามระเบียบที่คณะรัฐมนตรีประกาศกําหนด ทั้งนี้ กรรมการตาม (๕)\nและ (๒9) ต้องไม่มีส่วนได้ส่วนเสียไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม อันเป็นการขัดกันระหว่างประโยชน์\nส่วนบุคคลกับประโยชน์ส่วนรวมในการปฏิบัติหน้าที่\n\nมาตรา ๕ กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิมีวาระการดํารงตําแหน่งคราวละสีปี\nเมือกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิพันจากตําแหน่งตามวาระในวรรคหนึ่ง ให้ดําเนินการ\nเพื่อแต่งตั้งกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิให้แล้วเสร็จภายในหกสิบวันนับแต่วันทีกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ\n\nข จ จ\n97\n\nดังกล่าวพ้นจากตําแหน่ง ในระหว่างทียังมิได้มีการแต่งตั้งกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิขึ้นใหม่ ให้กรรมการ\nผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งพันจากตําแหน่งตามวาระปฏิบัติหน้าที่ต่อไปได้จนกว่ากรรมการผู้ทรงคุณวุฒิทีได้รับ\nแต่งตั้งใหม่เข้ารับหน้าที ซึ่งต้องไม่เกินหนึ่งร้อยยีสิบวันนับแต่วันที่พันวาระ\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nที่ประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งพันจากตําแหน่งตามวาระอาจได้รับแต่งตั้งอีกได้ แต่จะ\nดํารงตําแหน่งติดต่อกันเกินสองวาระไม่ได้\n\nในกรณีที่กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิพันจากตําแหน่งก่อนวาระ ให้คณะกรรมการ\nประกอบด้วยกรรมการทั้งหมดเท่าที่มีอยู่จนกว่าจะมีการแต่งตั้งกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิตามวรรคสอง\n\nมาตรา ๑๐ นอกจากการพ้นจากตําแหน่งตามวาระ กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิพ้นจาก\nตําแหน่งเมื่อ\n\n(๑) ตาย\n\n(๒) ลาออก\n\n(๓) คณะรัฐมนตรีให้ออก เพราะไม่อาจปฏิบัติต่อหน้าที่ได้ตามปกติ หรือมีความ\nประพฤติเสื่อมเสีย หย่อนความสามารถ หรือมีส่วนได้เสียในกิจการหรือธุรกิจใดที่เป็นการขัดกันกับ\nประโยชน์ส่วนรวมในการปฏิบัติหน้าที่\n\n(@) เป็นบุคคลล้มละลาย\n\n(@) เป็นคนไร้ความสามารถหรือเสมือนไร้ความสามารถ\n\n(9) ได้รับโทษจําคุกโดยคําพิพากษาถึงที่สุดให้จําคุก เว้นแต่เป็นโทษสําหรับความผิด\nที่ได้กระทําโดยประมาทหรือลหุโทษ\n\nมาตรา ๑๑ ให้คณะกรรมการมีหน้าที่และอํานาจ ดังต่อไปนี้\n\n(๑) เสนอแนะนโยบายและยุทธศาสตร์เพื่อผลักดันเศรษฐกิจหมุนเวียนต่อ\nคณะรัฐมนตรีเพื่อพิจารณาอนุมัติ\n\n(๒) จัดทําแผนแม่บทการจัดการทรัพยากรอย่างยั่งยืน เพื่อให้เป็นแนวทาง\nในการส่งเสริมเศรษฐกิจหมุนเวียนของประเทศเพื่อขอความเห็นชอบต่อคณะรัฐมนตรีและรายงานต่อ\nรัฐสภา\n\n(๓) จัดทําหรืออนุมัติแผนปฏิบัติการรายผลิตภัณฑ์ เพื่อกําหนดเป้าหมาย มาตรฐาน\nการออกแบบเชิงนิเวศเศรษฐกิจ และวิธีการจัดการผลิตภัณฑ์ วัสดุ หรือบรรจุภัณฑ์ตามหลัก\nความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นของผู้ผลิต สําหรับใช้เป็นกรอบการดําเนินงานของผู้ผลิต องค์กรรับผิดชอบ\nจัดการบรรจุภัณฑ์หรือผลิตภัณฑ์ และหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง\n\n(๓) จัดทําหรืออนุมัติแผนปฏิบัติการจัดการอาหารส่วนเกินและขยะอาหาร เพื่อ\nกําหนดมาตรฐาน มาตรการ และวิธีบริหารจัดการอาหารส่วนเกินและขยะอาหารตลอดห่วงโซ่อุปทาน\n\n(@) กําหนดหลักเกณฑ์ มาตรฐาน และให้ความเห็นชอบแผนปฏิบัติการส่งเสริม\nเศรษฐกิจหมุนเวียนระดับจังหวัด และแผนปฏิบัติการส่งเสริมเศรษฐกิจหมุนเวียนระดับท้องถิ่น เพื่อให้\nการปฏิบัติงานในระดับพื้นที่สอดคล้องกับแผนแม่บทตาม (๒) และแผนปฏิบัติการตาม (๓) และ (๕)\n\n(๒) กําหนดหลักเกณฑ์การเชื่อมโยงข้อมูลและการใช้งานแพลตฟอร์มดิจิทัล\nเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติ และหนังสือเดินทางผลิตภัณฑ์ดิจิทัล เพื่อประโยชน์ในการตรวจสอบ\nย้อนกลับและบริหารจัดการข้อมูลทรัพยากร สําหรับให้ผู้ประกอบธุรกิจและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องใช้\nในการรายงานและติดตามผลการดําเนินงานตามพระราชบัญญัตินี้\n\n(๓) จัดทําแนวทางการส่งเสริมการประกอบธุรกิจภายใต้แนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียน\nและการให้สิทธิประโยชน์แก่ธุรกิจที่มีผลดําเนินการตามเป้าหมายเพื่อเสนอต่อคณะรัฐมนตรี\n\nที่ประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\n(@๕) เสนอการแก้ไขกฎหมายหรือกฎที่เป็นอุปสรรค หรือจําเป็นต่อการบรรลุ\nวัตถุประสงค์ตามพระราชบัญญัตินี้ รวมถึงการกําหนดภาษี เงินสมทบ ค่าธรรมเนียม หรือมาตรการ\nทางเศรษฐศาสตร์อื่นเพื่อสร้างแรงจูงใจด้านการผลิตและการบริโภคที่ยั่งยืนต่อคณะรัฐมนตรี\n\n(๓) ออกระเบียบ ข้อบังคับ ประกาศ หรือคําสั่ง เพื่อดําเนินการตามหน้าที่\nและอํานาจตามพระราชบัญญัตินี้\n\n(๑๐) ติดตาม ตรวจสอบ และประเมินผลการดําเนินงานตามแผนแม่บทและ\nแผนปฏิบัติการตาม (๒) (๓) (๕) และ (๕) พร้อมทั้งจัดทํารายงานสรุปผลการดําเนินงาน ปัญหา\nอุปสรรค และข้อเสนอแนะ เสนอต่อคณะรัฐมนตรีและรัฐสภาเป็นประจําทุกปี\n\n(๑๑) ให้ความเห็นชอบกรอบยุทธศาสตร์การจัดสรรเงินกองทุน และวงเงิน\nงบประมาณรายจ่ายประจําปีของกองทุนเศรษฐกิจหมุนเวียน\n\n(๑๒) ปฏิบัติการอื่นใดตามที่พระราชบัญญัตินี้หรือกฎหมายอื่นบัญญัติให้เป็นหน้าที่\nและอํานาจของคณะกรรมการ หรือตามที่คณะรัฐมนตรีมอบหมาย 7\n\nการปฏิบัติหน้าที่และการใช้อํานาจตามวรรคหนึ่ง ต้องคํานึงถึงการรักษาและป้องกัน\nผลกระทบต่อเสถียรภาพของระบบเศรษฐกิจและระบบการเงินของประเทศด้วย\n\nระเบียบ ข้อบังคับ และประกาศที่ออกตามมาตรานี้ เมื่อได้ประกาศในราชกิจจา\nนุเบกษาแล้วให้ใช้บังคับได้\n\nมาตรา ๑๒ การประชุมคณะกรรมการ ต้องมีกรรมการมาประชุมไม่น้อยกว่ากิ่งหนึ่ง\nของจํานวนกรรมการทั้งหมดจึงจะเป็นองค์ประชุม\n\nในการประชุมคณะกรรมการ ถ้าประธานกรรมการไม่มาประชุมหรือไม่อาจปฏิบัติ\nหน้าทีได้ ให้รองประธานกรรมการเป็นประธานในที่ประชุม ถ้าประธานกรรมการและรองประธาน\nกรรมการไม่มาประชุมหรือไม่อาจปฏิบัติหน้าที่ได้ ให้ที่ประชุมเลือกกรรมการคนหนึ่งเป็นประธานในที่\nประชุม |\n\nการวินิจฉัยชี้ขาดของที่ประชุมให้ถือเสียงข้างมาก กรรมการคนหนึ่งให้มีเสียงใน\nการลงคะแนน ถ้ามีคะแนนเสียงเท่ากันให้ประธานในที่ประชุมออกเสียงเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งเสียงเป็นเสียง\nชีขาด\n\nมาตรา ๑๓ คณะกรรมการมีอํานาจแต่งตั้งคณะอนุกรรมการเพื่อพิจารณา\nหรือปฏิบัติการอย่างหนึ่งอย่างใดตามที่คณะกรรมการมอบหมายได้\nให้นําบทบัญญัติมาตรา ๑๒ มาใช้บังคับแก่การประชุมคณะอนุกรรมการโดยอนุโลม\n\nมาตรา ๑๕ ให้นําบทบัญญัติว่าด้วยคําสังทางปกครองและคณะกรรมการทิมีอํานาจ\nดําเนินการพิจารณาทางปกครองตามกฎหมายว่าด้วยวิธีปฏิบัติราชการทางปกครองมาใช้บังคับแก่\nการทําคําสังทางปกครองและการประชุมของคณะกรรมการและคณะอนุกรรมการด้วยโดยอนุโลม\n\nมาตรา ๑๕ ให้ประธานกรรมการ กรรมการ ประธานอนุกรรมการ และอนุกรรมการ\nได้รับเบียประชุมและประโยชน์ตอบแทนอืนตามหลักเกณฑ์ที่คณะรัฐมนตรีกําหนด\n\n--ต= - .\n\nร่างพระราชบัญญัติ :\n\n๑ ๑๓\n\n๒\n\nทีประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nรดูขุูชูซ่ 67 ง”- ฆ\nมาตรา ๑๒๐ ในการปฏิบัติหน้าทีตามพระราชบัญญัตินิ คณะกรรมการหรือ\nคณะอนุกรรมการอาจเชิญบุคคลใดมาให้ข้อเท็จจริง ความเห็น หรือคําแนะนําทางวิชาการได้เมือ\n๕ 1 ฒ ซ่ บ ๕4 ข” ๕ ๑.๕ปท9\nเห็นสมควร และอาจขอความร่วมมือจากบุคคลใดเพื่อให้ได้มาซิงข้อเท็จจริงก็ได้\n\nหมวด ๓\nกองทุนเศรษฐกิจหมุนเวียน\n\n1 จ่\nสวนท ๑\nการจัดตังและเงินกองทุน\n\nมาตรา ๑ ให้จัดตั้งกองทุนขึ้นกองทุนหนึ่ง เรียกว่า “กองทุนเศรษฐกิจหมุนเวียน”\nมีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นทุนหมุนเวียนสําหรับใช้จ่ายเกี่ยวกับการดําเนินการเพื่อส่งเสริมการผลิต\nและการบริโภคที่ยั่งยืนตามแนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียน\n\nให้กองทุนเป็นหน่วยงานของรัฐและมีฐานะเป็นนิติบุคคลที่ไม่เป็นส่วนราชการ\nตามกฎหมายว่าด้วยระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน หรือรัฐวิสาหกิจตามกฎหมายว่าด้วยวิธีการ\nงบประมาณและกฎหมายอื่น และให้อยู่ภายใต้การกํากับดูแลของรัฐมนตรีว่าการกระทรวง\nทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม\n\nให้กองทุนจัดตั้ง “สํานักงานกองทุนเศรษฐกิจหมุนเวียน” เพื่อทําหน้าที่เป็น\nหน่วยงานเลขานุการและปฏิบัติการของกองทุน\n\nกิจการของกองทุนและสํานักงานไม่อยู่ในบังคับแห่งกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครอง\nแรงงาน กฎหมายว่าด้วยแรงงานสัมพันธ์ และกฎหมายว่าด้วยพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์\n\nทั้งนี้ ผู้จัดการ พนักงาน และลูกจ้างของกองทุนต้องได้รับประโยชน์ตอบแทน\nสวัสดิการ และสภาพการจ้างไม่น้อยกว่าที่กําหนดไว้ในกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงาน กฎหมาย\nว่าด้วยการประกันสังคม และกฎหมายว่าด้วยเงินทดแทน\n\nมาตรา ๑๕ กองทุนประกอบด้วยเงินและทรัพย์สิน ดังต่อไปนี้\n\n(๑) ค่าบริการจัดการผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ตามมาตรา ๓๕ วรรคสาม\n\n(๒) เงินมัดจําผลิตภัณฑ์และบรรจุภัณฑ์ที่ไม่มีผู้ขอรับคืนตามมาตรา ๕๑\n\n(๓) ค่าธรรมเนียมตามมาตรา ๓๒\n\n(@) เงินสมทบจากการใช้วัตถุสําหรับใช้ครั้งเดียวตามมาตรา ๓\n\n(๓) ค่าปรับเป็นพินัย ค่าปรับที่ได้จากการเปรียบเทียบหรือมาตรการบังคับ\nทางปกครองตามพระราชบัญญัตินี้\n\n(๕) เงินสมทบเข้ากองทุนจากมาตรการความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นของผู้ผลิต\nและค่าธรรมเนียมอื่นตามที่คณะกรรมการกําหนด\n\n(@) เงินที่ได้รับจัดสรรจากภาษีเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนจากรัฐบาล หรือเงินที่ได้รับ\nจัดสรรจากค่าธรรมเนียมเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนอื่นตามที่คณะกรรมการกําหนด\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nฉ๑,\n\nที่ประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้!ชิญชวน\n\n(9) เงินทีโอนมาจากกองทุนอินหรือหน่วยงานอืนของรัฐตามทีกฎหมายอินกําหนด\nรวมทั้งเงินทีได้รับการจัดสรรจากกองทุนพัฒนาเอสเอ็มอีตามแนวประชารัฐ หรือกองทุนอื่นตาม\nจํานวนและหลักเกณฑ์ทีกองทุนหรือหน่วยงานนั้นกําหนด\n\n(๓) เงินอุดหนุนที่ได้รับจากรัฐบาลหรือเงินทีได้รับจากการจัดสรรงบประมาณ\nรายจ่ายประจําปี\n\n๑=ู้ .ซ ญ ๕๑ ซ่ฒฆ» ม ซ=ณ หท2๑ เว\n\n(@) เงินหรือทรัพย์สินทีมีผู้มอบให้ หรือได้รับจากภาคเอกชนทั้งภายในและภายนอก\n\nประเทศ รัฐบาลต่างประเทศ หรือองค์การระหว่างประเทศ\n= ๑7 ๐ = ฆ สณ่ห\n\n(๓๕) ดอกผลและผลประโยชน์ใด ๆ ทีเกิดจากการดําเนินการของกองทุน หรือทีได้\nจากการหาผลประโยชน์ของกองทุน\n\n(๑๐) เงินหรือทรัพย์สินอื่นใดทีตกเป็นของกองทุนหรือที่กองทุนได้รับตามกฎหมาย\n\nเงินและทรัพย์สินของกองทุนตามวรรคหนึ่ง ไม่ต้องนําส่งคลังเป็นรายได้แผ่นดินตาม\nกฎหมายว่าด้วยวินัยการเงินการคลังของรัฐ กฎหมายว่าด้วยเงินคงคลัง และกฎหมายว่าด้วยการปรับ\nเป็นพินัย\n\nมาตรา ๑๓ ภายใต้วัตถุประสงค์ของมาตรา ๑ ให้กองทุนมีอํานาจกระทํากิจการ\nดังต่อไปนี้\n\n(๑) ถือกรรมสิทธิ์ มีสิทธิครอบครอง และมีทรัพยสิทธิต่าง ๆ\n\n(๒) ก่อตั้งสิทธิ หรือกระทํานิติกรรมใด ๆ ทั้งในและนอกราชอาณาจักร\n\n(๓) ในกรณีที่กองทุนมีเงินคงเหลือและมีสภาพคล่องส่วนเกิน ให้คณะกรรมการ\nบริหารกองทุนสามารถนําเงินดังกล่าวไปลงทุนหาผลประโยชน์โดยการฝากออมทรัพย์ ฝากประจํา\nซื้อพันธบัตรรัฐบาล พันธบัตรหรือตราสารหนี้ของรัฐวิสาหกิจ หรือลงทุนในหลักทรัพย์อื่นที่มี\nความมั้นคงสูงและมีความเสี่ยงตั๋าตามสมควร\n\n(@) เผยแพร่ข้อมูลและประชาสัมพันธ์การดําเนินการของกองทุน\n\n(๑ กระทําการอื่นใดเพื่อดําเนินการตามวัตถุประสงค์ของกองทุน\n\nทั้งนี้ หลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขการลงทุนหาผลประโยชน์ตาม (๓) ให้เป็นไป\nตามระเบียบที่คณะกรรมการบริหารกองทุนกําหนดโดยความเห็นชอบของกระทรวงการคลัง\n\nมาตรา ๒๐ เงินกองทุนให้ใช้จ่ายในลักษณะเงินหมุนเวียน หรือเงินจ่ายขาด\nเพื่อกิจการ ดังต่อไปนี้\n\n(๑) อุดหนุนชุมชนหรือองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น หรือให้เอกชนกู้ยืม เพื่อใช้\nในการพัฒนาระบบหรือโครงสร้างพื้นฐานเพื่อลดปริมาณวัตถุไม่ใช้แล้วและขยะสุดท้าย หรือเพื่อลด\nการใช้วัตถุสําหรับใช้ครั้งเดียว หรือผลิตภัณฑ์ที่ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและสุขภาพ\n\n(๒) อุดหนุนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพื่อปรับปรุงระบบเก็บรวบรวมวัตถุไม่ใช้\nแล้วและมูลฝอยโดยแยกประเภท ณ แหล่งกําเนิด และระบบจัดการวัตถุไม่ใช้แล้วหรือกําจัดขยะ\nสุดท้าย โดยให้สอดคล้องกับแผนปฏิบัติการส่งเสริมเศรษฐกิจหมุนเวียนระดับระดับจังหวัด หรือ\nแผนปฏิบัติการส่งเสริมเศรษฐกิจหมุนเวียนระดับท้องถิ่น\n\n0 เว\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nทีประธานสภาคู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\n(๓) อุดหนุน หรือให้กู้ยืม เพื่อการออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ที่\nเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม หรือผลิตภัณฑ์ตามหลักเศรษฐกิจหมุนเวียน ซึ่งรวมถึงการออกแบบเชิงนิเวศ\nเศรษฐกิจและการประเมินวัฏจักรชีวิตของผลิตภัณฑ์\n\n(@) ให้เอกชนกู้ยืมเพื่อการวิจัยและพัฒนาหรือลงทุนเกี่ยวกับการยืดอายุการใช้งาน\nผลิตภัณฑ์ การซ่อมแซมผลิตภัณฑ์ การลดวัสดุเหลือใช้หรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วจากกระบวนการผลิต\nการผลิตซ้้า หรือการแปรใช้ใหม่ รวมทั้งการแลกเปลี่ยนวัสดุอุตสาหกรรม\n\n(๕) อุดหนุนชุมชนหรือองค์กรไม่แสวงหากําไร หรือให้เอกชนกู้ยืม เพื่อใช้\n\nข\n๑7 เล ๑ ส\n\nในการก่อตั้ง ปรับปรุง หรือพัฒนากิจการซ่อมแซม กิจการให้เช่าผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ จุดรับคืน\nหรือศูนย์แลกเปลี่ยนวัตถุไม่ใช้แล้ว การคัดแยก หรือการแปรใช้ใหม่\n\n(9) อุดหนุน หรือให้กู้ยืมเพื่อพัฒนาระบบมัดจําคืนเงินสําหรับบรรจุภัณฑ์หรือ\nผลิตภัณฑ์เพื่อนํากลับมาใช้ซ้าหรือแปรใช้ใหม่ รวมทั้งระบบรับคืนซากผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์\nมาตรา ๕\n\n(๓) อุดหนุนองค์กรรับผิดชอบจัดการบรรจุภัณฑ์หรือผลิตภัณฑ์เพื่อยกเว้นหรือ\nลดหย่อนค่าบริการกรณีผลิตภัณฑ์ที่ออกแบบตามหลักเชิงนิเวศเศรษฐกิจตามมาตรา ๕ วรรคสอง\n\n(@) อุดหนุนหรือให้กู้ยืมเพื่อให้ผู้ประกอบธุรกิจหรือองค์กรไม่แสวงหากําไรนําไปใช้\nปฏิบัติตามมาตรการลดขยะอาหาร หรือเพื่อดําเนินการอื่นใดอันมีวัตถุประสงค์เพื่อลดปริมาณขยะ\nอาหาร สอดคล้องกับแผนปฏิบัติการจัดการอาหารส่วนเกินและขยะอาหาร\n\n(๑) อุดหนุนหรือให้กู้ยืมสําหรับกิจกรรมการจัดการอาหารส่วนเกินและการส่งต่อ\nอาหารให้แก่กลุ่มเป้าหมายตามหลักเกณฑ์และวิธีการตามพระราชบัญญิตตินี้\n\n(๑๐) อุดหนุนการพัฒนาตัวชี้วัด ฐานข้อมูล แพลตฟอร์มดิจิทัล หรือมาตรฐานด้าน\nเศรษฐกิจหมุนเวียน รวมทั้งอุดหนุนหรือให้กู้ยืมเพื่อลงทุนในกิจการทดสอบ รับรอง หรือตรวจสอบ\nย้อนกลับวัสดุหรือผลิตภัณฑ์ และหนังสือเดินทางผลิตภัณฑ์ดิจิทัล\n\n(๑๑) อุดหนุนกิจการอื่นใดที่เกี่ยวกับการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของภาคส่วนต่าง ๆ\nในการสื่อสาร รณรงค์ ปรับเปลี่ยนพฤติกรรม วิถีการผลิตและการบริโภคที่สอดคล้องกับแนวคิด\nเศรษฐกิจหมุนเวียน รวมถึงเพื่อบรรเทาผลกระทบจากมาตรการตามพระราชบัญญัตินี้ ตามที่\nคณะกรรมการกําหนด\n\n(๑๒) จัดสรรเป็นค่าใช้จ่ายในการบริหารกองทุนและการปฏิบัติหน้าที่ของสํานักงาน\nกองทุน ทั้งนี้ ไม่เกินร้อยละสิบห้าของรายได้ของกองทุนในแต่ละปีงบประมาณ\n\nการพิจารณาอนุมัติเงินกองทุนตาม (๓) (๕) และ (๐) ให้เป็นไปตามระเบียบที่คณะ\nกรรมการบริหารกองทุนกําหนด โดยต้องคํานึงถึงความเสี่ยง ความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์ และ\nผลสัมฤทธิ์ด้านสิ่งแวดล้อม\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nฒณ\n\nทีประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nส่วนที ๒\nณะกรรมการบริหารกองทุน\n\nมาตรา ๒๑ ให้มีคณะกรรมการบริหารกองทุนคณะหนึ่ง ประกอบด้วย\n\n(๑) ประธานกรรมการ ซึ่งคณะกรรมการแต่งตั้งจากผู้มีความรู้ความเชี่ยวชาญ\nและประสบการณ์เป็นที่ประจักษ์ในด้านการเงิน การลงทุน หรือการบริหารจัดการองค์กร และต้องไม่\nเป็นข้าราชการประจํา ผู้ดํารงตําแหน่งทางการเมือง หรือเจ้าหน้าที่ของรัฐอื่นในส่วนราชการ\nหรือรัฐวิสาหกิจ :\n\n(๒) กรรมการโดยตําแหน่ง ได้แก่ ผู้แทนกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติ\nและสิ่งแวดล้อม ผู้แทนกระทรวงการคลัง ผู้แทนสํานักงบประมาณ ผู้แทนกรมควบคุมมลพิษ ผู้แทน\nกรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น และผู้แทนสํานักงานเศรษฐกิจอุตสาหกรรม\n\n(๓) กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ จํานวนไม่น้อยกว่าสามคนแต่ไม่เกินห้าคน ซึ่ง\nคณะรัฐมนตรีแต่งตั้งจากภาคเอกชน ภาคประชาสังคม และภาควิชาการ ที่มีความเชี่ยวชาญด้าน\nการบริหารจัดการด้านการเงินและการลงทุน ด้านเศรษฐกิจหมุนเวียน ด้านการออกแบบและ\nนวัตกรรม ด้านการจัดการขยะและสิ่งแวดล้อม ด้านกฎหมายสิ่งแวดล้อม\n\nให้ผู้จัดการกองทุนเป็นกรรมการและเลขานุการ และให้ผู้จัดการกองทุนแต่งตั้ง\nพนักงานของกองทุนจํานวนไม่เกินสองคนเป็นผู้ช่วยเลขานุการ\n\nการแต่งตั้งกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิตาม (๓) ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ\nและเงื่อนไขที่รัฐมนตรีประกาศกําหนด\n\nมาตรา ๒๒ ประธานกรรมการและกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ ต้องมีสัญชาติไทย\nมีความรู้ ความเชี่ยวชาญ และประสบการณ์ในสาขาอันจะเป็นประโยชน์แก่การดําเนินกิจการ\nของกองทุน และไม่มีลักษณะต้องห้าม ดังต่อไปนี้\n\n(๑) เป็นบุคคลล้มละลายหรือเคยเป็นบุคคลล้มละลายทุจริต\n\n(๒) เป็นคนไร้ความสามารถหรือคนเสมือนไร้ความสามารถ\n\n(๓) เป็นผู้ดํารงตําแหน่งทางการเมือง สมาชิกสภาท้องถิ่น ผู้บริหารท้องถิ่น กรรมการ\nหรือผู้ดํารงตําแหน่งบริหารในพรรคการเมือง ที่ปรึกษาพรรคการเมือง หรือเจ้าหน้าที่ในพรรคการเมือง\nเว้นแต่ได้พันจากการดํารงตําแหน่งดังกล่าวมาแล้วไม่น้อยกว่าห้าปีนับถึงวันที่ได้รับแต่งตั้ง\n\n(@) เคยถูกไล่ออก ปลดออก หรือให้ออกจากราชการ หน่วยงานของรัฐ หรือ\nหน่วยงานของเอกชน เพราะทุจริตต่อหน้าที่หรือถือว่ากระทําการทุจริตหรือประพฤติมิชอบ\n\n(@) เคยต้องคําพิพากษาหรือคําสั่งของศาลอันถึงที่สุดให้ทรัพย์สินตกเป็นของแผ่นดิน\nเพราะรํารวยผิดปกติ หรือเคยต้องคําพิพากษาอันถึงที่สุดให้ลงโทษจําคุกเพราะกระทําความผิด\nเกี่ยวข้องกับการทุจริตหรือการกระทําผิดต่อหน้าที่ราชการ\n\n(๒) เคยต้องคําพิพากษาถึงที่สุดว่ากระทําความผิดเกี่ยวกับทรัพย์ที่กระทําโดยทุจริต\nตามประมวลกฎหมายอาญา หรือความผิดตามกฎหมายว่าด้วยการป้องกันและปราบปราม\nการฟอกเงิน หรือกระทําการอันเป็นการทุจริตในการเลือกตั้ง\n\nร่างพระราชบัญญัติ : :\n\nที่ประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nฉ7\n\n(ต) เป็นผู้มีส่วนได้เสียในสัญญากับกองทุน หรือในกิจการที่กระทําแก่กองทุน หรือมี\n\nว่วู\n\n=\n\n| 9/ = ฆ่ 1 ๓ฉ ๆง \". | ๕\nส่วนได้เสียในกิจการที่เป็นการแข่งขันกับกิจการของกองทุน ไม่ว่าโดยตรงหรือทางอ้อม เว้นแต่เป็น\nกรณีทีคณะกรรมการบริหารกองทุนมอบหมายให้เป็นกรรมการในนิติบุคคลทีกองทุนร่วมลงทุน\n\nมาตรา ๒๓ ให้นําบทบัญญัติมาตรา ๑ และมาตรา ๑๐ มาใช้บังคับแก่วาระการดํารง\nตําแหน่งและการพันจากตําแหน่งของประธานกรรมการและกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการ\nบริหารกองทุนโดยอนุโลม\n\nมาตรา ๒๕ คณะกรรมการบริหารกองทุนมีหน้าที่และอํานาจ ดังต่อไปนี้\n\n(๑) ควบคุมดูแลการบริหารกองทุนให้เป็นไปตามนโยบายและแผนการบริหาร\nกองทุนที่คณะกรรมการให้ความเห็นชอบตามมาตรา ๑๑ และสอดคล้องตามวัตถุประสงค์ของกองทุน\n\n(๒) พิจารณาให้ความเห็นชอบแผนงาน โครงการ แผนการใช้จ่ายเงิน และ\nงบประมาณประจําปีของกองทุนตามที่ผู้จัดการกองทุนเสนอ\n\n(๓) พิจารณาคัดเลือก แต่งตั้ง ประเมินผล และถอดถอนผู้จัดการกองทุน\n\n(๕) พิจารณาอนุมัติเงินกองทุนเพื่อใช้ในกิจการตามมาตรา ๒๐ ภายในวงเงิน\nและหลักเกณฑ์ที่คณะกรรมการกําหนด\n\n(๕) ออกระเบียบกําหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขการอุดหนุน การให้กู้ยืม\nการขออนุมัติเงินกองทุน\n\n(๒) กําหนดระยะเวลาชําระเงินที่กู้ยืมจากกองทุน รวมทั้งอัตราดอกเบี้ย\nและหลักประกันตามความจําเป็นและเหมาะสม\n\n(๓) กําหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขในการจ้างสถาบันการเงินหรือหน่วยงาน\n\n[1 [\nเง อง\n\nจ่ เว ซ่ ๐ บ = = ฆ บขยซ = =% = เ เล\nยินทีเกียวข้องเพื่อทําหน้าทีบริหารและจัดการการให้กู้ยืมเงินกองทุน รวมถึงติดตามและเร่งรัดให้\n\n๐\n\nมีการชําระคืนเงินกองทุน\n\nม\n\n(๕) ออกระเบียบว่าด้วยการบริหารงานบุคคล การงบประมาณ การรับเงิน\nการจ่ายเงิน การเก็บรักษาเงิน การเบิกจ่ายเงินกองทุน การจัดหาผลประโยชน์ของกองทุน\nตามมาตรา ๑ฒ การจัดการและการจําหน่ายทรัพย์สิน การพัสดุ และการตรวจสอบภายใน\n\n(@) ออกระเบียบกําหนดอัตราค่าตอบแทน สิทธิประโยชน์ หรือสวัสดิการของ\n\nม\n\nพนักงานและลูกจ้างกองทุน\n\n(๑๐) กําหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และระยะเวลาในการนําส่งเงินสมทบ หรือเงินมัดจํา\nคืนที่ไม่มีผู้ขอรับคืน เพื่อนําส่งเข้าเป็นรายได้ของกองทุนตามมาตรา ๑๕\n\n(๑๑) จัดทํารายงานการเงินและรายงานผลการปฏิบัติงานประจําปีของกองทุนเสนอ\nต่อคณะกรรมการและเผยแพร่ต่อสาธารณะ\n\n(๑๒) ปฏิบัติการอื่นใดตามที่พระราชบัญญัตินี้หรือกฎหมายอื่นบัญญัติให้เป็นอํานาจ\nหน้าที่ของคณะกรรมการบริหารกองทุน หรือตามที่คณะกรรมการมอบหมาย\n\nระเบียบของคณะกรรมการบริหารกองทุนตาม (๕) (๕) และ (๓๑) ต้องได้รับ\nความเห็นชอบจากคณะกรรมการก่อนประกาศใช้\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nทีประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nเ ส่\nส่วนที ๓\nสํานักงานกองทุนและผู้จัดการกองทุน\n\nมาตรา ๒๕ ให้สํานักงานกองทุนมีหน้าที่และอํานาจ ดังต่อไปนี้\n\n(๑) ดําเนินงานต่าง ๆ ของกองทุนให้เป็นไปตามวัตถุประสงค์ นโยบาย แผนแม่บท\nและระเบียบที่คณะกรรมการบริหารกองทุนกําหนด\n\n(๒) ทําหน้าที่ธุรการและอํานวยความสะดวกในการปฏิบัติหน้าที่ของคณะกรรมการ\nคณะกรรมการบริหารกองทุน คณะอนุกรรมการ และคณะทํางาน\n\n(๓) รับเงิน จ่ายเงิน และเก็บรักษาเงินของกองทุนตามระเบียบที่\nคณะกรรมการบริหารกองทุนกําหนด\n\n(๕) ประสานงานและร่วมมือกับส่วนราชการ หน่วยงานของรัฐ ภาคเอกชน และ\nองค์กรต่าง ๆ ทั้งในประเทศและต่างประเทศที่เกี่ยวข้องในการดําเนินงานของกองทุน\n\n(@) พัฒนาระบบ รูปแบบ วิธีการ และการให้บริการ เพื่อสนับสนุนการดําเนินงาน\nของกองทุน\n\n(๒) เก็บรวบรวม วิเคราะห์ และวิจัยข้อมูลเกี่ยวกับการดําเนินงานของกองทุน\nรวมทั้งติดตามและประเมินผลสัมฤทธิ์และความคุ้มค่าของโครงการที่ได้รับการสนับสนุน หรือกู้ยืม\nจากกองทุน :\n\n(๓) จัดทํารายงานการเงินและรายงานผลการปฏิบัติงานประจําปีของกองทุน\nเพื่อเสนอต่อคณะกรรมการบริหารกองทุน และเผยแพร่ต่อสาธารณะตามมาตรา ๓๓\n\n(๕@) ปฏิบัติการอื่นหรือกระทํากิจการตามที่ได้รับมอบหมายจากคณะกรรมการ\nบริหารกองทุน คณะอนุกรรมการ หรือผู้จัดการกองทุน\n\nมาตรา ๒๒ ให้คณะกรรมการบริหารกองทุนแต่งตั้งผู้จัดการกองทุนหนึ่งคน ซึ่งเป็น\nผู้มีความรู้ ความเชี่ยวชาญ และประสบการณ์ด้านการเงิน การลงทุน หรือการบริหารจัดการองค์กร\nมีอายุไม่ตํากว่าสามสิบห้าปีบริบูรณ์แต่ไม่เกินหกสิบห้าปีบริบูรณ์ในวันที่ได้รับการแต่งตั้ง รวมทั้ง\nสามารถปฏิบัติงานให้แก่กองทุนได้เต็มเวลา และไม่มีลักษณะต้องห้ามดังต่อไปนี้\n\n(๑) มีลักษณะต้องห้ามตามมาตรา ๒๒\n\n(๒) เป็นข้าราชการ พนักงาน หรือลูกจ้างของส่วนราชการ หน่วยงานของรัฐ หรือ\nรัฐวิสาหกิจ\n\n(๓) เป็นกรรมการ ผู้จัดการ พนักงาน หรือลูกจ้างของนิติบุคคลอื่น เว้นแต่เป็น\nกิจการของกองทุน\n\n(@) เป็นผู้มีส่วนได้เสียในสัญญากับกองทุน หรือในกิจการที่กระทําแก่กองทุน ไม่ว่า\nโดยตรงหรือทางอ้อม\n\nวิธีการสรรหา การดํารงตําแหน่ง การประเมินผลการปฏิบัติงาน ค่าจ้าง ค่าตอบแทน\nสิทธิประโยชน์ และสวัสดิการของผู้จัดการกองทุน ให้เป็นไปตามระเบียบที่คณะกรรมการบริหาร\nกองทุนกําหนด\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nฒณ% ๓@%%\n\n๕\n\nซ่ . ๑\nทีประธานสภาคู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\n37\n\nในการจ้างผู้จัดการกองทุนให้ทําเป็นสัญญาจ้าง โดยให้ประธานกรรมการบริหาร\nกองทุนเป็นผู้มีอํานาจทําสัญญาในนามของกองทุน ให้มีอายุสัญญาจ้างคราวละไม่เกินสีปี และอาจต่อ\n\nจ ฆัญ\n\nอายุสัญญาจ้างอีกก็ได้ แต่ต้องไม่เกินสองวาระติดต่อกัน\n\nมาตรา ๒๓ ให้ผู้จัดการกองทุนเป็นผู้บังคับบัญชาพนักงานและลูกจ้างของสํานักงาน\nและรับผิดชอบการบริหารกิจการของสํานักงานให้เป็นไปตามวัตถุประสงค์ของกองทุน และตาม\nกฎหมาย ระเบียบ ข้อบังคับ และนโยบายที่คณะกรรมการบริหารกองทุนกําหนด ตลอดจนมีอํานาจ\nบรรจุ แต่งตั้ง เลื่อนขั้น ลงโทษทางวินัย และถอดถอนพนักงานและลูกจ้างตามระเบียบดังกล่าว\n\nในกิจการของกองทุนที่เกี่ยวกับบุคคลภายนอก ให้ผู้จัดการกองทุนเป็นผู้แทนของ\nกองทุน เพื่อการนี้ ผู้จัดการกองทุนอาจมอบอํานาจให้พนักงานของกองทุนคนใดปฏิบัติงานเฉพาะเรื่อง\nแทนก็ได้ ทั้งนี้ ตามระเบียบที่คณะกรรมการบริหารกองทุนกําหนด\n\nนิติกรรมที่กระทําโดยฝ่าฝืนระเบียบตามวรรคสอง ย่อมไม่ผูกพันกองทุนเว้นแต่\nคณะกรรมการบริหารกองทุนจะให้สัตยาบัน\n\nให้ผู้จัดการกองทุน พนักงาน และลูกจ้างของกองทุนมีสถานะเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐ\nตามกฎหมายว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต โดยต้องไม่มีส่วนได้เสียในกิจการของ\nกองทุนไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม\n\nมาตรา ๒๕ นอกจากการพันจากตําแหน่งเมื่อครบกําหนดเวลาตามสัญญาจ้าง\nผู้จัดการกองทุนพันจากตําแหน่งเมื่อ\n(๑) ตาย\n(๒) ลาออก\n(๓) ขาดคุณสมบัติหรือมีลักษณะต้องห้ามตามมาตรา ๒๒๐\n(๕@) คณะกรรมการบริหารกองทุนมีมติให้ออก หรือบอกเลิกสัญญาจ้าง เนื่องจาก\nบกพร่องต่อหน้าที่ มีความประพฤติเสื่อมเสีย หรือหย่อนความสามารถ โดยมีมติด้วยคะแนนเสียงไม่\n\n27 ฉ»\n\n9๑7 1 ๐ = 1 จ่ 1 |\nน้อยกว่าสองในสามของจ้านวนกรรมการบริหารกองทุนเท่าที่มีอยู่ โดยไม่นับรวมผู้จัดการกองทุ\n\n1 เ @ ณ ๑ ๑7 6 =๕ซ ฆ่ ซ่\n(๕@) ไม่ผ่านการประเมินผลการปฏิบัติงานตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่\nคณะกรรมการบริหารกองทุนกําหนด หรือตามทีกําหนดไว้ในสัญญาจ้าง\n\nส่วนทิ ๕\nการดําเนินงาน การบัญชี และการตรวจสอบ\n\nมาตรา ๒๕ ในการให้กู้ยืมเงินของกองทุนเพื่อสนับสนุนกิจการของเอกชนตาม\nมาตรา ๒๐ (๑) (๓) (๕) หรือ (๕) คณะกรรมการบริหารกองทุนอาจพิจารณาให้ผู้กู้ยืมได้รับสิทธิ\nลดหย่อนอัตราดอกเบี้ย ยกเว้นดอกเบี้ย หรือผ่อนผันระยะเวลาการชําระเงินกู้ยืมให้แตกต่าง\nไปจากระเบียบตามมาตรา ๒๕(9) ได้ ทั้งนี้ ตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่คณะกรรมการ\nบริหารกองทุนกําหนดโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการ\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nซอรอลต\n\nร ๑\nทีประธานสภาตู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\n= --- ผู เอ\nมาตรา ๓๐ คณะกรรมการบริหารกองทุนมีอํานาจแตงตังคณะอันุกรรมการ\nเพื่อพิจารณาหรือปฏิบัติหน้าที่ตามทีคณะกรรมการบริหารกองทุนมอบหมาย\nในการอนุมัติเงินกองทุนสําหรับกิจการตามมาตรา ๒๐ ทีอยู่ในอํานาจของ\n\nคณะกรรมการบริหารกองทุน คณะกรรมการบริหารกองทุนอาจมอบอํานาจให้คณะอนุกรรมการ\nพิจารณาอนุมัติกระ ะทําการแทนได้ภายใต้วงเงินที่กําหนด ทั้ ทั้งนี้ ตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่\nคณะกรรมการบริหารกองทุนกําหนดโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการ\n\nมาตรา ๓๑ ให้นําบทบัญญัติมาตรา ๑๒ มาใช้บังคับแก่การประชุมและการปฏิบัติ\nหน้าที่ของคณะกรรมการบริหารกองทุนและคณะอนุกรรมการที่คณะกรรมการบริหารกองทุนแต่งตั้ง\nโดยอนุโลม ในการพิจารณาเรื่องใด หากกรรมการผู้ใดมีส่วนได้เสียในเรื่องนั้น ให้ผู้นั้นแจ้งให้ที่ประชุม\nทราบ และห้ามมิให้เข้าร่วมพิจารณาหรือลงมติในเรื่องนั้น\n\nมาตรา ๓๒ การบัญชีของกองทุนให้จัดทําตามมาตรฐานการบัญชีที่รับรองทั่วไป โดย\nต้องจัดให้มีการตรวจสอบภายในเกี่ยวกับกิจการของกองทุนและรายงานผลการตรวจสอบให้\nคณะกรรมการบริหารกองทุนทราบอย่างน้อยปีละหนึ่งครั้ง\n\nปีบัญชีของกองทุนให้ถือตามปีงบประมาณ\n\nมาตรา ๓๓ ให้คณะกรรมการบริหารกองทุนจัดทํารายงานการเงินของกองทุนส่งให้\nผู้สอบบัญชี ตรวจสอบภายในหนึ่งร้อยยี่สิบวันนับแต่วันสิ้นปีงบประมาณของทุกปี\n\n๕\n\nให้สํานักงานการตรวจเงินแผ่นดิน หรือบุคคลภายนอกซึ่งคณะกรรมการบริหาร\nกองทุนแต่งตั้งด้วยความเห็นชอบของสํานักงานการตรวจเงินแผ่นดิน เป็นผู้สอบบัญชีของกองทุน\n\nเมื่อผู้สอบบัญชีได้ตรวจสอบรับรองแล้ว ให้คณะกรรมการบริหารกองทุนนําเสนอ\nรายงานการเงินดังกล่าวพร้อมกับรายงานประจําปีตามมาตรา ๑๑ (๑๐) ต่อคณะกรรมการและ\nคณะรัฐมนตรีเพื่อทราบและเปิดเผยต่อสาธารณชน\n\nกองทุนต้องเผยแพร่เป้าหมาย ตัวชี้วัดความสําเร็จในการดําเนินงาน ข้อมูลการ\nดําเนินงานและการบริหารกองทุน รายรับ รายจ่าย รวมทั้งผลผลิต ผลลัพธ์ และความคุ้มค่าที่เกิดขึ้น\nจากการใช้จ่ายเงินของกองทุนให้ประชาชนทราบเป็นการทั่วไปเป็นระยะตามหลักเกณฑ์ที่\nคณะกรรมการกําหนด และต้องดําเนินการให้ประชาชนสามารถเข้าถึงข้อมูลดังกล่าวได้โดยสะดวก\nโดยอย่างน้อยต้องเผยแพร่ในระบบเทคโนโลยีสารสนเทศของกองทุน\n\nหมวด ๕\nแผนแม่บทและแผนปฏิบัติการเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียน\n\n7 ๕ง\n\nมาตรา ๓๕ ให้มีแผนแม่บทการจัดการทรัพยากรอย่างยั่งยืน ซึ่งมีผล\nรายหกปี โดยอย่างน้อยต้องมีสาระสําคัญดังต่อไปนี้\n\n(๑) ข้อมูลการหมุนเวียนทรัพยากรภายในประเทศ ซึ่งอย่างน้อยต้องประกอบด้วย\nอัตราการเกิดของวัตถุที่ไม่ใช้แล้ว การนํากลับมาใช้ประโยชน์ ปริมาณขยะสุดท้ายที่ต้องกําจัด ปริมาณ\nการใช้วัสดุตลอดห่วงโซ่อุปทาน ดัชนีการใช้ขั้ว ดัชนีการซ่อมแซม ดัชนีการสูญเสียอาหาร ดัชนีขยะ\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nซ ๑= ล\nทีประธานสภาคู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nอาหาร อัตราการหมุนเวียนวัสดุกลับมาใช้ประโยชน์ ประสิทธิภาพการใช้ประโยชน์จากทรัพยากร\nปฐมภูมิ โดยจําแนกเป็นรายภาคส่วน ภูมิภาค หรือเป็นอัตราต่อประชากรตามที่คณะกรรมการกําหนด\n\n(๒) ยุทธศาสตร์และเป้าหมาย และกําหนดระยะเวลาบรรลุเป้าหมาย สําหรับการลด\nการผลิตและการบริโภควัสดุ การลดปริมาณอาหารส่วนเกิน และปริมาณวัตถุไม่ใช้แล้วและขยะ\nสุดท้ายภายในประเทศ การเพิ่มประสิทธิภาพการหมุนเวียนใช้วัสดุ การพัฒนาระบบที่เอื้อต่อการลด\nการใช้วัตถุไม่ใช้แล้ว เพื่อการนํากลับมาใช้ซ้้า และการลดการรั่วไหลของพลาสติก ไมโครพลาสติก\nและสารอันตรายอื่น ตลอดวงจรชีวิตผลิตภัณฑ์\n\n(๓) มาตรการส่งเสริมและผลักดันให้ผู้ผลิตและผู้นําเข้าลดการใช้ทรัพยากรปฐมภูมิ\nและเพิ่มสัดส่วนการหมุนเวียนใช้ทรัพยากรทุติยภูมิจากการนําวัตถุกลับมาใช้ซ้้า ซ่อมแซม แปรใช้ใหม่\nผลิตซ้้า หรือนําไปใช้ประโยชน์อื่น โดยสอดคล้องกับแนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียน\n\n(๕) มาตรการเพื่อลดปริมาณการบริโภควัสดุ ลดปริมาณวัสดุที่ไม่ใช้แล้ว\nและขยะสุดท้าย รวมทั้งมาตรการบริหารจัดการอาหารส่วนเกินเพื่อลดขยะอาหาร\n\n(@) เป้าหมายและกรอบเวลาในการติดตามตรวจสอบการบริหารจัดการขยะของ\nองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น รวมถึงองค์กรที่ได้รับมอบอํานาจจากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น และ\nแนวทางปรับปรุงเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการนําวัสดุ วัตถุใช้แล้วกลับมาใช้ประโยชน์ในรูปแบบต่าง ๆ\nโดยสอดคล้องกับหลักลําดับขั้นการจัดการขยะ ตลอดจนแผนงานการส่งเสริมและรับรองสถานะของ\nผู้เก็บรวบรวมวัสดุรายย่อยและผู้คัดแยกขยะเพื่อสร้างกลไกการสนับสนุนและบูรณาการกลุ่มบุคคล\nดังกล่าวเข้าสู่ระบบการหมุนเวียนวัสดุอย่างเป็นระบบและเป็นธรรม\n\n(๒) แนวทางหรือโครงการสนับสนุนการใช้ข้า การซ่อมแซมและแลกเปลี่ยนผลิตภัณฑ์\nและการสนับสนุนกิจการซ่อม ให้เช่า รับซื้อ บริจาค หรือคัดแยกวัสดุเพื่อใช้ข้้าหรือแปรใช้ใหม่ที่เข้าถึง\nได้ง่ายในจังหวัดต่าง ๆ ตลอดจนสนับสนุนให้สถานประกอบกิจการค้าปลีกหรือค้าส่งเป็นตัวกลาง\nในการรับคืนวัสดุที่ไม่ใช้แล้วเพื่อนําไปใช้ซั้า แปรใช้ใหม่ ผลิตซ้าหรือการนําไปใช้ประโยชน์อื่น\n\n(๓) แนวทางหรือมาตรการในการใช้เครื่องมือทางเศรษฐศาสตร์เพื่อส่งเสริมการใช้ซ้้า\nการรับคืน และการหมุนเวียนทรัพยากร รวมถึงแนวทางการกําหนดหรือทดลองใช้ระบบมัดจําคืนเงิน\nสําหรับผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ที่เหมาะสม และหลักเกณฑ์การสิ้นสุดสถานะการเป็นของเสีย\nเพื่อส่งเสริมตลาดวัสดุทุติยภูมิ\n\n(@) แนวทางการปรับปรุงหรือแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายหรือกฎ เพื่อยกเลิกบทบัญญัติ\nที่เป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาเศรษฐกิจหมุนเวียน หรือเพื่อกําหนดมาตรการบังคับซึ่งจําเป็นต่อการ\nบรรลุวัตถุประสงค์\n\n(๑).มาตรการสนับสนุนการวิจัย นวัตกรรม และการพัฒนาแพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อ\nการตรวจสอบย้อนกลับ และหนังสือเดินทางผลิตภัณฑ์ดิจิทัล\n\n(๑๐) แนวทางการเสริมสร้างความรู้ความเข้าใจให้แก่ประชาชน\n\n(๑๑) ข้อมูลอื่นที่คณะกรรมการกําหนด\n\nมาตรา ๓๕ ในการจัดทําแผนแม่บทตามมาตรา ๓๕ ให้คณะกรรมการจัดให้มี\nการรับฟังความคิดเห็นจากผู้มีส่วนได้เสีย โดยให้นําบทบัญญัติแห่งกฎหมายว่าด้วยการจัดทํา\nร่างกฎหมายและการประเมินผลสัมฤทธิ์ของกฎหมายมาใช้บังคับโดยอนุโลม\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nที่ประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nเมื่อดําเนินการตามวรรคหนึงแล้ว ให้คณะกรรมการเสนอแผนแม่บทต่อ\n\nฆ - 00 เจ น ฆ่ ๑7 =ๆูบ ซ่ บ\n\nคณะรัฐมนตรีเพื่อพิจารณาให้ความเห็นชอบ แผนแม่บทที่คณะรัฐมนตรีให้ความเห็นชอบแล้ว\nให้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาและมีผลผูกพันหน่วยงานของรัฐทีเกี่ยวข้องในการจัดทําแผนปฏิบัติ\n\nการและการเสนองบประมาณรายจ่ายประจําปี\n\n[1\n=\n\nให้คณะกรรมการมีหน้าทีติดตามผลการปฏิบัติงานตามแผนแม่บทและจัดทํารายงาน\nสรุปผลสัมฤทธิ์ตามตัวชี้วัดเสนอต่อคณะรัฐมนตรีและรัฐสภาพร้อมเผยแพร่ต่อสาธารณะเป็นประจํา\nทุกปี ในกรณีที่มีปัญหาหรืออุปสรรคไม่สามารถดําเนินการตามแผนแม่บทได้ ให้คณะกรรมการระบุ\nสาเหตุและข้อเสนอแนะในการแก้ไขไว้ในรายงานดังกล่าวแจ้งให้คณะรัฐมนตรีทราบ\n\nทั้งนี้ หากปรากฏว่าสภาพการณ์ทางเศรษฐกิจ สังคม หรือสิ่งแวดล้อมเปลี่ยนแปลง\nไปอย่างมีนัยสําคัญ หรือมีการประเมินผลแล้วพบว่าไม่สามารถบรรลุวัตถุประสงค์ที่กําหนดไว้\nคณะกรรมการอาจเสนอขอปรับปรุงแผนแม่บทก่อนครบกําหนดระยะเวลาหกปีโดยดําเนินการตาม\nกระบวนการที่กําหนดไว้ในมาตรานี้ก็ได้\n\nมาตรา ๓๒ ให้รัฐมนตรีโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการเสนอแผนปฏิบัติการ\nรายผลิตภัณฑ์ วัสดุ หรือบรรจุภัณฑ์เป้าหมาย ต่อคณะรัฐมนตรีเพื่อให้ความเห็นชอบภายในสามเดือน\nนับแต่วันที่แผนแม่บทประกาศในราชกิจจานุเบกษา โดยผลิตภัณฑ์ วัสดุ หรือบรรจุภัณฑ์เป้าหมาย\nอย่างน้อยต้องประกอบด้วยกลุ่มผลิตภัณฑ์ วัสดุ หรือบรรจุภัณฑ์ที่มีอัตราการเกิดวัตถุไม่ใช้แล้ว\nหรือการก่อให้เกิดสารตกค้างในระดับสูง หรือมีลักษณะตามที่คณะกรรมการประกาศกําหนด\n\nการจัดทําแผนปฏิบัติการรายผลิตภัณฑ์ตามวรรคหนึ่งต้องสอดคล้องกับแผนแม่บท\nโดยคํานึงถึงสภาพความรุนแรงของปัญหา และเงื่อนไขต่าง ๆ ด้านทรัพยากรธรรมชาติ สิ่งแวดล้อม\nเศรษฐกิจ และสังคม ทั้งนี้ ตามที่คณะกรรมการประกาศกําหนด โดยอย่างน้อยมีสาระสําคัญ ดังนี้\n\n(๑) มาตรการลดการใช้วัตถุดิบจากทรัพยากรปฐมภูมิ และการเพิ่มปริมาณการใช้\nทรัพยากรทุติยภูมิจากการใช้ซั้า การนํากลับมาใช้ซ้าหรือแปรใช้ใหม่ การผลิตข้า หรือใช้ประโยชน์อื่น\nหรือลดการตกค้าง\n\n7๕\n\n(๒) กรอบเวลาการเริ่มต้นใช้มาตรการตามพระราชบัญ ญูญต ตินีกับผลิตภัณฑ์ วั วสตุ หรือ\n\nเว\n=\n\nบรรจุภัณฑ์เป้าหมาย และแนวการเตรียมความพร้อมให้แก่ผู้ประกอบธุรกิจที่เกี่ยวข้อง อาทิ มาตรฐาน\nการออกแบบเซิงนิเวศเศรษฐกิจเพื่อความทนทาน การถอดแยก ซ่อมแซม หรือแปรใช้ใหม่ตามมาตรา\n๕๕ ระบบรับคืนผลิตภัณฑ์ตามมาตรา ๒๒ การจํากัดหรือห้ามกําจัดวัสดุหรือผลิตภัณฑ์บางประเภท\nด้วยวิธีการฝังกลบหรือวิธีอื่นใดที่ทําลายคุณค่าของทรัพยากรตามมาตรา ๒๕ ระบบความรับผิดชอบ\n\nที่เพิ่มขึ้นของผู้ผลิตตามมาตรา ฒ่๐ รวมทั้งการรายงานและ ะการติดตามข้อมูลผ่านระบบหนังสือ\n\nเดินทางผลิตภัณฑ์ดิจิทัลและแพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติ และการใช้มาตรการ\n\nเว\n\nทางเศรษฐศาสตร์และภาษีตามพระราชบัญญัตินี้\n\n(๓) ตัวชี้วัดและค่าเป้าหมายความสําเร็จ รวมทั้งหน่วยงานรับผิดชอบหลัก\nและหน่วยงานสนับสนุน\n\n(๑ แผนงานและโครงการเพื่ออํานวยความสะดวกหรือส่งเสริมการลดการใช้\n\n(@) แนวทางการขับเคลื่อน ติดตาม และประเมินผล\n\nแผนปฏิบัติการตามมาตรานี้อาจกําหนดมาตรการอย่างหนึ่งหรือหลายอย่าง\n\nดังต่อไปนี\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nเว =\n\nทีประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nเวล - อ ร 9/ 1ฬ ๐ ๕ 1 =\nให้ทบทวนแผนปฏิบัติตามมาตรานีทุกสามปี เว้นแต่มีเหตุจําเป็นจะทบทวนก่อนถึง\nกําหนดระยะเวลาการทบทวนก็ได้\n\nมาตรา ๓ซ เพื่อให้การบริหารจัดการอาหารส่วนเกินและขยะอาหารตามบทบัญญัฏติ\nในหมวด ๕ บรรลุผลสัมฤทธิ์ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ร่วมกับรัฐมนตรีว่าการกระทรวง\nพาณิชย์ และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข โดยความเห็นชอบของคณะกรรมการ เสนอ\nแผนปฏิบัติการการจัดการอาหารส่วนเกินและขยะอาหาร ต่อคณะรัฐมนตรีเพื่อให้ความเห็นชอบแผน\nดังกล่าวเมื่อประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้ว ให้มีผลผูกพันหน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้องในการจัดทํา\nงบประมาณและปฏิบัติการ\n\nการจัดทําแผนปฏิบัติการตามวรรคหนึ่ง อย่างน้อยต้องมีสาระสําคัญ ดังต่อไปนี้\n\n(๑) เป้าหมายเชิงปริมาณและกรอบระยะเวลาในการลดการสูญเสียอาหารตลอด\nห่วงโซ่อุปทานและการลดปริมาณขยะอาหารในระดับการจําหน่ายและการบริโภคให้สอดคล้องกับ\nแผนแม่บท และแผนอื่นที่เกี่ยวข้อง\n\n(๒) แผนบูรณาการและพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานเพื่อรองรับการจัดการขยะอาหาร\nตามหลักลําดับขั้นการจัดการขยะ\n\n(๓) การสนับสนุนงบประมาณ สิทธิประโยชน์ทางภาษี หรือมาตรการจูงใจอื่น\nแก่ผู้ประกอบธุรกิจ องค์กรจัดการอาหารส่วนเกิน และผู้บริจาคอาหาร เพื่อส่งเสริมการปฏิบัติ\nตามมาตรา ๕๓ และมาตรา ๕๕ :\n\nให้ทบทวนแผนปฏิบัติการตามมาตรานี้ทุกสามปี เว้นแต่มีเหตุจําเป็นเร่งด่วน\n\nะทบทวนก่อนถึงกําหนดระยะเวลาการทบทวนก็ได้\n\nมาตรา ๓๕ ให้ผู้ว่าราชการจังหวัดร่วมกับองค์การบริหารส่วนจังหวัดและองค์กร\nปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่จัดทําแผนปฏิบัติการส่งเสริมเศรษฐกิจหมุนเวียนระดับจังหวัดให้\nสอดคล้องกับแผนแม่บท แผนดังกล่าวเมื่อได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการจัดการสิ่งปฏิกูล\nและมูลฝอยจังหวัดแล้วให้ประกาศเป็นประกาศจังหวัดและมีผลใช้บังคับรายห้าปี และให้ผู้ว่าราชการ\nจังหวัดรายงานแผนดังกล่าวต่อคณะกรรมการผ่านรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยเพื่อทราบ\n\nแผนตามวรรคหนึ่งอย่างน้อยต้องประกอบด้วยรายการดังต่อไปนี้\n\n(๑) การจัดสรรและบูรณาการภารกิจด้านการเก็บ ขน จัดการ และกําจัดขยะมูลฝอย\nขยะติดเชื้อ และขยะอันตราย รวมถึงขยะหรือวัตถุที่ไม่ใช้แล้วตามที่กฎหมายกําหนดบทบาทหน้าที่\nขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ระหว่างองค์กรบริหารส่วนจังหวัด องค์การบริหารส่วนตําบล\nและเทศบาล\n\n(๒) เป้าหมายและตัวชี้วัดความสําเร็จด้านการเพิ่มประสิทธิภาพการคัดแยกขยะ\nและการจัดการขยะโดยสอดคล้องกับหลักลําดับขั้นการจัดการขยะ และการลดการกําจัด\nโดยวิธีฝังกลบ\n\n(๓) มาตรการส่งเสริมการลดการใช้ทรัพยากร การนํากลับมาใช้ขั้ว การคัดแยกขยะ\nการจัดเก็บขยะแบบแยกประเภท และการจัดการขยะอินทรีย์ ณ แหล่งกําเนิด รวมทั้งการปรับปรุง\nโครงสร้างพื้นฐานเพื่อการจัดการขยะโดยสอดคล้องกับหลักลําดับขั้นการจัดการขยะและแนวคิด\nเศรษฐกิจหมุนเวียน\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nง ะ ๕ %\nทีประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\n(@) มาตรการส่งเสริมการคัดแยกวัตถุไม่ใช้แล้ว ณ แหล่งกําเนิด และการบริหาร\nจัดการอาหารส่วนเกิน หรือขยะอาหาร เพื่อนําไปใช้ประโยชน์ในรูปแบบอื่น รวมถึงแผนงาน\nการส่งเสริมและรับรองสถานะของผู้เก็บรวบรวมวัสดุรายย่อยและผู้คัดแยกขยะเพื่อบูรณาการเข้าเป็น\nส่วนหนึ่งของระบบการหมุนเวียนวัสดุของจังหวัด\n\n(๕) มาตรการเฉพาะสําหรับการจัดการขยะจากการก่อสร้างและการรื้อถอน การคัด\nแยกวัสดุที่ยังใช้ประโยชน์ได้ และการส่งเสริมการใช้กลับมาเป็นวัสดุก่อสร้างที่ผ่านการแปรใช้ใหม่\n\n(๒) รายการอื่นตามที่คณะกรรมการกําหนด\n\nให้ผู้ว่าราชการจังหวัดมีหน้าที่ติดตาม ตรวจสอบ สนับสนุน ผลักดัน และประเมินผล\nการปฏิบัติการตามแผน และจัดทํารายงานผลการดําเนินงานระดับจังหวัดเสนอต่อกระทรวงมหาดไทย\nเป็นประจําทุกปี เพื่อให้กระทรวงมหาดไทยโดยกรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นรวบรวม ประมวลผล\nและจัดทํารายงานภาพรวมการปฏิบัติการของระดับจังหวัดและระดับท้องถิ่นเสนอต่อคณะกรรมการ\nต่อไป\n\n9/ 1\n=ง ง\n\nมาตรา ๓๕ ให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นตามประเภท ขนาด หรือลักษณะพื้นที่\nที่รัฐมนตรีประกาศกําหนด จัดทําแผนปฏิบัติการส่งเสริมเศรษฐกิจหมุนเวียนระดับท้องถิ่นให้\nสอดคล้องกับแผนแม่บทและแผนปฏิบัติการส่งเสริมเศรษฐกิจหมุนเวียนระดับจังหวัด โดยอย่างน้อย\nต้องมีสาระสําคัญดังต่อไปนี้\n\n(๑) ระบบการคัดแยกวัตถุไม่ใช้แล้ว ณ แหล่งกําเนิด โดยกําหนดวิธีการ\nและมาตรฐานในการคัดแยกเพื่อให้ประชาชนและสถานประกอบการปฏิบัติได้อย่างชัดเจน\n\n(๒) การจัดตั้งจุดรับคืนผลิตภัณฑ์หรือระบบรับคืนวัตถุไม่ใช้แล้ว เพื่อรองรับ\nการดําเนินงานตามแผนปฏิบัติการรายผลิตภัณฑ์ตามหลักความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นของผู้ผลิต โดยจัด\nให้มีพื้นที่หรือกลไกที่เอื้อต่อการที่ผู้บริโภคจะนําผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์มาส่งคืนเพื่อเข้าสู่\nกระบวนการหมูนเวียน\n\n(๓) มาตรการจัดการอาหารส่วนเกินและขยะอาหาร โดยส่งเสริมความร่วมมือกับ\nองค์กรจัดการอาหารส่วนเกิน ร้านค้า และชุมชน เพื่อลดปริมาณขยะอาหารที่จะเข้าสู่ระบบกําจัด\nและสนับสนุนการนําขยะอินทรีย์ไปใช้ประโยชน์ในระดับครัวเรือนหรือชุมชน สอดคล้องกับแผนปฏิบัติ\nการจัดการอาหารส่วนเกินและขยะอาหาร\n\n(๕) การบริหารจัดการขยะจากการก่อสร้างและรื้อถอน โดยกําหนดแนวทาง\nการคัดแยกวัสดุที่ยังใช้ประโยชน์ได้ ณ สถานที่ก่อสร้างหรือรื้อถอน และส่งเสริมการนําวัสดุก่อสร้าง\nที่ผ่านการแปรใช้ใหม่กลับมาใช้ในโครงการก่อสร้างภายในพื้นที่ โดยสอดคล้องกับหลักเกณฑ์\nและมาตรฐานตามมาตรา ๕๒ และตามที่คณะกรรมการประกาศกําหนด\n\n(@) การส่งเสริมการจัดการวัสดุหมุนเวียนในระดับพื้นที่ รวมถึงการสนับสนุนและขึ้น\nทะเบียนกลุ่มผู้เก็บรวบรวมวัสดุเพื่อการแปรใช้ใหม่รายย่อย ร้านรับซื้อของเก่า และศูนย์บริหารจัดการ\nทรัพยากรหมุนเวียนของชุมชน\n\n(๒) การสร้างความตระหนักรู้และการมีส่วนร่วมของประชาชน ในการลดการเกิด\nของเสีย การซ่อมแซมผลิตภัณฑ์ และการใช้ซ้้า\n\nเพื่อประโยชน์ในการดําเนินการตามวรรคหนึ่ง ให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น\nมีอํานาจตราข้อบัญญัติหรือเทศบัญญัติกําหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขในการคัดแยกวัตถุไม่ใช้\n\n' รํางพระราชบัญญัติ\n\nง ๕ ข ๐๑\nที่ประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nฆ ฉฆ/7 ย ' ๑7 3 ฆงข่ 1 ณฒ- ๑7 ๑7 ด ๓7\nแล้วและการจัดการขยะก่อสร้างและรือถอน ในกรณีทีบุคคลใดไม่ปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การคัดแยก\n๑7 |่ ๐ ญ ๆ ๐ ๓ '- ๕\nหรือการจัดการขยะทีกําหนดและได้แจ้งเตือนแล้ว จะออกคําสังให้งดเว้นการให้บริการเก็บขนขยะ\n1 1รว ง ๐ = ฉ/ 9๑7 = % ๐ = ๑7 7 ฆ เะร\nแก่บุคคลนันจนกว่าจะดําเนินการให้ถูกต้องหรือเข้าดําเนินการคัดแยกหรือจัดการแทนโดยเรียกเก็บ\n= =่ = ฉ/ = ๐ ๑ ๑/ ๐ ๕=? = ด ๑7\nค่าบริการเพิ่มเติมก็ได้ โดยในการพิจารณาออกคําสังให้คํานึงถึงสภาพพิ่นที่และศักยภาพของบุคคล\nในการดําเนินการนันด้วย\nให้องค์กรปกครองส่วนท้องถินจัดทํารายงานผลการดําเนินงานตามแผนดังกล่าว\nเสนอต่อผู้ว่าราชการจังหวัดเป็นประจําทุกปี เพื่อประกอบการจัดทํารายงานภาพรวมระดับจังหวัด\nตามมาตรา ๓๕ วรรคสี\n๐ ๑7 [2 ยข = งจ่ = ฆ่ข๓ = ๐\nสําหรับองค์กรปกครองส่วนท้องถินอืนนอกเหนือจากทีรัฐมนตรีประกาศกําหนด\n\nม% ซข ๆจ\n\nตามวรรคหนึ่ง ไม่ต้องจัดทําแผนปฏิบัติการส่งเสริมเศรษฐกิจหมุนเวียนระดับท้องถินเป็นการเฉพาะ\n\n=ซฯ |\n\n๕ท ” ฆมณี = ๓๕ ฉ/ ๓ ๑7 | ฆ่ ฆ่ 7 ฆ =\nก็ได้ โดยให้ถือเอาแผนปฏิบัติการระดับจังหวัดในส่วนทีเกียวข้องกับพื้นที่ของตนเป็นแนวทาง\n\nณ/ 0๑7 1\n\nในการปฏิบัติงานและให้มีหน้าทิสนับสนุนการดําเนินการตามแผนระดับจังหวัดดังกล่าว\n\nเร\n\n=ฆ ๒\n\nมาตรา ๕๐ ให้หน่วยงานของรัฐที่มีภารกิจตามแผนในมาตรา ๓๕ มาตรา ๓๒\nมาตรา ๓ มาตรา ๓๕ และมาตรา ๓๕ มีหน้าที่บริหาร ขับเคลื่อน และดําเนินการให้บรรลุเป้าหมาย\nตามแผนนั้น\n\nเพื่อประโยชน์ในการติดตามและประเมินผลให้หน่วยงานของรัฐจัดทํารายงานผล\nการดําเนินงานเสนอต่อคณะกรรมการผ่านแพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติตาม\nมาตรา ๕๕ ทั้งนี้ การรายงานผลการดําเนินงานในระดับจังหวัดและระดับท้องถิ่น ให้เป็นไปตาม\nขั้นตอนที่กําหนดไว้ในมาตรา ๓๕ และมาตรา ๓๕ โดยให้กระทรวงมหาดไทยจัดให้มีการเชื่อมโยง\nข้อมูลดังกล่าวเข้าสู่แพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติ และให้แจ้งคณะกรรมการ\nบริหารกองทุนเพื่อนําผลการดําเนินงานดังกล่าวไปประกอบการพิจารณากรณีการจัดสรรเงินจาก\nกองทุนตามมาตรา ๕๒ ด้วยต่อไป\n\nในกรณีที่หน่วยงานของรัฐไม่ดําเนินการตามแผน หรือดําเนินการล่าช้าโดยไม่มีเหตุ\nอันสมควร ให้คณะกรรมการรายงานต่อรัฐมนตรีเจ้าสังกัดหรือคณะรัฐมนตรีเพื่อพิจารณาสั่งการ\nและแจ้งคณะกรรมการบริหารกองทุนเพื่อพิจารณาลดหรืองดการสนับสนุนเงินจากกองทุนแก่\nหน่วยงานของรัฐดังกล่าว\n\n๊= 97 = ง\n\nมาตรา ๕๑ เพื่อส่งเสริมตลาดสินค้าและบริการหมุนเวียน ให้พัสดุหรือบริการที่\nสอดคล้องกับหลักเศรษฐกิจหมุนเวียนเป็นพัสดุที่รัฐต้องส่งเสริมหรือสนับสนุนตามกฎหมายว่าด้วย\nการจัดซื้อจัดจ้างและการบริหารพัสดุภาครัฐ\n\nในการพิจารณาคัดเลือกข้อเสนอ ให้หน่วยงานของรัฐพิจารณาให้ความสําคัญเป็น\nลําดับแรก หรือให้สิทธิพิจารณาเป็นพิเศษแก่ผู้ยื่นข้อเสนอพัสดุหรือบริการดังกล่าว โดยพิจารณา\nจากพัสดุที่ได้รับการรับรองฉลากหรือมีรายชื่อในบัญชีสินค้าที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม พัสดุที่ใช้วัสดุ\nทุติยภูมิ หรือออกแบบเชิงนิเวศเศรษฐกิจ หรือพัสดุที่มีความคุ้มค่าตามเกณฑ์ต้นทุนตลอดวัฏจักรชีวิต\nอาคารหรือโครงการก่อสร้างซึ่งมีผลการประเมินค่าประสิทธิภาพ เชิงนิเวศเศรษฐกิจตามมาตรา ๕๐\nในเกณฑ์ดี\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nฒ ข% เ\n\n'=\n\nที่ประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nฆ\n\nหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขในการให้ความสําคัญหรือสิทธิพิจารณาเป็นพิเศษ\nตามมาตรานี้ ให้เป็นไปตามที่คณะกรรมการนโยบายจัดซื้อจัดจ้างและการบริหารพัสดุภาครัฐกําหนด\nโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการ ทั้งนี้ ต้องคํานึงถึงความคุ้มค่าทางเศรษฐกิจ ความเหมาะสม\nทางเทคนิค และความเป็นธรรมในการแข่งขัน\n\nมาตรา ๕๒ ในการจัดสรรเงินจากกองทุนตามมาตรา ๒๐ เพื่อสนับสนุน\nการดําเนินงานตามแผนงานในหมวดนี้ ให้คณะกรรมการบริหารกองทุนให้ความสําคัญแก่โครงการที่มี\nลักษณะดังต่อไปนี้เป็นลําดับแรก\n\n(๑) การจัดตั้งหรือพัฒนาศูนย์บริหารจัดการทรัพยากรหมุนเวียน และจุดรับคืนวัสดุ\nในระดับชุมชน\n\n(๒) การพัฒนาและปรับปรุงระบบเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการจดทะเบียน\nการติดตาม และการบริหารจัดการกลุ่มการแปรใช้ใหม่แบบมีส่วนร่วม\n\n(๓) โครงการนวัตกรรมในการแปรรูปวัตถุไม่ใช้แล้ว ขยะอินทรีย์หรือขยะก่อสร้าง\nในระดับพื้นที่\n\nในการจัดสรรเงินตามวรรคหนึ่ง ให้คณะกรรมการบริหารกองทุนพิจารณาจาก\nผลสัมฤทธิ์ตามตัวชี้วัดที่กําหนดไว้ในแผนปฏิบัติการเป็นสําคัญ\n\nมาตรา ๕๓ เพื่อประโยชน์ในการบรรลุเป้าหมายตามแผนแม่บท คณะกรรมการอาจ\nส่งเสริม สนับสนุน และอํานวยความสะดวกให้เกิดข้อตกลงความร่วมมือภาคสมัครใจ ระหว่าง\nหน่วยงานของรัฐกับสมาคมการค้า กลุ่มอุตสาหกรรม หรือผู้ประกอบธุรกิจ เพื่อร่วมกันกําหนด\nเป้าหมาย มาตรการลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม และดัชนีชี้วัดประสิทธิภาพการหมุนเวียนทรัพยากร\nเป็นการเฉพาะรายภาคส่วน\n\nข้อตกลงตามวรรคหนึ่งอย่างน้อยต้องประกอบด้วยแผนงานและกรอบเวลาที่ชัดเจน\nและอาจกําหนดให้มีมาตรการจูงใจ การสนับสนุนทางวิชาการหรือทางเทคนิค หรือสิทธิประโยชน์อื่น\nตามที่คณะกรรมการประกาศกําหนด\n\nการจัดทําข้อตกลงตามมาตรานี้ ต้องไม่เป็นการยกเว้นหรือผ่อนคลายการปฏิบัติตาม\n\n! 9/\nณ/- ซ่ 7 ๕=4\n\nบทบัญญัติทีเป็นสาระสําคัญตามพระราชบัญญัตินี้ หรือกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัย\n\nเวณา ซ์\n๑7\n\nสุขอนามัย และการคุ้มครองสิงแวดล้อม\nให้คณะกรรมการติดตามและประเมินผลสัมฤทธิ์ของข้อตกลงดังกล่าว และเปิดเผย\nข้อมูลต่อสาธารณะเพื่อเป็นตัวอย่างแก่ภาคส่วนอื่น\n\nหมวด ๕\nระบบข้อมูลและแพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติ\n\nมาตรา ๕๕ ให้กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิงแวดล้อมจัดให้มีระบบข้อมูล\n\nและแพลตฟอร์มติจิทัลเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียน เรียกว่า “แพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียน\n1 = 1 ซ่ = = ๑7 ง่ ญ่ 9\n\nแห่งชาติ” เพื่อเป็นระบบกลางในการรวบรวม เชือมโยง วิเคราะห์ และบริหารจัดการข้อมูลทีเกี่ยวข้อง\n\nทีประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nกับการผลิต การนําเข้า การจําหน่าย การใช้ การซ่อมแซม การนํากลับมาใช้ชํา การแปรใช้ใหม่\nและการจัดการผลิตภัณฑ์ วัสดุ หรือวัตถุไม่ใช้แล้วตลอดวัฏจักรชีวิต\n\nเพื่อประโยชน์ในการรักษาความมั่นคงปลอดภัยทางไซเบอร์และการคุ้มครอง\nความลับทางการค้า รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมอาจมอบหมายให้\nหน่วยงานของรัฐ นิติบุคคล หรือองค์กรอิสระที่มีความเชี่ยวชาญด้านระบบสารสนเทศเป็นผู้จัดการ\nและดูแลแพลตฟอร์มตามวรรคหนึ่งก็ได้\n\nมาตรา ๕๕ แพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติตามมาตรา ๕๕\nมีวัตถุประสงค์ ดังต่อไปนี้\n\n(๑) สนับสนุนการกําหนดนโยบาย การติดตามประเมินผลตามดัชนีชี้วัดในแผน\nแม่บทมาตรา ๓๕ และการบังคับใช้พระราชบัญญัโตินี้\n\n(๒) เป็นฐานข้อมูลกลางสําหรับการขึ้นทะเบียนและการดําเนินการตามระบบ\nความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นของผู้ผลิต\n\n(๓) บูรณาการข้อมูลร่วมกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเพื่อสนับสนุนการประเมินปริมาณ\nการปล่อยถ๊าซเรือนกระจกของผลิตภัณฑ์ การรับรองคาร์บอนเครดิต ปริมาณการใช้วัสดุ\nและผลกระทบทางสิ่งแวดล้อมตลอดวงจรชีวิตผลิตภัณฑ์และบริการ\n\n(@) ส่งเสริมความโปร่งใส การตรวจสอบย้อนกลับ และการเข้าถึงข้อมูลของ\nผลิตภัณฑ์สําหรับผู้บริโภค\n\n(@) สนับสนุนและอํานวยความสะดวกแก่ผู้ประกอบธุรกิจในการปฏิบัติตามกฎหมาย\nมาตรฐาน หรือมาตรการทางการค้าระหว่างประเทศที่เกี่ยวข้องกับเศรษฐกิจหมุนเวียน\n\nมาตรา ๕๐ แพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติอย่างน้อยต้อง\nประกอบด้วยระบบหรือชุดข้อมูล ดังต่อไปนี้\n(๑) ทะเบียนเศรษฐกิจหมุนเวียนดิจิทัล สําหรับการขึ้นทะเบียนดังต่อไปนี้\n(ก) ผู้ผลิต ผู้นําเข้า หรือผู้ประกอบธุรกิจตามที่กําหนดในแผนปฏิบัติการราย\nผลิตภัณฑ์\n. (ข) ผู้เก็บรวบรวมวัสดุเพื่อการแปรใช้ใหม่รายย่อยและผู้คัดแยกขยะ\nเพื่อการรับรองสถานะและการสนับสนุนตามพระราชบัญญิตตินี้\n(ค) องค์กรรับผิดชอบจัดการบรรจุภัณฑ์หรือผลิตภัณฑ์ และองค์กรจัดการ\nอาหารส่วนเกิน\n(ง) การขึ้นทะเบียนอื่นตามที่กําหนดในกฎกระทรวง\n(๒) ระบบฐานข้อมูลวัสดุ ส่วนประกอบ และสารเคมีที่เกี่ยวข้องกับผลิตภัณฑ์\nเพื่อรองรับการจัดทําและเชื่อมโยงข้อมูลหนังสือเดินทางผลิตภัณฑ์ดิจิทัล\n(๓) ระบบรับรายงานและติดตามผลการดําเนินงาน สําหรับข้อมูลการไหลของวัสดุ\nและอัตราการหมุนเวียนทรัพยากร การปฏิบัติตามความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นของผู้ผลิต การจัดการ\nอาหารส่วนเกินและขยะอาหาร และการติดตามประเมินผลสัมฤทธิ์ของแผนงานและโครงการที่ได้รับ\nการจัดสรรเงินจากกองทุน\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nที่ประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\n(๓ ระบบเชื่อมโยงข้อมูลกับหน่วยงานภาครัฐเพื่ออํานวยความสะดวกในการจัดซื้อ\nจัดจ้างภาครัฐที่ส่งเสริมเศรษฐกิจหมุนเวียนตามมาตรา ๕๑ และการประเมินสิทธิประโยชน์ทางภาษี\nหรือการสนับสนุนจากกองทุน\n\n(๕) ระบบฐานข้อมูลและการเชื่อมโยงข้อมูลเพื่อส่งเสริมการพึ่งพาอาศัยกันทาง\nอุตสาหกรรม\n\n(๒) ระบบเชื่อมโยงข้อมูลกับฐานข้อมูลกลางด้านก๊าซเรือนกระจกของประเทศ เพื่อ\nอํานวยความสะดวกในการแลกเปลี่ยนข้อมูล การประเมินวัฏจักรชีวิตของวัสดุ และการประเมิน\nปริมาณการปล่อยก๊าซเรือนกระจกของผลิตภัณฑ์\n\n(๓) ระบบเปิดเผยข้อมูลสาธารณะ\n\nมาตรา ๕ ข้อมูลในหนังสือเดินทางผลิตภัณฑ์ดิจิทัลตามมาตรา ๕๐ ให้\nประกอบด้วยรายละเอียดเกี่ยวกับองค์ประกอบของวัสดุ และอาจรวมถึงข้อมูลอื่นตามที่คณะกรรมการ\nประกาศกถําหนดสําหรับผลิตภัณฑ์หรือกลุ่มผลิตภัณฑ์เป้าหมายแต่ละประเภท ดังต่อไปนี้\n\n(๑) ข้อมูลการประเมินปริมาณการใช้วัสดุและปริมาณการปล่อยก้าซเรือนกระจก\nของผลิตภัณฑ์\n\n(๒) ข้อมูลการออกแบบเซชิงนิเวศเศรษฐกิจที่แสดงถึงความทนทาน การซ่อมแซมได้\nและความยากง่ายในการแปรใช้ใหม่\n\n(๓) คู่มือการบํารุงรักษา ช่องทางการซ่อมแซม และวิธีการถอดแยกส่วนประกอบ\n\n(@) การจัดการเมื่อสิ้นสุดอายุการใช้งานของผลิตภัณฑ์\n\n(๕@) รายการข้อมูลอื่นที่จําเป็นต่อการตรวจสอบย้อนกลับและการหมุนเวียนวัสดุ\n\nในการประกาศกําหนดรายการข้อมูลตามวรรคหนึ่ง ให้คณะกรรมการคํานึงถึง\nความจําเป็นของข้อมูลต่อการจัดการสิ่งแวดล้อม ความพร้อมทางเทคโนโลยี และขีดความสามารถ\nในการแข่งขันของผู้ประกอบธุรกิจ โดยอาจกําหนดระดับความละเอียดของข้อมูลที่แตกต่างกัน\nตามประเภทและขนาดของธุรกิจ หรือกําหนดเกณฑ์การผ่อนผันการแสดงข้อมูลบางรายการสําหรับ\nวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม เพื่อมิให้เป็นภาระเกินสมควรแก่การประกอบรธุรกิจ\n\nห้ามมิให้ผู้ประกอบธุรกิจระบุข้อมูลในหนังสือเดินทางผลิตภัณฑ์ดิจิทัลหรือบนฉลาก\nสินค้าที่เป็นเท็จ หรือเกินความจริง หรืออาจก่อให้เกิดความเข้าใจผิดในสาระสําคัญเกี่ยวกับ\nคุณลักษณะด้านเศรษฐกิจหมุนเวียนหรือสิ่งแวดล้อมของผลิตภัณฑ์\n\nมาตรา ๕๕ การจัดทําหรือเชื่อมโยงข้อมูลตามมาตรา ๕ ให้ดําเนินการโดย\nพิจารณาจากความพร้อมของภาคธุรกิจและความจําเป็นทางการค้า ตามแผนและระยะเวลาที่\nคณะกรรมการกําหนด และอาจกําหนดให้การมีหนังสือเดินทางผลิตภัณฑ์ดิจิทัลเป็นเงื่อนไขใน\nการพิจารณา ดังต่อไปนี้\n\n(๑) การได้รับสิทธิประโยชน์ทางภาษีหรือมาตรการจูงใจทางการเงิน\n\n(๒) การได้รับสิทธิพิจารณาเป็นพิเศษในการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐตามมาตรา ๕๑\n\n(๓) การเข้าถึงเงินอุดหนุน หรือการให้กู้ยืม จากกองทุนเศรษฐกิจหมุนเวียน\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nทีประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\n๑7 3 ๐ 9/\n\nมาตรา ๕๕ ข้อมูลทีจัดเก็บในแพลตฟอร์มตามหมวดนี้ ให้จําแนกเป็นข้อมูล\nสาธารณะและข้อมูลความลับทางการค้า\n\nให้ผู้รับถิดชอบการบริหารจัดการแพลตฟอร์มจัดให้มีระบบรักษาความมันคง\nปลอดภัยทางไซเบอร์เพื่อจํากัดสิทธิการเข้าถึงข้อมูลความลับทางการค้า โดยให้เปิดเผยได้เฉพาะ\nต่อพนักงานเจ้าหน้าทีทีได้รับมอบหมายเพื่อประโยชน์ในการตรวจสอบความถูกต้องตาม\nพระราชบัญญัตินี่เท่านัน\n\nทังนี้ ข้อมูลทีเกียวข้องกับชนิดและปริมาณของสารอันตรายที่มีความเสียงต่อสุขภาพ\n\n๑ ฆ ฉ่ ม -. แ 5 = ๓ 6๑ ย% ๕ ปบ จ่ย =\n\nอนามัยหรือสิงแวดล้อม ซึงบรรจุอยู่ในวัสดุและผลิตภัณฑ์ ให้ถือเป็นข้อมูลสาธารณะทิต้องเปิดเผย\nเพื่อคุ้มครองผู้บริโภค จะอ้างเป็นความลับทางการค้ามิได้\n\nม =ๆ ข” ง เว บ งฆม่ เว. ฆ ว. เว\n\nห้ามมิให้พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้ใดเปิดเผยข้อมูลความลับทางการค้าของผู้ประกอบ\nธุรกิจแก่บุคคลอื่น เว้นแต่จะเป็นการปฏิบัติตามอํานาจหน้าทิตามที่บัญญัติไว้ในกฎหมายว่าด้วย\nความลับทางการค้า หรือเป็นการปฏิบัติตามคําสังศาล\n\nมาตรา ๕๐ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม\nโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการ มีอํานาจออกกฎกระทรวงหรือประกาศเพื่อกําหนดหลักเกณฑ์\nวิธีการ และเงื่อนไขเกี่ยวกับการขึ้นทะเบียน การจําแนกประเภทข้อมูล การดูแลรักษาความปลอดภัย\nของข้อมูลความลับทางการค้า การจัดทําหนังสือเดินทางผลิตภัณฑ์ดิจิทัล และการเข้าถึงระบบข้อมูล\nตามหมวดนี้\n\nหมวด ๒\nการลดปริมาณการบริโภควัสดุและการลดการสร้างขยะ\n\nมาตรา ๕๑ บทบัญญัติในหมวดนี้มุ่งหมายควบคุมกิจกรรมการผลิต การบริโภค\nและการให้บริการ เพื่อลดปริมาณการบริโภควัสดุ รูปแบบการผลิตและการจําหน่าย\nที่ก่อให้เกิดการบริโภคเกินความจําเป็น การเปลี่ยนแปลงแบบผลิตภัณฑ์อย่างรวดเร็วหรือ\nการออกแบบที่ทําให้ผลิตภัณฑ์มีอายุการใช้งานสั้นโดยไม่จําเป็นด้วย โดยสอดคล้องกับหลักป้องกัน\nและลดปริมาณขยะและหลักลําดับขั้นของการจัดการขยะ\n\nส่วนทิ ๑\nมาตรการควบคุมทีแหล่งกําเนิดและการออกแบบ\n\nมาตรา ๕๒ ห้ามมิให้ผู้ใดผลิต นําเข้า หรือจําหน่ายวัตถุสําหรับใช้ครั้งเดียว หรือวัตถุ\nผลิตภัณฑ์ หรือบรรจุภัณฑ์ซึ่งมีลักษณะหรือส่วนประกอบซึ่งมีความเสี่ยงที่จะก่อให้เกิดความเสียหาย\nต่อคุณภาพสิ่งแวดล้อมหรือสุขภาพ มีอัตราการตกค้างในสิ่งแวดล้อมหรือแพร่กระจายออกสู่ระบบ\nนิเวศสูง ย่อยสลายยาก หรือมีอัตราการนํากลับมาใช้ซ้้าหรือแปรใช้ใหม่ตํา ตามรายการที่กําหนด\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nฒณ ๓\n\nที่ประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nในกฎกระทรวงซึงออกโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิงแวดล้อม หรือ\nรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในส่วนทีเกียวข้องกับหน้าที่และอํานาจของตน\n\nการออกกฎกระทรวงตามวรรคหนึ่ง ให้เป็นไปตามหลักระวังไว้ก่อน โดยคํานึงถึง\nระดับความเสียง ผลกระทบต่อสิงแวดล้อมและสุขภาพ การประเมินทางเลือกวัสดุทดแทน\nความจําเป็นของผลิตภัณฑ์ และต้องสอดคล้องกับความตกลงระหว่างประเทศซึ่งประเทศไทยมี\nพันธกรณี\n\nกฎกระทรวงตามวรรคหนึ่ง อาจกําหนดช่วงเวลา ประเภทบุคคล หรือลักษณะของ\n๑7 ง่ๆ 97๐7 ม ๕ทท ” เง ๓ ซ่ 7 7 ๓7 ๐ =% =% ฆ่๐ ซู 1 ๑ ๑7\nวัตถุทีได้รับยกเว้นก็ได้ และให้กําหนดวันที่มีผลใช้บังคับโดยคํานึงถึงระยะเวลาทีจําเป็นต่อการปรับตัว\nของประชาชนและผู้ประกอบธุรกิจ โดยอาจกําหนดวันทีมีผลใช้บังคับแตกต่างกันสําหรับแต่ละรายการ\nก็ได้ และให้มีการทบทวนรายการทีกําหนดทุกห้าปีเพื่อให้ทันต่อหลักฐานทางวิทยาศาสตร์\n\nฆฆ่ เจ่\n\nและเทคโนโลยีทีเปลี่ยนแปลงไป\n\nมาตรา ๕๓ ห้ามมิให้ผู้ผลิต ผู้นําเข้า หรือผู้จําหน่ายผลิตภัณฑ์ ตามประเภท ขนาด\nกิจการ หรือลักษณะที่กําหนดในกฎกระทรวงซึ่งออกโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม จงใจ\nออกแบบ ผลิต จํากัดประสิทธิภาพการใช้งานของผลิตภัณฑ์หรือระบบปฏิบัติการ หรือกระทําด้วย\nวิธีการอื่นใด เพื่อให้ผลิตภัณฑ์มีอายุการใช้งานสั้นกว่าอายุใช้งานปกติของผลิตภัณฑ์ตามที่กําหนด\nในกฎกระทรวงนั้น\n\nบ=๑๕ 1\n\nกฎกระทรวงตามวรรคหนึ่งอย่างน้อยต้องกําหนดหลักเกณฑ์การจัดให้มีขิ้นส่วน\nอะไหล่ เครื่องมือ ระบบปฏิบัติการ และคู่มือ สําหรับการซ่อมแซมด้วยตนเองหรือโดยผู้รับจ้างอิสระ\nตลอดอายุการใช้งานปกติของผลิตภัณฑ์ โดยคํานึงถึงลักษณะเฉพาะของผลิตภัณฑ์ มาตรฐาน\nผลิตภัณฑ์ และหลักฐานทางวิทยาศาสตร์\n\nเมื่อมีความจําเป็นในการคุ้มครองผู้บริโภคหรือเพื่อลดปริมาณวัตถุไม่ใช้แล้ว\nให้รัฐมนตรีกระทรวงอุตสาหกรรมมีอํานาจออกกฎกระทรวงกําหนดระยะเวลารับประกันผลิตภัณฑ์\nและเงื่อนไขการรับประกัน และให้ผู้ประกอบธุรกิจซึ่งเป็นผู้ผลิต ผู้นําเข้า หรือผู้จําหน่ายผลิตภัณฑ์\nดังกล่าวให้บริการซ่อมแซมผลิตภัณฑ์ แลกเปลี่ยน หรือทดแทนผลิตภัณฑ์โดยไม่เก็บค่าบริการภายใน\nระยะเวลาที่เหมาะสม เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าความเสียหายนั้นมิได้เกิดจากความบกพร่องของผลิตภัณฑ์\n\nหรือเหตุตามวรรคหนึ่ง\n\nมาตรา ๕๕ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมมีอํานาจตรวจสอบ\nการดําเนินการตามมาตรา ๕๓ และเรียกเอกสารหรือหลักฐานเกี่ยวกับการออกแบบ การผลิต\nและการทดสอบผลิตภัณฑ์\n\nในกรณีที่ผลการตรวจสอบปรากฏหลักฐานอันควรเชื่อได้ว่ามีการฝ่าฝืนมาตรา ๕๓\nให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมมีอํานาจออกคําสั่งทางปกครอง ดังต่อไปนี้\n\n(๑) สั่งให้ผู้ประกอบธุรกิจแก้ไข ปรับปรุง หรือจัดให้มีการปรับปรุงระบบปฏิบัติการ\nให้เป็นปัจจุบันเพื่อให้ผลิตภัณฑ์มีประสิทธิภาพตามมาตรฐานภายในระยะเวลาที่กําหนด\n\n(๒) ในกรณีที่ผู้ประกอบธุรกิจไม่ปฏิบัติตามคําสั่งตาม (๑) ให้หัวหน้าหน่วยงาน\nตามวรรคสองมีอํานาจออกคําสั่งระงับการจําหน่ายผลิตภัณฑ์รุ่นดังกล่าวเป็นการชั่วคราว หรือสั่งให้\nเรียกคืนผลิตภัณฑ์\n\n-ซ2 -%.\n\nเห้าย\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nใจ\n\nทประธานสภาคู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nมีสิทธิอุทธรณ์คําสังดังกล่าวต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ซึงรัฐมนตรี\nว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมแต่งตั้งได้ภายในสามสิบวันนับแต่วันทีได้รับแจ้งคําสัง โดยการอุทธรณ์\nไม่เป็นเหตุทุเลาการบังคับตามคําสัง เว้นแต่คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จะสังเป็นอย่างอิน\n\nมาตรา ๕๕ ให้ผู้ประกอบธุรกิจซึ่งผลิตหรือนําเข้าผลิตภัณฑ์และบรรจุภัณฑ์\nตามประเภทหรือมีลักษณะตามที่กําหนดในกฎกระทรวงซึ่งออกโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวง\nอุตสาหกรรมหรือรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับหน้าที่และอํานาจของตน มี\nหน้าที่ลดปริมาณการใช้วัสดุในผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ โดยออกแบบผลิตภัณฑ์ให้มีขนาด ความหนา\nหรือปริมาณบรรจุภัณฑ์เท่าที่จําเป็น สามารถใช้ข้าได้หรือจัดให้มีระบบรองรับการนํากลับมาใช้ซั้า หรือ\nเพิ่มสัดส่วนวัสดุที่ได้จากการแปรใช้ใหม่ในผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ ตามเป้าหมายสัดส่วน หลักเกณฑ์\nและวิธีดําเนินการที่กฎกระทรวงนั้นกําหนด โดยให้คํานึงถึงความทนทานและคุณสมบัติด้าน\nสิ่งแวดล้อมของวัสดุด้วย\n\nกฎกระทรวงตามวรรคหนึ่งกําหนดวิธีดําเนินการซึ่งอย่างน้อยต้องประกอบด้วย\nการจัดทําแผนป้องกันและลดวัสดุ การรายงานผลข้อมูลปริมาณการใช้วัสดุรายปีผ่านแพลตฟอร์ม\nดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติตามมาตรา ๕๕ การตรวจสอบโดยหน่วยงานของรัฐ รวมทั้ง\nกําหนดแผนป้องกันและลดวัสดุต้นแบบสําหรับแต่ละกลุ่มผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ในภาคผนวก โดย\nผู้ประกอบธุรกิจตามวรรคหนึ่งจะเลือกดําเนินการตามแผนป้องกันและลดวัสดุต้นแบบหรือจะจัดทํา\nแผนป้องกันและลดวัสดุให้เหมาะสมกับกิจกรรมของตนตามหลักเกณฑ์ที่กฎกระทรวงกําหนดก็ได้\n\nมาตรา ๕๒ เพื่อส่งเสริมการใช้ทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพในอุตสาหกรรม\nก่อสร้าง ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมร่วมกับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยมีอํานาจ\nออกประกาศกําหนดมาตรการด้านการก่อสร้างเชิงนิเวศเศรษฐกิจสําหรับอาคารประเภทหนึ่งประเภท\nใดตามกฎหมายว่าด้วยการควบคุมอาคาร โดยอย่างน้อยต้องประกอบด้วยการกําหนดให้ใช้\nการออกแบบที่เอื้อต่อการรื้อถอนและนําไปประกอบขึ้นใหม่ได้ การเลือกใช้วัสดุก่อสร้างที่ทนทาน\nสามารถใช้ข้า หรือแปรใช้ใหม่ได้ และการกําหนดสัดส่วนขั้นตําของการใช้วัสดุทุติยภูมิหรือมวลรวม\nทุติยภูมิในการก่อสร้าง\n\nให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมร่วมกับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย\nมีอํานาจออกกฎกระทรวงกําหนดให้การก่อสร้างอาคารประเภทหนึ่งประเทศใดต้องปฏิบัติตาม\nมาตรการซึ่งกําหนดในประกาศตามวรรคหนึ่ง โดยคํานึงถึงศักยภาพและความพร้อมของ\nภาคธุรกิจด้วย\n\nเพื่อประโยชน์ในการพิจารณาให้เงินอุดหนุนจากกองทุน หรือในการให้ความสําคัญ\nหรือสิทธิพิจารณาเป็นพิเศษในกระบวนการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐ ให้มีการประเมินประสิทธิภาพเชิง\nนิเวศเศรษฐกิจของอาคาร ตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขตามประกาศที่ออกโดยรัฐมนตรี\nว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมร่วมกับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nที่ประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nส่วนที่ ๒\nสิทธิผู้บริโภคและความโปร่งใสของข้อมูล\n\nมาตรา ๕ซ ให้ผลิตภัณฑ์ซึ่งเป็นสินค้าที่ควบคุมฉลากตามกฎหมายว่าด้วย\nการคุ้มครองผู้บริโภค หรือสินค้าที่มีบรรจุภัณฑ์หรือมีการใช้วัสดุตามรายการที่คณะกรรมการประกาศ\nกําหนด เป็นสินค้าที่ต้องระบุข้อความบนฉลาก หรือจัดให้มีข้อมูลซึ่งเข้าถึงได้ผ่านวิธีการทาง\nอิเล็กทรอนิกส์ ดังต่อไปนี้\n\n(๑) สัดส่วนวัสดุที่ใช้ซ้้า หรือมาจากการแปรใช้ใหม่ หรือทรัพยากรหมุนเวียน\n\n(๒) ดัชนีการซ่อมแซมได้ง่าย\n\n(๓) ปริมาณวัตถุดิบที่สําคัญอย่างยิ่งหรือแร่ธาตุสําคัญ\n\n(๑) ดัชนีการย่อยสลาย หรือข้อแนะนําในการจัดการเมื่อสิ้นสุดอายุการใช้งาน\n\n(@) ข้อมูลอื่นที่รัฐมนตรีประกาศกําหนด\n\nการแสดงข้อมูลบนฉลากหรือการจัดให้มีข้อมูลซึ่งเข้าถึงได้ผ่านวิธีการทาง\nอิเล็กทรอนิกส์ตามวรรคหนึ่งให้เป็นไปตามที่คณะกรรมการประกาศกําหนด โดยอาจกําหนดให้\nเชื่อมโยงข้อมูลผ่านระบบข้อมูลและแพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติตามหมวด ๕\nก็ได้\n\nเพื่อประโยชน์ในการควบคุมและการตรวจสอบความถูกต้องของข้อมูลตามวรรคหนึ่ง\nรัฐมนตรีมีอํานาจประกาศในราชกิจจานุเบกษากําหนดให้ผู้ประกอบธุรกิจในผลิตภัณฑ์ดังกล่าวต้อง\nจัดทําและเก็บรักษาบัญชีเอกสาร และหลักฐานไว้ ณ สถานประกอบการเพื่อให้พนักงานเจ้าหน้าที่\nตรวจสอบได้ วิธีจัดทําและเก็บรักษาบัญชี เอกสารและหลักฐานตามวรรคหนึ่ง ให้เป็นไปตามที่กําหนด\nในกฎกระทรวง\n\nสัดส่วนวัสดุที่ใช้ซ้าหรือมาจากการแปรใช้ใหม่ หรือทรัพยากรหมุนเวียน ดัชนี\nการซ่อมแซมได้ ดัชนีการซ่อมแซมได้ง่าย ปริมาณวัตถุดิบที่สําคัญอย่างยิ่งหรือแร่ธาตุที่สําคัญ และดัชนี\nการย่อยสลาย ให้เป็นไปตามประกาศที่คณะกรรมการประกาศกําหนด\n\nมาตรา ๕๕ ห้ามมิให้ผู้ประกอบธุรกิจแสดงข้อความ เครื่องหมาย หรือข้อมูลใด\nเกี่ยวกับคุณลักษณะด้านสิ่งแวดล้อมของผลิตภัณฑ์หรือบริการที่เป็นเท็จ เกินความจริง หรืออาจ\nก่อให้เกิดความเข้าใจผิดในสาระสําคัญอันอาจมีผลต่อการตัดสินใจซื้อหรือใช้บริการของผู้บริโภค\n\nหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขในการโฆษณาหรือการแสดงข้อมูลตามวรรคหนึ่ง\nให้เป็นไปตามที่คณะกรรมการประกาศกําหนด\n\nมาตรา ๕๕ ผู้บริโภคย่อมมีสิทธิได้รับการซ่อมแซมผลิตภัณฑ์จากผู้ประกอบธุรกิจ\nเพื่อให้ผลิตภัณฑ์นั้นสามารถใช้งานได้ตลอดอายุการใช้งานที่เหมาะสม ภายใต้บังคับมาตรา ๕๓ ของ\n\n97\n๑7 4\n\nพระราชบัญญัตินี่ ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ และกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองผู้บริโภค\n\nเวด72\n\n=\n\nสิทธิตามมาตรานีไม่รวมถึงสิทธิในการได้รับยกเว้นค่าบริการซ่อมแซมผลิตภัณฑ์\nเว้นแต่กรณีทึกฎกระทรวงซึ่งออกตามมาตรา ๕๓ วรรคสองกําหนดไว้ ทั้งนี ผู้ประกอบธุรกิจ\n\n=\n\nจะกําหนดค่าบริการในอัตราเกินสมควรมิได้ และให้สํานักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภคมีอํานาจ\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nทีประธานสภาคหู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nกําหนดเพดานอัตราค่าบริการสําหรับผลิตภัณฑ์ประเภทหนึ่งประเภทใดเพื่อคุ้มครองสิทธิของผู้บริโภค\nตามมาตรานี\n\nมาตรา ๒๐ ผู้บริโภคย่อมมีสิทธิขอรับสินค้าโดยไม่รับบรรจุภัณฑ์\n\nบุคคลย่อมมีสิทธิจําหน่ายสินค้าเพื่ออุปโภคหรือบริโภคได้โดยปราศจากบรรจุภัณฑ์\nหรือหีบห่อ เว้นแต่จะมีกฎหมายกําหนดไว้เป็นอย่างอื่นหรือเป็นข้อยกเว้นเพื่อความสะอาดหรือความ\nปลอดภัยตามกฎกระทรวงที่ออกโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขหรือรัฐมนตรีว่าการ\nกระทรวงอุตสาหกรรม ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับหน้าที่และอํานาจของตน\n\nให้ผู้ประกอบธุรกิจจําหน่ายอาหาร เครื่องดื่ม หรือสินค้าเพื่อการบริโภคหรืออุปโภค\nอื่น ซึ่งมีลักษณะ ขนาด ประเภท หรือตั้งอยู่ในท้องที่การปกครอง ตามที่รัฐมนตรีกระทรวง\nทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ประกาศกําหนด\nโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการจัดให้มีทางเลือกแก่ผู้บริโภคที่จะไม่รับบรรจุภัณฑ์ หรือจัดให้มี\nบริการเติมผลิตภัณฑ์ในบรรจุภัณฑ์เดิมหรือในบรรจุภัณฑ์ที่ผู้บริโภคนํามาเอง โดยไม่เก็บค่าบริการ\nหรือกําหนดเงื่อนไขการจําหน่ายอื่นใดเพิ่มขึ้น รวมทั้งแจ้งข้อมูลทางเลือกดังกล่าวให้แก่ผู้บริโภคทราบ\nอย่างชัดเจน\n\nประกาศตามวรรคสอง ให้กําหนดวันที่มีผลใช้บังคับโดยคํานึงถึงระยะเวลาที่จําเป็น\nต่อการปรับตัวของประชาชนและผู้ประกอบกิจการ และอาจกําหนดวันที่มีผลใช้บังคับแตกต่างกัน\nสําหรับอาหาร เครื่องดื่ม หรือสินค้า แต่ละรายการก็ได้\n\nส่วนที ๓\nมาตรการในสถานประกอบการและพืนทีบริการ\n\nมาตรา ๒๑ ให้นายจ้างหรือผู้ประกอบธุรกิจซึ่งมีลูกค้า ผู้รับบริการ หรือลูกจ้างตาม\nจํานวน ลักษณะ หรือประเภทกิจการที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม\nประกาศกําหนดโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการ กระทําการหรืองดเว้นกระทําการตามที่กําหนด\nในกฎกระทรวง เพื่อให้มีการลดการใช้วัตถุสําหรับใช้ครั้งเดียวภายในสถานประกอบกิจการ\nและส่งเสริมการใช้ภาชนะหรือระบบบริการที่ใช้ซ้้าได้\n\nหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขของมาตรการตามวรรคหนึ่ง ให้เป็นไปตามที่กําหนด\nในกฎกระทรวง\n\nมาตรา ๒๒ ห้ามมิให้ผู้ประกอบธุรกิจซึ่งมีกิจกรรมจําหน่ายอาหารหรือเครื่องดื่ม\nซึ่งมีลักษณะ ขนาด หรือตั้งอยู่ในท้องที่ที่คณะกรรมการกําหนด ให้บริการหรือใช้วัตถุสําหรับ\nใช้ครั้งเดียวสําหรับการบริโภคอาหารและเครื่องดื่มภายในสถานประกอบกิจการ เว้นแต่เป็นกรณีที่มี\nความจําเป็นด้านสุขอนามัยหรือความปลอดภัยตามที่รัฐมนตรีประกาศกําหนดโดยความเห็นชอบของ\nคณะกรรมการ\n\nสห์ 5 ม2\n\n๑๓ รื่างพระราชบัญญัติ\n\nกนั\n\n- 2 ๕< ข ๑ .\nทีประธานสภาตู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nผู -=< ชื๐ ซ์ ซ์ว เวรว5] 5 =่๐ ๕\nประกาศตามวรรคหนึ่ง ให้กําหนดวันทิมีผลใช้บังคับโดยคํานึงถึงระยะเวลาทีจําเป็น\nต่อการปรับตัวของประชาชนและผู้ประกอบกิจการ และอาจกําหนดวันทีมีผลใช้บังคับแตกต่างกัน\nสําหรับอาหาร เครื่องดิม หรือสินค้า แต่ละรายการก็ได้\n\nหมวด ๆ\nการจัดการวัตถุไม่ใช้แล้ว\n\nมาตรา ๒๓ การจัดการวัตถุไม่ใช้แล้ว ให้ดําเนินการโดยสอดคล้องหลักลําดับขั้นของ\nการจัดการขยะ\n\nหลักเกณฑ์และวิธีการจัดการวัตถุที่ไม่ใช้แล้วแต่ละประเภท ให้เป็นไปตามที่รัฐมนตรี\nกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมประกาศ\nกําหนด โดยอย่างน้อยต้องประกอบด้วยวิธีการป้องกันมลพิษและความเสียหายต่อภูมิทัศน์\nแหล่งทรัพยากร หรือพื้นที่ที่มีความสําคัญหรือความอ่อนไหวทางชีวภาพหรือเชิงเศรษฐกิจ\n\nองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นใดมีอํานาจจัดการหรือกําจัดมูลฝอยตามกฎหมายอื่น\nให้ดําเนินการโดยสอดคล้องกับหลักเกณฑ์และวิธีการตามวรรคสอง\n\nให้อธิบดีกรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นมีหน้าที่ตรวจสอบและประเมินผล\nและนําผลการประเมินดังกล่าวรวมไว้ในรายงานภาพรวมของกระทรวงมหาดไทยตามมาตรา ๓๕\nเพื่อเสนอต่อคณะกรรมการเป็นประจําทุกปีตามหลักเกณฑ์ที่คณะกรรมการกําหนด โดยอย่างน้อย\nต้องรายงานสัดส่วนการจัดการวัตถุไม่ใช้แล้วโดยแต่ละวิธีการที่กําหนดในวรรคหนึ่งและปริมาณขยะ\nสุดท้ายที่กําจัด ก.\n\nส่วนที ๑\nการคัดแยก\n\nมาตรา ๒๕ เพื่ออํานวยความสะดวกในการจัดการวัตถุไม่ใช้แล้วด้วยวิธีการ\nตามมาตรา ๒๓ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นอาจออกข้อบัญญัติหรือเทศบัญญัติกําหนดให้บุคคลใน\nท้องที่คัดแยกวัตถุไม่ใช้แล้วตามวิธีการที่กําหนดก็ได้\n\nวิธีคัดแยกตามวรรคหนึ่งต้องสอดคล้องกับประกาศของคณะกรรมการซึ่งกําหนด\nหลักเกณฑ์และวิธีการคัดแยกเพื่อความสะดวกในการจัดการตามหลักลําดับขั้นการจัดการขยะ\nโดยอย่างน้อยต้องประกอบด้วยการแยกผลิตภัณฑ์และบรรจุภัณฑ์ที่เบ้าหมายภายใต้ระบบ\nความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นของผู้ผลิตออกจากมูลฝอยอื่น\n\nเพื่อให้การจัดการผลิตภัณฑ์และบรรจุภัณฑ์เป้าหมายตามวรรคสองเป็นไปอย่างมี\nประสิทธิภาพ ให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรวบรวมและส่งมอบวัตถุไม่ใช้แล้วดังกล่าวให้แก่ระบบ\nรับคืนขององค์กรรับผิดชอบจัดการบรรจุภัณฑ์หรือผลิตภัณฑ์ หรือผู้ผลิต ทั้งนี้ องค์กรดังกล่าวหรือ\n\nลิ\n\nผลิตมีหน้าที่ต้องสนับสนุน หรือชดเชยค่าใช้จ่ายในการเก็บรวบรวม การคัดแยก และการดําเนินการ\n\n๐52๒๐\n\nธูป2\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nทีประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nอินทีเกียวข้อง ให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิน ตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และอัตราทีคณะกรรมการ\nประกาศกําหนด\n\nมาตรา ๒๕ เพื่อให้การบริหารจัดการทรัพยากรเป็นไปตามหลักเศรษฐกิจหมุนเวียน\nให้ผู้บริโภคมีหน้าที่และความรับผิดชอบดังต่อไปนี้\n\n(๑) คัดแยกวัตถุไม่ใช้แล้วหรือบรรจุภัณฑ์ ณ แหล่งกําเนิด ตามหลักเกณฑ์และวิธีการ\nที่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นหรือรัฐมนตรีประกาศกําหนด\n\n(๒) ส่งคืนผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ที่ไม่ใช้แล้ว ณ จุดรับคืนตามมาตรา ๒๒ หรือ\nหรือด้วยวิธีการที่ผู้ผลิตหรือหน่วยงานภาครัฐจัดเตรียมไว้\n\n(๓) งดเว้นการทิ้ง คละ หรือกําจัดวัตถุไม่ใช้แล้วที่เป็นอันตรายหรือวัสดุแปรใช้ใหม่\nรวมกับมูลฝอยทั่วไปในลักษณะที่ทําให้วัสดุนั้นไม่สามารถนํากลับมาใช้ประโยชน์ได้\n\n(@) ปฏิบัติตามคําแนะนําในการใช้งานและการจัดการเมื่อสิ้นสุดอายุการใช้งานที่ระบุ\nไว้บนฉลากหรือหนังสือเดินทางผลิตภัณฑ์ดิจิทัล\n\n๑ ซ่=๓๐\n\nมาตรา ๒๒ ให้หน่วยงานของรัฐหรือผู้ประกอบธุรกิจทีมีลักษณะตามทีรัฐมนตรี\n\nสฆ ๑7 เล\n\nประกาศกําหนดโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการ จัดให้มีจุดรับคืนผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์\n\nทิไม่ใช้แล้วภายในหรือบริเวณใกล้เคียงกับสถานประกอบกิจการหรือพื้นทีบริการ เพื่อรองรับ\n๐ ส ฉ/ ๕ ฆ่ = \"ว %/ ๕\nการดําเนินงานตามความรับผิดชอบทีเพิมขืนของผู้ผลิต\n\nมาตรา ๒ซ เพื่อให้เกิดการหมุนเวียนวัสดุในอุตสาหกรรมก่อสร้าง ให้เจ้าของ\nโครงการก่อสร้างหรือผู้รับเหมาตามประเภทและขนาดที่รัฐมนตรีประกาศกําหนด ดําเนินการ\nดังต่อไปนี้\n\n(๑) จัดทําแผนจัดการวัสดุเหลือใช้\n\n(๒) คัดแยกวัสดุที่สามารถนํากลับมาใช้ซั้าหรือแปรใช้ใหม่ ณ แหล่งกําเนิด ตาม\nประเภทวัสดุเพื่อส่งเข้าสู่กระบวนการเตรียมนํากลับมาใช้ซั้าหรือแปรใช้ใหม่\n\n(๓) ในกรณีที่มีข้อจํากัดทางกายภาพหรือทางเทคนิคจนไม่สามารถคัดแยก\nณ แหล่งกําเนิดตาม (๒) ได้ ให้รวบรวมเป็นของเสียก่อสร้างแบบผสม และส่งมอบให้แก่สถานคัดแยก\nหรือปรับปรุงสภาพวัสดุที่ได้รับอนุญาต\n\n(๕) จัดทําเอกสารและหลักฐานกํากับการขนส่งเพื่อการตรวจสอบย้อนกลับ\nและเชื่อมโยงข้อมูลปริมาณและประเภทวัสดุเข้าสู่แพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติ\nตามมาตรา ๕๕\n\nห้ามมิให้ผู้ใดกําจัดวัตถุไม่ใช้แล้วจากการก่อสร้างและของเสียจากกิจกรรมก่อสร้าง\nแบบผสมตาม (๒) ด้วยวิธีฝังกลบหรือทิ้งในที่สาธารณะ\n\nหลักเกณฑ์ วิธีการ เงื่อนไข และข้อยกเว้นในการปฏิบัติหน้าที่ตามวรรคหนึ่ง ให้\nเป็นไปตามที่กําหนดในกฎกระทรวง\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nที่ประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nส่วนที ๒\nการกําจัด\n\nมาตรา ๒๕ ห้ามมิให้ผู้ใดทิ้งในที่สาธารณะ ฝังกลบ เผาในที่โล่ง หรือจัดการด้วยวิธี\nซึ่งเสี่ยงที่จะก่อให้เกิดความเสียหายแก่สิ่งแวดล้อมและสุขภาพ สําหรับของเสียหรือวัตถุตามรายการที่\nรัฐมนตรีประกาศกําหนด\n\n.การจัดการของเสียหรือวัตถุตามวรรคหนึ่ง ให้ดําเนินการผ่านจุดรับคืนผลิตภัณฑ์ตาม\nพระราชบัญญัตินี้ หรือส่งมอบให้แก่ผู้ประกอบกิจการของเสียที่ได้รับอนุญาตตามหลักเกณฑ์ วิธีการ\nและมาตรฐานที่รัฐมนตรีประกาศกําหนด\n\nมาตรา ๒๓ ห้ามมิให้ผู้ใดถอดแยกชิ้นส่วนเพื่อการสกัดวัสดุหรือกําจัดเครื่องใช้ไฟฟ้า\nและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ไม่ใช้แล้วในลักษณะที่อาจก่อให้เกิดการรั่วไหลของมลพิษ\nหรือสารอันตรายสู่สิ่งแวดล้อม เว้นแต่เป็นผู้ประกอบกิจการที่ขึ้นทะเบียนเป็นองค์กรกําจัดเศษวัสดุ\nเพื่อสิ่งแวดล้อม และปฏิบัติตามมาตรฐานเทคนิคที่รัฐมนตรีประกาศกําหนด\n\nหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขการขึ้นทะเบียนให้เป็นไปตามที่กําหนดใน\nกฎกระทรวง\n\nความในวรรคหนึ่งไม่ให้ใช้กับการซ่อมแชมหรือดูแลรักษาเพื่อยืดอายุการใช้งาน\nตามปกติ การถอดแยกส่วนประกอบเบื้องต้นที่ไม่ก่อให้เกิดอันตรายต่อสิ่งแวดล้อม การซื้อขายหรือส่ง\nต่อเครื่องใช้ไฟฟ้าหรืออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ยังใช้งานได้ตามปกติเพื่อนําไปใช้ประโยชน์ต่อ หรือกรณี\nตามที่คณะกรรมการประกาศกําหนด\n\nส่วนทิ ๓\nการนํากลับมาใช้ซําหรือแปรใช้ใหม่ตามหลักความรับผิดชอบทีเพิ่มขึ้นของผู้ผลิต\n\nมาตรา ๓๐ ให้รัฐมนตรีกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม\nโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการมีอํานาจออกประกาศกําหนดประเภทและชนิดของผลิตภัณฑ์\nหรือบรรจุภัณฑ์ที่ต้องเข้าสู่ระบบความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นของผู้ผลิต เพื่อนํามาใช้ข้้า หรือนํามา\nแปรใช้ใหม่\n\nการกําหนดตามวรรคหนึ่ง ให้คํานึงถึงปริมาณขยะ ความยากง่ายในการจัดการ\nศักยภาพในการหมุนเวียนวัสดุ และผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและสุขภาพอนามัย ทั้งนี้ รัฐมนตรีอาจจัด\nให้มีแผนปฏิบัติการรายผลิตภัณฑ์เพื่อกําหนดเป้าหมายและทิศทางการจัดการเฉพาะประเภทได้\n\nในการกําหนดตามวรรคหนึ่ง รัฐมนตรีโดยความเห็นชอบของคณะรัฐมนตรีอาจ\nกําหนดหลักเกณฑ์การยกเว้น หรือผ่อนปรนการปฏิบัติตามความในหมวดนี้ ให้แก่ผู้ประกอบวิสาหกิจ\nขนาดกลางและขนาดย่อม ผู้ประกอบการรายย่อย หรือวิสาหกิจชุมชน โดยคํานึงถึงปริมาณการผลิต\nปริมาณการนําเข้า ขนาดของกิจการ หรือผลประกอบการ เพื่อไม่ให้เป็นการสร้างภาระเกินสมควรแก่\nการประกอบรธุรกิจ\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nที่ประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\n= :-\n\nมาตรา ฒ๑ เมื่อมีการประกาศกําหนดประเภทและชนิดของผลิตภัณฑ์\nตามมาตรา ๓๐ แล้ว ให้ผู้ผลิตหรือผู้นําเข้าผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ดังกล่าว ขึ้นทะเบียนกับ\nกรมควบคุมมลพิษผ่านแพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติ ภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวัน\nนับแต่วันที่ประกาศมีผลใช้บังคับ\n\nการขึ้นทะเบียนตามวรรคหนึ่ง ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่อธิบดี\nกรมควบคุมมลพิษกําหนด โดยต้องเชื่อมโยงข้อมูลกับระบบหนังสือเดินทางผลิตภัณฑ์ดิจิทัล\nและแพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติ เพื่อการตรวจสอบย้อนกลับตลอดวัฏจักรชีวิต\n\nมาตรา ๒ เพื่อเป็นหลักประกันในการดําเนินการรับคืน จัดเก็บ รวบรวม\nและจัดการซากผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ที่ไม่ใช้แล้วอย่างทั่วถึง ให้ผู้ผลิตซึ่งได้ขึ้นทะเบียน\nตามมาตรา ๓๑ ทําสัญญาตัวแทนการจัดการผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ไม่ใช้แล้วกับองค์กรรับผิดชอบ\nจัดการบรรจุภัณฑ์หรือผลิตภัณฑ์ซึ่งได้รับอนุมัติตามมาตรา ๓๓ อย่างน้อยหนึ่งองค์กร หรือได้รับ\nอนุญาตจัดการซากผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ด้วยตนเองตามมาตรา ๒ ก่อนนําผลิตภัณฑ์หรือบรรจุ\nภัณฑ์ออกสู่ตลาด\n\nผู้ผลิตตามวรรคหนึ่งมีหน้าที่รายงานข้อมูลปริมาณการจําหน่ายหรือนําเข้าผ่าน\nแพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติตามที่อธิบดีกรมควบคุมมลพิษประกาศกําหนด\n\nการทําสัญญาตัวแทนการจัดการผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ไม่ใช้แล้วตามวรรคหนึ่ง\nหรือการได้รับอนุญาตตามมาตรา ซ๒๐ ไม่เป็นเหตุให้ผู้ผลิตพันจากความรับผิดตามพระราชบัญญัฏตินี้\nจนกว่าองค์กรดังกล่าวได้จัดการผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ไม่ใช้แล้วครบถ้วนตามเป้าหมาย\nและมาตรฐานที่กําหนดไว้ในแผนความรับผิดชอบแล้ว\n\nหากมีการเพิกถอนการอนุญาตองค์กรรับผิดชอบจัดการบรรจุภัณฑ์หรือผลิตภัณฑ์\nตามวรรคหนึ่ง ให้สัญญาตัวแทนการจัดการผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ไม่ใช้แล้วนั้นสิ้นสุดลงนับแต่วันที่\nเพิกถอน และให้ผู้ผลิตทําสัญญาตัวแทนการจัดการผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ไม่ใช้แล้วกับองค์กร\nรับผิดชอบจัดการบรรจุภัณฑ์หรือผลิตภัณฑ์อื่น หรือดําเนินการตามมาตรา ซ๒๐\n\nในกรณีที่มีกฎหมายเฉพาะกําหนดหน้าที่ในการรับคืน จัดเก็บ และจัดการซาก\nผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ไว้เป็นการเฉพาะแล้ว ให้เป็นไปตามกฎหมายเฉพาะนั้น เว้นแต่\nคณะกรรมการจะประกาศกําหนดเป็นอย่างอื่นเพื่อประโยชน์แห่งพระราชบัญญัตินี้\n\nม\n๑7\n\nมาตรา ซ๓ ผู้ใดประสงค์จัดตั้งองค์กรรับผิดชอบจัดการบรรจุภัณฑ์หรือผลิตภัณฑ์\nเพื่อเป็นตัวแทนของผู้ผลิตในการรับคืน จัดเก็บ และรวบรวมบรรจุภัณฑ์ที่ไม่ใช้แล้ว ให้ขออนุญาต\nต่อกรมควบคุมมลพิษตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่อธิบดีกําหนด\n\nการอนุญาตองค์กรรับผิดชอบจัดการบรรจุภัณฑ์หรือผลิตภัณฑ์ตามวรรคหนึ่ง ให้\nพิจารณาตามหลักเกณฑ์ที่กําหนดในกฎกระทรวง โดยอย่างน้อยต้องประกอบด้วยการประเมิน\nประสิทธิภาพ แผนความรับผิดชอบการจัดการผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ ความมั่นคงทางการเงิน\nและหลักประกันในการบริหารจัดการซากผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ ระบบการจัดเก็บและบริหาร\nจัดการข้อมูลที่เชื่อมโยงกับแพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติ มาตรฐานธรรมาภิบาล\nและความโปรงใสในการบริหารจัดการค่าบริการ\n\nที่ประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nมาตรา ๕ องค์กรรับผิดชอบจัดการบรรจุภัณฑ์หรือผลิตภัณฑ์ที่ได้รับอนุญาตตาม\nมาตรา ๓๓ เมื่อได้จัดทําข้อตกลงกับผู้ผลิต ให้ดําเนินการดังนี้\n(๑) รับสมัครสมาชิกโดยการทําสัญญาตัวแทนกับผู้ผลิต และจัดทําระบบฐานข้อมูล\nผลิตภัณฑ์และการไหลของวัสดุของสมาชิก\n(๒) เก็บค่าบริการจากผู้ผลิตที่เป็นสมาชิกตามที่กําหนดในสัญญาตัวแทนตาม (๑)\nเพื่อนําไปใช้ในการดําเนินงานตามแผนความรับผิดชอบการจัดการ\n(๓) รับคืน จัดเก็บ และรวบรวมผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ที่ไม่ใช้แล้ว เพื่อจัดส่งให้\nผลิตนํากลับมาใช้ซ้้า หรือนําไปแปรใช้ใหม่ตามวิธีการที่กําหนดในแผนความรับผิดชอบ\n\n2\n\nเจ\n\n๐๑52\n\n(๕@) สนับสนุนและชดเชยค่าใช้จ่ายในการเก็บรวบรวมและการคัดแยกผลิตภัณฑ์หรือ\nบรรจุภัณฑ์เป้าหมายให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นตามมาตรา ๒๓ และ ๒๕\n\n(@) สนับสนุนและส่งเสริมผู้เก็บรวบรวมวัสดุเพื่อการแปรใช้ใหม่รายย่อยและสถาน\nประกอบการแปรใช้ใหม่ให้เข้าสู่ระบบการจัดการที่ได้มาตรฐาน\n\n(๒) รายงานผลการดําเนินงาน ปริมาณการจัดเก็บ และสัดส่วนการนํากลับมาใช้\nประโยชน์ผ่านแพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติตามมาตรา ๕๕ เป็นประจําทุกปี\n\n(๓) ดําเนินการอื่นใดตามที่คณะกรรมการประกาศกําหนด เพื่อให้การบริหารจัดการ\nผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์บรรลุวัตถุประสงค์ตามพระราชบัญญัตินี้\n\nการกําหนดค่าบริการตาม (๒) ให้เป็นไปตามแนวทางการคํานวณที่รัฐมนตรีประกาศ\nกําหนด โดยอย่างน้อยต้องคํานึงถึงต้นทุนจริงในการจัดเก็บ ขนส่ง และจัดการซากผลิตภัณฑ์\nแต่ละประเภท คุณลักษณะของผลิตภัณฑ์ที่เอื้อต่อการหมุนเวียนวัสดุ และค่าใช้จ่ายในการดําเนินงาน\nรวมถึงการสร้างความตระหนักรู้แก่ประชาชน และให้รัฐมนตรีมีอํานาจพิจารณากําหนดให้มีการยกเว้น\nหรือหลักเกณฑ์การลดค่าบริการให้แก่ผลิตภัณฑ์ที่ออกแบบตามหลักเชิงนิเวศเศรษฐกิจ โดยรับ\nการสนับสนุนจากกองทุ้น\n\nมาตรา ๓๕ เพื่อประโยชน์ในการคุ้มครองประโยชน์สาธารณะและความโปร่งใส\nให้อธิบดีกรมควบคุมมลพิษมีอํานาจกํากับดูแลการดําเนินงานขององค์กรรับผิดชอบจัดการบรรจุภัณฑ์\nหรือผลิตภัณฑ์ ดังต่อไปนี้\n\n(๑) ตรวจสอบความถูกต้องของข้อมูลการจัดการวัสดุและรายงานการเงิน\n\n(๒) กําหนดเพดานค่าใช้จ่ายในการบริหารจัดการองค์กร เพื่อให้ค่าบริการส่วนใหญ่\nถูกนําไปใช้ในการจัดการทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมอย่างแท้จริง\n\n(๓) สั่งระงับหรือเพิกถอนการอนุมัติ ในกรณีที่องค์กรไม่ปฏิบัติตามหลักเกณฑ์\nหรือไม่สามารถบรรลุเป้าหมายการจัดการตามที่ตกลงไว้\n\nมาตรา ซ่๒ มิให้นําความในมาตรา ซ๒ วรรคหนึ่งมาใช้บังคับแก่ผู้ผลิตที่ได้รับ\nอนุญาตให้ดําเนินการรับคืน จัดเก็บ และจัดการซากผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ด้วยตนเอง จากอธิบดี\nกรมควบคุมมลพิษก่อนนําผลิตภัณฑ์ออกสู่ตลาด\n\nการอนุญาตตามวรรคหนึ่งให้เป็นไปตามที่กําหนดในกฎกระทรวง ซึ่งอย่างน้อยต้อง\nกําหนดหลักเกณฑ์และเงื่อนไขดังต่อไปนี้\n\n(๑) การจัดทําแผนความรับผิดชอบการจัดการผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nทีประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\n(๒) การมีโครงสร้างและระบบการเก็บรวบรวมที่มีประสิทธิภาพเทียบเท่าหรือสูงกว่า\nระบบขององค์กรรับผิดชอบจัดการบรรจุภัณฑ์หรือผลิตภัณฑ์ โดยต้องรับประกันการรับคืนผลิตภัณฑ์\nที่ตนนําออกสู่ตลาดทั้งหมด ณ จุดรวบรวมที่กําหนด โดยผู้บริโภคไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย\n\n(๒) การจัดให้มีรายงานหรือหนังสือรับรองจากผู้ตรวจสอบอิสระที่ได้รับการขึ้น\nทะเบียนหรือการรับรองจากกรมควบคุมมลพิษ ซึ่งยืนยันความพร้อมและความถูกต้องของโครงสร้าง\nการรวบรวมและกระบวนการแปรใช้ใหม่ตามมาตรฐานที่กําหนด\n\n. (๓) การจัดให้มีระบบรายงานข้อมูลการไหลของวัสดุที่ผ่านการทบทวนและยืนยัน\n\nความถูกต้องโดยผู้ตรวจสอบอิสระเสนอต่อกรมควบคุมมลพิษเป็นประจําทุกปี\n\nในกรณีที่ผู้ผลิตไม่สามารถปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ตามวรรคสอง หรือไม่บรรลุ\nเป้าหมายที่กําหนดไว้ในแผนความรับผิดชอบการจัดการผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ ให้อธิบดี\nกรมควบคุมมลพิษมีอํานาจสั่งเพิกถอนการอนุญาต และสังให้ผู้ผลิตทําสัญญาตัวแทนเป็นสมาชิกของ\nองค์กรรับผิดชอบจัดการบรรจุภัณฑ์หรือผลิตภัณฑ์ตามมาตรา ๓๒ ภายในระยะเวลาที่กําหนด\n\nมาตรา ๓๓ แผนความรับผิดชอบการจัดการผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ขององค์กร\nตามมาตรา ๓ วรรคสอง และแผนความรับผิดชอบการจัดการของผู้ผลิตตามมาตรา ๕๒ วรรคสอง\nให้มีรายการตามที่อธิบดีกรมควบคุมมลพิษประกาศกําหนด โดยอย่างน้อยต้องประกอบด้วยประเภท\nหรือชนิดของผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ เป้าหมายสัดส่วนปริมาณวัสดุที่นํากลับมาใช้ซั้าหรือแปรใช้ใหม่\nวิธีการดําเนินการจัดเก็บ ขนส่ง และมาตรการป้องกันการรั่วไหลออกสู่สิ่งแวดล้อม\n\nมาตรา ซ๕ ในกรณีที่มีการจําหน่ายผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์เป้าหมายผ่านบริการ\nแพลตฟอร์มดิจิทัลใด ให้ผู้ประกอบธุรกิจบริการแพลตฟอร์มดิจิทัลนั้นมีหน้าที่ตรวจสอบสถานะ\nการขึ้นทะเบียนตามมาตรา ซ๑ และการจัดทําสัญญาตัวแทนตามมาตรา ๓๒ วรรคหนึ่ง หรือการได้รับ\nอนุญาตตามมาตรา ๓๐\n\nห้ามมิให้ผู้ประกอบธุรกิจบริการแพลตฟอร์มดิจิทัลให้บริการพื้นที่จําหน่ายหรือ\nบริการจัดส่งสินค้าแก่ผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์เป้าหมายของผู้ผลิตที่ยังไม่ได้ขึ้นทะเบียน\nตามมาตรา ๓๑ เว้นแต่เป็นผู้ผลิตหรือผลิตภัณฑ์ที่ได้รับการยกเว้นจากดําเนินการตามหมวด ซ ส่วนที่\n๓ นี้ ตามที่คณะกรรมการประกาศกําหนด\n\n7\n\nในกรณีทีผู้ผลิตได้ขึ้นทะเบียนตามมาตรา ๓๑ แล้ว แต่ยังไม่ได้การจัดทําสัญญา\n\nขัย\n=ฒ\n\nตัวแทนตามมาตรา ซ๒ วรรคหนึ่ง ได้รับอนุญาตตามมาตรา ฒ๒ หรือได้รับยกเว้นการขึ้นทะเบียน\nให้ผู้ประกอบธุรกิจบริการแพลตฟอร์มดิจิทัลเรียกเก็บค่าบริการจัดการผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์\nในอัตราที่คณะกรรมการประกาศกําหนดซึ่งไม่เกินอัตราตามบัญชีท้ายพระราชบัญญัตินี้ ค่าบริการ\nดังกล่าวไม่อยู่ในบังคับต้องนําส่งคลังเป็นรายได้แผ่นดินตามกฎหมายว่าด้วยวินัยการเงินการคลังของ\n\nฆ\n\nรัฐ กฎหมายว่าด้วยเงินคงคลัง และกฎหมายว่าด้วยการปรับเป็นพินัย และนําส่งเป็นรายได้กองทุน\nฆ ๕ ๐ ) = ๑7 6 =ซฆ ฆ่\n\nโดยการเรียกเก็บและนําส่งเงินให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และระยะเวลาที่คณะกรรมการ\n\nประกาศกําหนด\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\n๕ =\n\nซ้ ๑, รว\nฑูประธานสภา ตนทนราษฎรเห็นชอบให้ เชซญชวน\n\nล 5 0 0 0\n\nมาตรา ฒซ๕ ให้ผู้ประกอบธุรกิจบริการแพลตฟอร์มดิจิทัล จดให้มีพื้นทีหรือระบบ\n\nเชื่อมโยงข้อมูลบนหน้าแสดงสินค้า เพื่อให้ผู้บริโภคสามารถเข้าถึงข้อมูลหนังสือเดินทางผลิตภัณฑ์\nดิจิทัล วิธีการจัดการซากผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ และสถานที่รับคืน เพื่อประกอบการตัดสินใจ\n\nเพื่อประโยชน์ในการเพิ่มประสิทธิภาพการจัดเก็บซากผลิตภัณฑ์ รัฐมนตรีโดย\nคําแนะนําของคณะกรรมการมีอํานาจประกาศกําหนดให้ผู้ประกอบธุรกิจบริการแพลตฟอร์มดิจิทัลที่มี\nโครงข่ายบริการจัดส่งสินค้าเป็นของตนเอง จัดให้มีระบบรับคืนชากผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์\nจากผู้บริโภค โดยการสนับสนุนจากกองทุน\n\nมาตรา ๕๐ ให้องค์กรรับผิดชอบจัดการบรรจุภัณฑ์หรือผลิตภัณฑ์ตามมาตรา ๓๓\nผู้ผลิตตามมาตรา ซ๒ และผู้ประกอบธุรกิจบริการแพลตฟอร์มดิจิทัลตามมาตรา ๕ รายงานผล\nการดําเนินงาน ปริมาณการจัดเก็บ และสัดส่วนการนํากลับมาใช้ประโยชน์ผ่านแพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อ\nเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติตามมาตรา ๕๕ เป็นประจําทุกปี\n\nให้อธิบดีกรมควบคุมมลพิษมีอํานาจสั่งให้พนักงานเจ้าหน้าที่ตรวจสอบความถูกต้อง\n\nของรายงานและสถานทีดําเนินการเพื่อให้เป็นไปตามแผนความรับผิดชอบ\n\nส่วนที ๕\nกลไกทางเศรษฐศาสตร์และตลาดเศรษฐกิจหมุนเวียน\n\n6 ง ๑7 เม\n\nมาตรา ๕๑ เพื่อส่งเสริมการนําบรรจุภัณฑ์หรือผลิตภัณฑ์กลับมาใช้ขั้า แปรใช้ใหม่\nหรือเข้าสู่ระบบการจัดการวัตถุไมใช้แล้วอย่างเหมาะสม ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากร\nธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการมีอํานาจออกกฎกระทรวงกําหนดให้\nผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์เป้าหมายประเภทใดอยู่ภายใต้ระบบมัดจําคืนเงิน โดยคํานึงถึงหลักลําดับขั้น\nของการจัดการขยะและเป้าหมายการหมุนเวียนวัสดุ ความเหมาะสมทางเศรษฐกิจและผลกระทบต่อ\nการแข่งขันทางการค้า ภาระที่อาจเกิดขึ้นแก่ผู้บริโภคและผู้ประกอบธุรกิจ และความพร้อมของระบบ\nการเก็บคืนและการจัดการวัตถุไม่ใช้แล้ว\n\nกฎกระทรวงตามวรรคหนึ่งอย่างน้อยต้องกําหนดผู้ประกอบธุรกิจซึ่งมีหน้าที่จัดให้มี\nระบบมัดจํา อัตราเงินมัดจํา วิธีการจัดเก็บ การรับคืนผลิตภัณฑ์ การคืนเงินมัดจํา และหลักเกณฑ์การ\nบริหารจัดการระบบ โดยอาจกําหนดให้มืองค์กรผู้บริหารจัดการระบบมัดจําคืนเงินเป็นการเฉพาะ\nเพื่อทําหน้าที่บริหารจัดการระบบดังกล่าวแทนรัฐก็ได้\n\nเงินมัดจําที่จัดเก็บตามมาตรานี้ ไม่อยู่ในบังคับต้องนําส่งคลังเป็นรายได้แผ่นดินตาม\nกฎหมายว่าด้วยวินัยการเงินการคลังของรัฐ และให้เงินมัดจําที่ไม่มีผู้ขอคืนภายในระยะเวลาที่กําหนด\n\nม)\n37\n๑7๕ ๕ง\n\nตกเป็นรายได้ของกองทุนเพื่อใช้ในวัตถุประสงค์ตามพระราชบัญญัตินี้\n\nมาตรา ๕๒ วัตถุหรือสสารซึ่งเป็นผลพลอยได้จากกระบวนการผลิตซึ่งมุ่งหมายให้\nนําไปใช้ประโยชน์อื่นโดยไม่ต้องผ่านกระบวนการปรับปรุงวัตถุหรือสสารนั้นอีก ไม่ว่าจะเป็นการใช้\nประโยชน์ในกระบวนการอุตสาหกรรมหรือกิจกรรมอื่นใด หากการใช้ประโยชน์นั้นเป็นไปตาม\nมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมและไม่ก่อให้เกิดผลกระทบต่อสุขภาพของประชาชนหรือสิ่งแวดล้อม\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nฆ ๓%\n\nเ\nจ\n\nที่ประธานสภาตผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nในระดับทีรุนแรงกว่าผลกระทบจากการใช้ทรัพยากรปฐมภูมิหรือผลิตภัณฑ์ในลักษณะเดียวกัน ให้ถือ\nว่าไม่ใช่วัตถุไม่ใช้แล้วตามพระราชบัญญัตินี่\n\nมาตรา ๕๓ เพื่อส่งเสริมการหมุนเวียนใช้ทรัพยากรและการพัฒนาตลาดวัสดุ\nทุติยภูมิ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมมีอํานาจประกาศให้วัตถุไม่ใช้แล้วหรือวัสดุ\nที่ผ่านกระบวนการปรับปรุงเพื่อนํากลับมาใช้ขั้า การแปรใช้ใหม่ หรือกระบวนการอื่นใด สิ้นสุดสถานะ\nการเป็นของเสีย หากวัตถุไม่ใช้แล้วหรือวัสดุนั้นสามารถนําไปใช้ประโยชน์ในเชิงพาณิชย์\nมีความต้องการของตลาด มีลักษณะสอดคล้องกับมาตรฐานอุตสาหกรรมและเงื่อนไขอื่นตามกฎหมาย\nในเรื่องนั้นกําหนด และการนําไปใช้ประโยชน์จะไม่ก่อให้เกิดความเสียหายต่อสิ่งแวดล้อมหรือสุขภาพ\nอนามัยของประชาชน โดยหลักเกณฑ์และเงื่อนไขการพิจารณาให้เป็นไปตามที่คณะกรรมการประกาศ\nกําหนด\n\nวัตถุไม่ใช้แล้วซึ่งได้รับการประกาศให้สิ้นสุดสถานะการเป็นของเสียตามมาตรานี้\nให้ถือว่าไม่มีสถานะเป็นวัตถุไม่ใช้แล้ว และไม่เป็นกากอุตสาหกรรมหรือสิ่งปฏิกูลตามกฎหมายว่าด้วย\nโรงงานหรือกฎหมายอื่นด้วย\n\nมาตรา ๕๕ เพื่อส่งเสริมการแลกเปลี่ยนทรัพยากรระหว่างผู้ผลิต ประสิทธิภาพ\nการใช้ทรัพยากร และในกรณีที่พื้นที่ใดมีโรงงานอุตสาหกรรมตามกฎหมายว่าด้วยโรงงานตั้งอยู่\nในบริเวณใกล้เคียงกัน และมีศักยภาพในการนําผลพลอยได้ตามมาตรา ๕๒ หรือวัตถุไม่ใช้แล้วจาก\nกระบวนการผลิตหนึ่งไปใช้เป็นวัตถุดิบหรือพลังงานในการผลิตอื่น ให้คณะกรรมการมีอํานาจ\nกําหนดให้พื้นที่นั้นเป็นเขตส่งเสริมอุตสาหกรรมหมุนเวียน\n\nหลักเกณฑ์ มาตรฐาน วิธีการ และเงื่อนไขการนําผลพลอยได้ตามมาตรา ๕๒ หรือ\nวัตถุไม่ใช้แล้วไปใช้ประโยชน์ การขนส่งระหว่างโรงงานอุตสาหกรรมภายในเขตพื้นที่ดังกล่าว รวมทั้ง\nการป้องคันการเกิดมลพิษและความเสียหายแก่สิ่งแวดล้อม ให้เป็นไปตามที่คณะกรรมการประกาศ\nกําหนด\n\nในกรณีที่พื้นที่เป้าหมายตามวรรคสอง ตั้งอยู่ในเขตนิเวศอุตสาหกรรมตามกฎหมาย\nว่าด้วยการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย หรือพื้นที่อื่นที่มีกฎหมายเฉพาะกําหนดไว้\nให้คณะกรรมการดําเนินการร่วมกับหน่วยงานที่รับผิดชอบบพื้นที่นั้น\n\n1 ซ่ จ่ ม 7\nมาตรา ๕๕ ให้กรมโรงงานอุตสาหกรรมและหน่วยงานที่เกียวข้องจัดให้มีระบบ\nบ ม ง ซ่ บ [ ข มณ่ 9/ เจ\nอมูลวัสดุและของเสียเพื่อเชือมโยงข้อมูลระหว่างผู้ทีมีวัตถุไม่ใช้แล้วและผู้ที่มีความต้องการใช้เป็น\n\nข้อมูลในระบบตามวรรคหนึ่งต้องเช็อมโยงกับแพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจ\nหมุนเวียนแห่งชาติ เพื่อให้เกิดการตรวจสอบย้อนกลับและประเมินวงจรชีวิตของผลิตภัณฑ์\n\nมาตรา ๕๐ เพื่อสร้างแรงจูงใจและตลาดรองรับวัสดุหมุนเวียน ผลิตภัณฑ์ที่ผลิตจาก\nวัสดุทุติยภูมิตามมาตรา ๕๓ ให้ถือเป็นสินค้าทีเป็นมิตรต่อสิงแวดล้อมตามหลักเกณฑ์ที่คณะกรรมการ\nระ\n\n๐ 1\n\n๑7 ฆ 4๕ %ฉ - = 6 9/ 1 -\nกาศกําหนดร่วมกับกรมบัญชีกลาง และให้ได้รับสิทธิประโยชน์หรือแต้มต่อในการพิจารณา\nคัดเลือกข้อเสนอในการจัดซื่อจัดจ้างภาครัฐ\n\n๓๐.\n\nมะนวนเอ-๕- ฉัง ร ๕รประง ๕ พี\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\n-\n\nที่ประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nหมวด๕\nการลดและการจัดการอาหารส่วนเกินและขยะอาหาร\n\nมาตรา ๕ซ บทบัญญัติในหมวดนี้มุ่งหมายควบคุมการประกอบธุรกิจเกี่ยวกับอาหาร\nเพื่อลดปริมาณอาหารส่วนเกินและขยะอาหาร และให้มีการจัดการอาหารส่วนเกินและขยะอาหาร\nโดยสอดคล้องกับหลักป้องกันมิให้เกิดขยะและหลักลําดับขั้นการจัดการขยะ และเป้าหมายตาม\nแผนปฏิบัติการจัดการอาหารส่วนเกินและขยะอาหารตามมาตรา ๓ซ ซึ่งมีวิธีดําเนินการตามลําดับ\nดังต่อไปนี้\n\n(๑) การส่งต่อเพื่อการบริโภคของมนุษย์\n\n(๒) การส่งต่อเพื่อนําไปใช้เป็นอาหารสัตว์\n\n(๓) การนําไปแปรรูป\n\n(๑) การนําไปใช้ประโยชน์ทางเกษตรกรรมหรือการกู้คืนพลังงาน\n\n(@) การกําจัดหรือฝังกลบ\n\nหลักเกณฑ์และแนวปฏิบัติตาม (๑) ในการจัดการอาหารส่วนเกิน ต้องกําหนดอย่าง\nน้อยถึงหลักเกณฑ์การประเมินความเสี่ยงของอาหารที่จะส่งต่อเพื่อการบริโภคของมนุษย์ มาตรการ\nควบคุมเฉพาะสําหรับอาหารที่มีความเสี่ยงต่อการเป็นอันตรายต่อสุขภาพ อาหารที่ต้องควบคุม\nอุณหภูมิ อาหารพร้อมบริโภค หรืออาหารที่ต้องได้รับการตรวจสอบด้านสุขาภิบาลเพิ่มเติม ทั้งนี้ ให้\nหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการส่งเสริมและกํากับดูแลการจัดการอาหารส่วนเกิน มีหน้าที่กําหนดและ\nผลักดันมาตรการส่งเสริม สนับสนุน และออกกฎหมายหรือมาตรการที่เกี่ยวข้อง เพื่อคุ้มครองผู้ส่งต่อ\nอาหารส่วนเกิน\n. หลักเกณฑ์และแนวปฏิบัติตาม (๒) (๓) หรือ (๕) รวมถึงหลักเกณฑ์และวิธีการคัด\nแยกขยะอาหาร และแนวทางปฏิบัติที่ดีอื่นใด ให้เป็นไปตามที่คณะกรรมการประกาศกําหนด\n\nองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นใดมีอํานาจจัดการหรือกําจัดมูลฝอยตามกฎหมายอื่น\nให้มีหน้าที่และอํานาจจัดการอาหารส่วนเกินโดยวิธีการตามวรรคหนึ่ง (๑) ด้วย โดยจะออกข้อบัญญัติ\nให้บุคคลในท้องที่คัดแยกอาหารตามวิธีการที่กําหนดเพื่ออํานวยความสะดวกในการจัดการขยะอาหาร\nก็ได้ หรือจะส่งเสริมให้ประชาชนจัดการขยะอาหารตามวรรคหนึ่งอนุ (๒) (๓) (๕) และ (๕) โดยวิธีการ\nตามที่กําหนดไว้ในแนวทางปฏิบัติที่ดีก็ได้ โดยให้อธิบดีกรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นตรวจสอบ\nและประเมินผลการดําเนินการขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและรายงานผลต่อคณะกรรมการปีละ\nหนึ่งครั้ง\n\nมาตรา ๕๕ ให้ผู้ประกอบธุรกิจเกี่ยวกับอาหารหรือประเภทธุรกิจ ซึ่งมีลักษณะ\nขนาด ตามที่คณะกรรมการประกาศกําหนด บริหารจัดการเพื่อป้องกันมิให้เกิดอาหารส่วนเกินหรือ\nขยะอาหารตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กําหนดในกฎกระทรวงซึ่งออกโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวง\nทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ ทั้งนี้ การบริหารจัดการ\nดังกล่าวต้องสอดคล้องกับทิศทางและเป้าหมายที่กําหนดไว้ในแผนปฏิบัติการจัดการอาหารส่วนเกิน\nและขยะอาหาร\n\nกฎกระทรวงตามวรรคหนึ่ง อย่างน้อยต้องกําหนดหลักเกณฑ์ดังต่อไปนี่\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\n- ๐\n\nที่ประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\n(๑) การจัดทําแผนป้องกันและลดอาหารส่วนเกินและขยะอาหารระดับองค์กร\n(๒) การจัดทํามาตรการด้านฉลากอาหารและบรรจุภัณฑ์เพื่อลดการเกิดขยะ\n\nอาหาร\n(๓) การจัดให้มีระบบคัดแยกอาหารส่วนเกินและขยะอาหารที่เหมาะสมแก่การส่งต่อ\nหรือนําไปใช้ประโยชน์ตามลําดับขั้นตามมาตรา ๕ซ\n(๕) การจัดทําและรายงานข้อมูลปริมาณอาหารส่วนเกินและขยะอาหารที่เกิดขึ้น\nภายใต้การประกอบกิจการ ตามระยะเวลาและหลักเกณฑ์ที่กําหนด\n\nมาตรา ๕๕ ผู้ใดประสงค์จะจัดตั้งองค์กรจัดการอาหารส่วนเกินเพื่อดําเนินการรับ\nมอบ คัดแยก เก็บรักษา ขนส่ง หรือส่งต่ออาหารส่วนเกินเพื่อการบริโภคของมนุษย์ ต้องได้รับ\nใบอนุญาต\n\nการขออนุญาต การออกใบอนุญาต การต่ออายุใบอนุญาต การพักใช้ใบอนุญาต\nการเพิกถอนใบอนุญาต รวมถึงคุณสมบัติของผู้ขออนุญาต มาตรฐานด้านสุขลักษณะ ความปลอดภัย\nอาหาร ระบบการตรวจสอบย้อนกลับ และการดําเนินการอื่นที่เกี่ยวข้อง ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์\nวิธีการ และเงื่อนไขที่กําหนดในกฎกระทรวง\n\nเพื่อประโยชน์ในการบริหารจัดการอาหารส่วนเกินในระดับพื้นที่ ให้\nกระทรวงมหาดไทยโดยความร่วมมือกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น หน่วยงานของรัฐ ภาคเอกชน\nและองค์กรจัดการอาหารส่วนเกิน จัดให้มีศูนย์จัดการอาหารส่วนเกินระดับจังหวัด เพื่อทําหน้าที่เป็น\nศูนย์กลางในการรับมอบ ตรวจสอบคุณภาพ คัดแยก เก็บรักษา และบริหารจัดการระบบการกระจาย\nอาหารส่วนเกินในเขตพื้นที่รับผิดชอบ\n\nการจัดตั้ง การดําเนินการ และการสนับสนุนงบประมาณให้แก่องค์กรจัดการอาหาร\nส่วนเกินตามวรรคหนึ่ง ให้เป็นไปตามระเบียบที่กระทรวงมหาดไทยกําหนด\n\nมาตรา ๓๐ องค์กรจัดการอาหารส่วนเกินที่ได้รับอนุญาตตามมาตรา ๕ มีหน้าที่\nดําเนินการให้เป็นไปตามมาตรฐานด้านสุขอนามัยและความปลอดภัยของอาหารในการรับมอบ\nคัดแยก เก็บรักษา ขนส่ง และส่งมอบอาหารส่วนเกินเพื่อการบริโภคของมนุษย์ รวมทั้งต้องจัดเก็บ\nบันทึก และรายงานข้อมูลเกี่ยวกับปริมาณ ประเภท แหล่งที่มา และการส่งต่ออาหารส่วนเกิน\nตลอดจนข้อมูลเกี่ยวกับขยะอาหารที่เกิดขึ้นจากการดําเนินงาน ทั้งนี้ ตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และ\nเงื่อนไขที่ประกาศกําหนด\n\nการส่งต่ออาหารส่วนเกินตามวรรคหนึ่ง ให้ดําเนินการแก่บุคคลหรือหน่วยงานที่มี\nคุณสมบัติเป็นผู้มีสิทธิได้รับอาหารส่วนเกินตามหลักเกณฑ์ที่กําหนด โดยอย่างน้อยต้องครอบคลุมถึง\nบุคคลผู้ถือบัตรสวัสดิการแห่งรัฐ สถานสงเคราะห์ สถานรับเลี้ยงเด็ก สถานศึกษา มูลนิธิ องค์กร -\nสาธารณประโยชน์ หรือหน่วยงานอื่นที่ดําเนินกิจการเพื่อสาธารณประโยชน์หรือเพื่อการสงเคราะห์\nทั้งนี้ ตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่กําหนด\n\nเพื่อให้การจัดการอาหารส่วนเกินเป็นไปตามมาตรฐานความปลอดภัย ให้อธิบดีกรม\nอนามัยจัดให้มีระบบการสุ่มตรวจสอบมาตรฐานอาหารส่วนเกินที่ส่งต่อเพื่อการบริโภคของมนุษย์\n\nในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบว่าองค์กรจัดการอาหารส่วนเกินดําเนินการไม่\nเป็นไปตามมาตรฐานด้านสุขอนามัยหรือความปลอดภัยของอาหาร หรือฝาฝืนหรือไม่ปฏิบัติตาม\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nทีประธานสภาคู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\n9/\n7๕ ๕4\n\nพระราชบัญญัตินี้ ให้มีอํานาจสังให้แก้ไข ปรับปรุง หรือระงับการดําเนินการทั้งหมดหรือบางส่วน\n\nเว๕)\n1\n\nภายในระยะเวลาทีกําหนด\n\nหมวด ๕\nพื้นทีคุ้มครองพิเศษเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียน\nและค่าธรรมเนียมการจัดการขยะทีเกิดจากการท่องเทียว\n\nมาตรา ๓๑ ในกรณีที่ปรากฏว่าพื้นที่ใดมีความหนาแน่นของนักท่องเที่ยวสูง หรือมี\nกิจกรรมท่องเที่ยวจํานวนมาก จนก่อให้เกิดผลกระทบต่อการใช้ทรัพยากรหรือการจัดการวัตถุไม่ใช้\nแล้วหรือขยะ หรือมีความเสี่ยงในการรั่วไหลของวัตถุไม่ใช้แล้วหรือขยะเข้าสู่สิ่งแวดล้อมสืบเนื่องจาก\nสภาพทางภูมิศาสตร์เป็นเกาะหรือหมู่เกาะ เป็นพื้นที่ภูเขาสูง หรือมีความอ่อนไหวทางสิ่งแวดล้อม\nภูมิทัศน์ หรือความหลากหลายทางชีวภาพ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและ\n\n๕\n\n97\n\nสิ่งแวดล้อมโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการ มีอํานาจออกกฎกระทรวงกําหนดให้พื้นที่นั้นเป็น\nพื้นที่คุ้มครองพิเศษเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนได้\n\nกฎกระทรวงตามวรรคหนึ่งต้องมีแผนที่แนบท้ายเพื่อแสดงแนวเขต และให้กําหนด\nมาตรการดังต่อไปนี้\n\n(๑) การห้าม นําเข้า ใช้ แจก หรือจําหน่ายสิ่งของ ผลิตภัณฑ์ หรือบรรจุภัณฑ์ที่ย่อย\nสลายยากหรือแพร่กระจายออกสู่หรือตกค้างในสิ่งแวดล้อมได้ง่ายตามรายการที่กําหนด\n\n(๒) การห้าม ควบคุม หรือจํากัดการจําหน่ายหรือการใช้วัตถุสําหรับใช้ครั้งเดียว\n\n(๓) การกําหนดวิธีจําเพาะในการเก็บ ขน รวบรวม คัดแยก ขนส่ง และกําจัดวัตถุ\nไม่ใช้แล้วและขยะที่เหมาะสมกับสภาพพื้นที่\n\n(@) การกํากับดูแล ติดตาม และตรวจสอบการใช้มาตรการคุ้มครอง ป้องกัน แก้ไข\nและฟื้นฟูสิ่งแวดล้อม และการเปิดเผยผลการตรวจสอบต่อสาธารณะ\n(๕) ขอบเขตหน้าที่และความรับผิดชอบของหน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้อง เพื่อให้\n\nมีการกํากับดูแล ประสานงาน และติดตามให้เกิดประสิทธิภาพในการคุ้มครองพื้นที\n\nมาตรา ๓๒ ในพื้นทีคุ้มครองพิเศษเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนตามมาตรา «๑๑ ให้\n6 1 97 =ฆ่ ณฆ ๐ เซ ฆม ฒณณ ง 7 @๑7๕ ฆ | ณซ์\nองค์กรปกครองส่วนท้องถิน มีอํานาจตราข้อบัญญัติหรือเทศบัญญัติเพื่อเรียกเก็บค่าธรรมเนียมการ\nจัดการขยะทีเกิดจากการท่องเทียว\n\n7\n\nอัตราค่าธรรมเนียมตามวรรคหนึ่ง ให้เป็นไปตามที่กําหนดในข้อบัญญัติหรือ\nเทศบัญญัติ โดยต้องไม่เกินอัตราที่รัฐมนตรีประกาศกําหนดในกฎกระทรวง และเพดานอัตราใน\nกฎกระทรวงต้องไม่เกินบัญชีท้ายพระราชบัญญัตินี้\n\nการตราข้อบัญญัติหรือเทศบัญญัติตามวรรคหนึ่ง อย่างน้อยต้องกําหนดผู้มีหน้าที่\nชําระค่าธรรมเนียม ผู้มีหน้าที่จัดเก็บและนําส่งค่าธรรมเนียม หลักเกณฑ์ วิธีการ และระยะเวลาในการ\nจัดเก็บ การชําระ การนําส่ง การยกเว้น การลดหย่อน การผ่อนชําระ และการคืนเงิน ทั้งนี้ ต้อง\n\nสอดคล้องกับหลักเกณฑ์กลางทีรัฐมนตรีประกาศกําหนด\n\nร่าง เพระราชบัญญัติ\n\nทีประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\nว\n\nเงินค่าธรรมเนียมที่จัดเก็บได้ตามมาตรานี ให้เป็นรายได้ขององค์กรปกครองส่วน\nท้องถินในพื้นที่คุ้มครองพิเศษนัน โดยไม่อยู่ในบังคับต้องนําส่งคลังเป็นรายได้แผ่นดินตามกฎหมาย\nว่าด้วยวินัยการเงินการคลังของรัฐ\n\nมาตรา ๕๓ ในกรณีที่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกําหนดให้ผู้ประกอบธุรกิจโรงแรม\nหรือสถานที่พักตามกฎหมายว่าด้วยโรงแรม เป็นผู้มีหน้าที่เรียกเก็บค่าธรรมเนียมตามมาตรา ๑๒\nแทนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ให้ผู้ประกอบธุรกิจดังกล่าวระบุรายการค่าธรรมเนียมแยกออกจาก\nค่าที่พักให้ชัดเจนในใบเสร็จรับเงิน\n\nให้ผู้ประกอบธุรกิจตามวรรคหนึ่งมีสิทธิหักค่าใช้จ่ายในการจัดเก็บค่าธรรมเนียม\nก่อนนําส่งเงินที่จัดเก็บได้ให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภายในระยะเวลาที่กําหนด\n\nอัตราค่าใช้จ่ายในการจัดเก็บที่อนุญาตให้หักได้ตามวรรคสอง ให้เป็นไปตามที่\nรัฐมนตรีประกาศกําหนด โดยความเห็นชอบของกระทรวงการคลัง แต่ต้องไม่เกินร้อยละห้าของเงิน\nค่าธรรมเนียมที่จัดเก็บได้\n\nหมวด ๑๐\nเงินสมทบการใช้วัตถุสําหรับใช้ครังเดียว\n\nมาตรา ๕๕ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมมี\nอํานาจออกกฎกระทรวงเรียกเก็บเงินสมทบการใช้วัตถุสําหรับใช้ครั้งเดียวเพื่อเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม\nการบริโภค ลดการแจกวัตถุสําหรับใช้ครั้งเดียวที่ก่อผลกระทบสิ่งแวดล้อมสูงและลดปริมาณขยะตั้งแต่\nต้นทาง โดยกฎกระทรวงนั้นอย่างน้อยให้กําหนดรายการวัตถุสําหรับใช้ครั้งเดียวที่จะเรียกเก็บเงิน\nสมทบ ผู้ประกอบธุรกิจซึ่งจําหน่าย ใช้ หรือให้เปล่าวัตถุสําหรับใช้ครั้งเดียวที่มีหน้าที่เรียกเก็บเงิน\nสมทบโดยอาจพิจารณายกเว้นหรือผ่อนปรนให้แก่วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม หรือผู้ค้าปลีก\nรายย่อย ฐานการคํานวณเงินสมทบ โดยให้คํานวณเป็นอัตราคงที่ต่อจํานวนหนึ่งชิ้น อัตราเงินสมทบ\n\n1\n=%\n\nซึ่งต้องไม่เกินอัตราตามที่กําหนดในบัญชีท้ายพระราชบัญญัตินี้ และหลักเกณฑ์ วิธีการ และกําหนด\nระยะเวลาในการชําระและนําส่งเงินสมทบ\n\nการออกกฎกระทรวงตามวรรคหนึ่ง อาจกําหนดอัตราเงินสมทบให้แตกต่างกันได้\nโดยคํานึงถึงคุณสมบัติของวัสดุที่ใช้ผลิตวัตถุสําหรับใช้ครั้งเดียวนั้น อาทิ สัดส่วนวัสดุที่มาจากแปรใช้\nใหม่หรือทรัพยากรหมุนเวียน ความสามารถในการย่อยสลายทางชีวภาพ รวมทั้งมลพิษหรือปริมาณ\nก๊าซเรือนกระจกที่จะเกิดขึ้นจากการกําจัดวัตถุสําหรับใช้ครั้งเดียวนั้น\n\nมาตรา ๑๕ เมื่อมีการออกกฎกระทรวงตามมาตรา «๕๕ เพื่อเรียกเก็บเงินสมทบ\nการใช้วัตถุสําหรับใช้ครั้งเดียวรายการใด ที่ปกติมีการแจกจ่ายให้แก่ผู้บริโภคโดยไม่คิดมูลค่า\nให้ผู้ประกอบธุรกิจตามที่กําหนดในกฎกระทรวง มีหน้าที่เรียกเก็บเงินสมทบการใช้วัตถุสําหรับใช้ครั้ง\nเดียว ณ จุดจําหน่ายหรือจุดบริการ\n\nผู้บริโภคมีสิทธิปฏิเสธไม่รับหรือไม่ใช้วัตถุสําหรับใช้ครั้งเดียว โดยผู้ประกอบธุรกิจ\nตามวรรคหนึ่งต้องจัดให้มีทางเลือกแก่ผู้บริโภคด้วยการจัดให้มีวัตถุสําหรับใช้ทดแทน หรือยินยอมให้\n\nร่างพระราชบัญญัติ ->%:\n\nทีประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nผู้บริโภคใช้วัตถุทดแทนของตนเองบรรจุสินค้าหรือผลิตภัณฑ์ได้ และห้ามมิให้ผู้ประกอบธุรกิจปฏิเสธ\nการจําหน่ายสินค้าหรือการให้บริการแก่ผู้บริโภคซึ่งประสงค์จะใช้วัตถุทดแทนของตนเองในกรณี\nดั้งกล่าว\n\nการปฏิเสธไม่รับวัตถุสําหรับใช้ครั้งเดียวหรือการใช้วัตถุทดแทนตามวรรคสอง ย่อมไม่\nก่อให้เกิดหน้าที่ในการชําระเงินสมทบตามหมวดนี้\n\nมาตรา ๕๐ เงินสมทบการใช้วัตถุสําหรับใช้ครั้งเดียวตามหมวดนี้ ไม่ถือเป็นรายได้พึง\nประเมินของของผู้ประกอบธุรกิจและไม่ต้องนํามาคํานวณเป็นมูลค่าของฐานภาษีเพื่อเสีย\nภาษีมูลค่าเพิ่ม โดยให้ผู้ประกอบธุรกิจแสดงจํานวนเงินที่เรียกเก็บแยกออกจากราคาสินค้าหรือบริการ\nอย่างซัดเจนในใบเสร็จรับเงินหรือเอกสารหลักฐานการจําหน่าย\n\nมาตรา ๓ ให้ผู้ประกอบธุรกิจนําส่งเงินสมทบการใช้วัตถุสําหรับใช้ครั้งเดียวเข้าสู่\nกองทุนเศรษฐกิจหมุนเวียน ตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และกําหนดระยะเวลาตามที่กําหนดใน\nกฎกระทรวงที่ออกโดยรัฐมนตรีกระทรวงว่าการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม\n\nเงินสมทบที่จัดเก็บได้ตามหมวดนี้ ไม่อยู่ในบังคับต้องนําส่งคลังเป็นรายได้แผ่นดิน\nตามกฎหมายว่าด้วยวินัยการเงินการคลังของรัฐ\n\nมาตรา ๕๕ ในกรณีที่ผู้ประกอบธุรกิจรายใดไม่นําส่งเงินสมทบการใช้วัตถุสําหรับใช้\nครั้งเดียวหรือนําส่งไม่ครบถ้วนภายในเวลาที่กําหนด ให้พนักงานเจ้าหน้าที่แจ้งเป็นหนังสือให้ผู้นั้น\nนําส่งเงินให้ถูกต้องครบถ้วนภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้ง\n\nหากพันกําหนดเวลาตามวรรคหนึ่ง ให้ผู้ประกอบธุรกิจต้องเสียเงินเพิ่มในอัตรา\nร้อยละหนึ่งจุดห้าต่อเดือนของเงินสมทบที่ต้องนําส่ง และให้อธิบดีกรมควบคุมมลพิษ หรือผู้ซึ่งอธิบดี\nมอบหมาย มีอํานาจสั่งลงโทษปรับเป็นพินัยตามที่กําหนดในพระราชบัญญัตตินี้\n\nหมวด ๑๑\nภาษีเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียน\n\nมาตรา ๓๕ ภาษีเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนตามหมวดนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อสะท้อน\nต้นทุนภายนอกด้านสิ่งแวดล้อมที่เกิดจากการใช้ทรัพยากรปฐมภูมิ ส่งเสริมการลดการใช้ทรัพยากร\nใหม่และการเพิ่มสัดส่วนการใช้ทรัพยากรหมุนเวียน และสนับสนุนการออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์\nตามหลักเศรษฐกิจหมุนเวียน ทั้งนี้ โดยมิใช่ภาษีเพื่อการจัดหารายได้ทั่วไปของรัฐ\n\n= ฆ\n\nมาตรา ๑๐๐ ภาษีเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียน ประกอบด้วย\n\n(๑) ภาษีการใช้วัตถุดิบปฐมภูมิ จัดเก็บจากการใช้ทรัพยากรธรรมชาติปฐมภูมิหรือ\n๑ =๑ =ซ่๑ ซ่ เจ บ = | = ฆ =\nวัตถุดิบปฐมภูมิทีใช้แล้วหมดไป เพื่อสะท้อนต้นทุนภายนอกด้านสิงแวดล้อม และส่งเสริมให้เพิ่มการ\n\nผัฒนาระบบการใช้ซําและการใช้วัสดุจากกระบวนการแปรใช้ใหม่\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nฆ้ ] 9 ร 97 =\nทิประธานสภาคู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\n(๒) ภาษีการสกัดหรือการนําทรัพยากรมาใช้ จัดเก็บจากการสกัด การขุด การเก็บ\nเกี่ยว หรือการนําทรัพยากรปฐมภูมิหรือวัตถุดิบปฐมภูมิมาใช้เป็นวัตถุดิบในกิจการก่อสร้างหรือ\nอุตสาหกรรม\n\n(๓) ภาษีการกําจัด จัดเก็บจากกิจกรรมการจัดการวัตถุไม่ใช้แล้วโดยพิจารณาจาก\nวิธีการกําจัดที่เป็นการฝังกลบ การเผาทําลาย หรือวิธีการกําจัดขั้นสุดท้ายอื่น เพื่อลดปริมาณขยะ\nสุดท้ายและจูงใจให้เกิดการนํากลับมาใช้ประโยชน์ใหม่ .\n\nให้กรมสรรพสามิตเป็นพนักงานผู้เรียกเก็บภาษีดังกล่าวตามหมวดนี้ ทั้งนี้ให้เป็นไป\nตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขตามที่อธิบดีกรมสรรพสามิตประกาศกําหนด\n\nมาตรา ๑๐๑ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังโดยความเห็นชอบของ\nคณะกรรมการ มีอํานาจออกกฎกระทรวงกําหนดฐานภาษีและอัตราภาษีตามหมวดนี้ โดยอาจกําหนด\nอัตราให้แตกต่างตามประเภท ปริมาณ นั้าหนัก หรือคุณลักษณะของวัสดุ หรือตามความเสี่ยงต่อ\nสิ่งแวดล้อมของวิธีการกําจัดก็ได้ แต่อัตราดังกล่าวต้องไม่เกินอัตราขั้นสูงที่กําหนดไว้ในบัญชีท้าย\nพระราชบัญญัตินี้\n\nการกําหนดอัตราภาษีตามวรรคหนึ่ง ให้คํานึงถึงสัดส่วนการใช้ทรัพยากรปฐมภูมิ\nเทียบกับทรัพยากรหมุนเวียน ความสามารถในการนํากลับมาใช้ซั้า ช่อมแซม หรือแปรใช้ใหม่ของ\nผลิตภัณฑ์ ตลอดจนผลกระทบทางสิ่งแวดล้อมตลอดวัฏจักรชีวิตของวัสดุหรือวิธีการกําจัดนั้น\n\nมาตรา ๑๐๒ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังโดยความเห็นชอบของ\nคณะกรรมการมีอํานาจออกกฎกระทรวงกําหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขในการยกเว้น หรือ\nลดหย่อน หรือขอคืนภาษีตามหมวดนี้ สําหรับกรณีดังต่อไปนี้\n\n(๑) การใช้วัสดุแปรใช้ใหม่หรือทรัพยากรหมุนเวียน ผลพลอยได้ตามมาตรา ๕๒ หรือ\nวัสดุทุติยภูมิตามมาตรา ๕๓ ในสัดส่วนตามที่กําหนด\n\n=!\n\n(๒) ผลิตภัณฑ์ที่ออกแบบเพื่อการใช้ซั้า การซ่อมแซม การถอดแยกส่วน หรือมีอายุ\nการใช้งานยาวนานตามหลักเกณฑ์ที่กําหนด รวมทั้งผลิตภัณฑ์ที่มีหนังสือเดินทางผลิตภัณฑ์ดิจิทัล\nตามมาตรา ๕ เพื่อการตรวจสอบย้อนกลับ\n\n(๓) การใช้วัสดุหรือวัตถุดิบที่มีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมตัํ๋าตามเกณฑ์การประเมิน\nวัฏจักรชีวิตผลิตภัณฑ์หรือหลักเกณฑ์อื่นที่กําหนด\n\n(๕@) การประกอบกิจการในเขตนิเวศอุตสาหกรรรมหมุนเวียนตามมาตรา ๕๕\n\n(@) กรณีอินตามทีรัฐมนตรีโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการประกาศกําหนด\n\nมาตรา ๑๐๓ รายได้จากภาษีเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียน ให้นําส่งเข้าคลังเป็นรายได้\nแผ่นดิน เพื่อประโยชน์ในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจหมุนเวียนตามพระราชบัญญัตินี้ ให้รัฐจัดสรร\nงบประมาณรายจ่ายประจําปีให้แก่กองทุนเศรษฐกิจหมุนเวียน ในจํานวนที่เทียบเท่ากับร้อยละสิบของ\nเงินภาษีที่จัดเก็บได้ในรอบปึงบประมาณที่ผ่านมา เพื่อใช้สนับสนุนการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน\nเทคโนโลยี และนวัตกรรมด้านการใช้ทรัพยากรหมุนเวียนและการลดการพึ่งพาทรัพยากรปฐมภูมิ\n\nหลักเกณฑ์ วิธีการจัดสรร และเงื่อนไขการโอนเงินให้แก่กองทุนตามวรรคหนึ่ง\nให้เป็นไปตามที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังประกาศกําหนด\n\n๕3\n\nที่ประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nในการคํานวณเงินบํารุงกองทุนตามอัตราทีกําหนดในวรรคก่อน หากมีเศษของหนึ่ง\nสตางค์ให้ปัดทิง\n\nมาตรา ๑๐๕ ให้ผู้มีหน้าที่เสียภาษีเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียน ยื่นแบบแสดงรายการ\nและเสียภาษีต่อเจ้าพนักงานสรรพสามิต ตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และระยะเวลาที่กําหนดใน\nกฎกระทรวง :\n\nในกรณีที่ผู้มีหน้าที่เสียภาษีไม่ยื่นแบบแสดงรายการ หรือยื่นแบบไม่ถูกต้องครบถ้วน\nให้พนักงานเจ้าหน้าที่มีอํานาจประเมินภาษีและแจ้งเป็นหนังสือให้ผู้นั้นนําเงินไปชําระให้ถูกต้องพร้อม\nเบี้ยปรับและเงินเพิ่มให้ครบถ้วน ภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งการประเมินภาษี\n\nในกรณีที่ผู้นั้นจงใจหลีกเลี่ยงหรือขัดขืนไม่ปฏิบัติตามคําสั่งตามวรรคสอง ให้อธิบดี\nกรมสรรพสามิตมีอํานาจแจ้งต่อหน่วยงานผู้ออกใบอนุญาตประกอบธุรกิจ เพื่อพิจารณาพักใช้\nใบอนุญาตประกอบธุรกิจไว้เป็นการชั่วคราวจนกว่าจะชําระภาษีครบถ้วน\n\nมาตรา ๑๐๕ เพื่อประโยชน์ในการตรวจสอบการเสียภาษี ให้พนักงานเจ้าหน้าที่มี\nอํานาจออกหมายเรียกผู้มีหน้าที่เสียภาษี ผู้แทน หรือบุคคลอื่นที่เกี่ยวข้องมาให้ถ้อยคํา กับมีอํานาจสั่ง\nบุคคลเหล่านั้นให้นําบัญชี เอกสาร หรือหลักฐานอื่นอันควรแก่เรื่องมาตรวจสอบ หรือออกคําสั่งให้\nบุคคลดังกล่าวตอบคําถามเป็นหนังสือ ทั้งนี้ ต้องให้เวลาล่วงหน้าไม่น้อยกว่าเจ็ดวันนับแต่วันที่ได้รับ\nหมายเรียกหรือคําสั่ง\n\nมาตรา ๑๐๐ ผู้มีหน้าที่เสียภาษีผู้ใดไม่เห็นด้วยกับผลการประเมินภาษี ให้มีสิทธิ\nอุทธรณ์ต่อ อธิบดีกรมสรรพสามิต ภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งการประเมินภาษี\n\nให้อธิบดีพิจารณาอุทธรณ์ให้แล้วเสร็จภายในหกสิบวันนับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์ ใน\nกรณีที่มีเหตุจําเป็นอาจขยายระยะเวลาออกไปได้อีกไม่เกินสามสิบวัน โดยต้องมีหนังสือแจ้งให้ผู้\nอุทธรณ์ทราบก่อนครบกําหนดเวลาดังกล่าว\n\nคําวินิจฉัยของอธิบดีให้ทําเป็นหนังสือและแจ้งให้ผู้อุทธรณ์ทราบภายในสิบห้าวันนับ\nแต่วันที่มีคําวินิจฉัย หากผู้อุทธรณ์ไม่พอใจคําวินิจฉัยของอธิบดี ให้มีสิทธิฟ้องต่อศาลภาษีอากรได้\n\n๑ 07 ๓ า\n\nภายในสามสิบวันนับแต่วันทีได้รับแจ้งคําวินิจฉัย\n\nมาตรา ๑๐ซ การอุทธรณ์ต่ออธิบดีหรือการฟ้องคดีต่อศาลไม่เป็นเหตุให้ทุเลา\n\nการชําระภาษี เว้นแต่ผู้อุทธรณ์จะได้รับอนุมัติจากอธิบดีให้ทุเลาการชําระภาษีไว้ก่อนทั้งหมดหรือ\nน = ซฆ ม๑ข จ7 จ่ ย\nบางส่วน โดยอธิบดีอาจสังให้หาประกันตามทีเห็นสมควรก็ได้\n\nมาตรา ๑๐๕ ผู้มีหน้าที่เสียภาษีต้องเสียเบี้ยปรับและเงินเพิ่ม ในกรณีดังต่อไปนี้\n\n(๑) มิได้ยื่นแบบแสดงรายการภาษีภายในกําหนดเวลา หรือยื่นแบบไม่ถูกต้องหรือมี\nข้อผิดพลาดทําให้จํานวนภาษีที่ต้องเสียขาดไป ให้เสียเบี้ยปรับอีกหนึ่งเท่าของเงินภาษีที่ต้องชําระหรือ\nที่ขาดไปนั้น\n\n(๒) ไม่ชําระภาษีภายในกําหนดเวลา ให้เสียเงินเพิ่มอีกร้อยละหนึ่งจุดห้าต่อเดือน\nหรือเศษของเดือนของเงินภาษีที่ต้องชําระโดยไม่รวมเบี้ยปรับ แต่เงินเพิ่มที่คํานวณได้มิให้เกินจํานวน\nภาษีที่ต้องชําระ\n\n0 0.\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nณ\n\nเรนะวสธาระ\n\nง ” โฮว ข ๕๑\nที่ประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n|\n\nเบ บี้ยปรับและเงินเพิ่มตามมาตรานี้อาจงดหรือลดลงได้ตามหลักเกณฑ์ที กําหนดใน\n\nกฎกระทรวง และให้ถือว่าเบี้ยปรับและเงินเพิ่มเป็นเงินภาษี\n\nมาตรา ๑๐๕ เพื่อให้ได้รับชําระภาษีค้าง ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังมี\nอํานาจออกคําสังเป็นหนังสือยึดและ ขายทอดตลาดทรัพย์สินของผู้ค้างชําระภาษีได้โดยมิต้องขอ\nอํานาจศาล ทั้งนี้ นี้ ให้นําบทบัญญัติว่าด้วยการบังคับชําระภาษีค้างตามกฎหมายว่าด้วยภาษีสรรพสามิต\nมาใช้บังคับโดยอนุโลม\n\nหมวด ๑๒\nพนักงานเจ้าหน้าที\n\nมาตรา ๑๑๐ เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามพระราช วัญญัตินี้ ให้พนักงานเจ้าหน้าที่มี\nอํานาจ ดังต่อไปนี้\n\n(๑) มีหนังสือสอบถามหรือเรียกบุคคลที่เกี่ยวข้องมาให้ถ้อยคํา หรือให้ส่งข้อมูลหรือ\nให้ส่งวัตถุใดมาเพื่อประกอบการพิจารณาตรวจสอบ\n\n(๒) เข้าไปในอาคาร สถานประกอบการ โรงงาน หรือสถานที่ใด ๆ เพื่อตรวจสอบ\nการดําเนินงาน การจัดเก็บวัสดุ หรือการจัดการวัตถุไม่ใช้แล้ว ให้เป็นไปตามมาตรฐานที่กําหนดใน\nพระราชบัญญัตินี้\n\n(๓) เข้าถึงและตรวจสอบข้อมูลในระบบดิจิทัล หรือหนังสือเดินทางผลิตภัณฑ์ดิจิทัล\nของผู้ประกอบธุรกิจ เพื่อตรวจสอบความถูกต้องของที่มาและสัดส่วนวัสดุหมุนเวียน\n\n(@) เก็บตัวอย่างวัสดุหรือผลิตภัณฑ์ในปริมาณที่มากพอเพื่อนําไปวิเคราะห์หรือ\nตรวจสอบสัดส่วนวัสดุทุติยภูมิตามมาตรา ๕๓ หรือการปนเปื้อนของสารอันตราย\n\n(๓ ปฏิบัติการอื่นตามที่พระราชบัญญัตินี้หรือกฎหมายอื่นบัญญัติให้เป็นหน้าที่และ\nอํานาจของพนักงานเจ้าหน้าที่ หรือตามที่รัฐมนตรีมอบหมาย\n\nในการปฏิบัติหน้าที่ตาม (๒) (๓) และ (๕@) พนักงานเจ้าหน้าที่ต้องมีพยานหลักฐาน\nอันควรเชื่อได้ว่าการกระทําที่จะตรวจสอบนั้น ไม่เป็นไปตามที่กําหนดไว้ในพระราชบัญญัตินี้ หรือเพื่อ\nประโยชน์ในการกํากับดูแลให้เป็นไปตามแผนปฏิบัติการเศรษฐกิจหมุนเวียน\n\nการปฏิบัติหน้าที่ของพนักงานเจ้าหน้าที่ตามมาตรานี้ ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์\nวิธีการ และเงื่อนไขที่รัฐมนตรีประกาศกําหนด ทั้งนี้ ประกาศดังกล่าวอาจกําหนดให้มีการใช้ระบบ\nอิเล็กทรอนิกส์ อุปกรณ์บันทึกภาพและเสียง หรือเทคโนโลยีอื่นใด เพื่อความโปร่งใสและตรวจสอบได้\nในการปฏิบัติงานด้วยก็ได้\n\nมาตรา ๑๑๑ ในการปฏิบัติหน้าที่ตามพระราชบัญญัตินี้ พนักงานเจ้าหน้าที่ต้องแสดง\nบัตรประจําตัวต่อบุคคลที่เกี่ยวข้อง\n\nบัตรประจําตัวพนักงานเจ้าหน้าที่ให้เป็นไปตามที่รัฐมนตรีประกาศกําหนด\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\n- 2.\n\nเว4\nกร\n1\n\n: ง ” ๕ ๕๒\n| “ญี่ประธานสภาตผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\n- 0\n\n!\n\nว7 ณ ม เซ\n\n=- ๑/% บ ฆ่ ๑ ม๑ซั ฆ่ ๕\nมาตรา ๑๑๒ ในการปฏิบัติหน้าที่ตามพระราชบัญญัตินี่ ให้พนักงานเจ้าหน้าทีเป็น\nเจ้าพนักงานตามประมวลกฎหมายอาญา\n\nหมวด ๑๓\nฉ7 ๕ ๕ ๑7\nมาตรการปรับเป็นพินัย\n\nมาตรา ๑๑๓ ให้รัฐมนตรีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้ มีอํานาจแต่งตั้งพนักงาน\nเจ้าหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐคู้มีอํานาจปรับเป็นพินัยตามกฎหมายว่าด้วยการปรับเป็นพินัย\n\nในกรณีที่การกระทําความผิดทางพินัยเกี่ยวข้องกับหน้าที่และอํานาจของรัฐมนตรี\nหรือหน่วยงานของรัฐมากกว่าหนึ่งแห่ง ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ของหน่วยงานที่รับผิดชอบเรื่องนั้นเป็น\nหลักตามที่กําหนดในกฎกระทรวงหรือประกาศที่ออกตามพระราชบัญญัตตินี้ เป็นผู้ดําเนินการปรับเป็น\nพินัย เว้นแต่คณะกรรมการจะกําหนดแนวทางประสานการดําเนินการเป็นอย่างอื่น\n\nในการปรับเป็นพินัย ถ้าค่าปรับเป็นพินัยมีอัตราอย่างสูงไม่เกินหนึ่งหมื่นบาท\nจะกําหนดให้เจ้าหน้าที่ของรัฐคนเดียวปรับเป็นพินัยก็ได้ แต่ถ้าค่าปรับเป็นพินัยมีอัตราอย่างสูงเกิน\nหนึ่งหมื่นบาท ให้การปรับเป็นพินัยกระทําเป็นองค์คณะประกอบด้วยเจ้าหน้าที่ของรัฐไม่น้อยกว่า\nสามคน ทั้งนี้ การดําเนินการเกี่ยวกับความผิดทางพินัยให้เป็นไปตามกฎหมายว่าด้วยการปรับเป็นพินัย\n\nมาตรา ๑๑๕ การกําหนดหน่วยงานที่มีอํานาจปรับเป็นพินัย การแบ่งเขตอํานาจ\nหน้าที่ และแนวทางการประสานงานในกรณีที่มีการกระทําความผิดคาบเกี่ยวระหว่างหลายหน่วยงาน\nให้เป็นไปตามที่รัฐมนตรีประกาศกําหนดโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการ ทั้งนี้ ให้คํานึงถึงความ\nเชี่ยวชาญของหน่วยงาน ความสะดวกของประชาชน และประสิทธิภาพในการบังคับใช้กฎหมายเป็น\nสําคัญ\n\nมาตรา ๑๑๕ ผู้ประกอบธุรกิจผู้ใดกระทําการ ดังต่อไปนี้\n\n(๑) จงใจระบุข้อมูลในหนังสือเดินทางผลิตภัณฑ์ดิจิทัล หรือบนฉลากสินค้า\nอันเป็นเท็จ หรือเกินความจริง อันเป็นการฝ่าฝืนมาตรา ๕๓\n\n(๒) แสดงข้อความหรือข้อมูลเกี่ยวกับการโฆษณาคุณลักษณะด้านสิ่งแวดล้อม\nอันเป็นเท็จ หรือก่อให้เกิดความเข้าใจผิดตามมาตรา ๕๕ วรรคสอง\n\n(๓) รายงานผลการจัดการซากผลิตภัณฑ์อันเป็นเท็จเพื่อประโยชน์ในการลดหย่อน\nภาษีหรือรับเงินสนับสนุน\n\nมีความผิดทางพินัย ต้องชําระค่าปรับเป็นพินัยไม่เกินห้าล้านบาท หรือสามเท่าของ\nมูลค่าผลประโยชน์ที่ได้รับจากการกระทําดังกล่าว แล้วแต่อย่างใดจะสูงกว่า และในกรณีที่การกระทํา\nดังกล่าวมีลักษณะเป็นความผิดต่อเนื่อง ให้ชําระค่าปรับเป็นพินัยอีกวันละไม่เกินห้าหมื่นบาท จนกว่า\nจะได้ปฏิบัติให้ถูกต้อง\n\nมาตรา ๑๑๒ พนักงานเจ้าหน้าทิผู้ใดฝ่าฝืนมาตรา ๕๓ วรรคสอง มีความผิด\nสณซ 7 ๐ 1 ๑7 สซ 7 ง = 9» ่\nทางพินัย ต้องชําระค่าปรับเป็นพินัยไม่เกินห้าหมื่นบาท\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nที่ประธานสภาคู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิ เชิญชวน\n\nมาตรา ๑๑ ผู้ผลิต หรือผู้นําเข้าผู้ใดกระทําการ ดังต่อไปนี้\n\n(๑) ผลิต นําเข้า หรือจําหน่ายวัตถุหรือผลิตภัณฑ์ที่ห้ามผลิตตามมาตรา ๕๒\nวรรคหนึ่ง\n\n(๒) จงใจออกแบบหรือจํากัดประสิทธิภาพผลิตภัณฑ์ให้มีอายุการใช้งานสั้นกว่าอายุ\nการรับประกันความสอดคล้องของผลิตภัณฑ์ ฝ่าฝืนมาตรา ๕๓ วรรคหนึ่ง\n\nมีความผิดทางพินัย ต้องชําระค่าปรับเป็นพินัยไม่เกินห้าล้านบาท หรือสามเท่าของ\nมูลค่าผลประโยชน์ที่ได้รับจากการกระทําดังกล่าว แล้วแต่อย่างใดจะสูงกว่า\n\nมาตรา ๑๑๕ นายจ้างหรือผู้ประกอบธุรกิจผู้ใด ซึ่งมีหน้าที่ตามที่บทบัญญัติ\nแห่งพระราชบัญญัตินี้กําหนดแต่ฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามหน้าที่ ดังต่อไปนี้\n\n(๑) ไม่จัดให้มีทางเลือกในไม่รับบรรจุภัณฑ์ให้แก่ผู้บริโภคตามมาตรา ๒๐ วรรคสอง\n\n(๒) ไม่ปฏิบัติตามมาตรา ๒๑ วรรคหนึ่ง\n\n(๓) ให้บริการหรือใช้วัตถุสําหรับใช้ครั้งเดียวอันเป็นการฝ่าฝืนมาตรา ๒๒ วรรคหนึ่ง\n\n๕) ไม่จัดให้มีจุดรับคืนผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ตามมาตรา ๒๐๒ วรรคหนึ่ง\n\nมีความผิดทางพินัย ต้องชําระค่าปรับเป็นพินัยไม่เกินหนึ่งล้านบาท และในกรณี\nที่การกระทําดังกล่าวมีลักษณะเป็นความผิดต่อเนื่อง ให้ชําระค่าปรับเป็นพินัยอีกวันละไม่เกิน\nหนึ่งหมื่นบาท จนกว่าจะได้ปฏิบัติให้ถูกต้อง\n\nมาตรา ๑๑๕ ผู้ประกอบธุรกิจ เจ้าของโครงการก่อสร้าง หรือผู้รับเหมาผู้ใดกระทํา\nการ ดังต่อไปนี้\n\n(๑) ไม่ปฏิบัติตามมาตรการเชิงนิเวศเศรษฐกิจในการก่อสร้างอาคารตามมาตรา ๕๐\nวรรคสอง หรือไม่ดําเนินการคัดแยกวัสดุในอุตสาหกรรมก่อสร้างตามมาตรา ๒ซ วรรคหนึ่ง\n\n(๒) นําของเสียก่อสร้างแบบผสมไปฝังกลบโดยไม่ผ่านการบําบัด หรือไม่จัดทํา\nเอกสารหลักฐานกํากับการขนส่งตามมาตรา ๒ วรรคสอง\n\n(๓) ทิ้ง ฝังกลบ หรือเผาขยะหรือวัตถุไม่ใช้แล้วในที่สาธารณะเพื่อประโยชน์ในทาง\nการค้า หรือในลักษณะที่เป็นการประกอบกิจการ โดยฝ่าฝืนมาตรา ๒๕\n\n(๕) ถอดแยกขิ้นส่วนหรือกําจัดเครื่องใช้ไฟฟ้าและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในเชิง\nพาณิชย์โดยไม่ได้รับอนุญาตตามมาตรา ๒๑\n\nมีความผิดทางพินัย ต้องชําระค่าปรับเป็นพินัยไม่เกินหนึ่งล้านบาท และในกรณีที่\nการกระทําดังกล่าวมีลักษณะเป็นความผิดต่อเนื่อง ให้ชําระค่าปรับเป็นพินัยอีกวันละไม่เกินห้าหมื่น\nบาท จนกว่าจะได้ปฏิบัติให้ถูกต้อง\n\nมาตรา ๑๒๐ ผู้ใดนอกจากบุคคลตามมาตรา ๑๑๕ กระทําการทิง ฝังกลบ หรือเผา\nขยะหรือวัตถุไม่ใช้แล้วในทีสาธารณะ อันเป็นการฝ่าฝืนมาตรา ๒๕ มีความผิดทางพินัย ต้องชําระ\nค่าปรับเป็นพินัยไม่เกินสองหมื่นบาท\n\nฒณ์\n\nะะ วรื่างพระราชบัญญัติ\n\nเย ณัอ\n\n- ง 5 ฆ 7 น. 6 .\n| ทประธานสภาตู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\n!\n= ฆ= เซ\n\nมาตรา ๑๒๑ ผู้ผลิต ผู้นําเข้า หรือผู้ประกอบธุรกิจผู้ใด ฝ่าฝีนัหรือไม่ปฏิบัติ\n\nดังต่อไปนี้\n\n(๑) ไม่จัดทําแผนป้องกันและลดวัสดุ หรือรายงานข้อมูลปริมาณการใช้วัสดุตาม\nมาตรา ๕๕ วรรคหนึ่ง\n\n(๒) ไม่ขึ้นทะเบียน ไม่เชื่อมโยงข้อมูลหนังสือเดินทางผลิตภัณฑ์ดิจิทัลตามมาตรา ๕๑\nหรือไม่รายงานข้อมูลปริมาณการจําหน่ายหรือนําเข้าผ่านแพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียน\nแห่งชาติตามมาตรา ๓๒ วรรคสอง\n\n(๓) ไม่รายงานผลการดําเนินงาน ปริมาณการจัดเก็บ และสัดส่วนการนํากลับมาใช้\nประโยชน์ตามมาตรา ๕๐\n\n(@) ไม่ปฏิบัติตามคําสั่งของอธิบดีกรมควบคุมมลพิษตามมาตรา ๕๒ วรรคสาม\n\nมีความผิดทางพินัยต้องชําระค่าปรับเป็นพินัยไม่เกินหนึ่งแสนบาท และปรับอีกวันละ\nไม่เกินหนึ่งหมื่นบาทจนกว่าจะได้ปฏิบัติให้ถูกต้อง\n\nมาตรา ๑๒๒ ผู้ผลิตหรือผู้นําเข้าผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ที่ต้องเข้าสู่ระบบ\nความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นของผู้ผลิตเพื่อนํามาใช้ซั้าหรือนํามาแปรใช้ใหม่ตามมาตรา ๓๐ ผู้ใด\nนําผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ออกสู่ตลาดโดยไม่มีการจัดทําสัญญาตัวแทนการจัดการผลิตภัณฑ์\nหรือบรรจุภัณฑ์ไม่ใช้แล้วกับองค์กรรับผิดชอบจัดการบรรจุภัณฑ์หรือผลิตภัณฑ์ซึ่งได้รับอนุญาต\nตามมาตรา ซ๓ หรือยังไม่ได้รับอนุญาตให้จัดการซากผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ด้วยตนเอง\nตามมาตรา ๓๒ อันเป็นการฝ่าฝืนมาตรา ๓๒ วรรคหนึ่ง มีความผิดทางพินัย ต้องชําระค่าปรับเป็น\nพินัยไม่เกินห้าล้านบาท หรือสามเท่าของมูลค่าผลประโยชน์ที่ได้รับจากการกระทําดังกล่าว แล้วแต่\nอย่างใดจะสูงกว่า และปรับอีกวันละไม่เกินห้าหมื่นบาทจนกว่าจะได้ปฏิบัติให้ถูกต้อง\n\nมาตรา ๑๒๓ ผู้ใดจัดตั้งองค์กรรับผิดชอบจัดการบรรจุภัณฑ์หรือผลิตภัณฑ์\nเพื่อเรียกเก็บค่าบริการจากผู้ผลิต โดยไม่ได้รับอนุญาตตามมาตรา ๓๓ มีความผิดทางพินัย ต้องชําระ\nค่าปรับเป็นพินัยไม่เกินห้าล้านบาท หรือสามเท่าของมูลค่าผลประโยชน์ที่ได้รับจากการกระทําดังกล่าว\nแล้วแต่อย่างใดจะสูงกว่า\n\n=\n\nมาตรา ๑๒๕ ผู้ประกอบธุรกิจบริการแพลตฟอร์มดิจิทัลผู้ใดไม่ปฏิบัติตามมาตรา\n๓ฆ๕ วรรคหนึ่ง วรรคสอง หรือวรรคสาม หรือมาตรา ฒ๓ วรรคหนึง มีความผิดทางพินัยต้องชําระ\n1 7 เรล ส@ ณ7 | = 97 ๑7 ๑7 1 ๑ ซ่ ่ 1 9/ เฒ ฆ๓=%\nค่าปรับเป็นพินัยไม่เกินสามล้านบาท และปรับอีกวันละไม่เกินหนึ่งหมื่นบาทจนกว่าจะได้ปฏิบัติ\n\nให้ถูกต้อง\n\nมาตรา ๑๒๕ ผู้ประกอบธุรกิจผู้ใดมีหน้าที่เรียกเก็บและนําส่งค่ามัดจํา ค่าธรรมเนียม\nหรือเงินสมทบ กระทําการดังต่อไปนี้ \"\n\n(๑) ไม่เรียกเก็บค่ามัดจําตามมาตรา ๕๑ วรรคหนึ่ง หรือไม่ปฏิบัติตามกฎกระทรวง\nตามมาตรา ๕๑ วรรคสอง\n\n(๑@) ไม่เรียกเก็บหรือนําส่งค่าธรรมเนียมการจัดการขยะตามมาตรา ๕๓\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nซ= ข 97 ว่ ข ๕๑\nทประธานสภาคู่แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\n(๒) ไม่เรียกเก็บหรือนําส่งเงินสมทบการใช้วัตถุสําหรับใช้ครั้งเดียวตามมาตรา ๓๕\nหรือมาตรา ๓๕ซ\n\nมีความผิดทางพินัย ต้องชําระค่าปรับเป็นพินัยไม่เกินสองเท่าของจํานวนเงิน\nที่ต้องเรียกเก็บหรือนําส่ง และอาจถูกเสนอให้หน่วยงานที่มีอํานาจสั่งพักใช้ใบอนุญาตประกอบธุรกิจ\nหากยังมีการฝ่าฝืนต่อเนื่อง\n\nมาตรา ๑๒๐ ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามประกาศของคณะกรรมการตามมาตรา\n๕๕ วรรคสอง มีความผิดทางพินัยต้องชําระค่าปรับเป็นพินัยไม่เกินหนึ่งล้านบาท และปรับอีกวันละ\nไม่เกินหนึ่งหมื่นบาทจนกว่าจะได้ปฏิบัติให้ถูกต้อง\n\nมาตรา ๑๒ ผู้ประกอบธุรกิจซึ่งมีหน้าที่บริหารจัดการเพื่อป้องกันมิให้เกิดอาหาร\nส่วนเกินหรือขยะอาหารตามมาตรา ๕๕ วรรคหนึ่งผู้ใด ไม่ปฏิบัติตามกฎกระทรวงที่ออกตามมาตรา\n๕๕ วรรคหนึ่ง มีความผิดทางพินัยต้องชําระค่าปรับเป็นพินัยไม่เกินห้าล้านบาท และปรับอีกวันละ\nไม่เกินหนึ่งหมื่นบาทจนกว่าจะได้ปฏิบัติให้ถูกต้อง\n\nมาตรา ๑๒๕ องค์กรจัดการอาหารส่วนเกินที่ได้รับอนุญาตตามมาตรา ๕๕ องค์กร\nใดไม่ปฏิบัติตามมาตรฐานด้านสุขอนามัยและความปลอดภัยของอาหารตามประกาศที่ออกตามมาตรา\n๕๐ มีความผิดทางพินัยต้องชําระค่าปรับเป็นพินัยไม่เกินหนึ่งแสนบาท และปรับอีกวันละไม่เกิน\nห้าพันบาทจนกว่าจะได้ปฏิบัติให้ถูกต้อง\n\nง (เ=@ูข= ๐ ซ๊ ซ่ = ฆ่\nมาตรา ๑๒๕ ผู้ใดไม่ปฏิบัติตามกฎกระทรวงกําหนดพื้นที่คุ้มครองพิเศษเพื่อ\nเศรษฐกิจหมุนเวียนซึงออกตามมาตรา ๕๑ วรรคสอง มีความผิดทางพินัยต้องชําระค่าปรับเป็นพินัย\n\n๕3\n9/\n๑7 เขบ ู่ขย\n\nตั้งแต่ห้าร้อยบาทถึงหนึ่งแสนบาท และปรับอีกวันละไม่เกินห้าพันบาทจนกว่าจะได้ปฏิบัติให้ถูกต้อง\n\nมาตรา ๑๓๐ ในกรณีที่การกระทําความผิดทางพินัยตามหมวดนี้เป็นการกระทํา\nของนิติบุคคล ถ้าการกระทําความผิดนั้นเกิดจากการสั่งการหรือการกระทําของกรรมการ ผู้จัดการ\nหรือบุคคลใดซึ่งรับผิดชอบในการดําเนินงานของนิติบุคคลนั้น หรือในกรณีที่บุคคลดังกล่าวมีหน้าที่\nต้องสั่งการหรือกระทําการและละเว้นไม่สั่งการหรือไม่กระทําการจนเป็นเหตุให้นิติบุคคลนั้นกระทํา\nความผิด ผู้นั้นมีความผิดทางพินัยและต้องชําระค่าปรับเป็นพินัยตามที่บัญญัติไว้สําหรับความผิดนั้น ๆ\nด้วย\n\nบทเฉพาะกาล\nมาตรา ๑๓๑ ในวาระเริมแรก ให้คณะกรรมการประกอบด้วยกรรมการโดยตําแหน่ง\n\nตามมาตรา ๕ ปฏิบัติหน้าที่ไปพลางก่อน จนกว่าจะมีการแต่งตั้งกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ ซึงต้อง\nดําเนินการให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันที่พระราชบัญญัตินี่มีผลใช้บังคับ\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nที่ประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nมาตรา ๑๓๒ ในวาระเริมแรกที่ยังมิได้จัดตั้งสํานักงานกองทุนเศรษฐกิจหมุนเวียน\nให้กรมควบคุมมลพิษทําหน้าที่เป็นหน่วยธุรการของคณะกรรมการและบริหารจัดการกองทุนไปพลาง\nก่อนจนกว่าจะมีการจัดตั้งสํานักงานกองทุนเศรษฐกิจหมุนเวียนตามพระราชบัญญิตินี้\n\nให้หน่วยงานตามวรรคหนึ่งดําเนินการจัดตั้งสํานักงานกองทุนเศรษฐกิจหมุนเวียนให้\nแล้วเสร็จภายในหนึ่งปีนับแต่วันที่พระราชบัญญัตินี้มีผลใช้บังคับ โดยให้ครอบคลุมถึงการจัดทํา\nระเบียบว่าด้วยการบริหารงานบุคคล การงบประมาณ การพัสดุ และการเงินของกองทุน เพื่อเสนอต่อ\nคณะกรรมการให้ความเห็นชอบ\n\nในระหว่างระยะเวลาตามวรรคสอง ให้ข้าราชการหรือพนักงานในกรมควบคุมมลพิษ\nซึ่งคณะกรรมการเห็นชอบ มาปฏิบัติหน้าที่ในสํานักงานกองทุนเป็นการชั่วคราว โดยให้ถือว่าเป็น\nการปฏิบัติหน้าที่ราชการตามปกติ และให้มีสิทธิได้รับเงินเดือนหรือสวัสดิการตามสังกัดเดิม\n\nมาตรา ๑๓๓ ในวาระเริ่มแรก การจัดทําแผนปฏิบัติการรายผลิตภัณฑ์ วัสดุ หรือ\nบรรจุภัณฑ์เป้าหมายตามมาตรา ๓๒ ให้คณะกรรมการเร่งรัตดําเนินการจัดทําแผนปฏิบัติการสําหรับ\nกลุ่มผลิตภัณฑ์เป้าหมาย ดังต่อไปนี้ และเสนอต่อคณะรัฐมนตรีเพื่อให้ความเห็นชอบภายในสองปี\nนับแต่วันที่พระราชบัญญัตตินี้มีผลใช้บังคับ\n\n(๑) บรรจุภัณฑ์และผลิตภัณฑ์พลาสติก\n\n(๒) ผลิตภัณฑ์เครื่องใช้ไฟฟ้าและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์\n\n(๓) ยานยนต์ ยางรถยนต์ และแบตเตอรี่\n\n(๓) ผลิตภัณฑ์สิ่งทอและเครื่องนุ่งห่ม\n\n(@) วัสดุก่อสร้างและวัสดุจากการก่อสร้างและรื้อถอน\n\nทั้งนี้ ไม่เป็นการตัดอํานาจของคณะกรรมการที่จะประกาศกําหนดกลุ่มผลิตภัณฑ์\nเป้าหมายอื่นเพิ่มเติมตามมาตรา ๓๐\n\nรอประกาศตาม\n\n37\n๕ ๓ง ฆฒ\n\nพระราชบัญญัตินี้ ให้ดําเนินการให้แล้วเสร็จภายในสองปีนับแต่วันทีพระราชบัญญัตินีมีผลใช้บังคับ\n\nเวล\n\nมาตรา ๑๓๕ การดําเนินการออกกฎกระทรวง ระเบียบ ห\nหากไม่สามารถดําเนินการได้ตามวรรคหนึ่ง ให้รัฐมนตรีรายงานเหตุผลทีไม่อาจดําเนินการได้ต่อ\nคณะรัฐมนตรีเพื่อทราบ และให้ขยายระยะเวลาออกไปได้อีกไม่เกินหนึ่งปี\n\nมาตรา ๑๓๕ ในวาระเริ่มแรก ให้กระทรวงอุตสาหกรรมดําเนินการประสานงาน\nเพื่อจัดสรรเงินจากกองทุนพัฒนาเอสเอ็มอีตามแนวประชารัฐ เพื่อเป็นเงินทุนประเดิมและสนับสนุน\nการดําเนินงานของกองทุนตามพระราชบัญญัตินี้ตามมาตรา ๑๕ (9) ให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งร้อยแปด\nสิบวันนับแต่วันที่พระราชบัญญัตตินี้มีผลใช้บังคับ .\n\nในระยะเริ่มแรกที่กองทุนเศรษฐกิจหมุนเวียนยังไม่มีรายได้จากการจัดเก็บเงินตาม\n\n๑7\n\nพระราชบัญญัตินี่ ให้รัฐบาลจัดสรรงบประมาณรายจ่ายประจําปีเป็นเงินทุนประเดิมเพื่อให้กองทุน\n\nขัณ\n\n=ฆ 9\n\nสามารถดําเนินการตามวัตถุประสงค์ในเบื่องต้นได้\n\n๕ร ร่างพระราชบัญญัติ\n\nญณ ฆซ%#\n\nง 9 ๕ ขซ ๕๓\nที่ประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nมาตรา ๑๓๒ มาตรการเกี่ยวกับการเรียกเก็บเงินสมทบการใช้วัตถุสําหรับใช้ครั้ง\nเดียวตามมาตรา ๕๕ และการเสียภาษีเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนตามมาตรา ๓๓ ให้เริ่มมีผลใช้บังคับเมื่อ\nพันกําหนดสองปีนับแต่วันที่พระราชบัญญัตินี้มีผลใช้บังคับ\n\nสําหรับวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมตามที่คณะกรรมการประกาศกําหนด ให้\nขยายระยะเวลาการเริ่มมีผลใช้บังคับตามวรรคหนึ่งออกไปอีกสองปี เพื่อให้ผู้ประกอบธุรกิจมี\nระยะเวลาในการปรับปรุงกระบวนการผลิตและระบบบัญชีให้สอดคล้องกับหลักเกณฑ์ที่กําหนด\n\nมาตรา ๑๓ซ การเรียกเก็บค่าธรรมเนียมการจัดการขยะที่เกิดจากการท่องเที่ยว\nตามมาตรา ๓๒ ให้เริ่มดําเนินการได้เมื่อพันกําหนดสองปีนับแต่วันที่แผนแม่บทการจัดการทรัพยากร\nอย่างยั่งยืนตามมาตรา ๓๕ ประกาศใช้ :\n\nในระหว่างระยะเวลาตามวรรคหนึ่ง ให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ประสงค์\nจะจัดเก็บค่าธรรมเนียม ดําเนินการจัดทําแผนปฏิบัติการส่งเสริมเศรษฐกิจหมุนเวียนระดับท้องถิ่น\nและตราข้อบัญญัติท้องถิ่นให้แล้วเสร็จ โดยให้กระทรวงมหาดไทยและกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติ\nและสิ่งแวดล้อมสนับสนุนงบประมาณและบุคลากรทางวิชาการในการดําเนินการดังกล่าว\n\n6 ๕ 07\n\nมาตรา ๑๓๕ หน้าทีของผู้ผลิตและผู้นําเข้าเกียวกับหนังสือเดินทางผลิตภัณฑ์ดิจิทัล\n\nเซร\n\nม จ7 ร =% 1 บม๕ วง\nตามมาตรา ซ๐๑ และหน้าทีในการจัดหาอะไหล่หรือคู่ อการซอมแซมตามมาตรา ๒๐ ให้เริมมีผลใช้\n\nบังคับกับผลิตภัณฑ์บางประเภทตามลําดับความสําคัญที่คณะกรรมการประกาศกําหนด โดยต้องมี\nปี นับแต่วันที่พระราชบัญญัตินี่มีผลใช้บังคับ\n\nณี\n\n= 27 1! 9 0 <= | น ง ฮ่\nระยะเวลาเตรียมความพร้อมไม่น้อยกว่าสองปีแต่ไม่เกินสี\n\nผู้รับสนองพระบรมราชโองการ\n\nนายกรัฐมนตรี\n\n@ 5 ซม\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nงู ต โธว ข\nที่ประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nอัตราค่าธรรมเนียมและค่าบริการ\n\n(๑) ค่าธรรมเนียมการจัดการขยะทีเกิดจากการท่องเทียว ไม่น้อยกว่า ๕ บาท และไม่เกิน ๒๐ บาท\n\nต่อห้องต่อคืน\n(๒) ค่าบริการจัดการผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ตามมาตรา ๓๕\n(๑) ค่าบริการจัดการผลิตภัณฑ์หรือบรรจุภัณฑ์ตามมาตรา ๓๕\nฆฯ ณ=ฆส = ๕ ณ ๕<\nกรณีอุปกรณ์ไฟฟ้าหรืออิเล็กทรอนิกส์\n\nเร\n\nนละ ไม่เกิน\n\nซ)\n\nเง\n\n๐๐)\n\nนล\n\n86\n\nอัตราเงินสมทบการใช้วัตถุสําหรับใช้ครั้งเดียว\n\n(๑) ถุงพลาสติกหูหิวทีมีสัดส่วนพลาสติกทิผ่านการแปรใช้ใหม่\nไม่น้อยกว่าร้อยละ ๕๐ และมีความหนาไม่น้อยกว่า ๓๐ ไมครอน\n(๒) ถุงหูหิวทีทําจากวัสดุอินๆ\n\n7\n\nอัตราเงินมัดจําบรรจุภัณฑ์\n\n(๑) ขวดพลาสติกใช้ครั้งเดียว\n(๒) กระป๋องเครืองดิม\n(๓) ขวดแก้ว\n\nอัตราภาษีเศรษฐกิจหมุนเวียน\n\n(๑) ภาษีวัสดุปฐมภูมิ (พลาสติก/โลหะ/เคมีภัณฑ์)\n(๒) ภาษีสกัดทรัพยากร (หิน/ทราย/แร่ธาตุ)\n\n(๓) ภาษีการกําจัดด้วยการฝังกลบ\n\n(@) ภาษีการกําจัดด้วยการเผา\n\nใบละ ไม่เกิน\nใบละ ไม่เกิน\n\nขวดละ ไม่เกิน\nขวดละ ไม่เกิน\nขวดละ ไม่เกิน\n\nกก. ละ ไม่เกิน\nต้นละ ไม่เกิน\nต้นละ ไม่เกิน\nต้นละ ไม่เกิน\n\n๑๐๐\n\n๕\n๕๐\n\n๑๐\n๑๐\n\n๑๐\n\n๑๐\n๒๐๐\n๑,๐๐๐\n\n๕๐๐\n\nบาท\n\nไม่เกิน ๕๐๐๐ บาท\n\nบาท\nบาท\n\nบาท\nบาท\nบาท\n\nบาท\nบาท\nบาท\nบาท\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nง ” . โธ ขซ ณ\nที่ประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nบันทึกวิเคราะห์สรุปสาระสําคัญ\nของร่างพระราชบัญญัติเศรษฐกิจหมุนเวียน พ.ศ. ....\n\n๑. ภาพรวมและวัตถุประสงค์\nร่างพระราชบัญญัติเศรษฐกิจหมุนเวียน พ.ศ. .... มีสาระสําคัญเป็นการกําหนด\n\nซ\n\nฆ่ ๑7\n\nมาตรการบังคับและมาตรการส่งเสริมภายใต้แนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียน เพื่อปรับเปลี่ยนรูปแบบ\nการผลิตและการบริโภคจากระบบเศรษฐกิจเชิงเส้น (ผลิต-ใช้-ทิ้ง) ไปสู่ระบบที่เน้นการหมุนเวียน\nทรัพยากรอย่างเป็นระบบและยั่งยืน และกรอบระยะเวลาที่ชัดเจน\n\nร่างพระราชบัญญัตินี้ประกอบด้วยบทบัญญัติจํานวน ๑๓๕ มาตรา แบ่งออกเป็น\n\n๑๓ หมวด และบทเฉพาะกาล\n\n๒. สาระสําคัญรายหมวด\n๒.๑ ส่วนนํา (มาตรา ๑ - มาตรา ๕@)\nกําหนดชื่อ วันบังคับใช้ ขอบเขตการใช้บังคับ บทนิยาม และกําหนดให้\nนายกรัฐมนตรี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม รัฐมนตรีว่าการกระทรวง\nอุตสาหกรรม รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง รัฐมนตรีกระทรวง\nพาณิชย์ และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้\n\n๒.๒ หมวด ๑ บททั่วไป (มาตรา ๒ - มาตรา ๓)\n\nกําหนดความมุ่งหมายของพระราชบัญญัติ และรับรองสิทธิและเสรีภาพ\nของบุคคลและหน้าที่ของรัฐ ได้แก่ สิทธิของบุคคลในการดํารงชีวิตในสิ่งแวดล้อมที่มีสุขภาวะที่ดี สิทธิ\nของผู้บริโภคในการได้รับทราบและเข้าถึงข้อมูลเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ สิทธิของบุคคลในการเลือกใช้\nผลิตภัณฑ์ที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมและปลอดภัย เสรีภาพของผู้ผลิตในการออกแบบและพัฒนา\nผลิตภัณฑ์ ซึ่งนอกจากจะเป็นการกําหนดเนื้อหาแห่งสิทธิที่มาตรา ๕๓ มาตรา ๕๒ และมาตรา ๕๐\nของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยพุทธศักราช ๒๕๒๐ บัญญัติรับรองให้ชัดเจนขึ้นแล้ว ยังมี\nสถานะเป็นสิทธิและเสรีภาพที่รับรองขึ้นโดยกฎหมายระดับพระราชบัญญัติ และความหมายเชิง\nสัญลักษณ์และมิให้มีการออกกฎซึ่งมีสาระเป็นการละเมิดหรือจํากัดสิทธิดังกล่าว โดยจะมีการกําหนด\nมาตรการเพื่อให้เกิดผลเชิงบังคับในหมวดต่าง ๆ แห่งพระราชบัญญัตินั้น นอกจากนี้ ได้กําหนดหน้าที่\nของหน่วยงานรัฐในการสนับสนุนเศรษฐกิจหมุนเวียน ให้ความรู้ ฝึกอบรม และส่งเสริมการวิจัย\nนวัตกรรม โดยสอดคล้องกับบทบัญญัติมาตรา ๕๒ มาตรา ๕๓ และมาตรา ๕๕ ของรัฐธรรมนูญ\nแห่งราชอาณาจักรไทยฯ\n\nก้าหนดเจตนารมณ์และหลักกฎหมายที่สําคัญ ได้แก่ หลักความรับผิดชอบที่\nเพิ่มขึ้นของผู้ผลิต (5ก8 - อ๕ทสลส 0๐สน6ล พิด5๒อทรไวเเญ/) หมายความว่าผู้ผลิตรับผิดชอบ\nทางตรงหรือทางอ้อมในการจัดการซากผลิตภัณฑ์เมื่อสิ้นสุดการใช้งานผลิตภัณฑ์นั้น และหมายความ\nรวมถึงการออกแบบผลิตภัณฑ์ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม หลักลําดับการจัดการขยะ (ปล516\nไลแล1๕ทษ) การจัดการขยะให้เลือกใช้วิธีการหลีกเลี่ยงการใช้ทรัพยากรหรือวัสดุที่จะเกิดเป็นขยะ\n\n«๒ ชื่างพระราชบัญญัติ\n\n๓ ๑\n\nทีประธานสภาตผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nหากไม่สามารถกระทําได้ จึงให้เลือกวิธีในลําดับถัดไป ได้แก่ การนํากลับมาใช้ซํา (ก๐น56)) การแปรใช้\nใหม่ และการฝังขยะอินทรีย์เป็นปุ๋ยในดิน การนําไปใช้ประโยชน์ด้วยวิธีอื่น รวมถึงการนําไปเป็น\nเชื้อเพลิงในการผลิตพลังงาน และสุดท้ายหากกําจัดด้วยวิธีอื่นมิได้ จึงดําเนินการด้วยการฝังกลบ\nหรือเก็บรักษาไว้โดยวิธีอื่น และหลักป้องกันและการลดปริมาณขยะ (ปปล5!@ 0๕งอทป็เอท, 5อนท๐6\nพิดสน๕น์อท) ให้ลดและป้องกันสารพิษจากขยะ ตั้งแต่ขั้นตอนการออกแบบผลิตภัณฑ์การผลิต และ\nการแจกจ่ายผลิตภัณฑ์ ตลอดจนการสนับสนุนให้นํากลับมาใช้ใหม่\n\n๒.๓ หมวด ๒ คณะกรรมการนโยบายเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติ\n(มาตรา ๕ - มาตรา ๑๒)\nกําหนดให้มีคณะกรรมการนโยบายเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติ มี\nนายกรัฐมนตรีหรือรองนายกรัฐมนตรีที่ได้รับมอบหมายเป็นประธาน ทําหน้าที่เสนอแนะนโยบาย\nจัดทําแผนแม่บท อนุมัติแผนปฏิบัติการรายผลิตภัณฑ์ กําหนดหลักเกณฑ์แพลตฟอร์มดิจิทัล\nและติดตามประเมินผล โดยกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิต้องมาจากภาคเอกชนและภาคประชาสังคมอย่าง\nน้อยกึ่งหนึ่ง\n\n๒.๕ หมวด ๓ กองทุนเศรษฐกิจหมุนเวียน (มาตรา ๑๕ - มาตรา ๓๓๓)\nจัดตั้งกองทุนเศรษฐกิจหมุนเวียน เป็นนิติบุคคล มีแหล่งเงินจากเงินสมทบ\nค่าปรับ เงินอุดหนุน การจัดสรรจากภาษีเศรษฐกิจหมุนเวียน และดอกผลของกองทุน เพื่อสนับสนุน\nโครงสร้างพื้นฐาน การวิจัยพัฒนา ระบบมัดจําคืนเงิน และการจัดการอาหารส่วนเกินและกิจกรรมอื่น\nตามหลักเศรษฐกิจหมุนเวียน โดยมีกองทุนบริหารผ่านคณะกรรมการบริหารและสํานักงานกองทุน\nสามารถลงทุนหาผลประโยชน์ได้ภายใต้กรอบความเสี่ยงตํา และต้องจัดให้มีการตรวจสอบบัญชี\nและเปิดเผยข้อมูลต่อสาธารณะ\n\n๒.๕ หมวด ๕ แผนแม่บทและแผนปฏิบัติการ (มาตรา ๓๕ - มาตรา ๕๓)\n\nกําหนดให้มีแผนเพื่อเป็นกรอบและแนวทางการขับเคลื่อนนโยบายด้าน\nเศรษฐกิจหมุนเวียน ได้แก่\n\n๑) แผนแม่บทการจัดการทรัพยากรอย่างยั่งยืน มีผลใช้บังคับรายหกปี\nพร้อมกําหนดดัชนีชี้วัด ยุทธศาสตร์ และเป้าหมายการลดการใช้ทรัพยากรและขยะพร้อมจัดทํา\n\n๒) แผนปฏิบัติการรายผลิตภัณฑ์\n\n๓) แผนจัดการอาหารส่วนเกินและขยะอาหาร\n\n๕) แผนเศรษฐกิจหมุนเวียนระดับจังหวัดและระดับท้องถิ่น ที่มีผลผูกพัน\nหน่วยงานของรัฐในการจัดทํางบประมาณ โดยมีระบบติดตามประเมินผล การรายงาน\nผ่านแพลตฟอร์มดิจิทัล และการใช้เกณฑ์ด้านเศรษฐกิจหมุนเวียนในการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐ\n\n๒.๒ หมวด ๕ ระบบข้อมูลดิจิทัล (มาตรา ๕๕ - มาตรา ๕๐)\nกําหนดให้จัดตั้งแพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติ\nเป็นระบบกลางในการรวบรวม เชื่อมโยง วิเคราะห์ และบริหารจัดการข้อมูลตลอดวงจรชีวิตของ\nผลิตภัณฑ์และวัสดุ ใช้รองรับการขึ้นทะเบียนผู้ผลิต ผู้เก็บรวบรวมวัสดุ และองค์กรจัดการอาหาร\n\n«1: ร่างพระราชบัญญัติ\n\nที่ประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\nส่วนเกิน การดําเนินการตามระบบความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นของผู้ผลิต และการเชื่อมโยงข้อมูลกับ\nฐานข้อมูลก๊าซเรือนกระจกของประเทศ รวมทั้งรองรับหนังสือเดินทางผลิตภัณฑ์ดิจิทัล เพื่อส่งเสริม\nความโปร่งใส การตรวจสอบย้อนกลับ การให้สิทธิประโยชน์แก่ธุรกิจที่มีข้อมูลครบถ้วน และกําหนด\nหลักเกณฑ์การจําแนกข้อมูลสาธารณะกับข้อมูลความลับทางการค้าและมาตรการคุ้มครอง\nความปลอดภัยของข้อมูล\n\n๒.ฒ หมวด ๒ การลดปริมาณการบริโภควัสดุและการลดการสร้างขยะ\n(มาตรา ๕๑ - มาตรา ๒๒) :\nกําหนดมาตรการควบคุมการผลิต การนําเข้า การจําหน่าย\nและการออกแบบผลิตภัณฑ์และบรรจุภัณฑ์ เพื่อลดการใช้วัสดุและวัตถุสําหรับใช้ครั้งเดียว รวมทั้งห้าม\nการออกแบบผลิตภัณฑ์ให้มีอายุการใช้งานสั้นเกินสมควร กําหนดหน้าที่ผู้ประกอบธุรกิจในการลด\nปริมาณวัสดุ เพิ่มการใช้วัสดุทุติยภูมิ และออกแบบอาคารเชิงนิเวศเศรษฐกิจ รับรองสิทธิผู้บริโภค\nในการเข้าถึงข้อมูลด้านเศรษฐกิจหมุนเวียนบนฉลากและระบบดิจิทัล ห้ามการโฆษณาด้านสิ่งแวดล้อม\nที่เป็นเท็จหรือเกินความจริง และกําหนดสิทธิในการได้รับการซ่อมแซมผลิตภัณฑ์และการขอรับสินค้า\nโดยไม่รับบรรจุภัณฑ์ ตลอดจนมาตรการให้สถานประกอบการลดและจํากัดการใช้วัตถุสําหรับใช้ครั้ง\nเดียวภายในสถานที่ให้บริการ\n\n๒.๕ หมวด ซ การจัดการวัตถุไม่ใช้แล้ว (มาตรา ๒๓ - มาตรา ๕๐)\nกําหนดให้การจัดการวัตถุไม่ใช้แล้วดําเนินการตามหลักลําดับขั้นของ\nการจัดการขยะ ครอบคลุมการคัดแยก การกําจัด ระบบความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นของผู้ผลิต (ทพ\nและกลไกทางเศรษฐศาสตร์ เช่น ระบบมัดจําคืนเงิน การกําหนดเขตนิเวศอุตสาหกรรมหมุนเวียน\nการสิ้นสุดสถานะการเป็นของเสียและตลาดวัสดุทุติยภูมิ\n\n๒.« หมวด ๕ - หมวด ๑๐ มาตรการเฉพาะ มาตรการทางเศรษฐศาสตร์\nและภาษี (มาตรา ๕ซ - มาตรา ๑๐๑)\nกําหนดมาตรการลดและจัดการอาหารส่วนเกิน พื้นที่คุ้มครองพิเศษ\nเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียน เงินสมทบการใช้วัตถุสําหรับใช้ครั้งเดียว และภาษีเพื่อเศรษฐกิจหมุนเวียน\nซึ่งประกอบด้วยภาษีการใช้วัตถุดิบปฐมภูมิ ภาษีการสกัดหรือการนําทรัพยากรมาใช้ และภาษี\nการกําจัด เพื่อสะท้อนต้นทุนภายนอกด้านสิ่งแวดล้อมและสร้างแรงจูงใจในการปรับพฤติกรรม\n\n๒.๑๐ หมวด ๑๑ - หมวด ๑๒ พนักงานเจ้าหน้าที่และมาตรการปรับเป็นพินัย\n(มาตรา ๑๑๓ - มาตรา ๑๓๐)\nกําหนดอํานาจหน้าที่ของพนักงานเจ้าหน้าที่ และบทลงโทษเป็นมาตรการ\nปรับเป็นพินัยโดยไม่มีการกําหนดโทษทางอาญา โดยได้กําหนดอัตราค่าปรับให้เหมาะสมกับประโยชน์\nทางเศรษฐกิจซึ่งผู้ฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามกฎหมายจะได้รับ เพื่อให้มีประสิทธิภาพในการป้องปราม\nการกระทําผิด\n\nร่างพระราชบัญญัติ\n\nง ธ โธ ๑\nที่ประธานสภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบให้เชิญชวน\n\n๒.๑๑ บทเฉพาะกาล (มาตรา ๑๓๑ - มาตรา ๑๓๕)\nกําหนดกลไกช่วงเปลี่ยนผ่าน ได้แก่ การจัดตั้งคณะกรรมการ\nและสํานักงานกองทุน การเร่งจัดทําแผนปฏิบัติการรายผลิตภัณฑ์ การจัดหาทุนประเดิมให้กองทุน\nและกรอบระยะเวลาในการออกกฎหมายลําดับรองและการเริ่มใช้มาตรการด้านเงินสมทบ ภาษี\nค่าธรรมเนียมท่องเที่ยว และหน้าที่เกี่ยวกับหนังสือเดินทางผลิตภัณฑ์ดิจิทัล ภายในระยะเวลาที่\nเหมาะสมเพื่อเปิดโอกาสให้ภาครัฐและภาคธุรกิจปรับตัว\n\n๓. การวิเคราะห์ความสอดคล้องกับรัฐธรรมนูญ\n๓.๑ ความสอดคล้องกับหมวด ๓ สิทธิและเสรีภาพของปวงชนชาวไทย\nร่างพระราชบัญญัตินี้มีบทบัญญัติที่สอดคล้องกับสิทธิและเสรีภาพซึ่ง\nรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยบัญญัติรับรอง ดังนี้\n\nสิทธิ/เสรีภาพที่รับรอง มาตราในร่าง พ.ร.บ. | มาตราในรัฐธรรมนูญ\nสิทธิในสิ่งแวดล้อมที่มีสุขภาวะที่ดี - มาตรา ๓ (๑) มาตรา ๕๓\n\nสิทธิผู้บริโภคในการเข้าถึงข้อมูลผลิตภัณฑ์ | มาตรา ๓ (๓) มาตรา ๕๐\n\nสิทธิในการเลือกสินค้าเป็นมิตรต่อ มาตรา ซ (๓) มาตรา ๕๐\n\nสิ่งแวดล้อม\n\nเสรีภาพในการออกแบบและพัฒนา มาตรา ๓ (@) มาตรา ๕๐\n\nผลิตภัณฑ์\n\nสิทธิในการซ่อมแซม หมวด ๒ ส่วนที่ ๒ มาตรา ๕๐\n\nสิทธิชุมชนในทรัพยากรธรรมชาติ มาตรา (๑), หมวด ๕ | มาตรา ๕๓\n\n๓.๒ ความสอดคล้องกับหมวด ๕ หน้าที่ของรัฐ\nร่างพระราชบัญญัตินี้กําหนดกลไกและเครื่องมือให้รัฐสามารถปฏิบัติหน้าที่\nตามรัฐธรรมนูญได้อย่างเป็นระบบ ดังนี้\n๑) มาตรา ๕๕ ของรัฐธรรมนูญ (หน้าที่ด้านการส่งเสริมสุขภาพและการ\nป้องกันโรค)\n\nร่างพระราชบัญญั บัตินี้กําหนดกลไกด้านการจัดการผลิตภัณฑ์ การจัดการ\n\nขยะ และขยะอาหาร พร้อมทั้งกําหนดหน้าที่ของผู้ประกอบธุรกิจและผู้บริโภคในการคัดแยก ส่งคืน\n\nและจัดการขยะอย่างเหมาะสม เพื่อให้ประชาชนตระ หนักรู้ถึงความเชื่อมโยงระหว่างการบริโภค\n\nสิ่งแวดล้อม และสุขภาพ และปรับเปลี่ยนพฤติกรรมเพื่อลดความเสี่ยงต่อโรคและอันตรายต่อสุขภาพ\n๒) มาตรา ๕ ของรัฐธรรมนูญ (หน้าที่ด้านการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ)\n\nร่างพระราชบัญญัตินี นี้กําหนดมาตรการลดการใช้ทรัพยากรปฐมภูมิ\n\nเว๕)\n\nเล 1\n<=้\n\nส่งเสริมการหมุนเวียนทรัพยากร และกําหนดพื้นทีคุ้มครองพิเศษ\n๓) มาตรา ๕๕ ของรัฐธรรมนูญ (หน้าที่ด้านสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อม)\nร่างพระราชบัญญัตินี้กําหนดหน้าที่รัฐในการให้ความรู้ ฝึกอบรม\nส่งเสริมการวิจัย และสร้างความตระหนักรู้ด้านการผลิตและการบริโภคที่ยั่งยืน\n\n๕) มาตรา ๒๑ ของรัฐธรรมนูญ (หน้าทีด้านการคุ้มครองผู้บริโภค)","changes":[],"passport":null}